Βιώνοντας και παρατηρώντας την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η δυτική Ευρώπη, ένα βασικό ερώτημα που σίγουρα έχει απασχολήσει τους υγιώς σκεπτόμενους Ευρωπαίους αφορά την προέλευση του απύθμενου μίσους προς τις δυτικές κοινωνίες, τον δυτικό πολιτισμό, τον δυτικό άνθρωπο που επιδεικνύει η διαφόρων αποχρώσεων αριστερά. Είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον μάλιστα το γεγονός ότι το μίσος αυτό είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερο ανάμεσα στα διάφορα ρεύματα της “προοδευτικής” “ανανεωτικής”, γνωστής και ως “ροζ” αριστεράς, καθώς και σε αναρχικού τύπου περιθωριακές ομάδες, συγκριτικά με τα όποια λίγα κόμματα ή μεμονωμένα άτομα είναι προσκολλημένα στον ορθόδοξο μαρξισμό. Το ερώτημα σχετικά με το μίσος της αριστεράς είναι ακόμα πιο φλέγον στην χώρα μας, καθώς η παρακμή του πολιτικού συστήματος που επιταχύνθηκε ραγδαία κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης έφτασε στο σημείο μηδέν, δηλαδή στην επίσημη παράδοση της εξουσίας στην αριστερά μέσῳ “δημοκρατικών διαδικασιών”.
Όπως συνέβη και στα προηγούμενα μεγάλα συλλαλητήρια που διοργανώθηκαν κατά της ιστορικών διαστάσεων κυβερνητικής προδοσίας στο μακεδονικό ζήτημα, ομάδα του ΑΡΜΑτος ήταν παρούσα και στο τελευταίο επεισοδιακό συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη κατά την ημέρα της εκεί πρωθυπουργικής ομιλίας με αφορμή την έναρξη της φετινής Δ.Ε.Θ..
Καθώς έχει πια παρέλθει πάνω από μία εβδομάδα από την ημέρα του συλλαλητηρίου, όπου μάλιστα βρεθήκαμε επί πολλές ώρες στο επίκεντρο του μετώπου των ταραχών, βιώνοντας άμεσα τα όσα συνέβησαν, μπορούμε να καταθέσουμε κάποιες παρατηρήσεις, διαπιστώσεις και σκέψεις πάνω στα όσα διεδραματίσθησαν.
Η αντεθνική κυβερνητική κομπανία έκανε το παν κατά τις ημέρες που προηγήθησαν του συλλαλητηρίου, ώστε να αποθαρρύνει και να τρομοκρατήσει όσους σκόπευαν να παραστούν σ’ αυτό, διαδίδοντας ότι θα γίνουν επεισόδια (ο ορισμός της «αυτοεκπληρουμένης προφητείας», αφού τέτοιες ήταν οι κυβερνητικές εντολές προς την αστυνομία που τα προκάλεσε!), αφήνοντας επίσης να διαρρεύσει το πόσες χιλιάδες αστυνομικών δυνάμεων θα επιστρατεύονταν για την αντιμετώπιση των διαδηλωτών και την προστασία του – «κινηματικού», όπως κάποτε συνήθιζε να αυτοπροσδιορίζεται – Alexis (ο οποίος μάλιστα κάποτε δεσμευόταν πως θα καταργούσε τα ΜΑΤ…) και βέβαια κινητοποιώντας τις γνωστές φίλιές της παρακρατικές ομάδες αναρχοτραμπούκων που, όταν πρόκειται για την προστασία της ροζ κυβερνητικής μαφίας, αποδεικνύονται στην πράξη οι πιο πιστοί πραιτωριανοί του διεφθαρμένου κράτους και στυλοβάτες της ανθελληνικής εξουσίας του.
Σας παρουσιάζουμε μία συγκλονιστική ταινία τεκμηριώσεως, σουηδικής παραγωγής, με τίτλο ’’The Boer Project’’ και θέμα την εν εξελίξει γενοκτονία της λευκής μειονότητος των Boers της Νοτίου Αφρικής.
Η ταινία πραγματεύεται το κύμα συνεχών επιθέσεων, βασανισμών, βιασμών και δολοφονιών, που συντελούνται εις βάρος των λευκών της Ν. Αφρικής, καθώς και την συνδυασμένη πολιτική, νομοθετική και κοινωνική καταπίεση που υφίστανται με τρόπο δραματικό οι λευκοί κάτοικοι, ιδρυτές και πραγματικοί δημιουργοί του κράτους της Ν. Αφρικής, το οποίο άλλοτε – μέχρις ότου δηλαδή οι λευκοί απώλεσαν την διοίκηση της Ν. Αφρικής – ήταν, με μεγάλη διαφορά, το πιο προηγμένο κράτος της αφρικανικής ηπείρου!
Η εν εξελίξει γενοκτονία του λευκού ευρωπαϊκού πληθυσμού της Ν. Αφρικής (απογόνων κατά βάσιν Ολλανδών προτεσταντών εποίκων που έφθασαν σ’ αυτή την, σχεδόν ακατοίκητη τότε, περιοχή της αφρικανικής ηπείρου, περί τα μέσα του 17ου αιώνος) λαμβάνει χώρα, με αμείωτη ένταση από την εποχή της μεταβολής του εκεί καθεστώτος (1994), τεχνηέντως υποκινουμένη και υποθαλπομένη εκ μέρους της πολιτικής εξουσίας που βρίσκεται πια εξ ολοκλήρου στα χέρια των νέγρων κατοίκων της χώρας, υπό την ανοχή της διεθνούς κοινότητος: Η οποία, αφού συνωμοτικώς και εγκληματικώς υπεκίνησε, χρηματοδότησε και επέσπευσε μέσῳ εμπορικού αποκλεισμού, διεθνών κυρώσεων και εσωτερικού σαμποτάζ την κατάρρευση του καθεστώτος Apartheid, παρακολουθεί τώρα αμέτοχη και αδιάφορη την εξολόθρευση των τελευταίων εναπομεινάντων λευκών.
Όσοι έχουν περάσει από τα δημοκρατικά σχολεία της συγχρόνου Ελλάδος έχουν σαφή γνώση της «πολιτικώς ορθής» ιστοριογραφικής παραδόσεως που έχει επικρατήσει και της εν γένει ιστορικής προσεγγίσεως και αξιολογήσεως όσον αφορά τα κρίσιμα πολιτικά, στρατιωτικά και διπλωματικά γεγονότα των αρχών του ταραχώδους 20ου αιώνος, περιόδου κατά την οποία δεσπόζει, αναμφιβόλως, η πολιτική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Δεν θα προκαλούσε έκπληξη λοιπόν αν θα λέγαμε ότι η επίσημη ιστοριογραφική άποψη εμφανίζεται υπέρμετρα μεροληπτική και εγκωμιαστική υπέρ του εν λόγω Κρητικού πολιτικού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως εθνάρχης και ο οποίος, διόλου τυχαίως, προβάλλεται από το σύνολο σχεδόν των συγχρόνων πολιτικών, ιστορικών και δημοσιογράφων (του …δημοκρατικού τόξου) ως το απόλυτο πρότυπο πολιτικού ανδρός και ως γενάρχης όσων αυτοπροσδιορίζονται είτε ως «φιλελεύθεροι» είτε ως «δημοκρατικοί»… Αντιστρόφως η αυτή κατεστημένη ιστοριογραφική τάση έχει πλήρως δαιμονοποιήσει την αντίπαλη του Βενιζέλου ιστορική φυσιογνωμία της ιδίας περιόδου, ήτοι, τον πρίγκηπα και εν συνεχείᾳ βασιλέα, Κωνσταντίνο Α΄.
Στην εποχή των νεοφιλελευθέρων παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών, όπου η πρόσμειξις, το ανακάτεμα και ο μιγαδισμός ως τάσις αποτελούν τον κανόνα (αν όχι το πρότυπο), το να μιλήσουμε περί της ευγονικής ιδέας αποτελεί «ταμπού» και «ντροπή» (από της ειθισμένης σάπιας, υποκριτικής και ολεθρίας, βδελυράς ψευδο-«ανθρωπιστικής» οπτικής…) ακόμη και σε ψευδο-«παραδοσιακούς» κύκλους.
Η Ευγονία, επιδιώκουσα την βελτίωση του ανθρωπίνου είδους μέσω της εφαρμογής των νόμων της κληρονομικότητος, δεν είναι νέα επιστήμη. Πολλοί αρχαίοι λαοί διεπίστωσαν την μεταβίβαση ατομικών χαρακτήρων, φυσιολογικών ή παθολογικών, των προγόνων εις τους απογόνους. Το οποίον και, βεβαίως, αποτελεί ως βασική γνώση αυτονόητον κτήμα του τελευταίου αγραμμάτου χωρικού ή κτηνοτρόφου – που στέλνει τα παιδιά του στο «σχολείο», ώστε να εγχυθεί εντός των το δηλητήριο της «ανθρωπιστικής διαφώτισης», που θα εκτοπίσει κάθε «επικίνδυνο» για την βρωμερά «πολιτική ορθότητα» απομεινάρι φύσεως, επιγνώσεως, αυτοσυναισθήσεως, αρμονίας, αυτογνωσίας…
Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο, 30.6.2018, η προγραμματισμένη πολιτική εκδήλωση του ΑΡΜΑτος στην Θεσσαλονίκη.
Μετά την εισαγωγική ομιλία με την οποία άνοιξε η εκδήλωση, οι παλαιοί και νέοι συναγωνιστές που παρευρέθησαν στον χώρο των γραφείων, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την κεντρική ομιλία του Αρχηγού του ΑΡΜΑτος, Στεφάνου Γκέκα, ομιλία η οποία, καίτοι πολύωρη, ήταν μεστή βαθέων φιλοσοφικών νοημάτων και, ταυτοχρόνως, έμφορτη εκρηκτικού δυναμισμού. Εθίγησαν, μεταξύ άλλων, φλέγοντα εθνικά (Μακεδονικό, τουρκική επιθετικότης, κλπ) και πανευρωπαϊκά (λαθροεποικιστική εισβολή) ζητήματα καθώς και ζητήματα περί της πολιτικής ταυτότητος, του ιδεολογικού προσανατολισμού και των ειδοποιών χαρακτηριστικών του ΑΡΜΑτος ως κοινότητος. Στηλιτεύτηκε επίσης, με οξύτητα, το οικτρό φαινόμενο της αγυρτείας που μαστίζει, δυστυχώς, τον «εθνικό χώρο», οδηγώντας είτε σε αποπροσανατολισμό είτε σε αλλοτρίωση και μαρασμό.
Γνωρίζοντας το μεγάλο ενδιαφέρον των επισκεπτών της ιστοσελίδος μας, θα φροντίσουμε να δημοσιεύσουμε εκτενή ηχητικά/οπτικά αποσπάσματα εκ της εκδηλώσεως στο προσεχές διάστημα.
Σε μια εποχή ευθείας επιθέσεως κατά της Παραδόσεως με σκοπό την πλήρη αποδόμηση κάθε εθνικής και φυλετικής ταυτότητος, η εντρύφηση καθ’ ενός μας στην ιστορία του έθνους του και στις επί μέρους πτυχές της αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρηση ή την αποκατάσταση της επαφής με τις ρίζες μας, επαφή η οποία δυστυχώς τείνει να χαθεί ημέρα με την ημέρα, αλλά και για την διασαφήνιση συγχύσεων και την απόδοση επιβεβλημένων απαντήσεων σε πάσης φύσεως εχθρούς.
Ο αδιάκοπος αυτός Αγών για την επανασύνδεση με τις ρίζες μας, ο οποίος θα οδηγήσει στην αναγέννηση της αυθεντικής μας κουλτούρας, αποκτά ιδιαίτερο βάρος την παρούσα περίοδο κατά την οποία οι ευρωπαϊκές Πατρίδες δέχονται την αθρόα εισβολή αλλοφύλλων, οι οποίοι χρησιμοποιούνται ως δύναμη κρούσεως από τους υπερμάχους της διαλύσεως και αντικαταστάσεως των λευκών ευρωπαϊκών εθνών από αλλογενείς, εξωευρωπαϊκούς πληθυσμούς. Κατά την περιόδο αυτή λοιπόν η μελέτη θεμάτων που αναδεικνύουν τους γλωσσικούς, πολιτισμικούς και αξιακούς δεσμούς ανάμεσα στους λευκούς Ευρωπαίους, οι οποίοι δεσμοί ανάγονται προφανώς σε ένα απώτερο φυλετικό δεσμό, είναι χρησιμοτάτη ως πρώτη ύλη για την εμπέδωση μίας οπτικής, η οποία αντιλαμβανόμενη την ενότητα εν τη πολλαπλότητα των επιμέρους εθνικών παραδόσεων, θα ενισχύσει την προσπάθεια για έναν κοινό Αγώνα προς επιβίωση και ανακατάληψη του χαμένου εδάφους.
Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν προχωρούμε στην έκδοση της παρούσης εργασίας με θέμα την *Koryos, έναν πανάρχαιο Άριο θεσμό που ανάγεται στην εποχή που οι Άριες κοινότητες οργανώνοντο με βάση τις ηλικιακές ομάδες και ο οποίος εξεφράσθη με ποικίλες μορφές αναλόγως του έθνους και της εκάστοτε ιστορικής περιόδου. Στις σελίδες της παρουσιάζονται με συνοπτικό τρόπο τα στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη του θεσμού αυτού στον χώρο και τον χρόνο, από την Βόρειο Ευρώπη ως το Άριο Ιράν και από την Ελλάδα των ηρωϊκών χρόνων, όπως απεικονίζεται στους μύθους και τις τραγωδίες, ως τα ευρωπαϊκά έθνη του πρωίμου Μεσαίωνος.
ΜΕΓΙΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ: το ελληνικό κράτος παραχωρεί το όνομα της Μακεδονίας και αναγνωρίζει τον σλαβογενή πληθυσμό των Σκοπίων ως «Μακεδονικό έθνος» και το εκεί ομιλούμενο βουλγαρίζον σλαβικό ιδίωμα ως «Μακεδονική γλώσσα»!!!
Όπως ήταν αναμενόμενο ότι θα συνέβαινε, οι εθνομηδενιστές εξουσιαστές της ροζ αριστεράς, με την αγαστή επικοινωνιακή σύμπραξη των συστημικών μ.μ.ε., περιφρονώντας επιδεικτικώς την ελληνική ταυτότητα και ιστορία, αδιαφορώντας για την εθνική αξιοπρέπεια και την πολιτισμική κληρονομιά που ποδοπατούν και αμαυρώνουν, προκαταβολικώς παραγράφοντας τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα τα οποία υπονομεύουν εις το διηνεκές, ενεργώντας τελείως αντίθετα προς την (εκπεφρασμένη μέσω των προσφάτων πρωτοφανώς ογκωδεστάτων συλλαλητηρίων) θέληση της συντριπτικής πλειονότητος του ελληνικού λαού (για τον οποίο υποτίθεται ότι κόπτονται αυτοί οι μεγάλοι …δημοκράτες, αλλά την γνώμη του οποίου απαξιώνουν με τρόπο απολύτως κυνικό, όταν τυγχάνει αυτή να μη συμβαδίζει με τις εθνοκτονικές επιδιώξεις τους), εκτελεί με τρόπο αδίστακτο ένα παλαιάς κομμουνιστικής κοπής συμβόλαιο θανάτου της Μακεδονίας – ως πρωταρχικού συνθετικού στοιχείου της ελληνικής εθνικής ταυτότητος από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα!
Μέσω της αρθρογραφίας μας στον παρόντα ιστότοπο δεν έχουμε παύσει, με κάθε δυνατή έμφαση και με κίνδυνο ίσως να θεωρηθεί πως επαναλαμβανόμεθα, να επισημαίνουμε το μέγεθος της απειλής που συνιστά για την επιβίωση της Λευκής ευρωπαϊκής φυλής εν γένει και του Ελληνικού Έθνους ειδικώτερον ο εφιαλτικός συνδυασμός της ραγδαίας δημογραφικής καταρρεύσεως (λόγω της δραματικής υπογεννητικότητος του γηγενούς πληθυσμού αλλά και της φυγής μίας ολόκληρης γενιάς νέων Ελλήνων στο εξωτερικό για επαγγελματικούς λόγους) με την αθρόα λαθρομετανάστευση μίας ατελείωτης ανθρωποπλημμυρίδος αλλοφύλων, Αφρικανών και Ασιατών στον ελλαδικό χώρο – διαδικασία που, κατ’ ουσίαν, συνιστά μαζικό εποικισμό της χώρας και ταχείαν αντικατάσταση του πληθυσμού της!
Όλως παραδόξως το συγκεκριμένο ζήτημα εθίγη προσφάτως και στο ελληνικό κοινοβούλιο και συγκεκριμένα στις 25.4.2018, οπότε σε συνεδρίαση της «διακομματικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για το δημογραφικό» εκλήθη για να καταθέσει τις απόψεις του και ο Αναστάσιος Λαυρέντζος, συγγραφεύς ενός βιβλίου-καταπέλτη με τον εύγλωττο τίτλο «Σιωπηρή Άλωση – Το δημογραφικό και το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας» όπου, μέσω της παραθέσεως αδιαμφισβητήτων στατιστικών στοιχείων τα οποία αναλύονται με τεχνοκρατική ακρίβεια, παρουσιάζεται με τον πιο δραματικό τρόπο ο επερχόμενος βιοϊστορικός ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ. Πρόκειται, για να χρησιμοποιήσουμε μία χαρακτηριστική έκφραση του συγγραφέως, «για μία τερματική και όχι προσωρινή φάση δημογραφικής εξέλιξης, η οποία, αν δεν αλλάξουν οι τρέχουσες τάσεις, οδηγεί τη νεοελληνική κοινωνία προς το τέλος της». Παραθέτουμε εν συνεχεία το πολύ ενδιαφέρον βίντεο από την ομιλία του κ. Λαυρέντζου στην Επιτροπή της βουλής (στην οποία συνεδρίαση, όλως ειρωνικώς, προεδρεύει η συριζαία Σία Αναγνωστοπούλου, γνωστή εκ της θητείας της στο υπουργείο παιδείας για τις εθνομηδενιστικές της απόψεις). [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Βιώνοντας και παρατηρώντας την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η δυτική Ευρώπη, ένα βασικό ερώτημα που σίγουρα έχει απασχολήσει τους υγιώς σκεπτόμενους Ευρωπαίους αφορά την προέλευση του απύθμενου μίσους προς τις δυτικές κοινωνίες, τον δυτικό πολιτισμό, τον δυτικό άνθρωπο που επιδεικνύει η διαφόρων αποχρώσεων αριστερά. Είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον μάλιστα το γεγονός ότι το μίσος αυτό είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερο ανάμεσα στα διάφορα ρεύματα της “προοδευτικής” “ανανεωτικής”, γνωστής και ως “ροζ” αριστεράς, καθώς και σε αναρχικού τύπου περιθωριακές ομάδες, συγκριτικά με τα όποια λίγα κόμματα ή μεμονωμένα άτομα είναι προσκολλημένα στον ορθόδοξο μαρξισμό. Το ερώτημα σχετικά με το μίσος της αριστεράς είναι ακόμα πιο φλέγον στην χώρα μας, καθώς η παρακμή του πολιτικού συστήματος που επιταχύνθηκε ραγδαία κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης έφτασε στο σημείο μηδέν, δηλαδή στην επίσημη παράδοση της εξουσίας στην αριστερά μέσῳ “δημοκρατικών διαδικασιών”.
