Ἀνθελληνισμός [3]
Όλα αυτά που αναφέρω στην σειρά αυτών των άρθρων εγείρουν το ζήτημα του «αντισημιτισμού». Δηλαδή γιατί να είναι κανείς φιλοσημίτης; Σαφέστατα όλοι πρέπει να είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο και φυσικά όταν ένας Εβραίος γίνεται θύμα πράξεων που θίγουν τα συμφέροντα του ο νόμος θα πρέπει να εφαρμόζεται όπως εφαρμόζεται απέναντι σε όλους του πολίτες του κράτους. Αλλά γιατί οι Εβραίοι πρέπει να αποτελούν ειδική ομάδα ανάμεσα στους πολίτες που να προστατεύονται από την τροπολογία του υπάρχοντος νομοσχεδίου; Και τι θα πει αντισημιτισμός; Ενοχλεί τον νομοθέτη ο αντισημιτισμός, ο οποίος είναι ανύπαρκτος, αλλά δεν τον ενοχλεί ο ανθελληνισμός, που είναι όπως αποδεικνύεται διάσπαρτος;
Στο λεξικό Ελευθερουδάκη τόμος 2 σελ. 219 διαβάζουμε στο λήμμα «αντισημιτισμός» ότι πρόκειται επακριβώς για την καταπολέμηση της μεγάλης επιρροής των Ιουδαίων στα εσωτερικά της χώρας που διαμένουν με την λήψη μέτρων. Είναι ένα μέτρο το οποίο προστατεύει από την ανάμειξη του ιουδαϊκού στοιχείου στα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά τεκταινόμενα της χώρας στην οποία διαμένουν. Μη ξεχνάμε ότι μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και την εβραϊκή διασπορά το 71μ.Χ. οι Εβραίοι βρέθηκαν παντού. Ο θρησκευτικός τους δογματισμός τούς κάνει να παρασιτούν κοινωνικά και οικονομικά. Όλοι οι λαοί που τους φιλοξένησαν στις χώρες τους εντέλει εστράφησαν εναντίον τους. Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, Ασσύριοι, Έλληνες, Ρωμαίοι, Γάλλοι, Ισπανοί, Πορτογάλοι, Αυστριακοί, Πολωνοί, Ελβετοί, Γερμανοί, Ρώσοι. Όλοι αυτοί έχουν άδικο και δίκιο έχουν οι Εβραίοι;
Επρόκειτο για έναν παρανοϊκό βομβαρδισμό που πραγματοποιήθηκε κατ’ εντολήν ενός παράφρονα εγκληματία, του πρωθυπουργού τη Μ. Βρετανίας, Ουίστον Τσώρτσιλ. Οι νεκροί του τυφλού τριπλού βομβαρδισμού υπερέβησαν τις 300.000. Ακόμη και σήμερα κάνεις δεν μπορεί να προσδιορίσει με ακρίβεια τον αριθμό των αμάχων θυμάτων του εγκληματικού εκείνου βομβαρδισμού. 
Ο MacDonald [7] μιλάει εκτενώς για την ανώτερη Εβραϊκή νοημοσύνη στην θεωρία του περί Εβραϊκής ομαδικής εξελικτικής στρατηγικής. Μέσῳ της ευγονικής (π.χ. οι πολυμαθείς Ραβίνοι έκαναν πολλά παιδιά ενώ οι πολυμαθείς Χριστιανοί ιερείς κανένα) [8] οι Εβραίοι παγίωσαν ένα πλεονέκτημα όσον αφορά τον ΔΝ. Ο MacDonald παραθέτει ένα μέσο όρο ΔΝ 117 των Ασκεναζίμ Εβραίων, με ένα λεκτικό ΔΝ να κυμαίνεται στο 125 και με τον ΔΝ εφαρμογών (performance IQ) να κυμαίνεται κοντά στο μέσο όρο. Άλλοι ψυχολόγοι έχουν πει ότι οι Εβραίοι σημειώνουν πολύ χαμηλότερα σκορ στην οπτικοχωρική αντίληψη, ειδικά εν σχέσει προς αυτά των Σκανδιναβών Νορδικών. [9] Όλως περιέργως, υπάρχουν λίγες έρευνες ΔΝ που εστιάζουν στην διαφορά μέσου όρου ΔΝ μεταξύ Εβραίων και Εθνικών (μή Εβραίων).
Είναι γεγονός ότι σε κάθε εποχή ανεξαρτήτως, η εκάστοτε καθεστηκυία τάξις χρησιμοποιεί το δικό της αφήγημα της ιστορίας προκειμένου να επιτείνει, να δικαιολογήσει και να διατηρήσει την επικυριαρχία της. Δεν είναι, συνεπώς, καθόλου τυχαίο, ότι σε κάθε ιστορία, όπως αυτή μαθαίνεται και διδάσκεται, οι κυρίαρχοι και οι διαμορφωτές της τρεχούσης τάξεως πραγμάτων αποτελούν τους ήρωες και τους σωτήρες, ενώ οι ηττημένοι είναι πάντα ο «κακός» της ιστορίας, ο «δράκος» του παραμυθιού. Είναι γνωστή η φράση του Βολταίρου, ότι «αν θέλεις να μάθεις ποιοί κυριαρχούν, δες ποιους δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις». Ωστόσο σε αυτό θα μπορούσε να προστεθεί ως συμπλήρωμα η σκέψη ότι αυτοί για τους οποίους μπορείς να πεις τα πάντα χωρίς επιπτώσεις, και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα να επιβραβευθείς κιόλας, είναι αυτοί τους οποίους η καθεστηκυία τάξις αντιλαμβάνεται ως αντίπαλον δέος και, κατά συνέπειαν, ως στόχο.
Η “επίδραση Flynn” έχει εγείρει σημαντικές αντιπαραθέσεις στους κύκλους των ερευνών της ευφυΐας. U. Neisser (ed.) “The Rising Curve: Long-Term Gains in IQ and Related Measures”, (American Psychological Association, Washington DC, 1998). Ο ερευνητής από την Νέα Ζηλανδία James Flynn παρετήρησε μια τάση βελτιώσεως του ΔΝ (IQ) σε 20 εκβιομηχανισμένες χώρες, με την αύξηση του ΔΝ ανά γενεά να είναι πιο έντονη μόλις κάποιος εγκαταλείπει τα τεστ που εξετάζουν το επίπεδο γνώσεων για τα μη λεκτικά τεστ, όπως τα τεστ Προοδευτικών Πινάκων του Raven. Η μέση βελτίωση σε ΔΝ (IQ) ήταν τρεις μονάδες ανά δεκαετία, με τον δείκτη βελτιώσεως να σταθεροποιείται πάνω από τα 46 έτη. (1932-1978). Ο δείκτης βελτιώσεως ήταν ο ίδιος για ηλικίες από 2-6, 6-16 και για ενηλίκους, συνεπώς η αιτία δεν βρίσκεται στην παιδεία: J.R. Flynn, “The Mean IQ of Americans: Massive Gains 1932 to 1978”, Psychological Bulletin, vol.95, 1984, pp.29-51. Μάλιστα, από το 1963 έως το 1981 υπήρξε πτώση στην μέση επίδοση των μαθητών λυκείου της Αμερικής στην πρότυπη Εξέταση Σχολικών Δεξιοτήτων (CAT). Ο Flynn αναφέρει: «Ο συνδυασμός της βελτιώσεως του ΔΝ και της υποβαθμίσεως της επιδόσεως στις Εξετάσεις Σχολικών Δεξιοτήτων δείχνει σχεδόν ανεξήγητος…». Τέτοιου μεγέθους βελτίωση στον ΔΝ δημιουργεί προβλήματα ως προς την αιτιολογική της εξήγηση: βλέπε Flynn παραπάνω. Ο Flynn έχει πειστικά, κατά την γνώμη μου, ισχυρισθεί πως οι περιβαλλοντικές εξηγήσεις της επιδράσεως Flynn (λ. χ. η εικασία του Flynn ότι τούτο οφείλεται στην ανατροφή) είναι ανεπαρκείς. Επί πλέον, ο Flynn αναγνωρίζει πως το χάσμα μεταξύ Μαύρων και Λευκών δεν έχει περιορισθεί.
” – Ποιος φτιάχνει την Ιστορία – η μάζα ή το πρόσωπο; Σε μια εποχή που οι κοινωνίες αποθεώνουν την συλλογικότητα, το ερώτημα αποκτά εκρηκτική επικαιρότητα.
Ανά τους αιώνας έχουν εμφανισθεί πλείστα γραφόμενα και αναφορές περί ηρωισμού – από τις επικές αφηγήσεις, τις διασωθείσες μαρτυρίες έως τα εγκωμιαστικά άσματα. Ενίοτε όμως, και ιδιαίτερα στην εποχή της νεωτερικής διαστροφής, η ιδιότης του ήρωος έχει υποστεί μίαν άνευ προηγουμένου εννοιολογική κατάχρηση καθώς και απαξίωση, με αποτέλεσμα αυτή να αποδίδεται σε υποκείμενα που, όχι μόνο δεν την αξίζουν, τουναντίον στην χρυσή εποχή θα θεωρούνταν ακόμη και προδότες.