Σε προηγούμενα μέρη της σειράς των άρθρων μας, των αφιερωμένων στο θρησκευτικό ζήτημα και δη στο ζήτημα της σχέσεως του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό, επιχειρήσαμε μία όσο το δυνατόν συνοπτική ιστορική αναδρομή ξεκινώντας από τις απαρχές του Χριστιανισμού έως τα πρώτα στάδια της εξελίξεώς του, παρουσιάζοντας την μετάλλαξη που υπέστη, μεταβαλλόμενος από μία τοπική θρησκευτική κοινότητα με χαρακτηριστικά αιρέσεως στο πλαίσιο του Ιουδαϊσμού (όπως ήτο κατά την γέννησή του), σε οικουμενική θρησκεία (όπως κατέληξε να είναι), με χώρο εξαπλώσεως την απέραντη τότε ρωμαϊκή οικουμένη και με βολικό όχημα διαδόσεως την ελληνική γλώσσα που, ήδη από τους αλεξανδρινούς χρόνους, αποτελούσε κοινή γλώσσα επικοινωνίας πολλών λαών των ανατολικών επαρχιών του ρωμαιοκρατουμένου κόσμου. Είδαμε επίσης πώς από θρησκεία των απόκληρων και των καταφρονεμένων της παρηκμασμένης πολιτιστικώς και εκφυλισμένης βιολογικώς ρωμαϊκής κοινωνίας, μετεβλήθη, στην αυγή του 3^ου αιώνος μ.Χ., σε επίσημη κρατική θρησκεία της αυτοκρατορίας και μάλιστα θρησκεία  κρατικώς υποστηριζομένη! 

Προτού όμως εστιάσουμε (πράγμα που θα κάνουμε σε επομένη αναφορά μας) στην εξέταση του φαινομένου του κατακερματισμού του Χριστιανισμού, προϊόντος του χρόνου, σε απείρους διαφορετικούς «Χριστιανισμούς», ήτοι σε ποικίλες εκδοχές  του αλλοιωμένου προτύπου και στην εξέταση του χαρακτήρα που έχουν διαμορφώσει οι σύγχρονες χριστιανικές εκκλησίες, θα πρέπει να προβούμε σε ορισμένες σημαντικές επισημάνεις σχετικώς με την εμφάνιση του θρησκευτικού φαινομένου εν γένει και ειδικότερα σχετικώς με την θρησκευτικότητα στον αρχαίο ελληνικό – και ευρύτερα στον αριοευρωπαϊκό – κόσμο.  [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Στην  αμέσως προηγουμένη μας αναφορά στο θέμα (της οποίας συνέχεια αποτελεί το παρόν κείμενο), εξετάσαμε αδρομερώς τις πρώτες φάσεις της ιστορικής διαδρομής του Χριστιανισμού που ξεκίνησε από τον γεωγραφικό χώρο της Ιουδαίας εμφανιζόμενος ως μία τοπική αίρεση του Ιουδαϊσμού, πιθανότατα επηρεασμένη, κρίνοντας από το περιεχόμενο της διδασκαλίας του Ιησού όπως αποτυπώνεται στα Ευαγγέλια, από την καθαρολογική/μυστικιστική σέκτα των Εσσαίων. Η κοινότης των Εσσαίων ερχόταν σε κάποια αντίθεση με τα άλλα δύο, ισχυρότερα τότε ρεύματα στους κόλπους του Ιουδαϊσμού, ήτοι, του κυριάρχου συντηρητικού ρεύματος των τυπολατρών Σαδδουκαίων και του ανερχομένου μεταρρυθμιστικού ρεύματος των ηθικολόγων/ηθικιστών Φαρισαίων.

Ο ιουδαϊκή αφετηρία του πρωτο-χριστιανισμού και η εξάπλωσή του από την μεσανατολική μήτρα του προς την Ευρώπη.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι ο Ιουδαϊσμός είχε τότε – και εξακολουθεί να έχει – αυστηρώς εθνοκεντρικό χαρακτήρα καθώς πρόκειται αναμφισβητήτως για την εθνική/φυλετική θρησκεία των Εβραίων – και μόνο των Εβραίων – κατά τρόπο ώστε ο Ιουδαϊσμός, ως θρησκεία, να ταυτίζεται απολύτως με τον Εβραϊσμό ως εθνότητα. Ειδοποιός διαφορά του Χριστιανισμού, που χωρίς αμφιβολία ξεπηδά από τους κόλπους του Ιουδαϊσμού (μια που ο Ιησούς, υπό την ιδία την χριστιανική οπτική, εμφανίζεται σαφέστατα ως ο Μεσσίας που εκπληρώνει τις προφητείες των Εβραίων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, όπου τίποτε το οικουμενικό ή, εν πάση περιπτώσει, μη Εβραϊκό δεν εκπέμπεται και ο Θεός είναι θεός του Ισραήλ και μόνο!), κατέστη η, συν τω χρόνω, μετάλλαξή του, σε μία θρησκεία όχι στενά εθνική αλλά οικουμενική.  Αυτό επήλθε κυρίως ως αποτέλεσμα της προσηλυτιστικής δράσεως του «Αποστόλου των Εθνών» Παύλου (Σαούλ) εντός της πολυεθνικής χοάνης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (τμήμα της οποίας, υπό Ρωμαίους διοικητές, ήταν και η περιοχή της Ιουδαίας), όπου είχε ήδη επικρατήσει πνεύμα θρησκευτικής πολυμορφίας και συγκρητισμού με έντονες τάσεις αποδοχής μυστηριακών λατρειών εσχατολογικού χαρακτήρος που έρχονταν να καλύψουν, εν είδει παραισθησιακού παυσιπόνου, τις αγωνίες ανθρώπων (που ζούσαν σε μία ταραγμένη και ασταθή εποχή) για το «επέκεινα», κομίζοντας κάποια δελεαστική και ελπιδοφόρα πρόταση-υπόσχεση περί μεταθανατίου «ζωής», λυτρωτικής από τα εγκόσμια βάσανα…  [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]