Το μεγάλο παραμύθι των “ασυνόδευτων προσφυγόπουλων”




Τα «Κέντρα Υποδοχής Μεταναστών» ασφυκτιούν. Ενδεικτικώς, μόνο στην διαβόητη Μόρια της Λέσβου, οι εκεί εγκατεστημένοι λαθροέποικοι υπερβαίνουν ξανά τις 10.000, παρά τις κατά διαστήματα μετακινήσεις μέρους αυτών σε σπίτια, ξενοδοχεία και ξενώνες (ενοικιαζόμενα από τις ΜΚΟ) τόσο στα νησιά όσο και στην ενδοχώρα – στα μουλωχτά. Για να γίνει αντιληπτός ο ρυθμός της λαθροεισβολής αρκεί να αναφέρουμε ότι σε διάστημα μόλις δύο ημερών και μόνο στο νησί της Λέσβου, κατεγράφησαν άνω των 500 νέων αφίξεων! (https://www.protothema.gr/greece/article/920273/ekriktiki-i-katastasi-sti-lesvo-500-nees-afixeis-metanaston-sto-nisi/). Η έλευση των νέων λαθροεισβολέων είχε αυτήν την φορά χαρακτήρα κανονικής αποβάσεως χωρίς να υπάρξει η παραμικρή προσπάθεια ανασχέσεως της αποβάσεως π.χ. από το Πολεμικό Ναυτικό. Διερωτάται κανείς, εάν επρόκειτο για απόβαση Τούρκων πεζοναυτών, άραγε και τότε δεν θα υπήρχε καμία αντίδραση; Αλλά τελικώς ποια είναι η διαφορά;! Συγκεκριμένως, σε χρονικό διάστημα μόλις 30 λεπτών, 547 λαθροεισβολείς οι οποίοι επέβαιναν σε περισσότερες από δέκα λέμβους ξεκίνησαν από την μικρασιατική τουρκική ακτή του Μπεχράμ Καλέ για να φθάσουν εντελώς ανενόχλητοι στη περιοχή Συκαμιά της Λέσβου!!!

Ένας τέτοιος ξεχωριστός Ανήρ ήτο ο Κωνσταντίνος Μπαϊκούσης, ιδρυτικό μέλος της κοινότητός μας, που πρόωρα έφυγε από την ζωή μία τέτοια μέρα του Αυγούστου. Έκτοτε, κάθε που το θέρος βαίνει στο τέλος του, στην εν γένει μελαγχολία της εποχής έρχεται να προστεθεί η θλίψη που συνοδεύει την θύμηση της απώλειας ενός τόσο ξεχωριστού συναγωνιστού, τον οποίο είναι αδύνατον να λησμονήσουμε. Κι αν δεν βρίσκεται κοντά μας μένει διαρκώς ζωντανό το πρότυπο του ήθους και του χαρακτήρος του!
Κάθε τέτοια μέρα οι παλαιοί συντροφοί του τραγουδούμε με συγκίνηση τους στίχους που τότε είχαν γραφεί στην μνήμη του, πάνω στην μελωδία του παλαιού Ε/Σ εμβατηρίου “Ich hatt’ einen Kameraden (Είχα έναν σύντροφο)”, https://www.youtube.com/watch?v=-h_OLOF1gxg) :
Ὠδὴ μνήμης
Στοῦ Λεωνίδα ἐστάθην κι ἔνοιωσα τὴν Τιμή
σὲ φίλου ἐμπρὸς τὸ μνῆμα, ὡσὰν σ᾿ αἰώνιο Βῆμα
καὶ συναγωνιστῆ,
ποὺ ἐχάθη πιά· εἶχε σθένος καὶ βλέμμα καθαρό,
σπινθηροβόλο πνεῦμα – ποὺ ἐμάχετο τὸ ψέμμα,
τὸ φαῦλο, τὸ σαθρό.
Τὸ φρόνημα ἀτσαλένιο κι ὁ νοῦς του διαυγής,
καὶ μιὰ καρδιὰ καθάρια, ἀμάθητη στὰ πλάγια
– στ᾿ ἀλήθεια εὐγενής.
Ὁ λόγος του σπουδαῖος, στεντόρεια ἡ φωνή
τὸ σῶμα γυμνασμένο, ἀθλητικὰ πλασμένο,
ἡ φύσις του λιτή.
Ἀπρόσμενη μιὰ μοῖρα τὸν πῆρε μακριά ·
κενὸ μεγάλο μένει, μὰ ἡ μνήμη του ἀναμμένη
αἰώνια πυρά.
Ποτὲ δὲν σὲ ξεχνοῦμε οἱ σύντροφοί σου ἐμεῖς!
Στὸ πλάι μας σὲ νογοῦμε, πιστὰ ὡς προχωροῦμε
στὸν Δρόμο τῆς Τιμῆς.
Τέλος ἐποχῆς
Εἶναι κοινὴ αἴσθησις πλέον παντὸς ἔχοντος ἐπαφὴν μὲ τὴν τρέχουσαν πραγματικότητα ὅτι σ᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ σημεῖο βρισκόμαστε: Τέλος ἐποχῆς!
Τὸ τέλος τοῦτο κατὰ κάποιους (καὶ δὲν ἀναφέρομαι εἰς τὸν στενὸν κύκλον ἐκείνων τῶν … “γύφτικων γαμβρῶν”, ποὺ αἴφνης ἐξωβελίσθησαν ἐκτὸς κοινοβουλευτικοῦ νυμφῶνος) ἀπετέλεσε δυστύχημα, αἴφνης δὲ ἡ νέα αὕτη πραγματικότης τοὺς ἐχάλασε τὴν ἐπαναπαυτικὴν (ψευδ-)αἴσθησιν παρουσίας ἑνὸς στιβαροῦ πολιτικοῦ φορέως ἐθνικιστικῆς χροιᾶς…
Ἡ ἰσχὺς λοιπὸν τοῦ πλέγματος ἀναδραστικῶς καὶ ἀμοιβαίως μέχρι πρό τινος ἐνισχυτικῶς ἀνακυκλουμένων ψευδαισθήσεων, διότι περὶ τοιούτων ἐπρόκειτο, αἴφνης κατέρρευσεν διὰ μικρᾶς σεισμικῆς δονήσεως ὡσεὶ πολυόροφος πλινθόκτιστος πολυκατοικία κτισμένη ἐπὶ “χρυσῆς” ἀμμουδιᾶς ἄνευ θεμελίων…
Αἴφνης ἡ ἀπώλεια τοῦ ὑφισταμένου κοινοβουλευτικοῦ ἐρείσματος καὶ δὴ κατὰ μίαν κατακλυσμικῶς εὐνοϊκὴν συγκυρίαν πλείστων κρισίμων ἐθνικῶν καὶ κοινωνικῶν θεμάτων καὶ συναφοῦς λαϊκῆς ἀναταραχῆς προκαλεῖ τὴν ὁλικὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ ἰδιομόρφου νοσηροῦ συμπιλήματος τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς”, καθὼς ἡ ἤδη προεκλογικῶς ἀρξαμένη φυγὴ κεντρικῶν προσώπων της ἐπεταχύνθη καταλυτικῶς, μόνον δὲ οἱ στενώτατοι παρατρεχάμενοι, συγγενεῖς, συνεταῖροι καί τινες τῶν πολυπληθῶν κουμπάρων (καί … κουμπάρων κουμπάρων!) τοῦ φαιδροῦ της σκοτεινοῦ “ἀρχηγοῦ”-νονοῦ πλέον συνωστίζονται εἰς τὴν εὐάριθμον σύναξιν τῶν τελευταίων θλιβερῶν ἠλικιωμένων (κυρίως πιά…) ἐκείνων χειροκροτητῶν, ποὺ ὑπὸ τὸν ἀπατηλὸν μανδύαν τοῦ “ἀγῶνος” καὶ τῶν “ἰδανικῶν” προωθοῦν, ἀκόμη καί … μέχρι νεωτέρας, τὰς καταρρεούσας μετοχὰς τοῦ διεφθαρμένου οἰκογενειακοῦ μαγαζιοῦ καὶ τῶν ἀνικάνων του ἐσχάτων (καὶ πρὸς πᾶσαν σοβαρὰν λειτουργίαν πάντως … ἀσχέτων) γραφικῶν “στελεχῶν”…
Τὶ ἀπέγιναν ἐκεῖνα τὰ πρὸ 6-7 ἐτῶν ἀνυποψίαστα πλήθη ἐνθουσιωδῶν χειροκροτητῶν; Τὰ ὁποῖα τραγικῶς ἠγνόουν (καὶ προφανῶς ἀκόμη ἀγνοοῦν, διότι ἡ ἀνεπάρκειά των ἔχει βαθείας ῥίζας καὶ δὲν θεραπεύεται ἔτσι…) ὅτι “οὐκ ἂν λάβοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος” – τὸ ὁποῖον, ὡς συνήθως κατὰ τὰς ἀδρανεῖς καὶ συνήθως δυσκινήτους μαζικὰς διαδικασίας, ἐχρειάσθησαν τόσα ἔτη νὰ τὸ ἐννοήσουν, τοὐλάχιστον εἰς τὴν συγκεκριμένην θλιβερὰν περίπτωσιν…


σειρᾶς συνεντεύξεων τοῦ Ἐτζμέλ Μπαρουτσού, Ἁρμοδίου Κυπριακῶν Ὑποθέσεων παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας τὸ 1974, δημοσιευθείσης εἰς τὴν ἐφημερίδα «ΜΙΛΙΕΤ» τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐν εἴδει ἱστορικῶν ἀναμνήσεων ὑπὸ τίτλον «ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ»: 

Κατά την διάρκεια της κατασκηνώσεως συναγωνιστές και φίλοι από όλη την Ελλάδα είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν και, σε κλίμα συντροφικότητος και πειθαρχίας, να ανταλλάξουν απόψεις, να ασκηθούν φυσικώς με δύο νυκτερινές πορείες στο βουνό, να ενημερωθούν για τις δραστηριότητες του Δεσμού μας κατά το παρελθόν έτος, να συζητήσουν επί των τρεχουσών εξελίξεων και να σχεδιάσουν μελλοντικές δραστηριότητες.


οπαγάνδα υπέρ των αλλοφύλων εποίκων των ευρωπαϊκών πατρίδων. Καθ’ όμοιον τρόπο, κατά το μάλλον ή ήττον, πράττουν και πολλοί σημαίνοντες εκπρόσωποι του ημετέρου “ορθοδόξου” ιερατείου – για να μην μιλήσουμε για τους πρώτους διδάξαντες, τους απολύτους κήρυκες του πολυπολιτισμικού/πολυφυλετικού αντι-λευκού κηρύγματος, προτεστάντες (…). Απέναντι σ΄αυτούς τους σαπιοκήρυκες βρέθηκε, κατά τρόπο εκπληκτικό ο Θιβετιανός Βουδιστής ηγέτης, ο Δαλάι Λάμα, ο οποίος βρήκε το θάρρος να μιλήσει ανοιχτά, δημοσίως, δίχως να μασήσει τα λόγια του, αναφορικώς με την μεταναστευτική λαίλαπα και να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την θνήσκουσα Ευρώπη! Και δεν είναι η πρώτη φορά που λαμβάνει παρόμοια τολμηρή δημόσια τοποθέτηση (βλέπε παλαιότερό μας σχετικό δημοσίευμα: https://www.armahellas.com/?p=17944).

Ὅτι ὁ Ἀντετοκοῦμπο εἶναι πάνυ πεπροικισμένος περὶ τὴν καλαθόσφαιραν ὁμολογεῖται γενικῶς καὶ ἐκ τῆς πορείας του καθίσταται πρόδηλον (ἀλλὰ καὶ ὅλως ἀδιάφορον) ἀκόμη καὶ εἰς τὸν – ἀμύητον αὐτῆς – γράφοντα τὰς σειρὰς ταύτας.
Ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν εἶναι Ἕλλην ὅμως ἔτι μᾶλλον πρόδηλον εἰς τοὺς ὀλίγους πλέον νουνεχεῖς καὶ συναισθηματικῶς ὑγιεῖς. [βλ. καὶ https://www.ethnos.gr/athlitismos/25313_giannis-antetokoynmpo-gennithika-stin-ellada-megalosa-se-nigiriano-spiti]
Μία ἔρευνα γιὰ τὴν προϊστορικὴ πολιτειακὴ συγκρότηση τῶν Ἑλλήνων.

Από του αρχαίου «ἄστεως» μέχρι των συγχρόνων κοινοτήτων η τάση αυτή – εκπηγάζουσα από την αγάπη προς την ελευθερία, κύριο ινδοευρωπαϊκό γνώρισμα (αναφέρουμε τις αρχαίες γερμανικές μοναρχίες που όπως αναφέρει ο Τάκιτος ήσαν αρχικώς αιρετές, και το χαρακτηριστικό παράδειγμα του αρχαίου ισλανδικού «θίνγκ» δηλαδή ενός τοπικού κοινοβουλίου, όπου οι ελεύθεροι οπλοφόροι άνδρες, κάτοχοι ίσων πολιτικών δικαιωμάτων, συνέρχονταν σε ορισμένη ημερομηνία για να εκφέρουν τον νόμο και να αποδώσουν δικαιοσύνη. Σ΄ όλη την αρχαία Ευρώπη αυτή η παράδοση σ’ ένα κοινοτικό αίσθημα ιδιαιτέρως ισχυρό, σε μια ροπή προς το «ζην από κοινού» που οδηγεί στην σταθερή προτεραιότητα του κοινού συμφέροντος) – εκφράζεται διά της αξιώσεως οι άρχοντες να αναδεικνύονται διά της ενεργού πολιτικής (ήτοι κοινοτικώς και όχι ατομικώς και ιδιοτελώς καθωρισμένης) βουλήσεως του σώματος των αρχομένων (αυστηρώς καθωρισμένων, σε αντίθεση με την σύγχρονη άμορφη μάζα του κοινοβουλευτισμού).

Πρὸς τὸν σκοπὸ τοῦτο οἱ εἰσαγγελικοὶ λειτουργοὶ ὀφείλουν, τὸ πρῶτο εἰκοσαήμερο τοῦ Δεκεμβρίου (γιὰ τὸ ἑξάμηνο Ἰουνίου-Νοεμβρίου) καὶ Ἰουνίου (γιὰ τὸ ἑξάμηνο Δεκεμβρίου-Μαΐου) κάθε ἔτους, νὰ ἀποστέλλουν στὸν Ἄρειο Πάγο, σὲ ἠλεκτρονικὴ μορφὴ ἀλλὰ καὶ ἐγγράφως, ἀναλυτικοὺς πίνακες μὲ τὶς δικογραφίες ποὺ ἐσχηματίσθησαν κατὰ τὰ ἀνωτέρω ἑξάμηνα διαστήματα, στὶς ὁποῖες ἐνυπάρχει ὁ χαρακτὴρ τοῦ «ῥατσιστικοῦ ἐγκλήματος».
Ἡ ἐγκύκλιος ἐξηγεῖ ὅτι «ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ προστασία τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ θεμελιώδη ὑποχρέωσι τῆς πολιτείας», καὶ τὰ ὁποῖα, πέραν τῆς συνταγματικῆς τους κατοχυρώσεως, «ἀποτελοῦν κατάκτησι τοῦ πολιτισμοῦ καὶ στοιχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος». Ἡ προστασία αὐτὴ δὲν ἀφορᾷ μόνο στοὺς Ἕλληνες (πολῖτες) ἀλλὰ σὲ οἱονδήποτε εὑρισκόμενο ἐντὸς τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατείας.