Χριστιανισμός, Ελληνισμός και εθνική ταυτότητα. Μια εισαγωγική προσέγγιση. [Mέρος 1ο]

Δεν πέρασε πολύς καιρός από την περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδος κατά την διάρκεια της οποίας, όπως κάθε χρόνο, σε πολλά τηλεοπτικά κανάλια προβλήθηκαν οι γνωστές κινηματογραφικές παραγωγές με θέμα την ζωή και το μαρτύριο του Ιησού (π.χ «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» του Franco Zeffirelli) καθώς επίσης και διάφορες ταινίες έχουσες θεματολογία σχετική με τις περιπέτειες του Ιουδαϊκού λαού κατά την αρχαιότητα. Τέτοιες  ταινίες, που παρουσιάζουν το περιεχόμενο των βιβλικών διηγήσεων με τρόπο ιδιαιτέρως παραστατικό, δίνουν την ευκαιρία στον μέσο Έλληνα τηλεθεατή να συνειδητοποιήσει κάτι που ενδεχομένως έχει την τάση να λησμονεί, ότι δηλαδή η αφετηρία της θρησκείας που ακολουθεί, ανάγεται στην ιστορική και θρησκευτική μήτρα του Ιουδαϊσμού! Καθώς η προηγηθείσα εορταστική περίοδος, παρά τις δυσχέρειες των υγειονομικών περιορισμών, απετέλεσε, όπως κάθε χρόνο,  περίοδο κορυφώσεως του θρησκευτικού συναισθήματος σ’ ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο, ιδίως όμως στην Ελλάδα και εν γένει στον ανατολικό ορθόδοξο κόσμο, είναι, για τον λόγο αυτό, κατάλληλη η περίσταση για να θίξουμε, σε εισαγωγικό έστω επίπεδο, το κρισιμότατο ζήτημα του φαινομένου της θρησκείας, της θρησκευτικότητος, του θρησκευτικού συναισθήματος και κυρίως της σχέσεώς του με το έθνος και την εθνική ταυτότητα και, πιο συγκεκριμένα, το ζήτημα της σχέσεως του Χριστιανισμού, ως θρησκείας, με το ελληνικό έθνος και την Ελληνικότητα.

Πρόκειται για ζήτημα βαρύνουσας σημασίας καθώς αποτελεί ένα εκ των δύο κυρίων ζητημάτων που μονίμως και διαχρονικώς απασχολούν και οδηγούν σε διχογνωμίες και αντιπαραθέσεις γενικώς, ιδίως όμως εντός του λεγομένου «εθνικού χώρου».

Παρατηρεί κανείς στην Ελλάδα, τα τελευταία μάλιστα χρόνια με μεγαλύτερη ένταση, την εμφάνιση στον δημόσιο χώρο και δη στον πολιτικό στίβο, προσώπων, κομμάτων και οργανώσεων που  υπερτονίζουν και προβάλλουν, με ιδιαίτερη θέρμη, την ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα, παρουσιάζοντάς την ως απαραίτητο συμπλήρωμα και συνιστώσα της πατριωτικής ή/και εθνι(κιστι)κής τους φυσιογνωμίας. Μπορεί οιοσδήποτε να ανακαλέσει πολλά σχετικά παραδείγματα στην μνήμη του, ακόμα και σχετιζόμενα με πολύ πρόσφατα πολιτικά εγχειρήματα του εθνικοπατριωτικού «χώρου», με τους επικεφαλής κομμάτων, οργανώσεων κλπ, να υπερτονίζουν εμφατικώς την προσήλωσή τους στην «Ορθοδοξία»…   [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ὁ πόλεμος τῶν ὅπλων

Με την συμπλήρωση των πρώτων μηνών της νέας διακυβερνήσεως των Η.Π.Α. υπό τον ανοϊκό Πρόεδρο-μαριονέτα Μπάιντεν μπορούν ήδη να εξαχθούν συμπεράσματα σχετικά με την πορεία που θα ακολουθήσει ο δυτικός κόσμος κατά την διάρκεια των επομένων ετών. Όπως αναμενόταν, ανάμεσα στα πρώτα έργα της κυβερνήσεως Μπάιντεν ήταν η στελέχωση του κυβερνητικού μηχανισμού με πληθώρα σαθρών και διεστραμμένων ατόμων προερχομένων από φυλετικές μειονότητες, διάφορες περιθωριακές ομάδες και δη από τον συρφετό ψυχοπαθών που είναι πλέον γνωστός ως «ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα».** Επίσης αναμενόμενη ήταν και η έκτοτε παρατηρουμένη κατακόρυφη αύξηση των εντάσεων σε όλο τον πλανήτη – από τα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας, ως την Μέση και την Άπω Ανατολή.

Αλλά ένα ιδιαιτέρως κρίσιμο σημείο της πολιτικής των «Δημοκρατικών», που δεν τυγχάνει τις δέουσας προσοχής εκτός των Η.Π.Α., είναι το αυξανόμενο προπαγανδιστικό σφυροκόπημα και εκ παραλλήλου οι διάφορες πολιτικές και νομικές κινήσεις εναντίον του συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος της οπλοκατοχής.

Ο αφοπλισμός των λευκών Αμερικανών υπό την πρόφαση της «εσωτερικής ειρήνης και της προστασίας του κοινωνικού συνόλου» βρίσκεται πολύ υψηλά, ίσως στην κορυφή της ατζέντας των σκοτεινών δυνάμεων που με «δημοκρατικό» τρόπο υφάρπαξαν την εξουσία από τον Τραμπ, καθώς η οπλοκατοχή είναι ένα από τα τελευταία αναχώματα της λευκής Αμερικής απέναντι στην ολομέτωπη και πολυεπίπεδη επίθεση που δέχεται.

  [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἰακωβινισμός – τότε καὶ σήμερα…

 Μετὰ τὸ 2:27:00 τῶν «Βορεινῶν Σαλπισμάτων 9» (https://www.youtube.com/watch?v=vr2C3ebkIbk&t=5610s) ἀναφέρομαι εὶς τὸν παλαιόν μου φίλον καὶ συναγωνιστὴν Ἀθανάσιον Κωνσταντίνου, ἀπόστρατον ἀξ/κὸν ἰατρὸν τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας καὶ νῦν ἀνεξάρτητον εὐρωβουλευτήν.
    Ἔχουμε ἤδη ἀναδημοσιεύσει μίαν γεωπολιτικὴν ἀνάλυσιν ἐκ τῆς μεστῆς σοβαροῦ περιεχομένου ἱστοσελίδος του http://istos.net.gr/ , ὅπου συνεχῶς ἀναρτῶνται ποικίλα ἐνδιαφέροντα ἄρθρα, ἀναλύσεις, εἰδήσεις κ.λπ. καὶ τὴν ὁποίαν οἱ ἐπισκέπται μας παροτρύνονται νὰ ἀναγινώσκουν τακτικῶς πρὸς οὐσιώδη συμπλήρωσιν τῆς ἐνημερώσεώς των.
      Ὁ κ. Ἀθ. Κωνσταντίνου εἶναι πλὴν τῶν ἄλλων καὶ ἐμβριθὴς ἱστοριοδίφης, ἀναδημοσιεύομεν δὲ κατωτέρω πρόσφατον ἄρθρον του (βλ. http://istos.net.gr/page371.html), ὅπου ἔχει ἐπιλέξει ἀφ᾿  ἑνὸς κεντρικήν τινα ἐνδεικτικὴν διὰ τὸ δόγμα δράσεώς των θέσιν (ἀπόσπασμα) τῶν Ἰακωβίνων, δι᾿  ἧς καὶ ἀναγλύφως ἐκτίθεται ὁ ταλμουδικὸς χαρακτὴρ τῆς ἠθολογικῶς μεσανατολικῆς μισαλλοδοξίας τῶν φωστήρων τοῦ ὑλιστικοῦ ταλιμπανισμοῦ, ποὺ ἔκτοτε μεταλλασσόμενος (εἰς μπολσεβικισμόν, κριτικὴν θεωρίαν Φραγκφούρτης, νεοφιλελευθερισμόν, νεομαρξισμὸν καὶ πολιτικὴν ὀρθότητα κ.ο.κ.) καὶ παρ᾿ ὅλας του τὰς γελοίως αὐταναιρετικὰς ἐπικλήσεις «ἀνεκτικότητος, ἐλευθερίας» καὶ λοιπῶν δημοκρατικῶν φουμάρων, ὅλως δ᾿  ἀναντιστοίχως πρὸς τὰ ἐξωραϊστικά του ἀπατηλὰ ἐπιχρίσματα (π.χ. ψευδο-«ἐπιστημονικότητος» ἢ ἄλλου εἴδους «ἀντικειμενικότητος»), παραμένει μέχρι τοῦδε ἀναλλοίωτος, κατὰ περιστάσεις  ἀκόμη σπασμωδικῶς παροξυνόμενος ἢ καὶ ἀπορρίπτων πάντα ἐξωραΐσμὸν καὶ προσωπεῖον·  τὸ ἀπόσπασμα αὐτό, προερχόμενον ἐκ τοῦ Ἰακωβίνου Σαὶν Ζύστ,  εἶναι: «Πρέπει να τιμωρήσετε όχι μόνο τους προδότες, αλλά ακόμα και τους αδιάφορους. Πρέπει να τιμωρήσετε οποιονδήποτε είναι παθητικός στην Δημοκρατία και δεν κάνει τίποτα γι’ αυτήν. Διότι, εφόσον ο Γαλλικός λαός εκδήλωσε τη θέλησή του, οτιδήποτε είναι αντίθετο, είναι εκτός του κυρίαρχου λαού. Ό,τι είναι εκτός του κυρίαρχου είναι εχθρός!»
 

Πρέπει νὰ γίνῃ κατανοητὸν ὅτι ὁ Διαφωτισμός, ἡ συνωμοσία τῶν μυστικῶν ἑταιρειῶν (Μασονία, Ἰλλουμινάτι) καὶ ἡ ὡς “Γαλλικὴ Ἐπανάστασις” γνωστὴ παροξυσμικὴ ἐκτροπὴ οὐσιαστικῶς ἀκριβῶς ἐναντίον τῆς Τάξεως καὶ ἐναντίον τῆς Παραδόσεως ἐστρέφοντο, ἡ ὁποία ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ἐκρηκτικὴν πληβειακότητα τῶν νεωτεριστῶν ἐνεσαρκοῦτο καλῶς ἢ κακῶς καὶ ὑπὸ τῆς χριστιανικῆς κουλτούρας, ἡ ὁποία εἶχεν ἐνσωματώσει κι ἐπενδυθῆ τὴν Παράδοσιν: Ὁ Γοτθικὸς ναὸς ἵσταται οὕτω ἀπέναντι τῶν ἐργατικῶν πολυκατοικιῶν, αἱ μεσαιωνικαὶ συνοικίαι πόλεων τῆς Γερμανίας ἢ τοῦ Στρασβούργου ἢ τῆς φλαμανδικῆς Brugge ἀπέναντι τῶν ἀραβοειδῶν δημιουργημάτων τῆς καραμανλικῆς ἀντιπαροχῆς τοῦ ᾿60 ἐκφράζοντας τὴν ἀντιπαράθεσιν δύο κόσμων – καὶ ἦτο ἡ (ἔκτοτε!) προελαύνουσα “ἐπανάστασις” καὶ “πρόοδος” ποὺ ἐκπροσωπεῖ κι ἐνσωματώνει τὴν μεσανατολικότητα, ὄχι ἡ τότε κοινὴ χριστιανικὴ κουλτούρα – καὶ παρ᾿ ὅλην τὴν ἐγγενῆ τῆς τελευταίας ἀντιφατικότητα, ἥτις καὶ μοιραίως ὑπέσκαπτε τὴν δύναμιν ἀντιστάσεώς της καὶ τὴν ἔρριξε σταδιακῶς στὸ στρατόπεδον τοῦ Ἐχθροῦ!

 
Τοῦτο ὅμως δὲν ἴσχυε τότε πλήρως, ὅπου ἀκόμη τὸ πνεῦμα ἦτο ζῶν ἔστω καὶ ὑπὸ χριστιανικὸν ἔνδυμα, ὅπως π.χ. εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Ἰησουΐτου ἀββᾶ Augustin Barruel (1741-1820), συγγράψαντος τῷ 1797 τὸ πεντάτομον ἔργον του «Mémoires pour servir à l’ Histoire du Jacobinisme», ἐξ οὗ τὸ ἀπόσπασμα – τοῦ ὁποίου ὁ χαρακτὴρ εἶναι ὅλως διάφορος Ἰακωβινικοῦ (ἢ καὶ τοῦ Παππικοῦ, ἄλλως τε!) ταλιμπανισμοῦ:
«…η αίρεση των Γιακωβίνων πρέπει πάντα να συνθλίβεται! Είμαι πολύ προσεκτικός, ώστε επιπλέον να προσθέσω: Συντρίβοντας μιαν αίρεση δεν μιμούμαστε τη μανία και τον ανθρωποκτόνο ενθουσιασμό που οδηγεί τους μαθητές της! Να θυμάστε και να λέτε : Η αίρεση είναι ένα τερατώδες ον, αλλά οι οπαδοί της δεν είναι όλοι τέρατα! Ναι, να καταστρέψετε τους Γιακωβίνους, αλλά αφήστε να ζήσει ο άνθρωπος.
Η αίρεση δεν θα υπάρχει πλέον και θα έχει διπλά συντριβεί όταν οι μαθητές της την εγκαταλείψουν για να επανέλθουν στις αρχές της κοινωνίας!»
Ἡ κατάρρευσις τῶν ἐσωτερικῶς ἤδη κατεστραμμένων συμβόλων καὶ ὀχυρῶν τῆς Τάξεως καὶ τῆς Παραδόσεως ἔναντι τῆς κατακλυζούσης ρασιοναλιστικῆς προλεταριακότητος ἢ καὶ ἀφρίζοντος προλεταριακοῦ ρασιοναλισμοῦ ἦτο μοιραία, ἡ μάχη εἶχεν ἤδη χαθῆ ἐκ τῶν ἔνδον…  Τἀνάπαλιν ἡ Ἀνέγερσις, ἂν δὲν εἶναι εἰκονικὴ φετιχιστικὴ πλάνη ἄνευ ἐπαρκοῦς οὐσίας, μόνον ἐκ τῶν ἔνδον δύναται νὰ  ἐπέλθῃ καὶ κυριαρχήσῃ!
 
Ὁ λόγος στὸν κ. Ἀθ. Κωνσταντίνου:    [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Βίωμα – Ἰδεολογία – Ἐθνικισμός

Αἱρεῦνται γὰρ ἒν ἀντὶ ἀπάντων οἱ ἄριστοι, κλέος ἀέναον θνητῶν· οἱ δὲ πολλοὶ κεκόρηνται ὄκωσπερ κτήνεα.

 

            Η λέξη ιδεολογία στις ημέρες μας έχει λάβει πολύ μεγάλη αξία. Ο χαρακτηρισμός κάποιου ως ιδεολόγου θεωρείται μεγάλος έπαινος αλλά και, ευρύτερα, λέξεις οι οποίες σχετίζονται με αυτήν την έννοια λαμβάνουν αυτομάτως σχεδόν πάντα θετικό πρόσημο. Τα σημερινά κόμματα και οι πολιτικοί σχηματισμοί, προσπαθώντας να προσδώσουν εικονική αξία στις θέσεις τους, επαίρονται πως ακολουθούν και προωθούν το κάθε ένα μίαν «ιδεολογία» ως πρότυπο. Είναι όμως πραγματικά δίκαιο, η ιδεολογία να λογίζεται αυτόχρημα ως μια τόσο θετική έννοια;

            Κατ’  αρχάς ως ιδεολογία, πολύ σύντομα, θα μπορούσε να ορισθεί μία οργανωμένη συλλογή ιδεών. Η λέξη αυτή δημιουργήθηκε και ξεκίνησε να χρησιμοποιείται κατά τον 18ο και 19ο αιώνα για να περιγράψει τις κοινωνικές και οικονομικές θεωρίες της τότε εποχής.

Η σχέση ατόμου και ιδεολογίας συχνότατα είναι μία κατάσταση εξωτερικής ταυτίσεως.   [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Οἰακισμοί (25)

Ὁ καλούμενος “δυτικὸς κόσμος” ἔχει πλέον περιπέσει εἰς μίαν ἰλιγγιώδη περιδίνησιν πρὸς τὴν Ἄβυσσον. Ἤδη δὲ διανύει ἕνα στάδιον, πρὸς τὸ ὁποῖον συγκρινόμενα καὶ αὐτὰ τὰ αἴσχιστα ἀποβράσματα τῆς χειρίστης ῥωμαϊκῆς καταπτώσεως φαντάζουν σχεδὸν ὡς πρότυπα εὐπρεπείας.

Ἕνας κόσμος ἐντὸς τοῦ ὁποίου συνήθως ὅσα τυχὸν ὑγιῆ στοιχεῖα καὶ κατάλοιπα εἰσέτι ὑφίστανται, εἴτε εἶναι ἤδη θανασίμως συγκεχυμένα καὶ μολυσμένα μὲ ἀρχὲς καὶ συνθήματα ὑπαγορευμένα ὑπὸ τῆς ἰδιοτύπου ἐκείνης μονολιθικῆς μεσανατολικῆς θρησκοληψίας, τῆς καὶ ὡς θρησκείας “πολιτικῆς ὀρθότητος”, πολιτιστικοῦ μαρξισμοῦ κ.λπ.  γνωστῆς, ὡς καὶ ὑπὸ τῶν διαβολικῶν της συντονιστῶν, εἴτε, ἂν τυχὸν ἐπαρκῶς διαθέτουν τὴν ἐπισκόπησιν ἐκείνην τῶν πολιτιστικῶν, πολιτικῶν, ἰδεακῶν καὶ ἐννοιολογικῶν συγγενειῶν καὶ συναφειῶν, ποὺ καθιστᾷ τὴν διάκρισιν καὶ ἀναγνώρισιν τῆς ἀληθείας ἀναπόδραστον, αἰσθάνονται συχνὰ ἐν τούτοις ὑποχρεωμένοι νὰ στρουθοκαμηλίζουν, ἀντὶ τῆς ἀληθείας προβάλλοντες εὐτελῆ της ἄνευρα, ἄζωα, πλαστικὰ καὶ ἀνόργανα δημοκρατικὰ ὑποκατάστατα, καθὼς πασχίζουν κι ἐλπίζουν ἐν προσχηματικῇ ἐξαπατήσει τῆς συνειδήσεώς των ἐν ταὐτῷ κυρίως νὰ ἐκφύγουν τοῦ μονοχνώτου ταλιμπανοειδοῦς “ἱεροῦ μένους” τῶν τρομοκρατικῶς πανισχύρων ὁσίων καὶ ἱερῶν ἀγελάδων τοῦ Συστήματος καὶ τῶν ηὐνουχισμένων τους μοσχιδίων, ποὺ ὁλημερὶς κι ὁλονυχτὶς κραυγάζουν καὶ σκούζουν ἀγεληδὸν τὰ ἀντίστοιχα τῶν ἰσλαμιστικῶν “Ἀλλαουάκμπαρ”, ὥστε ν᾿ ἀποσβεσθῇ, ἐπιχωθῇ, κατατρομοκρατηθῇ καὶ συνθλιβῇ κάθε ἴχνος ἐλευθέρας φυσιολογικῆς φωνῆς, κάθε ὑπόνοια ἔστω ἐλευθέρας σκέψεως…

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἡ πολυσυζητημένη “σύγκρουση” Δένδια-Τσαβούσολγου: οι προφανείς και οι δυσδιάκριτες πτυχές.

Μεγάλη διάσταση έλαβε στα ελληνικά και τα διεθνή μ.μ.ε. η πρόσφατη δημοσία λεκτική αντιπαράθεση Δένδια – Τσαβούσολγου κατά την διάρκεια της επισκέψεως του Έλληνος Υπουργού των Εξωτερικών στην Τουρκία, στο πλαίσιο των προσφάτων συνομιλιών με την γείτονα χώρα, επίσκεψη η οποία φαίνεται ότι κατέληξε σε ναυάγιο (προσωρινώς τουλάχιστον).

Η συμμετοχή της Ελλάδος σ’ αυτές τις συζητήσεις και διαπραγματεύσεις ήταν ούτως ή άλλως προβληματική εξ αρχής. Φάνταζε δηλαδή αντιφατική η συμμετοχή της Ελλάδος σε συνομιλίες με την Τουρκία το ίδιο διάστημα κατά το οποίο η Τουρκία ουδόλως είχε περιορίσει, ούτε καν για λόγους επιδείξεως στοιχειώδους πνεύματος διπλωματικής αβροφροσύνης, τις συνήθεις, όχι μόνο λεκτικές αλλά και στρατιωτικές εις βάρος της Ελλάδος προκλήσεις (παραβιάσεις του εναερίου χώρου, παραβιάσεις των χωρικών υδάτων, διενεργείας παρανόμων θαλασσίων ερευνών, προωθήσεις μουσουλμάνων μεταναστών-εποίκων, κλπ). Ωστόσο, με δεδομένο ότι  οι τουρκικές επιθετικές προκλήσεις κατά το διάστημα των διπλωματικών συνομιλιών, ακόμα και κατά τις παραμονές της επισκέψεως του Έλληνος ΥΠΕΞ στην Τουρκία, αντί να σημειώσουν ύφεση εις ένδειξιν καλής θελήσεως, σημείωσαν απεναντίας κλιμάκωση, η αντίδραση του Δένδια στις δηλώσεις Τσαβούσογλου ήταν απολύτως αυτονόητη και επιβεβλημένη. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἄθληση: ἀρχέγονη ἀτραπὸς ἀνελικτικῆς αὐτοπραγματώσεως καὶ ἡ βέβηλη στρέβλωση τῆς ἐποχῆς μας.

Μέσα από την αρθρογραφία μας έχουμε πολλάκις επισημάνει ότι το σύγχρονο ελληνώνυμο κράτος, στην πραγματικότητα ούτε ελληνικό είναι, καθώς παντοιοτρόπως και συστηματικώς υπονομεύει την ουσία της Ελληνικότητος, ούτε και κράτος είναι, αφού καθημερινώς αποδεικνύει ότι λειτουργεί αφ’  ενός μεν για την εξυπηρέτηση ποταπών μικροσυμφερόντων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων, αφ’ ετέρου δε, για την επιβολή (και στον ελλαδικό χώρο) των επιταγών ενός σκοτεινού διεθνούς συστήματος εξουσίας.

Ως προς την πρώτη του ιδιότητα, δηλαδή τον ανθελληνισμό, αυτό το ψευδεπιγράφως αποκαλούμενο «ελληνικό» κράτος, πραγματικά ξεπερνά και τους εχθρούς του. Η αδυσώπητη τουρκική καθυπόταξη, παρά τους πολλούς αιώνες διαρκείας της, δεν κατάφερε εν τούτοις ούτε την ελληνική εθνική συνείδηση να καταλύσει, ούτε τις λαϊκές παραδόσεις να καταστρέψει, ούτε το αίμα των Ελλήνων να εξαλείψει. Τείνει όμως να τα καταφέρει όλα αυτά το “ανεξάρτητο” “ελληνικό” κράτος!

Ο Ελληνισμός, παρά την τρομερή οθωμανική καταπίεση, κατάφερε να διατηρήσει ανέπαφο τον εσωτερικό του πυρήνα και να οδηγηθεί στην μεγαλειώδη Εθνεγερσία της Επαναστάσεως του 1821. Ωστόσο, κατά τρόπο τραγικό, αυτός ο πυρήν Ελληνικότητος, κατά την διάρκεια των διακοσίων μόλις ετών υπάρξεως του κράτους που τότε συγκροτήθηκε, έφθασε σχεδόν να εξαλειφθεί, με κυριότερη περίοδο ραγδαίας παρακμής (πραγματική κατολίσθηση!) την περίοδο της μεταπολιτεύσεως.  [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως καὶ τὸ ἠλεκτρονικὸ προλεταριᾶτο.

Μετά την ολοκλήρωση της προσφάτου στρατιωτικής παρελάσεως στην Αθήνα, ενώπιον ξένων προσκεκλημένων από Μ.Βρετανία-Γαλλία-Ρωσία, επ’ ευκαιρία της συμπληρώσεως 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση, παρετέθη δεξίωση προς τους ξένους επισήμους, το μουσικό σκέλος της οποίας είχε ως πρωταγωνιστή τον εξέχοντα, διεθνούς φήμης βιολιστή και διευθυντή ορχήστρας, Λεωνίδα Καβάκο. Σε παλαιότερο άρθρο μας, πέραν της τεραστίας αξίας του Καβάκου ως σπουδαίου ερμηνευτού διεθνούς αναγνωρίσεως (θεωρουμένου ως εκ των κορυφαίων παγκοσμίως),  είχαμε αναδείξει την σαφώς εθνική στάση του, με βάση κατά καιρούς αξιέπαινες δημόσιες δηλώσεις του και ανάλογες θαρραλέες τοποθετήσεις του σε συνεντεύξεις, καθώς και την σταθερή και απερίφραστη εκ μέρους του στηλίτευση της παρακμιακής πορείας του συγχρόνου Ελληνισμού στο πεδίο της τέχνης και του πολιτισμού, ιδίως δε την εκ μέρους του καταγγελία της διεισδύσεως των χθαμαλών, γυφτοειδών και οριενταλικών ήχων που έχουν κατακλύσει την σύγχρονη Ελλάδα. Για τις τοποθετήσεις του αυτές είχε τεθεί στο στόχαστρο εισπράττοντας κατά καιρούς τα φαρμακερά βέλη του εθνομηδενιστικού κατεστημένου που δεν ανέχεται από προσωπικότητες του πολιτισμού τέτοιας εμβελείας, να εκφράζουν εθνικές απόψεις.

Η παρουσία του Λεωνίδα Καβάκου στο δείπνο των επισήμων προσκεκλημένων ηγετών, μας θύμισε μία επίθεση που υπέστη ο καλλιτέχνης μόλις λίγες μέρες νωρίτερα, επίθεση που έλαβε χώρα στο σκοτεινό και δυσώδες περιβάλλον των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης», όπου ο κάθε σπιθαμιαίος άγνωστος ή και ανώνυμος σχολιαστής έχει την ευκαιρία να σχολιάζει, να εκτοξεύει χολή και να διαπομπεύει προσωπικότητες τις οποίες, υπό άλλες, φυσιολογικές συνθήκες, δεν θα τολμούσε ούτε να αντικρύσει. Θα αναφέρουμε το περιστατικό αυτό διότι είναι εξόχως διδακτικό όσον αφορά τις προεκτάσεις του.    [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Βορεινὰ Σαλπίσματα [10]: Ἡ ψυχὴ τοῦ ᾿21 (Κλεφταρματολισμός) καὶ ἡ δημοκρατικὴ φαυλοκρατία (Μαυροκορδατισμός).

https://www.youtube.com/watch?v=nvcz_uXcxm0

Συναφεῖς παραπομπαί: 

Οἰακισμοὶ (0)

 

Βορεινὰ Σαλπίσματα [4]: Ἔθνος, Κράτος, Ἐλευθερία, 1821, Κρίσις, Ἀγών.

  
 
 
Σύνδεσμοι μουσικῶν διαλειμμάτων: 
 
 

Ἕνα μονάχα θὰ σᾶς πῶ, δὲν ἔχω ἄλλο κανένα – μεθῦστε μὲ τ᾿ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ ᾿21! [#8]

8ον ἔνθεμα τῆς  σειρᾶς ἀφιερωμάτων στὴν ἀθάνατη Ἐθνεγερσίαν τῶν Ἑλλήνων κατὰ τοῦ ἀλλοφύλου ζυγοῦ ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ διακοσίων ἐτῶν

 

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, 1770-1843

 

Θὰ κλείσουμε τὴν σειρὰν τῶν ἐπετειακῶν μουσικῶν μας ἀφιερωμάτων στὴν Ἐθνεγερσία τοῦ 1821 συγκεντρούμενοι εἰς τὸν ἀδιαμφισβητήτως μέγιστον ἥρωα καὶ προσωπικότητα τῆς Ἐπαναστάσεως: τὸν θρυλικὸ “Γέρο τοῦ Μορηᾶ”, τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη!

 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ] 

Ἕνα μονάχα θὰ σᾶς πῶ, δὲν ἔχω ἄλλο κανένα – μεθῦστε μὲ τ᾿ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ ᾿21! [#7]

7ον ἔνθεμα τῆς  σειρᾶς ἀφιερωμάτων στὴν ἀθάνατη Ἐθνεγερσίαν τῶν Ἑλλήνων κατὰ τοῦ ἀλλοφύλου ζυγοῦ ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ διακοσίων ἐτῶν

 

 

 

Ἡ θυσία τῶν Μποτσαραίων καὶ ἡ ἡρωικὴ μορφὴ τῆς Λένης τοῦ Μπότσαρη

 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ] 

Ἕνα μονάχα θὰ σᾶς πῶ, δὲν ἔχω ἄλλο κανένα – μεθῦστε μὲ τ᾿ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ ᾿21! [#6]

6ον ἔνθεμα τῆς  σειρᾶς ἀφιερωμάτων στὴν ἀθάνατη Ἐθνεγερσίαν τῶν Ἑλλήνων κατὰ τοῦ ἀλλοφύλου ζυγοῦ ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ διακοσίων ἐτῶν.

ΒΑΣΙΛΗ Μ᾿  ΚΑΤΣΕ ΦΡΟΝΙΜΑ

Συνεχίζοντας τὴν ἀναφορά μας στὸ μεγάλο κέντρο τοῦ Κλεφταρματολισμοῦ, τὰ Ἄγραφα, προβάλλουμε σήμερα τὸ γνωστὸ αὐτὸ ἆσμα, ποὺ οἱ περισσότεροι ἔχουν ἀκούσει ὡς ποίημα: Ὅμως εἶναι ἀκόμη ὣς τὶς ἡμέρες μας ζωντανὰ παραδεδομένο – ποῦ ἀλλοῦ, στὰ Ἄγραφα, καὶ δὴ στὸ πολύμουσο χωριὸ Ἀηδονοχῶρι Ἀγράφων (νομοῦ Καρδίτσης).

 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]