Τὰ δέκα εἴδη τοῦ ἐγχώριου ψευδο-εθνικισμοῦ
Ὑπὸ «εἰδικοῦ συνεργάτου»
α. Ο συνθηματολογικός «εθνικισμός»
Είναι το συχνότερο είδος ψευδο-εθνικισμού τον οποίον πρεσβεύουν συνήθως (αλλά όχι μόνον) άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και περιορισμένων γνώσεων, με ανύπαρκτη ή παιδαριώδη πολιτική σκέψη και τα οποία θεωρούν ότι έχουν πράξει το καθήκον τους και έχουν ήσυχη την συνείδησή τους με την κατά κόρον εκτόξευση συνθημάτων του τύπου «Ζήτω ο Εθνικισμός», «Ζήτω η Ελλάδα», «Ζήτω το Έθνος», «Κάτω οι πολιτικοί», «Οι προδότες στο Γουδί», «Λαός, Στρατός, Εθνικισμός» κλπ. Η πολιτική τους δραστηριότητα εξαντλείται σε προεκλογικές περιόδους, σε επιθέσεις και ύβρεις στο Διαδίκτυο εναντίον εκείνων που θεωρούν ότι δεν είναι «εθνικιστές» και «πατριώτες», είναι απόλυτοι στις δηλώσεις τους και απορρίπτουν ασυζητητί κάθε αντίθετη (ή νομίζουν ότι είναι τέτοια) τοποθέτηση. Η ιδεολογία τους είναι συγκεχυμένη, συχνά με απόψεις αλληλοσυγκρουόμενες, αντιφατικές και κυρίως έχουν πάντα δίκιο. Υπενθυμίζω ότι μία από τις βασικές θέσεις του Εθνικισμού στο θέμα της Ηγεσίας είναι η διακυβέρνηση της χώρας από την «πνευματική αριστοκρατία» δηλ. από άτομα συνειδητοποιημένα (= που γνωρίζουν σε βάθος τον εαυτό τους, έχουν σαφή επίγνωση των δυνατοτήτων και των αδυναμιών τους, αλλά και των επιδιωκόμενων στόχων τους) και επομένως συνειδητά (= που έχουν επίγνωση των πράξεών τους, των υπαρχουσών πολιτικο-κοινωνικών συνθηκών, αλλά και του συσχετισμού δυνάμεων και αγωνίζονται επιτελούντες έργο επειδή πιστεύουν βαθιά στην αποστολή τους) και τα οποία χαρακτηρίζονται από το υψηλό πνευματικό και μορφωτικό επίπεδό τους, την ανιδιοτέλεια και ηθική ακεραιότητά τους, σε αντίθεση με την «αριστοκρατία» του χρήματος που πρεσβεύουν τόσο ο κλασσικός φιλελευθερισμός, όπως και ο νεοφιλελευθερισμός, όσο και ο συρφετός των λεγόμενων «φιλελέφτ» νεοταξιτών ή την κυριαρχία των «λαϊκών στρωμάτων» του «προλεταριάτου» (στην πραγματικότητα, των οπαδών, μελών και στελεχών του κομμουνιστικού κόμματος) των μαρξιστών-λενινιστών και των μεταλλαγμένων νεομαρξιστών.
Άφθονοι φιλοσοφικοί και επιστημονικοί προβληματισμοί έχουν αναπτυχθεί γύρω από το ζήτημα των πολεμικών συρράξεων από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστοριογραφίας. Τα γεγονότα μάλλον επιβεβαιώνουν ότι η πολεμική αντιπαράθεση αποτελεί έμφυτο συνοδοιπόρο του ανθρωπίνου όντος και θεμελιώδη κανόνα της του πολιτισμού, ειδικά αν αναλογισθούμε πως ο ήδη ένας πρώιμος πόλεμος στην ιστορία του ανθρώπινου είδους διεξήχθη στην προϊστορική εποχή μεταξύ του είδους Νeatherdal και του καινοπρεπούς τότε είδους, που κυριαρχεί ώς την σημερινή εποχή, τους Homo Sapiens. Μάλιστα κατόπιν αυτής της διαπίστωσης οι επιστήμονες συνηγόρησαν ότι ο πόλεμος αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης.
…
«Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει», μια φράση που απέδιδε κάποτε την επαναστατικότητα και τον αυθορμητισμό των Ελλήνων, μια φράση η οποία στις μέρες μας μοιάζει κενή περιεχομένου. Γεγονότα τα οποία μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα θα ξεσήκωναν θύελλα αντιδράσεων, σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση, θα κάνουν τον διαδικτυακό αναγνώστη να σταματήσει να διαβάζει τις ειδήσεις που αναφέρονται σ’ αυτά. Οι Έλληνες έχουν πλέον μεταλλαχθεί, καθιστάμενοι άνευρος και παθητικός λαός.
Τέτοιες μέρες, και συγκεκριμένα στις 28-11-1912, στον Δρίσκο, τοποθεσία λίγο έξω από τα Γιάννενα, πίπτει ηρωικώς μαχόμενος ο Λορέντζος Μαβίλης, ένας αληθινός ευπατρίδης! Το ηρωικό τέλος του μεγάλου αυτού Έλληνος ποιητού υπήρξε το επιστέγασμα μία εξ ίσου ηρωικής ζωής. Γεννήθηκε στην Ιθάκη, έλκων την καταγωγήν αφ᾿ ενός από την Ισπανία (από τον εκ πατρός παππού του – εξ ου και το μικρό του όνομα), αφ᾿ ετέρου από την γειτονική Κέρκυρα. Μέσω δε της μητρός του συγγένευε και με τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος, τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Τόσοι άνθρωποι – ως επί το πλείστον νέοι – πολτοποιήθηκαν και κάηκαν στα Τέμπη εξ αιτίας της συστηματικής δολιοφθοράς και της λεηλασίας καλωδίων για την αφαίρεση χαλκού, που είχε ως συνέπεια την αδυναμία λειτουργίας του πανάκριβου συστήματος τηλεδιοίκησης του Ο.Σ.Ε., αλλά η κακούργα “πολιτεία” και το δημοσιογραφικό σύστημα, ένεκα της “πολιτικής ορθότητας” αρνούνται ακόμα και να τους κατονομάσουν!
Παρουσιάζουμε σε δύο μέρη, με την άδεια του συγγραφέως Γ. Καλουπτσίδη, ένα αξιόλογο βιβλίο με τίτλο: «Ριζοσπαστικές Αμφίσημες Προσεγγίσεις». Το βιβλίο περιλαμβάνει σειρά κειμένων δοκιμιακού χαρακτήρος, το περιεχόμενο των οποίων κινείται στην πολιτικο-ιστορική και φιλοσοφική σφαίρα των ιδεών μας. Πρόκειται για κείμενα που δικαιολογούν τον (κάπως προκλητικό και σίγουρα αινιγματικό) τίτλο του βιβλίου, καθώς τα θιγόμενα θέματα προσεγγίζονται με τρόπο που μπορεί να χαρακτηρισθεί οξύς, τολμηρός και ριζοσπαστικός – όχι, βεβαίως, με την έννοια της ανατροπής της Παραδόσεως αλλά με την έννοια της ρήξεως με την συστημική ορθοπολιτική προπαγάνδα της εποχής μας.