Η εκπομπή, την οποία επιμελήθηκε και παρουσιάζει η ερμηνεύτρια και ερευνήτρια του δημοτικού τραγουδιού Δόμνα Σαμίου, αναφέρεται στα τραγούδια της Επανάστασης του 1821 που παρουσιάζονται εκτελεσμένα με τη χρήση μουσικών οργάνων της εποχής.
Παρέχονται στοιχεία για τα κλέφτικα τραγούδια κατά την επαναστατική δράση των κλεφτών και των αρματολών, για τη μουσική της περιόδου του Αγώνα της Ανεξαρτησίας και το ρόλο της, καθώς και για το είδος των μουσικών οργάνων με τα οποία ψυχαγωγούνταν οι οπλαρχηγοί σε στιγμές ανάπαυλας όπως, το λαούτο, ο ταμπουράς, η φλογέρα. Πολλοί από τους αγωνιστές του ’21 ήξεραν κι έπαιζαν παραδοσιακά μουσικά όργανα. Μάλιστα, στην εκπομπή παρουσιάζεται ο ταμπουράς του Μακρυγιάννη που φυλάσσεται στο Ιστορικό Εθνολογικό Μουσείο. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματά του κατά την πολιορκία της Ακρόπολης από τον Κιουταχή το 1826, αυτοσχεδίασε κι έπαιξε με τον ταμπουρά του το θρυλικό μοιρολόι «Ο ήλιος εβασίλεψε», το οποίο ακούγεται στην εκπομπή.
Γνωρίζουμε την ιστορία των τραγουδιών αυτών, τα οποία έπλαθαν οι αγωνιστές ή προσάρμοζαν υπάρχοντα μοτίβα της δημοτικής ποίησης και πρόσθεταν και δικούς τους στίχους. Στην εκπομπή, παρουσιάζονται τραγούδια γραμμένα από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον λαϊκό ποιητή Παναγιώτη Κάλα ή Τσοπανάκο από τη Δημητσάνα, τον Μεσολογγίτη Στασινό Μικρούλη και τον πρόδρομο της Επανάστασης Ρήγα Φεραίο. Τέτοια είναι τα εξής: «Καλά τρώμε και πίνουμε», «Στα Τρίκορφα μες στην κορφή», «Να μουν πουλί να πέταγα», «Θούριος του Ρήγα», «Μεσ’ του Γέροντα τον κάβο» . Τραγουδούν οι: Χρήστος Πανούτσος, ο Δημήτρης Βάγιας και Λάμπρος Παπαθανασίου ενώ τα παραδοσιακά μουσικά όργανα της εποχής παίζουν οι οργανοπαίχτες: Πέτρος Καλύβας (ταμπουρά), Παναγιώτης Μπέκος (πίπιζα), Χαράλαμπος Γιαννόπουλος (φλογέρα), Δημήτρης Καλύβας (νταούλι), Γιώργος Τράκης (λαούτο), Νίκος Στεφανίδης (λύρα), Γιακουμής Καλύβας (τουμπελέκι).
Τα κείμενα των τραγουδιών και οι μελωδίες τους αντλήθηκαν από το υλικό της Συλλογής του Νικολάου Πολίτη και του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών.
Μεθαύριο η Ελλάς τιμά την επέτειο της Εθνικής Επαναστάσεως του 1821, μιας επαναστάσεως του λαού μας εναντίον των Οθωμανών κατακτητών και παραλλήλως εναντίον του ιδεολογικού-θρησκευτικού οχήματος της κατακτητικής των ορμής, του Ισλάμ. Οι Τούρκοι δεν ήταν όμως ούτε οι πρώτοι εξ ανατολών φυλετικοί εχθροί που επέδραμαν εναντίον του Ελληνισμού, προαιωνίου ασπίδος της Ευρώπης και διαχρονικού κυματοθραύστου των βαρβαρικών εναντίον αυτής εισβολών, ούτε, καθώς φαίνεται, θα είναι οι τελευταίοι…. Των Τούρκων είχαν προηγηθεί, ως καταστροφικοί εισβολείς, οι Άραβες, εναντίον των οποίων οι Έλληνες, στο πλαίσιο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο), χρειάστηκε να δίδουν επί αιώνες αδυσώπητες μάχες και αιματηρότατους αγώνες, υποφέροντας τα πάνδεινα, ήδη επό την εποχή του αυτοκράτορος Ηρακλείου, οπότε (οι Άραβες), με την ορμή των νεοφωτίστων φανατικών του Ισλάμ, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά δυναμικώς στο ιστορικό προσκήνειο, απειλώντας τους Βυζαντινούς και καταλαμβάνοντας, πρώτα τις ανατολικές βυζαντινές επαρχίες και, αργότερα, τα μεγάλα νησιά της Μεσογείου, Κύπρο, Κρήτη και Σικελία. Οι γενναίοι αγώνες των Ελλήνων πολεμιστών των ανατολικών βυζαντινών επαρχιών εναντίον των Αράβων ήταν άλλωστε που ενέπνευσαν την λαϊκή μούσα για να πλάσει τα αξεπέραστα ακριτικά τραγούδια, όπως το πασίγνωστο “έπος του Διγενή Ακρίτα”. Από τότε και μέχρι την εποχή κατά την οποία την βυζαντινή εξουσία ανέλαβαν οι αυτοκράτορες της λεγομένης μακεδονικής δυναστείας, οι οποίοι τελικώς συνέτριψαν του Άραβες, οι αραβικές επιδρομές υπήρξαν για το Βυζάντιο πραγματική μάστιγα. Οι Άραβες, αφού κυριάρχησαν στον χώρο της Μέσης Ανατολής, επεξέτειναν το Χαλιφάτο τους και στην Βόρειο Αφρική, για να κατακτήσουν ακολούθως την Ιβηρική χερσόνησο. Ήταν δε έτοιμοι να καταλάβουν ακόμα και την Γαλλία και πιθανώς ολόκληρη της Ευρώπη, αν δεν τους σταματούσε, με τρόπο ηρωικό, ο θρυλικός μαγιορδόμος των Φράγκων, Κάρολος Μαρτέλος, στην ιστορικής σημασίας μάχη του Πουατιέ.
In March 16 leftists and media cohorts will express outraged as a great column of former WAFFEN SS troops, accompanied by and applauded by their supporters, again march proudly through Riga, the capital of Latvia.
There have been constant attempts to ban the Latvian Legion’s parade to honour their fallen Waffen SS comrades during their nation’s anti-Bolshevik defence during Churchill and Stalin’s War on Hitler’s Workers Reich.
Την προηγούμενη εβδομάδα ο διάσημος Έλληνας φυσικός Δημήτριος Νανόπουλος παραχώρησε συνέντευξη (http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/518188) όπου ανάμεσα σε διάφορες θέσεις που διατύπωσε, έδωσε δυστυχώς και αυτός το στίγμα της πολιτικώς ορθής προσωπικότητας, εναρμονιζόμενος με τις απαιτήσεις της παρακμιακής μας εποχής. Ο συγκεκριμένος, αναμφισβήτητα κορυφαίος επιστήμονας στον τομέα του, έχει αποδείξει πολλάκις στο παρελθόν ότι δεν έχει καταφέρει να αντισταθεί στον μεγάλο πειρασμό που αντιμετωπίζουν οι διάσημοι επιστήμονες του χώρου της Φυσικής, και ειδικά όσοι ασχολούνται με την Κοσμολογία. Ποιος είναι αυτός ο πειρασμός; Μα φυσικά να προσπαθήσουν να αποκτήσουν τα εύσημα του στοχαστή, του μοντέρνου φιλοσόφου, του ανθρώπου που ξεπερνά τα όρια της επιστήμης του και γίνεται ένας ερμηνευτής της πραγματικότητας, ένας κοσμικός μύστης.
Πάγια τακτική των ταγών της πολιτικής ορθότητας (Αριστερών και Δεξιών), καθώς και των πάσης φύσεως δικαιωματιστών και αντιρατσιστών, ήταν και είναι η διαστρέβλωση της ιστορίας (και της προϊστορίας), ώστε αυτή να ανταποκρίνεται στην δική τους εγκιβωτισμένη θεώρηση των πραγμάτων. Σήμερα που η αφροασιατική πλημμυρίδα απειλεί να πνίξει την Ευρώπη και τον Δυτικό κόσμο, το φαινόμενο αυτό – όπως είναι αναμενόμενο – έχει ενταθεί. Θύματα αυτής της διαστρέβλωσης έχουν κατά καιρούς πέσει μεταξύ άλλων η Ελληνική ιστορία, η Βρεττανική και, πρόσφατα, και η Σκανδιναβική.
Με θαυμαστή οξυδέρκεια ο Πλάτων, καθώς και μεγάλη σειρά σοφών διδασκάλων και στοχαστών της αρχαιότητος, είχε εγκαίρως προσδιορίσει και αναλύσει την πρωτογενή, οντολογικής φύσεως, φαυλότητα της δημοκρατίας, ως εννοίας, ως προτύπου και ως αρχής, κατατάσσοντας την δημοκρατία στην εσχάτη βαθμίδα της κατιούσας κλίμακος των ημαρτημένων πολιτευμάτων που περιέγραψε, αντιστοιχούσα στην πλέον εκφυλισμένη και παρακμιακή μορφή κοινωνίας. Είχε μάλιστα ο Πλάτων, τόσο στην μνημειώδη Πολιτεία του όσο και στον, λιγότερο γνωστό, Πολιτικό, στηλιτεύσει με δριμύτητα την δημοκρατία, η οποία βεβαίως, στην εκδοχή του καιρού του, συνιστούσε, ομολογουμένως, υγιέστερη εκδοχή πολιτεύματος […]
by R. H. S. Crossman (Esquire Magazine – November 1963)
The long suppressed story of the worst massacre in the history of the world.
If the British Commonwealth and the United States last a thousand years, men may say that this was their darkest hour.
Were all the crimes against humanity committed during World War II the work of Hitler’s underlings? That was certainly the impression created by the fact that only Germans were brought to trial at Nüremburg. Alas! It is a false impression. We all now know that in the terrible struggle waged between the Red Army and the German Wehrmacht, the Russians displayed their fair share of insensate inhumanity. What is less widely recognized — because the truth, until only recently, has been deliberately suppressed — is that the Western democracies were responsible for the most senseless single act of mass murder committed in the whole course of World War II.
The devastation of Dresden in February, 1945, was one of those crimes against humanity whose authors would have been arraigned at Nüremburg if that Court had not been perverted into the instrument of Allied justice. Whether measured in terms of material destruction or by loss of human life, this “conventional” air raid was far more devastating than either of the two atomic raids against Japan that were to follow it a few months later. Out of 28,410 houses in the inner city of Dresden, 24,866 were destroyed; and the area of total destruction extended over eleven square miles.
As for the death roll, the population, as we shall see, had been well nigh doubled by a last-minute influx of refugees flying before the Red Army; and even the German authorities — usually so pedantic in their estimates — gave up trying to work out the precise total after some 35,000 bodies had been recognized, labeled and buried. We do know, however, that the 1,250,000 people in the city on the night of the raid had been reduced to 368,619 by the time it was over; and it seems certain that the death roll must have greatly exceeded the 71,879 at Hiroshima. Indeed, the German authorities were probably correct who, a few days after the attack, put the total somewhere between 120,000 and 150,000.
Ένα από τα αναρίθμητα παράλογα και αντιφυσικά δόγματα με τα οποία έχει δηλητηριάσει ο πολιτιστικός μαρξισμός τις δυτικές κοινωνίες είναι το διαστροφικό και ιδιαιτέρως επικίνδυνο δόγμα της “ισότητας του αποτελέσματος” (equality of outcome). Το δόγμα αυτό αποτελεί μια ακραία διαστρέβλωση της διαχρονικής απαίτησης του σοσιαλισμού για ισοτιμία και ισότητα ευκαιριών (equality of opportunity) που έχει σχετικά πρόσφατα (τις τελευταίες δεκαετίες) διαμορφωθεί σε κυρίαρχη δοξασία στις δυτικές κοινωνίες. Σύμφωνα με το δόγμα της ισότητας του αποτελέσματος, δεν αρκεί να αποδίδονται ίσες ευκαιρίες για κοινωνική ανέλιξη κι επιτυχία σε όλους ανεξαρτήτως φύλου, φυλετικής προελεύσεως, δείκτη ευφυίας, και οποιουδήποτε άλλου φυσικού παράγοντα διαχωρισμού των ανθρώπων, αλλά πρέπει και το αποτέλεσμα των ίσων ευκαιριών να είναι ανάλογο της αντιπροσώπευσης των διαφόρων ομάδων στον πληθυσμό. Σε περίπτωση που κάτι τέτοιο δεν ισχύει, όπως είναι απολύτως φυσιολογικό μια και η Φύση έχει η ίδια διαχωρίσει τους ανθρώπους μέσα από εξελικτικές διαδικασίες εκατοντάδων χιλιάδων ετών, τότε σύμφωνα με το δόγμα, το κοινωνικό κατεστημένο δεν έχει επιτύχει να αποδώσει ίσες ευκαιρίες σε όλους λόγω “διακρίσεων”, “ρατσισμού”, “αποκλεισμού”, και “προκαταλήψεων”.
