Είναι σε όλους οικεία η εικόνα του ηγέτου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας πάπα Φραγκίσκου, να νίβει κάθε λίγο και λιγάκι “συμβολικώς” τ
ις ποδάρες διαφόρων αφρικανών μεταναστών, τους οποίους καλεί στην έδρα του στο Βατικανό, μη χάνοντας ευκαιρία για εμετική ορθοπολιτική πρ
οπαγάνδα υπέρ των αλλοφύλων εποίκων των ευρωπαϊκών πατρίδων. Καθ’ όμοιον τρόπο, κατά το μάλλον ή ήττον, πράττουν και πολλοί σημαίνοντες εκπρόσωποι του ημετέρου “ορθοδόξου” ιερατείου – για να μην μιλήσουμε για τους πρώτους διδάξαντες, τους απολύτους κήρυκες του πολυπολιτισμικού/πολυφυλετικού αντι-λευκού κηρύγματος, προτεστάντες (…). Απέναντι σ΄αυτούς τους σαπιοκήρυκες βρέθηκε, κατά τρόπο εκπληκτικό ο Θιβετιανός Βουδιστής ηγέτης, ο Δαλάι Λάμα, ο οποίος βρήκε το θάρρος να μιλήσει ανοιχτά, δημοσίως, δίχως να μασήσει τα λόγια του, αναφορικώς με την μεταναστευτική λαίλαπα και να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την θνήσκουσα Ευρώπη! Και δεν είναι η πρώτη φορά που λαμβάνει παρόμοια τολμηρή δημόσια τοποθέτηση (βλέπε παλαιότερό μας σχετικό δημοσίευμα: https://www.armahellas.com/?p=17944).
Κατά την μακραίωνη ζωή του Ελληνικού Έθνους τόσο η πολιτειακή του συγκρότηση σε ελεύθερο κράτος, όσο και οι μικρότεροι κύκλοι συσσωματώσεως των ατόμων, εμφάνισαν ποικίλες μορφές, πάντοτε όμως παρέμενε αναλλοίωτο ένα γενετικό πολιτικό κύτταρο: η έμφυτος τάση προς ενεργό πολιτικό ενδιαφέρον για τα κοινά και συμμετοχή στην διοίκηση.
Από του αρχαίου «ἄστεως» μέχρι των συγχρόνων κοινοτήτων η τάση αυτή – εκπηγάζουσα από την αγάπη προς την ελευθερία, κύριο ινδοευρωπαϊκό γνώρισμα (αναφέρουμε τις αρχαίες γερμανικές μοναρχίες που όπως αναφέρει ο Τάκιτος ήσαν αρχικώς αιρετές, και το χαρακτηριστικό παράδειγμα του αρχαίου ισλανδικού «θίνγκ» δηλαδή ενός τοπικού κοινοβουλίου, όπου οι ελεύθεροι οπλοφόροι άνδρες, κάτοχοι ίσων πολιτικών δικαιωμάτων, συνέρχονταν σε ορισμένη ημερομηνία για να εκφέρουν τον νόμο και να αποδώσουν δικαιοσύνη. Σ΄ όλη την αρχαία Ευρώπη αυτή η παράδοση σ’ ένα κοινοτικό αίσθημα ιδιαιτέρως ισχυρό, σε μια ροπή προς το «ζην από κοινού» που οδηγεί στην σταθερή προτεραιότητα του κοινού συμφέροντος) – εκφράζεται διά της αξιώσεως οι άρχοντες να αναδεικνύονται διά της ενεργού πολιτικής (ήτοι κοινοτικώς και όχι ατομικώς και ιδιοτελώς καθωρισμένης) βουλήσεως του σώματος των αρχομένων (αυστηρώς καθωρισμένων, σε αντίθεση με την σύγχρονη άμορφη μάζα του κοινοβουλευτισμού).
Χθες το ημερολόγιο έδειχνε 29 Μαΐου. Πρόκειται για την θεωρούμενη από γενεές γενεών Ελλήνων ως καταραμένη μέρα, ως «αποφράδα ημέρα» της νεωτέρας ιστορίας του έθνους μας – ημέρα μεγάλης γιορτής, αντιθέτως, για τους προαιωνίους εχθρούς του Ελληνισμού, τους Τούρκους…
Η Άλωσις της Πόλεως των Κωνσταντίνων από τα βαρβαρικά στίφη των Οθωμανών Τούρκων την 29η Μαΐου του 1453, η δραματική πτώση της Βασιλεύουσας των πόλεων της μεσαιωνικής Ευρώπης, της πιο σημαντικής, από γεωστρατηγικής απόψεως, πόλεως του κόσμου όχι μόνο στα μεσαιωνικά χρόνια αλλά και στα νεώτερα, υπήρξε ένα συγκλονιστικό γεγονός που επηρέασε καθοριστικά το ιστορικό γίγνεσθαι και στιγμάτισε βαθιά την ιστορική συνείδηση και την συλλογική μνήμη πολλών λαών, ιδίως βέβαια των Ελλήνων που αισθάνθηκαν ότι ήσαν οι κύριοι – αν όχι οι αποκλειστικοί – κληρονόμοι της υπερχιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας, της πιο μακρόβιας αυτοκρατορίας που γνώρισε η ιστορία!
Η επέτειος της Αλώσεως μας προσφέρει αφορμή μίας συντόμου αναφοράς στον χαρακτήρα του μεσαιωνικού ελληνισμού και της επονομαζομένης βυζαντινής αυτοκρατορίας, της οποίας την κατάρρευση επισφράγισε η Άλωσις του 1453. Προσφέρει ωστόσο αφορμή για αναφορά όχι μόνο στον ιστορικό αντίκτυπο της Αλώσεως αλλά και στις σύγχρονες αναλογίες που, βυθισμένοι στην μακάβρια αμεριμνησία τους, αδυνατούν να συλλάβουν οι νεοέλληνες.
Ένα κρίσιμο ερώτημα που παλαιόθεν προκαλούσε διχογνωμίες μεταξύ ατόμων με ζωηρά εθνικά αισθήματα – οι οποίες δεν φαίνεται να έχουν κοπάσει (ένεκα της ιδεολογικής συγχύσεως και της ιστορικής αγνοίας) – είναι το εξής: μπορεί άραγε βασίμως να θεωρήσει κανείς ότι το βυζαντινό κράτος ήταν μία μεσαιωνική ελληνική αυτοκρατορία ή μήπως επρόκειτο για ένα κράτος άσχετο ή και εχθρικό προς τον Ελληνισμό;[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Η 29η Ιουλίου του έτους 904 αποτελεί μίαν από τις τραγικότερες στιγμές της ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Ένας μουσουλμανικός στόλος Σαρακηνών επετέθη αιφνιδίως στην Θεσσαλονίκη από το μέτωπο των θαλασσίων τειχών. Η άμυνα της πόλεως απεδείχθη ανεπαρκής και αυτή η ανεπάρκεια και αδυναμία είχε ως δραματική συνέπεια την Άλωσή της από τους Άραβες. Ακολούθησαν ζοφερές ημέρες για την Θεσσαλονίκη: Φρικτές σφαγές εναντίον του ελληνικού πληθυσμού της πόλεως, εκτεταμένες δηώσεις, λεηλασίες και αιχμαλωσία 22.000 (!!!) – νεαρών κυρίως – Ελλήνων κατοίκων της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι απήχθησαν βιαίως και εν συνεχεία μετεφέρθησαν με τα καράβια των Σαρακηνών προς πώλησιν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής (!), σύμφωνα με όσα μας μεταφέρει η αξιόπιστη ιστορική πηγή της εποχής, ο Ιωάννης Καμινιάτης.
Δυστυχώς η ιστορική μνήμη των νεοελλήνων αποδεικνύεται επικίνδυνα ασθενής. Οι περισσότεροι Έλληνες (και οι Θεσσαλονικείς μεταξύ αυτών) αγνοούν παντελώς την μελανή αυτή πτυχή της ιστορίας, διότι άλλως δεν εξηγείται η παντελής αδιαφορία με την οποίαν αντιμετωπίζουν την διαδικασία της συγχρόνου Αλώσεως της Θεσσαλονίκης (αμαχητί αυτήν την φορά), η οποία συντελείται με ταχείς ρυθμούς, από τους απογόνους εκείνων των Σαρακηνών, οι οποίοι συρρέουν συνεχώς στην πόλη τα τελευταία χρόνια ως δήθεν “προσφυγόπουλα”, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για εποίκους-εισβολείς-ληστές… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Την ώρα κατά την οποίαν οι ιταμές προκλήσεις της Τουρκίας εις βάρος του Ελληνισμού κλιμακώνονται επικίνδυνα, με την αναθεωρητική και επεκτατική στρατηγική των νεο-οθωμανών να εκδηλώνεται επιθετικώς σε Αιγαίο και Κύπρο, όπου η Τουρκία ξεκινά παράνομες γεωτρήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ, προκλήσεις ενώπιον των οποίων το ελλαδικό κατεστημένο περιορίζεται σε λεκτικές διαμαρτυρίες, απλώς συνιστώντας ως συνήθως ψυχραιμία, μία πιο ύπουλη διαδικασία Αλώσεως του Ελληνισμού εκ των ένδον μέσω της πληθυσμιακής διεισδύσεως τελεί εν εξελίξει. Πρόκειται για έναν ιδιότυπο υβριδικό πόλεμο της Τουρκίας, η οποία εντέχνως προωθεί μάζες μουσουλμάνων της ανατολής στο ελληνικό έδαφος. Διότι η συνεχιζόμενη εποικιστική εισβολή Αφρικανών και Ασιατών στον ελλαδικό χώρο, τους οποίους με τον τρόπο της σπρώχνει η Τουρκία, όχι μόνο δεν έχει κοπάσει (όπως κάποιοι ενδεχομένως νομίζουν) αλλά εντείνεται απελπιστικώς!
Χρησιμοποιούμε σκοπίμως τον όρο “ελλαδικός χώρος”, διότι είναι δύσκολο να μιλάμε πλέον για “χώρα”, αφού ειδοποιό γνώρισμα οιασδήποτε φυσιολογικής χώρας (κράτους, πολιτείας) αποτελεί η ύπαρξη διακριτών συνόρων που ορίζουν την επικράτειά της, τα οποία φυσιολογικώς φυλάσσονται από ένοπλες δυνάμεις (στρατό, συνοριοφυλακή). Όμως στο ελληνώνυμο κατ’ ευφημισμόν “κράτος” σύνορα φαίνεται πλέον ότι de facto δεν υφίστανται, αφού συνεχώς και αδιακόπως εισέρχονται ανεμπόδιστα αναρίθμητοι τριτοκοσμικοί έποικοι παραβιάζοντάς τα. Όλοι αυτοί οι κατ’ ουσίαν εισβολείς, άμα τη αφίξει τους, προσδιορίζονται, αδιακρίτως και γενικευτικώς, με τον ψευδή και ανυπόστατο χαρακτηρισμό “πρόσφυγες”, εξασφαλίζοντες ούτω εν συνεχεία σκανδαλώδεις παροχές και προνόμια, τα οποία ο μέσος Έλληνας πολίτης δεν μπορεί ούτε να φαντασθεί, όπως: δωρεάν στέγαση, δωρεάν σίτιση, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και νοσηλεία στα κρατικά νοσοκομεία και, επί πλέον, χρηματικό επίδομα που ανέρχεται σε 600 € κατ’ άτομο (!), …
Η λεπίδα (ή το ξυράφι) του Όκαμ είναι μια φιλοσοφική/επιστημονική αρχή που εν συντομία υποστηρίζει ότι μια απλή λύση σε ένα πρόβλημα είναι πιθανότερο να είναι ορθή από ότι μια περίπλοκη. Πιο αναλυτικά αυτό σημαίνει ότι εάν προταθούν διαφορετικές θεωρίες για την ερμηνεία ενός φαινομένου ή την επίλυση ενός προβλήματος τότε πιθανότερη είναι αυτή που απαιτεί τις λιγότερες υποθέσεις, καθώς όσο περισσότερες υποθέσεις απαιτείται να γίνουν για να υποστηριχθεί μια θεωρία, τόσο πιο απίθανο είναι να είναι ορθή. Αν και η αρχή αυτή αποδίδεται στον στον Άγγλο σχολαστικό φιλόσοφο, μοναχό και θεολόγο του 14ου αιώνα, Γουλιέλμο του Όκαμ, είχε πρωτοδιατυπωθεί πολύ παλαιότερα από τους Πυθαγορείους. Ως παράδειγμα εφαρμογής της αρχής ας υποθέσουμε ότι σε κάποιο απομονωμένο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού ανακαλύπτεται μια πέτρα με κάποιες χαρακιές επάνω της που φαινομενικώς σχηματίζουν το γράμμα ‘Α’. Μια υπόθεση που θα μπορούσε να προταθεί για την ερμηνεία του φαινομένου είναι ότι αρχαίοι Έλληνες είχαν επισκεφθεί το νησί στο μακρινό παρελθόν και άφησαν τα ίχνη τους σε επιγραφές, κομμάτι των οποίων αποτελεί η συγκεκριμένη πέτρα. Μια άλλη υπόθεση θα ήταν ότι οι χαρακιές προέρχονται από την επίδραση κάποιου φυσικού φαινομένου και με τυχαίο τρόπο μοιάζουν να σχηματίζουν το γράμμα ‘Α’. Αν και δεν αμφιβάλουμε ότι θα βρισκόταν κάποιοι (πολλοί) υποστηρικτές της πρώτης θεωρίας, σύμφωνα με τη λεπίδα του Όκαμ η δεύτερη υπόθεση πρέπει να επιλεχθεί ως σαφώς επικρατέστερη καθώς η πρώτη απαιτεί ένα τεράστιο πλήθος υποθέσεων που έχουν να κάνουν με τις τεχνολογικές δυνατότητες των αρχαίων Ελλήνων, τα ιστορικά ευρήματα από την εποχή εκείνη, την επίσημη ιστορία, καθώς και με θεωρίες συνωμοσίας για τη συγκάλυψη της “πραγματικής ιστορίας” και άλλα πολλά.
Συνεχίζουμε από την προηγούμενη ανάρτηση, με τα δύο επόμενα άρθρα του “Ριζοσπάστη” όπου ο γράφων επιδίδεται σε ένα αχαλίνωτο παραλήρημα ημιμάθειας, ανακατεύοντας γραμμικές Α και Β, πινακίδα του Δισπηλιού, όλα αποκρυπτογραφημένα (!), τον δίσκο της Φαιστού με την μετάφρασή του (!), επιγραφές από την Ιθάκη του 2700 π.Χ. σε γραμμική Α που αναφέρουν κάποιον Ανδρεάδη (!) και ότι παρανοϊκό μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Και όλα αυτά για να στηρίξει την κομματική γραμμή του περιβόητου “Αυτοχθονισμού” που υποστηρίζουν οι ορθόδοξοι Μαρξιστές-Λενινιστές.
Όπως τονίζει ο καθηγητής Ανθρωπολογίας κ. Νικ Ξηροτύρης, του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, αναφερόμενος στις παρερμηνείες της Ινδοευρωπαϊκής Θεωρίας:
“…Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η θεωρία της αυτόχθονης εξέλιξης του πολιτισμού, που έγινε αποδεκτή ως δόγμα στη Σοβιετική Ρωσία τη δεκαετία του 1930 και διαδόθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με εκπληκτική ταχύτητα αποδοχής ανά την Ευρώπη, είναι σωστή επιστημονικά…”.
Σε επόμενη ανάρτηση θα αναφερθούμε και στα ζητήματα αυτά. Προς το παρόν ας απολαύσουμε τα αμίμητα “ιδεολογικά” κείμενα του “Ριζοσπάστη”.