ΜΝΗΜΗ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΜΠΑΪΚΟΥΣΗ
Σε μία εποχή κοινωνικής παρακμής και καθολικής σήψεως όπως αυτή που διανύουμε, εποχή στην οποία κυριαρχούν το ψεύδος και η κιβδηλότης, έξεις ποταπές, εξαχρείωσις των ηθών, κούφια έπαρσις, αναισχυντία στους τρόπους, ανούσια φλυαρία και δολιότης κάθε είδους, μοναδικό ανάχωμα αποτελούν τα λιγοστά παραδείγματα ανθρώπων, αμέμπτου ήθους, που με την στάση του βίου τους, με τον λόγο και τον τρόπο τους, ακτινοβολούν ανδρεία, ακεραιότητα, εντιμότητα, ειλικρίνεια, σταθερότητα και δωρική λιτότητα συνδυαζόμενη με οξυδέρκεια και πνευματικό βάθος.
Ένας τέτοιος ξεχωριστός Ανήρ ήτο ο Κωνσταντίνος Μπαϊκούσης, ιδρυτικό μέλος της Κοινότητός μας, που πρόωρα έφυγε από την ζωή μία τέτοια μέρα του Αυγούστου. Έκτοτε, κάθε που το θέρος βαίνει στο τέλος του, στην εν γένει μελαγχολία της εποχής έρχεται να προστεθεί η θλίψη που συνοδεύει την θύμηση της απώλειας ενός τόσο ξεχωριστού συναγωνιστού, τον οποίο είναι αδύνατον να λησμονήσουμε. Κι αν δεν βρίσκεται κοντά μας μένει διαρκώς ζωντανό το πρότυπο του ήθους και του χαρακτήρος του!
Κάθε τέτοια μέρα οι παλαιοί σύντροφοί του τραγουδούμε με συγκίνηση τους στίχους που τότε είχαν γραφεί στην μνήμη του, πάνω στην μελωδία του παλαιού Ε/Σ εμβατηρίου “Ich hatt’ einen Kameraden (Είχα έναν σύντροφο)”, https://www.youtube.com/watch?v=Mzzpwa9vG7A) :
Ὠδὴ μνήμης
Στοῦ Λεωνίδα ἐστάθην κι ἔνοιωσα τὴν Τιμή
σὲ φίλου ἐμπρὸς τὸ μνῆμα, ὡσὰν σ᾿ αἰώνιο Βῆμα
καὶ συναγωνιστῆ, […]
Την φετινή πρωταπριλιά, στη σελίδα μίας διαδικτυακής ομάδος υπερασπίσεως της Ελληνικής φύσεως ενάντια στην λαίλαπα των ανεμογεννητριών, δημοσιεύθηκε ως αστείο ότι τάχα αποφασίσθηκε από την κυβέρνηση η τοποθέτηση ανεμογεννητριών στον Όλυμπο. Αυτό λοιπόν που προ ολίγων μηνών μπορούσε να ειπωθεί μόνο ως πρωταπριλιάτικο αστείο, σήμερα επαληθεύεται με τον χειρότερο τρόπο!
Ἀνατομία τῆς ἐρημοποιήσεως…
31η Ιουλίου 1920.
Προ ολίγων εβδομάδων παρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό ένα ντοκυμανταίρ ελληνικής παραγωγής («Εφτά Λεπτά Ψυχής», που σκηνοθέτησε ο Πάνος Βλάχος), το οποίο αποπειράται να φωτίσει τα γεγονότα σχετικά με τον μαραθώνιο δρόμο που έλαβε χώρα στο πλαίσιο των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων που τελέστηκαν στην Αθήνα το 1896. Σ’ αυτή την πρώτη εμφάνιση του μαραθωνίου δρόμου ως νέου αγωνίσματος (που αναβίωνε την θρυλική προσπάθεια του ημεροδρόμου-οπλίτου που διήνυσε την διαδρομή από το πεδίο της μάχης του Μαραθώνος στο Αθηναϊκό άστυ με σκοπό να ενημερώσει τους πολίτες της Αθήνας για την νίκη εναντίον των Περσών) νικητής ήταν ο Σπύρος Λούης, ένας άσημος νερουλάς από το Μαρούσι, ενώ δεύτερος είχε καταταγεί επίσης ένας Έλληνας, ο Χαρίλαος Βασιλάκος, φοιτητής νομικής και ήδη τότε διακεκριμένος δρομέας. Μετά το πέρας των αγώνων είχε αρχίσει να κυκλοφορεῖ μία παραφιλολογία, σύμφωνα με την οποία ο Λούης είχε δήθεν κερδίσει τον αγώνα με άτιμο τρόπο, υποβοηθούμενος από τους διοργανωτές, ώστε να είναι απολύτως εξασφαλισμένη η ελληνική νίκη στον Μαραθώνιο. Η διερεύνηση αυτής της φήμης ήταν το κύριο θέμα της συγκεκριμένης ταινίας. 
Ἐπὶ τῇ σημερινῇ ἐπετείῳ τῆς ἀπροκαλύπτως προδοτικῆς ὁμιλίας τοῦ Μακαρίου εἰς τὸ Συμβούλιον Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ (19η Ἰουλίου 1974, (πρβλ. 
Σε προηγούμενα μέρη της σειράς των άρθρων μας, των αφιερωμένων στο θρησκευτικό ζήτημα και δη στο ζήτημα της σχέσεως του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό, επιχειρήσαμε μία όσο το δυνατόν συνοπτική ιστορική αναδρομή ξεκινώντας από τις απαρχές του Χριστιανισμού έως τα πρώτα στάδια της εξελίξεώς του, παρουσιάζοντας την μετάλλαξη που υπέστη, μεταβαλλόμενος από μία τοπική θρησκευτική κοινότητα με χαρακτηριστικά αιρέσεως στο πλαίσιο του Ιουδαϊσμού (όπως ήτο κατά την γέννησή του), σε οικουμενική θρησκεία (όπως κατέληξε να είναι), με χώρο εξαπλώσεως την απέραντη τότε ρωμαϊκή οικουμένη και με βολικό όχημα διαδόσεως την ελληνική γλώσσα που, ήδη από τους αλεξανδρινούς χρόνους, αποτελούσε κοινή γλώσσα επικοινωνίας πολλών λαών των ανατολικών επαρχιών του ρωμαιοκρατουμένου κόσμου. Είδαμε επίσης πώς από θρησκεία των απόκληρων και των καταφρονεμένων της παρηκμασμένης πολιτιστικώς και εκφυλισμένης βιολογικώς ρωμαϊκής κοινωνίας, μετεβλήθη, στην αυγή του 3ου αιώνος μ.Χ., σε επίσημη κρατική θρησκεία της αυτοκρατορίας και μάλιστα θρησκεία κρατικώς υποστηριζομένη! 
Ισότης μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεταξύ λευκών και νέγρων, μεταξύ φυσιολογικών και ανωμάλων, μεταξύ ευγενών και πληβείων, μεταξύ ικανών και ανικάνων, μεταξύ γενναίων και δειλών. Ισότης μεταξύ των πάντων! Αυτό είναι το «απαράβατο» σύγχρονο δόγμα που καθοδηγεί όλες τις μαρξιστικού τύπου ψευδο-θρησκείες που έχουν κυριαρχήσει στον δυτικό κόσμο.