Περὶ Βενιζέλου καὶ δημοκρατικῶν (μυθ)ιστοριογράφων.
Όσοι έχουν περάσει από τα δημοκρατικά σχολεία της συγχρόνου Ελλάδος έχουν σαφή γνώση της «πολιτικώς ορθής» ιστοριογραφικής παραδόσεως που έχει επικρατήσει και της εν γένει ιστορικής προσεγγίσεως και αξιολογήσεως όσον αφορά τα κρίσιμα πολιτικά, στρατιωτικά και διπλωματικά γεγονότα των αρχών του ταραχώδους 20ου αιώνος, περιόδου κατά την οποία δεσπόζει, αναμφιβόλως, η πολιτική φυσιογνωμία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Δεν θα προκαλούσε έκπληξη λοιπόν αν θα λέγαμε ότι η επίσημη ιστοριογραφική άποψη εμφανίζεται υπέρμετρα μεροληπτική και εγκωμιαστική υπέρ του εν λόγω Κρητικού πολιτικού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως εθνάρχης και ο οποίος, διόλου τυχαίως, προβάλλεται από το σύνολο σχεδόν των συγχρόνων πολιτικών, ιστορικών και δημοσιογράφων (του …δημοκρατικού τόξου) ως το απόλυτο πρότυπο πολιτικού ανδρός και ως γενάρχης όσων αυτοπροσδιορίζονται είτε ως «φιλελεύθεροι» είτε ως «δημοκρατικοί»… Αντιστρόφως η αυτή κατεστημένη ιστοριογραφική τάση έχει πλήρως δαιμονοποιήσει την αντίπαλη του Βενιζέλου ιστορική φυσιογνωμία της ιδίας περιόδου, ήτοι, τον πρίγκηπα και εν συνεχείᾳ βασιλέα, Κωνσταντίνο Α΄.
Η ΕΥΓΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
Στην εποχή των νεοφιλελευθέρων παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών, όπου η πρόσμειξις, το ανακάτεμα και ο μιγαδισμός ως τάσις αποτελούν τον κανόνα (αν όχι το πρότυπο), το να μιλήσουμε περί της ευγονικής ιδέας αποτελεί «ταμπού» και «ντροπή» (από της ειθισμένης σάπιας, υποκριτικής και ολεθρίας, βδελυράς ψευδο-«ανθρωπιστικής» οπτικής…) ακόμη και σε ψευδο-«παραδοσιακούς» κύκλους.
Η Ευγονία, επιδιώκουσα την βελτίωση του ανθρωπίνου είδους μέσω της εφαρμογής των νόμων της κληρονομικότητος, δεν είναι νέα επιστήμη. Πολλοί αρχαίοι λαοί διεπίστωσαν την μεταβίβαση ατομικών χαρακτήρων, φυσιολογικών ή παθολογικών, των προγόνων εις τους απογόνους. Το οποίον και, βεβαίως, αποτελεί ως βασική γνώση αυτονόητον κτήμα του τελευταίου αγραμμάτου χωρικού ή κτηνοτρόφου – που στέλνει τα παιδιά του στο «σχολείο», ώστε να εγχυθεί εντός των το δηλητήριο της «ανθρωπιστικής διαφώτισης», που θα εκτοπίσει κάθε «επικίνδυνο» για την βρωμερά «πολιτική ορθότητα» απομεινάρι φύσεως, επιγνώσεως, αυτοσυναισθήσεως, αρμονίας, αυτογνωσίας…
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΓΚΕΚΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο, 30.6.2018, η προγραμματισμένη πολιτική εκδήλωση του ΑΡΜΑτος στην Θεσσαλονίκη.
Μετά την εισαγωγική ομιλία με την οποία άνοιξε η εκδήλωση, οι παλαιοί και νέοι συναγωνιστές που παρευρέθησαν στον χώρο των γραφείων, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την κεντρική ομιλία του Αρχηγού του ΑΡΜΑτος, Στεφάνου Γκέκα, ομιλία η οποία, καίτοι πολύωρη, ήταν μεστή βαθέων φιλοσοφικών νοημάτων και, ταυτοχρόνως, έμφορτη εκρηκτικού δυναμισμού. Εθίγησαν, μεταξύ άλλων, φλέγοντα εθνικά (Μακεδονικό, τουρκική επιθετικότης, κλπ) και πανευρωπαϊκά (λαθροεποικιστική εισβολή) ζητήματα καθώς και ζητήματα περί της πολιτικής ταυτότητος, του ιδεολογικού προσανατολισμού και των ειδοποιών χαρακτηριστικών του ΑΡΜΑτος ως κοινότητος. Στηλιτεύτηκε επίσης, με οξύτητα, το οικτρό φαινόμενο της αγυρτείας που μαστίζει, δυστυχώς, τον «εθνικό χώρο», οδηγώντας είτε σε αποπροσανατολισμό είτε σε αλλοτρίωση και μαρασμό.
Γνωρίζοντας το μεγάλο ενδιαφέρον των επισκεπτών της ιστοσελίδος μας, θα φροντίσουμε να δημοσιεύσουμε εκτενή ηχητικά/οπτικά αποσπάσματα εκ της εκδηλώσεως στο προσεχές διάστημα.
Θεματικὴ σειρά: “Ὁ Μῦθος τοῦ Αἵματος”
Κατόπιν τῆς ἐπιτυχοῦς κυκλοφορίας τῆς πρώτης ἐκδόσεως (https://www.armahellas.com/?p=24339) τῆς θεματικῆς σειρᾶς “Ὁ Μῦθος τοῦ Αἵματος”, παρουσιάζομεν τὴν δευτέραν ἔκδοσιν, μετὰ εἰδικοῦ προλόγου τοῦ συγγραφέως:
Σε μια εποχή ευθείας επιθέσεως κατά της Παραδόσεως με σκοπό την πλήρη αποδόμηση κάθε εθνικής και φυλετικής ταυτότητος, η εντρύφηση καθ’ ενός μας στην ιστορία του έθνους του και στις επί μέρους πτυχές της αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρηση ή την αποκατάσταση της επαφής με τις ρίζες μας, επαφή η οποία δυστυχώς τείνει να χαθεί ημέρα με την ημέρα, αλλά και για την διασαφήνιση συγχύσεων και την απόδοση επιβεβλημένων απαντήσεων σε πάσης φύσεως εχθρούς.
Ο αδιάκοπος αυτός Αγών για την επανασύνδεση με τις ρίζες μας, ο οποίος θα οδηγήσει στην αναγέννηση της αυθεντικής μας κουλτούρας, αποκτά ιδιαίτερο βάρος την παρούσα περίοδο κατά την οποία οι ευρωπαϊκές Πατρίδες δέχονται την αθρόα εισβολή αλλοφύλλων, οι οποίοι χρησιμοποιούνται ως δύναμη κρούσεως από τους υπερμάχους της διαλύσεως και αντικαταστάσεως των λευκών ευρωπαϊκών εθνών από αλλογενείς, εξωευρωπαϊκούς πληθυσμούς. Κατά την περιόδο αυτή λοιπόν η μελέτη θεμάτων που αναδεικνύουν τους γλωσσικούς, πολιτισμικούς και αξιακούς δεσμούς ανάμεσα στους λευκούς Ευρωπαίους, οι οποίοι δεσμοί ανάγονται προφανώς σε ένα απώτερο φυλετικό δεσμό, είναι χρησιμοτάτη ως πρώτη ύλη για την εμπέδωση μίας οπτικής, η οποία αντιλαμβανόμενη την ενότητα εν τη πολλαπλότητα των επιμέρους εθνικών παραδόσεων, θα ενισχύσει την προσπάθεια για έναν κοινό Αγώνα προς επιβίωση και ανακατάληψη του χαμένου εδάφους.
Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν προχωρούμε στην έκδοση της παρούσης εργασίας με θέμα την *Koryos, έναν πανάρχαιο Άριο θεσμό που ανάγεται στην εποχή που οι Άριες κοινότητες οργανώνοντο με βάση τις ηλικιακές ομάδες και ο οποίος εξεφράσθη με ποικίλες μορφές αναλόγως του έθνους και της εκάστοτε ιστορικής περιόδου. Στις σελίδες της παρουσιάζονται με συνοπτικό τρόπο τα στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη του θεσμού αυτού στον χώρο και τον χρόνο, από την Βόρειο Ευρώπη ως το Άριο Ιράν και από την Ελλάδα των ηρωϊκών χρόνων, όπως απεικονίζεται στους μύθους και τις τραγωδίες, ως τα ευρωπαϊκά έθνη του πρωίμου Μεσαίωνος.
E-mail ἐπικοινωνίας: entypo-yliko@armahellas.com
Τὸ ἐπισφράγισμα ἑνὸς προαναγγελθέντος ἐθνικοῦ ἐγκλήματος! Τρίζουν τὰ κόκκαλα τῶν Μακεδονομάχων!
ΜΕΓΙΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ: το ελληνικό κράτος παραχωρεί το όνομα της Μακεδονίας και αναγνωρίζει τον σλαβογενή πληθυσμό των Σκοπίων ως «Μακεδονικό έθνος» και το εκεί ομιλούμενο βουλγαρίζον σλαβικό ιδίωμα ως «Μακεδονική γλώσσα»!!!
Όπως ήταν αναμενόμενο ότι θα συνέβαινε, οι εθνομηδενιστές εξουσιαστές της ροζ αριστεράς, με την αγαστή επικοινωνιακή σύμπραξη των συστημικών μ.μ.ε., περιφρονώντας επιδεικτικώς την ελληνική ταυτότητα και ιστορία, αδιαφορώντας για την εθνική αξιοπρέπεια και την πολιτισμική κληρονομιά που ποδοπατούν και αμαυρώνουν, προκαταβολικώς παραγράφοντας τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα τα οποία υπονομεύουν εις το διηνεκές, ενεργώντας τελείως αντίθετα προς την (εκπεφρασμένη μέσω των προσφάτων πρωτοφανώς ογκωδεστάτων συλλαλητηρίων) θέληση της συντριπτικής πλειονότητος του ελληνικού λαού (για τον οποίο υποτίθεται ότι κόπτονται αυτοί οι μεγάλοι …δημοκράτες, αλλά την γνώμη του οποίου απαξιώνουν με τρόπο απολύτως κυνικό, όταν τυγχάνει αυτή να μη συμβαδίζει με τις εθνοκτονικές επιδιώξεις τους), εκτελεί με τρόπο αδίστακτο ένα παλαιάς κομμουνιστικής κοπής συμβόλαιο θανάτου της Μακεδονίας – ως πρωταρχικού συνθετικού στοιχείου της ελληνικής εθνικής ταυτότητος από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα!
Κιναιδία καὶ τὰ ἀνθρώπινα ἐνεργειακὰ κέντρα – ἤ, Κιναιδισμός: ἡ ῥιζικὴ ἀποδόμησις τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος
Σιωπηρὴ Ἅλωσις: ἡ δημογραφικὴ βόμβα!
ΠΡΟΣΕΤΕΘΗ σχετικὸν σχόλιον ὑπὸ Στεφάνου Γκέκα
Μέσω της αρθρογραφίας μας στον παρόντα ιστότοπο δεν έχουμε παύσει, με κάθε δυνατή έμφαση και με κίνδυνο ίσως να θεωρηθεί πως επαναλαμβανόμεθα, να επισημαίνουμε το μέγεθος της απειλής που συνιστά για την επιβίωση της Λευκής ευρωπαϊκής φυλής εν γένει και του Ελληνικού Έθνους ειδικώτερον ο εφιαλτικός συνδυασμός της ραγδαίας δημογραφικής καταρρεύσεως (λόγω της δραματικής υπογεννητικότητος του γηγενούς πληθυσμού αλλά και της φυγής μίας ολόκληρης γενιάς νέων Ελλήνων στο εξωτερικό για επαγγελματικούς λόγους) με την αθρόα λαθρομετανάστευση μίας ατελείωτης ανθρωποπλημμυρίδος αλλοφύλων, Αφρικανών και Ασιατών στον ελλαδικό χώρο – διαδικασία που, κατ’ ουσίαν, συνιστά μαζικό εποικισμό της χώρας και ταχείαν αντικατάσταση του πληθυσμού της!
Όλως παραδόξως το συγκεκριμένο ζήτημα εθίγη προσφάτως και στο ελληνικό κοινοβούλιο και συγκεκριμένα στις 25.4.2018, οπότε σε συνεδρίαση της «διακομματικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για το δημογραφικό» εκλήθη για να καταθέσει τις απόψεις του και ο Αναστάσιος Λαυρέντζος, συγγραφεύς ενός βιβλίου-καταπέλτη με τον εύγλωττο τίτλο «Σιωπηρή Άλωση – Το δημογραφικό και το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας» όπου, μέσω της παραθέσεως αδιαμφισβητήτων στατιστικών στοιχείων τα οποία αναλύονται με τεχνοκρατική ακρίβεια, παρουσιάζεται με τον πιο δραματικό τρόπο ο επερχόμενος βιοϊστορικός ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ. Πρόκειται, για να χρησιμοποιήσουμε μία χαρακτηριστική έκφραση του συγγραφέως, «για μία τερματική και όχι προσωρινή φάση δημογραφικής εξέλιξης, η οποία, αν δεν αλλάξουν οι τρέχουσες τάσεις, οδηγεί τη νεοελληνική κοινωνία προς το τέλος της». Παραθέτουμε εν συνεχεία το πολύ ενδιαφέρον βίντεο από την ομιλία του κ. Λαυρέντζου στην Επιτροπή της βουλής (στην οποία συνεδρίαση, όλως ειρωνικώς, προεδρεύει η συριζαία Σία Αναγνωστοπούλου, γνωστή εκ της θητείας της στο υπουργείο παιδείας για τις εθνομηδενιστικές της απόψεις). [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Βασιλέως ἀριστεία, ἡρωισμοῦ ὕμνησις, θνῄσκουσα αὐτοκρατορία καὶ τὸ ἑλληνικὸν ζήτημα: Σύντομος ἐπισκόπησις τῆς ἐκπνοῆς τοῦ Βυζαντίου.
Σωτήριον ἔτος 1453. Ἡ ἄλλοτε κραταιά, πλέον ὅμως θνήσκουσα αὐτοκρατορία περιστέλλεται εἰς τὰ περίχωρα τῆς δεινῶς πολιορκουμένης Κωνσταντινουπόλεως καί τινα ἐδάφη τῆς Πελοποννήσου (Μυστρᾶς).
Μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ καλουμένη Βασιλεύουσα τῶν πόλεων καὶ (διὰ κεφαλαίου πεῖ) Πόλις δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντιτάξῃ εἰς τὴν κατακλύζουσαν πληθὺν τῶν ὀθωμανικῶν στιφῶν, ὑπολογιζομένην εἰς δέκα μυριάδας ἀνδρῶν, παρὰ ἕνα ἀσήμαντον ἀριθμὸν μαχητῶν. Τὴν ἰδίαν αὐτὴν ἐποχὴν τὰ ἀπειράριθμα μοναστήρια εὐημεροῦν καὶ ἀσφυκτικῶς γέμουν ἀπολέμων ῥιψασπίδων φιλειρηνικῶν προσευχομένων…
Ὁ αὐτοκράτωρ ἀπεγνωσμένως στρέφεται πρὸς τὴν Δύσιν, μισούμενος ὡς «ἑνωτικὸς» ἐκλιπαρεῖ πρὸς συνδρομὴν ἀλλὰ ματαίως. Καὶ ὅτε τελεῖται ἡ καταμέτρησις τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς Πόλεως, ἀναγκάζεται νὰ ἀποδεχθῇ τὴν οἰκτρὰν πραγματικότητα: ἡ πάλαι σφριγῶσα αὐτοκρατορία περιορίζεται τώρᾳ ἐντὸς τῶν τειχῶν τῆς πρωτευούσης καὶ εἰς τὰς αἰχμὰς ἑπτὰ χιλιάδων στρατιωτῶν, ἐκ τῶν ὁποίων πέντε χιλιάδες ἦσαν βυζαντινοὶ καὶ δύο χιλιάδες (σχεδὸν τὸ τρίτον!) δυτικοὶ ὑπὸ τὸν Ἰουστινιάνην. Ὅμως ἡ στρατολόγησις ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ εἶναι ὅλως ἀδύνατος, οὕτω τὸ βάρος τῆς ὑπερασπίσεως πίπτει κυρίως ἐπὶ τοῦ τελευταίου.
“Happy End” (“Εὐτυχὲς Τέλος”): Ἡ αὐτοκτονία τῆς Εὐρώπης/Europe΄s suicide!
Το φθινόπωρο του 2017 προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το τελευταίο έργο του Μίκαελ Χάνεκε, “Happy End”. Αν και ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης θεωρείται από τις κορυφαίες μορφές της 7ης Τέχνης, η ταινία αυτή έτυχε περιορισμένης προσοχής και έλαβε μέτριες κριτικές, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Οι βασικοί λόγοι για αυτό είναι, πρώτον ότι η ταινία όντως υστερεί συγκριτικά με προηγούμενες του Χάνεκε, όπως η “Λευκή Κορδέλα” και ο “Κρυμμένος”, κάτι που είναι απόλυτα φυσιολογικό αν αναλογιστούμε ότι ο Χάνεκε είναι πλέον 76 ετών, και δεύτερον και σημαντικότερο ότι το “Happy End” δεν δικαίωσε τις προσδοκίες του μαρξιστικού κατεστημένου της Τέχνης. Συγκεκριμένα, όταν κατά την διάρκεια της κορύφωσης της λεγόμενης “μεταναστευτικής κρίσης” το 2015 κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Χάνεκε ξεκίνησε τα γυρίσματα ταινίας σχετικά με το “μεταναστευτικό” χρησιμοποιώντας ως υπόβαθρο την άθλια κατάσταση που επικρατούσε στη “Ζούγκλα του Καλαί”, αμέσως δημιουργήθηκε ένα κύμα προσμονής στους κύκλους της “διανόησης” καθώς αναμενόταν ότι η ταινία θα αναδείκνυε το “δράμα των προσφύγων/μεταναστών” και θα λειτουργούσε ως προπαγανδιστικό εργαλείο για την ευκολότερη αποδοχή του ανεξέλεγκτου εποικισμού της Ευρώπης από τις αφροασιατικές μάζες.
Ἡ καύση τῶν βιβλίων
Στις 10 Μαΐου του 1933 οργανώθηκε από ομάδες εθνικοσοσιαλιστών φοιτητών η δημόσια καύση βιβλίων στο Βερολίνο και σε πολλές άλλες πόλεις της Γερμανίας. Ανάμεσα στα βιβλία που παραδόθηκαν στην πυρά βρισκόταν προπαγανδιστικά κείμενα σοσιαλιστών/μαρξιστών, κυρίως Εβραίων, έργα παρακμιακής/περιθωριακής φύσεως, έργα διεθνιστικού/πασιφιστικού περιεχομένου, και κάποια άλλα έργα που οδηγήθηκαν στην πυρά είτε λόγω των γενικών πολιτικών πεποιθήσεων των συγγραφέων τους είτε επειδή ήταν αντίθετα προς την Αρία ηθική και αισθητική που προσπαθούσε να αναστήσει ο εθνικοσοσιαλισμός. Αν και η καύση βιβλίων και γενικότερα η καταστροφή έργων τέχνης σε καμία περίπτωση δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο στην ιστορία, τα γεγονότα του 1933 έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στα πλαίσια της τεράστιας εκστρατείας δαιμονοποιήσεως της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας που ξεκίνησε μετά το τέλος του Β’ Π.Π. και συνεχίζεται με αμείωτη, αν όχι αυξανόμενη, ένταση στις ημέρες μας.