Τέλος ἐποχῆς 

Εἶναι κοινὴ αἴσθησις πλέον παντὸς ἔχοντος ἐπαφὴν μὲ τὴν τρέχουσαν πραγματικότητα ὅτι σ᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ σημεῖο βρισκόμαστε: Τέλος ἐποχῆς!

Τὸ τέλος τοῦτο κατὰ κάποιους (καὶ δὲν ἀναφέρομαι εἰς τὸν στενὸν κύκλον ἐκείνων τῶν … “γύφτικων γαμβρῶν”, ποὺ αἴφνης ἐξωβελίσθησαν ἐκτὸς κοινοβουλευτικοῦ νυμφῶνος) ἀπετέλεσε δυστύχημα, αἴφνης δὲ ἡ νέα αὕτη πραγματικότης τοὺς ἐχάλασε τὴν ἐπαναπαυτικὴν (ψευδ-)αἴσθησιν παρουσίας ἑνὸς στιβαροῦ πολιτικοῦ φορέως ἐθνικιστικῆς χροιᾶς…

Ἡ ἰσχὺς λοιπὸν τοῦ πλέγματος ἀναδραστικῶς καὶ ἀμοιβαίως μέχρι πρό τινος ἐνισχυτικῶς ἀνακυκλουμένων ψευδαισθήσεων, διότι περὶ τοιούτων ἐπρόκειτο, αἴφνης κατέρρευσεν διὰ μικρᾶς σεισμικῆς δονήσεως ὡσεὶ πολυόροφος πλινθόκτιστος πολυκατοικία κτισμένη ἐπὶ “χρυσῆς” ἀμμουδιᾶς ἄνευ θεμελίων…

Αἴφνης ἡ ἀπώλεια τοῦ ὑφισταμένου κοινοβουλευτικοῦ ἐρείσματος καὶ δὴ κατὰ μίαν κατακλυσμικῶς εὐνοϊκὴν συγκυρίαν πλείστων κρισίμων ἐθνικῶν καὶ κοινωνικῶν θεμάτων καὶ συναφοῦς λαϊκῆς ἀναταραχῆς προκαλεῖ τὴν ὁλικὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ ἰδιομόρφου νοσηροῦ συμπιλήματος τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς”, καθὼς ἡ ἤδη προεκλογικῶς ἀρξαμένη φυγὴ κεντρικῶν προσώπων της ἐπεταχύνθη καταλυτικῶς, μόνον δὲ οἱ στενώτατοι παρατρεχάμενοι, συγγενεῖς, συνεταῖροι καί τινες τῶν πολυπληθῶν κουμπάρων (καί … κουμπάρων κουμπάρων!) τοῦ φαιδροῦ της σκοτεινοῦ “ἀρχηγοῦ”-νονοῦ πλέον συνωστίζονται εἰς τὴν εὐάριθμον σύναξιν τῶν τελευταίων θλιβερῶν ἠλικιωμένων (κυρίως πιά…) ἐκείνων χειροκροτητῶν, ποὺ ὑπὸ τὸν ἀπατηλὸν μανδύαν τοῦ “ἀγῶνος” καὶ τῶν “ἰδανικῶν” προωθοῦν, ἀκόμη καί … μέχρι νεωτέρας, τὰς καταρρεούσας μετοχὰς τοῦ διεφθαρμένου οἰκογενειακοῦ μαγαζιοῦ καὶ τῶν ἀνικάνων του ἐσχάτων (καὶ πρὸς πᾶσαν σοβαρὰν λειτουργίαν πάντως … ἀσχέτων) γραφικῶν “στελεχῶν”…

Τὶ ἀπέγιναν ἐκεῖνα τὰ πρὸ 6-7 ἐτῶν ἀνυποψίαστα πλήθη ἐνθουσιωδῶν χειροκροτητῶν; Τὰ ὁποῖα τραγικῶς ἠγνόουν (καὶ προφανῶς ἀκόμη ἀγνοοῦν, διότι ἡ ἀνεπάρκειά των ἔχει βαθείας ῥίζας καὶ δὲν θεραπεύεται ἔτσι…) ὅτι “οὐκ ἂν λάβοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος” – τὸ ὁποῖον, ὡς συνήθως κατὰ τὰς ἀδρανεῖς καὶ συνήθως δυσκινήτους μαζικὰς διαδικασίας, ἐχρειάσθησαν τόσα ἔτη νὰ τὸ ἐννοήσουν, τοὐλάχιστον εἰς τὴν συγκεκριμένην θλιβερὰν περίπτωσιν…

Ὅμως δὲν ἐπλανήθησαν μόνον τὰ πλήθη – ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ πολλοί, τῶν ὁποίων ἡ διακριτικὴ ἱκανότης θὰ ἔδει νὰ εἶναι πολὺ διεισδυτικωτέρα ἐκείνης τοῦ πλήθους… Τελικῶς ἡ Δημοκρατία πράγματι καταφέρνει νὰ συμπιέζῃ ὅλας τὰς ποιότητας καὶ κάθε ἀνωτέραν διάκρισιν πρὸς τὰ κάτω διὰ τῶν χονδροειδῶν ἐκβιαστικῶν της ὅρων – καί, ἀκόμη κι ὅσοι διαθέτουν διάκρισιν καὶ ποιότητας, ὑποσυνειδήτως ἐκφοβίζονται κι ἐκβιάζονται ὑπαρξιακῶς, ὥστε νὰ … παραλλάξουν (καμουφλάρουν) καὶ κλειδαμπαρώσουν ὅ,τι λεπτότερον κι ὀξύτερον διαθέτουν, προκειμένου νὰ “προσαρμοσθοῦν” εἰς τὸν χονδροειδῆ καὶ χυδαῖον χωροχρονικόν των περίγυρον, μὴ ἀποκλίνοντες “προκλητικῶς” ἐκείνου: Αὐτὴν τὴν ἐπαίσχυντον ἄνευ ὅρων συνθηκολόγησιν καὶ ὑποταγήν των αἱ δυνάμει ἀνώτεραι φύσεις τὴν δέχονται εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς πλήρους Ἀντιστροφῆς ταπεινωτικῶς καὶ τὴν δικαιολογοῦν ὡς “ρεαλισμόν” – τὶ θλιβερὸν κατάντημα ἐκ μέρους ἀκριβῶς ἐκείνων, ποὺ θὰ ἀπετέλουν ἀκριβῶς τὴν μοναδικὴν ἐν δυνάμει ἐλπίδα καὶ ἀνορθωτικὴν δύναμιν τοῦ κόσμου…

[Ἀντιστρόφως πάλιν, ἀναδύονται κατ᾿ ἐξαίρεσιν διάφοροι καρνάβαλοι, ποὺ εὑρηματικῶς πασχίζουν νὰ υἱοθετήσουν ἐξωτερικῶς καὶ νὰ ἐκπέμψουν παραπλανητικῶς τὸ “στυλάκι” τοῦ δῆθεν “εὐγενοῦς” ἤ/καί τινος μορφῆς “ἐπαναστάτου”, ὥστε πάσῃ θυσίᾳ νὰ “ξεχωρίσουν” – ἀκόμη καὶ περιπτώσεις ἑρπετῶν καταγωγίων τοῦ πλέον ἀναιδοῦς (πλὴν κινοῦντος τὴν αἰδώ, ἤγουν κιν-αίδου) βόθρου, ἐνίοτε ἐπιτυχῶς ἐν μέρει, ἐφ᾿ ὅσον καταφέρνουν ἀκόμη νὰ συγκρατοῦν τὴν ἔνδοθεν βοθρώδη ἐγγενῆ των τάσιν ὥστε νὰ μὴ ἐκραγῇ καὶ καταστοῦν κατάδηλοι καὶ ἀηδιαστικῶς καταγέλαστοι – ὅπως καὶ τελικῶς γίνεται!]

Μοναδικόν σχετικὸν ἐλαφρυντικὸν τῶν ὅσων ἐπὶ τόσα ἔτη ἔχουν καταφέρει νὰ κάνουν πὼς δὲν βλέπουν τὴν κατ᾿ ἀρχὴν ΟΛΙΚΗΝ σαθρότητα τοῦ μορφώματος ἢ νὰ τὴν παραβλέπουν σκοπίμως εἶναι ἡ ἰδεοπολιτική των ἀνεπάρκεια καὶ ἀνωριμότης συνδυαζομένη πρὸς τὸν παραλυτικὸν τοῦ νοῦ πανικόν, ποὺ πρὸ παντὸς ἡ τρέχουσα εἰσβολὴ ἀλλοφύλων καὶ ἡ ἄνευ ὅρων ἔμμεσος πρόσκλησίς των καὶ εἰς ἐκείνους παράδοσις “γῆς καὶ ὕδατος” ὑπὸ τοῦ βαθύτατα προδοτικοῦ κατεστημένου (καὶ δὲν ἐννοῶ μόνον τὸ πολιτικὸν κατεστημένον) ἐγείρει. Ἔτσι λοιπὸν ἐπέλεξαν ἐπὶ μακρὸν νὰ στηρίζουν τὸ ἐπίχρυσον μόρφωμα τῆς Χ.Α., ὑποτίθεται ὡς μοναδικὴν ὁρατὴν ἐλπίδα ἀποτελεσματικῆς ἀντιστάσεως ἔναντι μιᾶς ἐν ἐξελίξει ἐθνικῆς καταστροφῆς…

Ἐπρόκειτο δηλαδὴ περὶ ἐπιπολαίας καὶ σπασμωδικῆς, ἀντανακλαστικῆς ἀντιδράσεως, μιᾶς ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀσυλλογίστου ἐπιφανειακότητος καὶ ἑνὸς ἀνεξελέγκτου πανικοῦ πού, κατὰ τὴν φύσιν τῆς ἀντανακλαστικότητος, περιώριζεν ἢ καὶ ἀπέκλειε κάθε νοήμονα μακροσκοπικὴν ὑπευθυνότητα – ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ νὰ ἀποκλείῃ, καθὼς οὔτε μὲν ἡ ἐπιφανειακότης των ἔχει καθόλου θεραπευθῆ, ὁ δὲ πανικός των ἔχει πιὰ τελείως κορυφωθῆ! Ὑπ᾿ αὐτὰς τὰς προϋποθέσεις δὲν δύνανται οἱ ἐν λόγῳ, ἂν ἐκ νέου θελήσουν κάτι καὶ ἄνευ ἀνωτέρας καθοδηγήσεως νὰ κάμουν, παρὰ νὰ συνεργήσουν εἰς τὴν ἀνάπλασιν ἑνὸς ἀκόμη παρηλλαγμένου θλιβεροῦ κακεκτύπου τῆς ἐκτρωματικῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς”…

Εἶναι οὕτω ἕτοιμοι διὰ τὰς ἑπομένας των καὶ ἐξ ἴσου ἀδιεξόδους καὶ τελικῶς καταστροφικὰς ἐπιλογάς, εἰς τὰς ὁποίας τοὺς ὠθεῖ ἡ ἀνεπανορθώτως καιροσκοπική των, αὐτομάτως δὲ καὶ ἀντανακλαστικῶς μόνον ἐξωστρεφὴς καὶ εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τῶν φαινομενικοτήτων ἐπιπολάζουσα καὶ ἀφομοιουμένη προσωπικότης, ὡς ἐκ τῆς ἀπουσίας παγίας ἐντός των κεντρικῆς συνειδητῆς ὑποστάσεως καὶ ἰδεακοῦ ἐσωτερικοῦ ἄξονος, ὥστε νὰ μὴ ἄγωνται ἀπροσώπως καὶ ἀνερματίστως τῇδε κἀκεῖσε ἐκ τῆς τυχαίας φορᾶς τῶν ῥευμάτων καὶ τῶν ἀνέμων…

Ὅπως διεισδυτικῶς ἐξηγεῖ καὶ συνοψίζει ὁ Friedrich Schiller εἰς τὸ μνημειῶδές του ἔργον “Über die ästhetische Erziehung des Menschen” (“Περὶ τῆς αἰσθητικῆς Ἀγωγῆς τοῦ Ἀνθρώπου”, 13η ἐπιστολή): “Ἐφ᾿ ὅσον ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖ ἁπλῆν ἐξηρτημένην ἐξωτερικότητα (μορφήν, εἰκόνα), στερεῖται τελικῶς μορφῆς, καθὼς ἡ κατάστασις ἐκείνη ἐκ προοιμίου ἀναιρεῖ τὸ πρόσωπον. Ἁπλούστερον: μόνον ἐφ᾿ ὅσον εἶναι ὁ ἴδιος αὐτοδύναμος, δύναται ὡς ἀνεξάρτητον ὑποκείμενον νὰ διαχωρίζηται ἐκ τῆς πραγματικότητος ποὺ τὸν περιβάλλει καί, ἄρα, νὰ τὴν παρατηρῇ ὡς ὑποκείμενον· μόνον δὲ ὡς παρατηροῦν ὑποκείμενον ἀποτελεῖ μίαν συνειδητῶς σκεπτομένην δύναμιν.” (i)

Μόνον μὲ τέτοια, παγίως ἔνδοθι ἀγκυρωμένα πρόσωπα καὶ δυνάμενα κατ᾿ ἀρχὴν πράγματι νὰ συγκροτήσουν αὐθεντικῶς καὶ ἀπροσποιήτως μίαν ἐκπροσώπησιν τοῦ ἐσωτερικοῦ μας ἰδεακοῦ Ἄξονος καὶ ὑπὸ τοιαύτας προϋποθέσεις ἀκλονήτου ἐσωτερικῆς δυναμικῆς θὰ ἦτο δυνατὴ ἡ διαμόρφωσις μιᾶς Πολιτικῆς Δυνάμεως ἱκανῆς νὰ καθορίσῃ κάτι ἀληθῶς νέον, ὅμως ἐρριζωμένον εἰς τὴν αὐθεντικότητά της – καὶ νὰ ἀναπλάσῃ ῥιζικῶς, νὰ σφραγίσῃ καθοριστικῶς, νὰ ἐμπνεύσῃ καὶ νὰ ἀνδρώσῃ μίαν νέαν γενεὰν διακριτῆς βουλήσεως καὶ αὐτοπροσδιορισμοῦ, ποὺ πράγματι θὰ ἀλλάξῃ τὰ θλιβερὰ καὶ φαινομενικῶς ἀδιέξοδα δεδομένα! Δὲν ὑπάρχουν πρόχειρες, προσωρινὲς καὶ φαινομενικὲς “λύσεις”, ἡ Πολιτικὴ ΔΕΝ εἶναι … parties, πεδία ναρκισσιστικῆς ἐκδιπλώσεως καὶ celebrities – ἢ ἄλλως θὰ ἀνακυκλώνουμε κι ἀνανεώνουμε ἁπλῶς τὸ Σύστημα, ἐφ᾿ ὅσον ἀρνούμαστε ἄνευ ὑπεκφυγῶν καὶ ἀνάνδρων αὐταπατῶν ποὺ ἐθελοτύφλως παραπέμπουν εἰς ἐθιστικὰ κι ἐξαρτησιογόνα ἀλλ᾿ ἀλυσιτελῆ ἐν τούτοις παυσίπονα καὶ γιατροσόφια ἐπιτηδείων γυρολόγων ν᾿ ἀναγνωρἰσουμε τὸ ἀδήριτον καὶ  ἀπαράκαμπτον δίλημμα: Ἢ ὅλα ἢ τίποτε – ἄλλη ἐπιλογὴ κατὰ τὴν ὁριακὴν αὐτὴν στιγμὴν δὲν ὑφίσταται!!!

 

Ἄνευ ὅμως τοιούτων προϋποθέσεων εἶναι κανεὶς μοιραίως δέσμιος τῶν ἐξωτερικοτήτων, τῶν ψευδῶν ἀναλαμπῶν καὶ τῶν περιστασιακῶς γυαλιστερῶν μηδενικῶν· οὕτω δὲ δὲν δύνανται οἱ ἐνδιαφερόμενοι, παρὰ μόνον νὰ καταστοῦν ἐνεργούμενα – καὶ οὐδέποτε ἐνεργὰ ὑποκείμενα τῆς Ἱστορίας. Ἐν προκειμένῳ, ὁπότε κατ᾿ οὐσίαν ὁ σύγχρονος κόσμος ἔχει ἐξοβελισθῆ ἐκτὸς Ἱστορίας εἰς τὸ ἀπόπατον περιθωριακὸν πεδίον τῆς Φάρσας, ἡ ἀπουσία ἁπτῆς πνευματικῆς ὀντότητος, ἤτοι αὐτοτελοῦς (ii) ῥιζώματος εἰς τὸ Εἶναι, συναφοῦς πρὸς τὴν ἀκράδαντον ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ καὶ τὴν θεμελιώδη ἐσωτερικὴν βεβαιότητα, ἀποτελεῖ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀσφαλῆ ἐγγύησιν ἐγκλωβισμοῦ ἐντὸς τοῦ ἀσφυκτικοῦ πλαισίου τῆς περιρρεούσης Φάρσας…

Ὅμως, ἀκόμη χειρότερα, στὶς περισσότερες περιπτώσεις οἱ φροῦδες κι ἐνίοτε ἀνανεούμενες ἐλπίδες ἐναποτίθενται ἀκόμη καὶ στὶς πλέον κατάδηλες ἐνσαρκώσεις τῆς ἴδιας τῆς φάρσας, ποὺ ὀπορτουνιστικῶς προβάλλουν ἴσως καὶ ὡς “προφανεῖς” (ἀνάγνωθι: φαινομενικές!) διέξοδοι, ποὺ δῆθεν “ἐπιτάσσονται ἐκ τῆς συγκυρίας” – καὶ ὁ φαῦλος κύκλος ἐπαναλαμβάνεται… Τοῦτο συμβαίνει μὲν ἐπὶ πολλὰς ἤδη δεκαετίας εἰς τὴν κεντρικὴν δημοσίαν “πολιτικὴν σκηνήν”, ὅμως ἐν μικρογραφίᾳ ἐπίσης καὶ ἐντὸς τοῦ εὐρυτέρου “ἐθνικο-ἐπαναστατικοῦ” ὑποτιθεμένου “χώρου” καὶ τῶν συγκοινωνούντων του δοχείων…

Πρόκειται περὶ συστηματικοῦ καὶ ὄχι τυχαίου λάθους, ἑδραζομένου ἐπὶ ἐσωτερικῆς ἀνεπαρκείας καὶ ὑπαγωγῆς εἰς ἀπατηλὰς φαινομενικότητας ὑπὸ τὸ κράτος ἀλόγου πανικοῦ – ἔστω κι ἂν οἱ ἴδιοι φαντάζονται πὼς πρόκειται περὶ “λογικῆς”· προσέτι δὲ ἡ αὐταπάτη ἐκείνη προϋποθέτει καὶ κάποια σαθρὰ ἐσωτερικὰ πατήματα γιὰ νὰ προχωρήσῃ… Κατὰ συνέπειαν ἡ μόνη διαφυγὴ ἐκ τῆς τοιαύτης ἀνακυκλουμένης παθογενείας εἶναι δυνατὴ διὰ τῆς ὀρθῆς διαγνώσεως καὶ θεραπείας τοῦ τε ἐσωτερικοῦ ἐλείμματος καὶ τοῦ ἐντὸς σαθροῦ μέρους, ποὺ δέον πάραυτα νὰ ἐλεγχθῇ, ἐξουδετερωθῇ ἢ καὶ ἐκβληθῇ ἐκτὸς τοῦ ὀργανισμοῦ – κατὰ περίπτωσιν…

 

Ἡ ἀδιέξοδος “λογικὴ” τοῦ “ἥσσονος κακοῦ”…

Ἡ ἐπιπολαιότης καὶ ἐπιφανειακότης τῆς τοιαύτης προσεγγίσεως ὑπὸ διαφόρων “πατριωτῶν” καὶ “ἐθνικιστῶν” εἶναι λοιπὸν ΤΕΛΕΙΩΣ ἀνάλογος τοῦ ἐπὶ τόσας δεκαετίας ἀνακυκλοῦντος τὸ σύστημα ἀστείου σκεπτικοῦ τῆς ἐπανειλημμένης καὶ συνεποῦς ἐπιλογῆς τῶν φαύλων, ἀκόμη καὶ ὑπὸ σχετικῶς ὑγιῶν πολιτῶν, προκειμένου συνήθως “νὰ μὴ ἐκλεγοῦν οἱ ἀντίπαλοι” – ὅμως ἡ ἀντίστοιχος ἐντὸς τοῦ “χώρου” ἀνερμάτιστος συμπεριφορὰ εἶναι ἐν τῇ ἀληθείᾳ πολλῷ χείρων…

Ἐκεῖνο λοιπὸν τό, ἀληθῶς στερούμενον σοβαρότητος, σκεπτικὸν τῶν ἐπαλλήλων ἐκλογικῶν πολώσεων τοῦ πλήθους ἐντὸς τῆς εὐρείας πολιτικῆς σκηνῆς ἦτο: “θὰ ψηφίσουμε ΝΔ γιὰ νὰ μὴ βγῇ ΣΥΡΙΖΑ/ΠΑΣΟΚ” – ἢ καὶ ἀντιστρόφως… Τὸ ἔτι φαιδρότερον εἶναι, ὅτι ψηφίζοντας ἔτσι, ἐν τέλει ΑΚΡΙΒΩΣ ἐξασφαλίζουν τὴν μετά τι ἐπάνοδον τοῦ ἑτέρου, τοῦ πρώην πάσῃ δυνάμει φευκτέου δηλαδή, ὅταν μετὰ τὴν (μαθηματικῶς βεβαίαν!) ἀποτυχίαν τῶν παλαιῶν τους “σωτήρων” ἤ, τοὐλάχιστον, τοῦ “ἥσσονος κακοῦ”, ἡ ἀπελπισία καὶ ἡ ἀγανάκτησις τῶν ψηφιζόντων … χρυσοψάρων τοὺς ἐπαναφέρῃ ἑκόντας-ἄκοντας εἰς τὰ πλοκάμια ἐκείνων, χάριν ἀποφυγῆς τῶν ὁποίων εἶχαν … σοφώτατα ἐπιλέξει τὸ “ἀντίπαλον δέος”…

Ἐν προκειμένῳ οἱ ἐπιπόλαιοι καὶ παραζαλισμένοι ψηφοφόροι ἠδυνάτουν νὰ αἰσθανθοῦν τὸ οὐσιῶδες – ἤτοι, τὸ ὅτι ἁπλῶς ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐπέλεγον ὄψεις τοῦ αὐτοῦ νομίσματος.

Τὸ μωρὸν καὶ γελοῖον τοῦτο κοινοβουλευτικὸν παίγνιον συνιστᾷ τὴν τρέχουσαν ἐκδήλωσιν τῆς δημοκρατικῆς ἀπάτης, ἀποτελούσης ἕνα ΑΔΙΕΞΟΔΟΝ φαῦλον κύκλον (καὶ ἑλικοειδῶς κάτωσε ἐπιταχυνόμενον…) ἐγγενῶς ΑΝΕΥ δυνατότητος διαφυγῆς, καθ᾿ ὃν οἱ περιδινούμενοι μακάριοι καὶ παραζαλισμένοι ἐπιβάται ἀδυνατοῦν πλήρως νὰ παρατηρήσουν μακροσκοπικῶς, ὄντες μικρὰ κι ἐφήμερα ἰδιοτελῆ “ἐγὼ” τοῦ “ἐδῶ καὶ τώρα”· φρικαλέαν ἐκδίπλωσιν μιᾶς ὁλονὲν (καρκινοειδῶς) γενικευομένης ἀντιστροφῆς ἱεραρχίας ἀξιῶν καὶ ἀξίων – ὑπὲρ τῶν φαύλων καὶ τῶν χειρίστων ποιοτήτων, αἱ ὁποῖαι δι᾿ αὐτῆς τῆς ἀδιοράτου τυραννίας ἀναδεικνύονται καὶ ἐπιβάλλονται ὄχι μόνον κοινωνικῶς ἀλλὰ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΩΣ, ἐσωτερικῶς – τοὐτέστιν ἐντὸς ἑνὸς ἑκάστου τῶν πολιτῶν… Διότι ἡ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς πορεία εἶναι παράλληλος, καθ᾿ ὅσους τοὐλάχιστον δύνανται νὰ παρατηροῦν διεισδυτικῶς τὸ οὐσιῶδες – καὶ δὲν ἦτο ματαία ἡ πλατωνικὴ σοφία!

Ἡ Δημοκρατία λοιπὸν ἀποτελεῖ σήμερον ἕνα φρικαλέον ἀδιέξοδον, κι ὁ μόνος τρόπος ἀληθοῦς ἐννοήσεως τοῦ παπαγαλικῶς καὶ ἠλιθίως ἐπαναλαμβανομένου μάντρα πὼς “ἡ Δημοκρατία δὲν ἔχει ἀδιέξοδα” εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι: Πράγματι, ὑπό τινα ἔννοιαν δὲν ἔχει ἀδιέξοδα, καθὼς ὁ μεθοδικῶς παραζαλισμένος νοῦς τῶν ὑποχειρίων της ἀδυνατεῖ κἂν νὰ συλλάβῃ τὴν φρικαλέως ἀδιέξοδον στατικότητα τῆς συνεχοῦς ἀνουσίου ῥοῆς ποὺ τὴν χαρακτηρίζει καὶ νὰ ἀρθῇ ὑπεράνω τῆς γενικῆς ὑπνωτιστικῆς ὑποβολῆς τοῦ πλήθους… Ἤτοι, ἀδυνατῶν νὰ τὸ συλλάβῃ, ἐγκλωβίζεται ἀσφυκτικῶς εἰς τὸ συνολικὸν ἀδιέξοδον μιᾶς ἀνακυκλουμένης ἀχανοῦς, τυχαρπάστου, ἀνουσίου καὶ ἀλυσιτελοῦς ὀμφαλοσκοπίας τῶν φαύλων – μιᾶς φλυάρου ῥοῆς μηδενικῶν, ποὺ δὲν ἔχει μὲν ἀδιέξοδα, καθὼς οὐδέποτε παύεται, ΟΜΩΣ ποὺ ἀφ᾿ ἑαυτῆς συνολικῶς ἀποτελεῖ τὸ μέγιστον ἀδιέξοδον!

Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶχα κάποτε τονίσει κατὰ μιὰν ὁμιλίαν μου στὴν Ἀθήνα συνοψίζων ὅτι, πράγματι, ἡ Δημοκρατία δὲν ἔχει ἀδιέξοδα – ἡ Δημοκρατία ΕΙΝΑΙ ἀδιέξοδον!

  

Ἡ περὶ ἀνόδου καὶ πτώσεως“Χ.Α.” πρόγνωσίς μου τοῦ 2010…

 Προτοῦ ἐπισημάνω τὸ πῶς ἡ θλιβερὰ κομπανία τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς” ἀκριβῶς ἐχρησίμευσεν εἰς μίαν ἀνανεωτικὴν ἀνακύκλωσιν καὶ ἐπιβεβαιωτικὴν ἐνίσχυσιν τοῦ δημοκρατικοῦ ἀδιεξόδου, ἔστω κι ἂν αὐτὸ τὸ τελευταῖον πλέον ἔχει τόσον ἐμφανῶς κι ὀδυνηρῶς γιὰ τὸν λαὸ πλήρως ἐξοφλήσει, ἐκτεθῆ καὶ αὐτεξευτελισθῆ, θὰ ἤθελα καὶ κατ᾿ ἀντίθεσιν διαμετρικὴν πρὸς σχεδὸν ἅπαντας τοὺς ῥηχοὺς συνοδοιπόρους καὶ εὐκαιριακοὺς ἐκείνους χειροκροτητάς, πού … τυφλοὶ ἦσαν καὶ ἀνέβλεψαν αἴφνης τὴν τελευταίαν στιγμήν – ἢ ἀκόμη καί, ὡς διὰ μαγείας, μόλις ἡ ἐπίχρυσος κομπανία δὲν κατώρθωσε νὰ ὑπερβῇ τὸ ὅριον ἐκλογῆς … βολευτῶν (μία ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες ἀλήθειες ποὺ περιοδικῶς ᾿ξεστόμιζε ὁ φαῦλος μεταπολιτευτάρχης), νὰ δώσω ἕνα δεῖγμα πολὺ πρωίμου καὶ πολὺ συγκεκριμένης κριτικῆς μου ἀναλύσεως/προβλέψεως τῆς τότε διαφαινομένης συστημικῆς δολίας ὑποστηρίξεως καὶ μηντιακῆς ἐπιρρώσεως τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς” καθώς, ἑκοῦσαν-ἄκουσαν, οἱ συστημικοὶ δημοσιοφαῦλοι τὴν ἀνέσυραν πονηρῶς ἐκ τοῦ ληθάργου της κατ᾿ ἄνωθεν ὑπόδειξιν καὶ τὴν ἔστησαν “μὲ τὸ στανιὸ” κυριολεκτικῶς! …Μεταξὺ ἄλλων ἐν χορῷ (καὶ συνήθως ἀβασίμως!) ὁμιλοῦντες περί (κατὰ φαντασίαν φυσικά!) “χρυσαυγιτῶν”, ὁπουδήποτε τυχὸν ἐσημειοῦτο παραμικρὰ ἑλληνικὴ ἀντίδρασις κατὰ τῆς φαιᾶς πλημμυρίδος: Τὶ εἴδους κίνησις ἦτο ἐκείνη καὶ ποῖον τὸ τότε σκοπούμενον ἀποτέλεσμα τοῦ Συστήματος;

Ἂς δοῦμε ψύχραιμα τὶ ἔδειχναν καὶ τὶ ἔλεγαν τοιουτοτρόπως τὰ συστημικὰ ΜΜΕ: Ὑπεδείκνυαν εἰς τοὺς μέχρις ἐκρήξεως ἐκ τῆς συστηματικῆς ἀντεθνικῆς πολιτικῆς ἀγανακτισμένους πατριώτας, ποῦ δύνανται νὰ ἀναζητήσουν τὴν “λύσιν” ὡς μόνην ὁρατὴν “ἀντίδρασιν” – ἀκριβῶς δηλαδὴ εἰς τὴν … “Χρυσῆν Αὐλὴν” τοῦ γνωστοῦ μαγαζάτορος! Διότι δι᾿ ἐκείνης ἀκριβῶς τῆς φαλκιδευμένης ἀδιεξόδου κομπανίας ἐγνώριζαν πὼς θὰ ἀκύρωναν ὁριστικῶς ἴσως (καὶ πάντως διά τινων ἐπιπροσθέτων παραπλεύρων βρομερῶν ἐνεργειῶν εἰδικῆς φύσεως καὶ ἀποστολῆς πρακτόρων τους…) κάθε ῥιζοσπαστικὴν ἀμφισβήτησιν τοῦ Συστήματος, ἀφοῦ τὰ ἀποτελέσματά της ἦσαν μαθηματικῶς ἀναμενόμενα!

Τοιαῦτα ὅμως σημεῖα καὶ σχέδια στηρίξεως αἱ μᾶζαι ἀδυνατοῦν πλήρως νὰ συλλάβουν καὶ οὕτω παγιδεύονται καὶ κατευθύνονται εὐχερέστατα ὑπὸ τῶν ἐπιτηδείων σκηνοθετῶν τῆς δημοκρατικῆς ἀπάτης – πρὸς τὴν μίαν ἢ τὴν ἄλλην κατεύθυνσιν… Ὅποιος εἶναι εἰς θέσιν νὰ βλέπῃ ὄπισθεν τῶν παραπλανητικῶν φαινομένων καί, εἰδικώτερον, νὰ παρατηρῇ τὸν ἐκπληκτικὸν συντονισμόν των ἐπὶ τῶν βασικῶν γραμμῶν, τὴν δολιότητα τῆς ἀδιαλλείπτου πλύσεως ἐγκεφάλων καὶ νὰ διακρίνῃ τὰ διὰ τοὺς πολλοὺς ἀνεπαίσθητα καὶ ὑποσυνείδητα παραμένοντα συνεχῆ καὶ ἀδιάλλειπτα ὑποβλητικὰ μηνύματα τῶν ΜΜΕ, αὐτὸς μόνον βιώνει τὰ δρώμενα πλησιέστερον πρὸς τὴν πολυδιάστατον ὁλότητά των, ἥτις καὶ τελικῶς ἀναιρεῖ τὴν ὡς ἐκ τῶν περιωρισμένων ἐπιφανειακῶν προσλήψεων τοῦ παθητικῶς τὴν ὑπὸ ΜΜΕ κ.λπ. “ἐπεξεργασίαν” ὑφισταμένου πλήθους φαινομένην “τυχαιότητα”…

Τὸ ὅτι βραδύτερον τὰ ἴδια ἐκεῖνα ΜΜΕ προσεπάθησαν νὰ τοὺς περιορίσουν εἶναι ἐπίσης σαφὲς καὶ αὐτονόητον, διότι τὸν ῥόλον τοῦ συστημικοῦ μπάστακα, ποὺ ἐφαλκίδευε καὶ ἐξηυτέλιζε παντοιοτρόπως τὴν ἐθνικιστικὴν καὶ ἐθνικοσοσιαλιστικὴν ἐπίσης ὑπόθεσιν, τὸν ἔπαιζεν ἡ Χρυσῆ (πλέον…) Αὐλὴ τοῦ νωθροῦ … βεζύρ-ἀγᾶ καὶ μὲ 5%, δὲν θὰ ἐχρειάζετο 15% – ἀλλ᾿ οὔτε καὶ ἡ … φαμίλια ἀπαραιτήτως ἐχρειάζετο τὸ 15%: ἀπεναντίας, στὰ χαμηλὰ καὶ “σίγουρα” (ὅπως ἐπίστευεν…) εἶχεν ἀσφαλέστερον τὸν ἀεροστεγῆ ἔλεγχον τῆς ἰδιοτύπου ἰδιοκτησιακῆς της οἰκογενειακῆς ἐπιχειρήσεως καὶ τοῦ λοβοτομημένου της ποιμνίου… (iii) Ἄλλως τε καὶ ὁ περιορισμὸς τῶν τηλεοπτικῶν ἐμφανίσεων τῶν ἀνθυπομειόνων διαττόντων “ἀστέρων” τῆς “Χ.Α.” εἰδικῶς διόλου δὲν ἀπετέλεσεν μειονέκτημα ἀλλὰ μέγιστον πλεονέκτημα – καθὼς οἱ ἐν λόγῳ ἀνήκουν εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνων, ἐφ᾿ ὧν ἰσχύει: “ὅσο λιγώτερο μᾶς ξέρουν καὶ μᾶς ἀκοῦν, τόσο τὸ καλλίτερο γιὰ ᾿μᾶς!”… – παρὰ τὰς μονοτόνους των (δῆθεν!!! – ὅσο γι᾿ αὐτὸ δὲν ἀμφιβάλλω – νοιώθουν κι οἱ ἴδιοι τους καλὰ τὸ πόσο “λίγοι” εἶναι – γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ μέγιστον ποὺ  μποροῦν νὰ κάνουν εἶναι … τοὺς καμπόσους!) διαμαρτυρίας καὶ δικαιολογίας… Ὅπως καὶ ὅταν “ἐδικαιολόγησαν” τὴν μείωσιν ψηφοφόρων κατὰ τὰς προηγουμένας ἐκλογὰς δι᾿ ἐπικλήσεως τοῦ ἐγκλεισμοῦ τοῦ … φοβεροῦ καὶ τρομεροῦ (τρομάρα του!) “ἀρχηγοῦ” των – ὅμως εὐτυχῶς ἐξαπελύθη ἐναντίον καὶ αὐτῆς ἀκόμη τῆς κατερρακωμένης δημοσίας αἰσθητικῆς ἀφεθεὶς ἐγκαίρως, ὥστε νὰ δρέψῃ τὰ πρόσφατα γνωστὰ ἀποτελέσματα… Κατόπιν τῶν ὁποίων μετὰ θράσους χιλίων πιθήκων (… εἷς ὤν…) καταγγέλλει δημοσίως τοὺς πρώην ψηφοφόρους του ἐπὶ προδοσίᾳ – αὐτός, ποὺ προδίδει τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα διὰ μιᾶς ἱστορικῶς πρωτοφανοῦς εὐχερείας, ἐκδηλῶν μίαν ὀξέως μεταπτωτικὴν διπολικότητα μεταξὺ γαλειφοσταγοῦς “ἀδελφοσύνης” καὶ ἀφριζούσης παραφροσύνης κατὰ τὸ συμφέρον δοκοῦν τῆς στιγμῆς… – καὶ πού, κυριώτατα, προδοτικῶς ὑπεβίβασεν ὑψηλὰς ἰδέας καὶ σύμβολα καὶ τὰ κατεξηυτέλισεν ὡς περιστασιακὰ κι ἐναλλάξιμα ἐργαλεῖα παραπλανήσεως καὶ προσωπικῆς του δίκην γλείφοντος καὶ πτύοντος γυμνοσάλιαγκος ἀνελίξεως καὶ πλουτισμοῦ, ὡς ὁ ἔσχατος κατάπτυστος ὑβριστής, ποὺ ἀλλοῦ ἄλλως τε καὶ ἀπροκαλύπτως ὀργιάζει, καθὼς οἱ ἐναργεῖς παρατηρηταὶ καλῶς γνωρίζουν…

Ἔγραψα λοιπὸν βάσει τοιαύτης “πολυδιαστάτου” παρατηρήσεως καὶ κατανοήσεως τῶν διαδραματιζομένων τὰ ἑξῆς εἰς τοὺς πρώτους μου  “Οἰακισμούς”, τότε ποὺ ἀκόμη ὅλοι ἦσαν ἀνυποψίαστοι, ἤτοι τέλη τοῦ 2010 – ὁπότε μὲν ἀκόμη τὰ ποσοστὰ τῆς θλιβερᾶς ἐπιχρύσου τενεκεδένιας συνάξεως ἐκυμαίνοντο περὶ τὸ 0,29% – ὅμως εἶχα ἤδη ἐκ τῆς κατευθυνομένης “πολεμικῆς” τῶν ΜΜΕ σαφῶς ὁσμισθῆ τὰ ἐν τοῖς παρασκηνίοις μαγειρευόμενα:

“… Ὁ νοῦς, λοιπόν, τοῦ ὑποκρυπτομένου (ἀλλὰ πλέον δι᾿ ὅλους ἀποκαλυπτομένου) Μαμμονᾶ κατέχει ἄριστα τὴν τέχνην τοῦ νὰ προωθῇ ὁ ἴδιος ψευδῆ ὑποκατάστατα τοῦ αὐθεντικοῦ ψυχονοητικοῦ πυρῆνος τοῦ ἐν παραισθήσεσι καὶ ὀνείροις συνεπαρμένου δυστυχοῦς ὀργανισμοῦ-θύματος, προλαμβάνων τυχὸν αὐθεντικήν του ἐνσάρκωσιν μὲ δυστυχῆ διὰ τὸν ἴδιον καὶ τοὺς ἐκλεκτούς του καλλικαντζάρους κατάληξιν…

Κατὰ τὸ ἀμέσως προσεχὲς διάστημα, τὸ Σύστημα τῆς Δεινοκρατίας καὶ τῆς Προδοσίας θὰ συνεχίσῃ νὰ ξεγυμνώνεται. Καὶ θὰ θέλῃ, λοιπόν, νὰ μανδρώσῃ κι ἐλέγξῃ τὶς ἀντιδράσεις – ἀλλὰ καὶ τὶς δράσεις ποὺ ἐκεῖνες θὰ μποροῦσαν ὑπὸ κατάλληλον καθοδηγητικὸν πλαίσιον καὶ νόημα νὰ τροφοδοτήσουν.

Ἐπειδὴ δὲ ἐξ ἐνστίκτου φόβου καὶ ἀμηχανίας ὁ ἀδαὴς ἐκλαμβάνει ὡς χρυσὸν ὁ,τιδήποτε γυαλίζει, ἀγνοῶν τὴν πιθανότητα γλοιώδους τινός ὑποστάσεως, ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕΤ᾿ ΕΠΙΤΑΣΕΩΣ ὅτι ΑΜΕΣΩΣ θὰ  εὐνοηθοῦν βάσει σχεδίου συγκεκριμένοι χρυσοκάνθαροι καὶ χρυσοθῆραι, μπαμπουΐνοι μετ᾿ ἐπιχρύσων προσωπίδων καὶ παραπλανητικῶν  ἐτικεττῶν, ὥστε ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ, Σ᾿ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,  ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΤΟΝ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΟΝ ΡΟΛΟΝ ΤΗΣ ΒΑΛΒΙΔΟΣ ΑΣΦΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗΣ ΕΚΤΟΝΩΣΕΩΣ γιὰ τὶς ὁλονὲν ἀναφυόμενες κραιπάλες, ἀσυδοσίες καὶ ἀτασθαλίες τοῦ Συστήματος!!!

Ὅπως μίαν τέτοια, ἁπλούστατα, βαλβίδα ψευδοῦς καὶ ἐκ προοιμίου ἀκύρου διαφυγῆς ἀπετέλεσε καὶ ἔν τινι μέτρῳ εἰσέτι ἀποτελεῖ ἡ ἄλλη γνωστὴ

«φούσκα» ἐθνικολογοῦντος (ἐνίοτε…) φαιδροῦ ΛΑΟΣυμφύρματος. Μετὰ τῆς ὁποίας βεβαίως τόσον διακαῶς οἱ ἐπὶ τόσας δεκαετίας καιροσκοποῦντες γνωστοὶ μαθητευόμενοι μάγοι ὠρέγοντο τὴν σύμπραξιν, ἕως ὅτου διαπιστώσαντες ὅτι μᾶλλον ἐκεῖ δὲν εἶναι τόσον εὐπρόσδεκτοι, ἐπεδόθησαν εἰς ἀγῶνα … ἀποκαλύψεως τοῦ ψευδοῦς της χαρακτῆρος, μετὰ μίαν περίοδον μοναδικοῦ κι ἀνεπαναλήπτου ἱστορικῶς χρονικοῦ παλινδρομήσεων κι ἑβδομαδιαίων ἀνακαθορισμῶν!!! Τελικῶς, ἀφοῦ ἐμάδησαν τὴν … μαργαρίτα, ἑβδομαδιαίως ἐναλλὰξ ἀναφωνοῦντες πρὸς τὸ νοῆμον κοινόν των «γνήσιοι/ψεῦτες», ἡ μαργαρίτα ἔδειξε ὅτι … «δὲν μᾶς θέλουν» – καί, ἄρα, ἐφορέθη ἡ ἄλλη κελεμπία τοῦ ἀρχιμάγου, ἡ ἀναγράφουσα «ἀνένδοτος ἀγών – ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ»…

«ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ», λοιπόν, ὅταν κανένα γελοῖο παραμάγαζο δὲν μᾶς θέλῃ – κυρίως δὲ ἐναντίον ὅσων ἐκπροσωποῦν ὄντως αὐτά τὰ ἰδεώδη, τὰ ὁποῖα οἱ ἴδιοι παίζουν ὡς ῥόλον! Καὶ τοῦτο ὄχι φυσικὰ ὡς ἄνδρες, ἀλλ᾿ ὡς τραβεστὶ καὶ τρωκτικὰ ποὺ κυριολεκτικῶς εἶναι, τῶν διαδικτυακῶν κυρίως ὑπονόμων!

Ὅμως ἡ θωριὰ καὶ ἡ γεῦσις τοῦ ἀληθοῦς καὶ αὐθεντικοῦ ἐκθέτει ἀμέσως τὸν ψευδῆ καὶ σάπιο χαρακτῆρα τοῦ εἰς τὴν ἀγαστὴν ὁμήγυριν ἐν ὀνόματι κάποιου ῥόλου συνωθουμένου ἠθοποιοῦ, καθ᾿ ὅσον ὁ ὄνος καὶ ἂν φορέσῃ λεοντὴν παραμένει ὄνος… Ὅσο κι ἂν ὀρύεται πὼς εἶναι πραγματικὸ λιοντάρι, παραπλανώντας μόνον παιδάκια ἀνίδεα καὶ ἠλιθίους, ἀφοῦ ὀρυόμενος δὲν βρυχᾶται ὡς λέων ἀλλ᾿ ὀγκανίζει γαρύων, κατὰ τὴν ἀβοήθητον πραγματικήν του φύσιν.

Θὰ ἐπανερχόμεθα ἐδῶ, ἐπισημαίνοντες καὶ σημαίνοντες – γιατὶ μόλις ἀρχίσαμε τοὺς Οἰακισμούς μας…

…καὶ διότι, ἐπίσης, «ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΙΑΚΙΖΕΙ ΚΕΡΑΥΝΟΣ»!!! ”

Ἡ διάγνωσις καὶ πρώιμος πρόγνωσίς μου πλέον ἔχει πλήρως ἐπαληθευθῆ, τώρα μάλιστα ποὺ ὁ φαιὸς ὄνος ἀπώλεσε καὶ τὴν χρυσίζουσαν λεοντήν – καὶ ἐκτίθεται πλέον ἀκόμη καὶ εἰς τὰ ὄμματα μέχρι πρό τινος ἐθελοτύφλων κλακαδόρων του… Τὸ δὲ Σύστημα ἔχει διὰ τῆς “Χρυσῆς Αὐλῆς” ὑπὸ τὸν ἐκμαυλιστικὸν ἐναγκαλισμὸν τοῦ νωθροῦ της … βεζύρη καὶ τὴν ἀπολιθωτικὴν ἐπιτήρησιν τῶν ἐπιτετραμμένων του οἰκογενειακῶν Μεδουσῶν ἐξασφαλίσει ἀφ᾿ ἑνὸς τὴν ἀσφαλῆ ἐκτόνωσιν τοῦ ἐν τῇ χώρᾳ πράγματι ὑφισταμένου ἰσχυροῦ ἐθνικοῦ δυναμικοῦ ἀντιδράσεως κατὰ τὴν πλέον ἐπικίνδυνον φᾶσιν τῆς κρίσεώς του, καθὼς διεσπάθισεν ἡ ΧΑ τὴν μοναδικῶς καὶ ἀνελπίστως ἀρίστην ἱστορικὴν εὐκαιρίαν – ὅμως ἔτι περαιτέρω:

Τὸ Σύστημα διὰ τῆς ΧΑ κατώρθωσεν νὰ συγχύσῃ καὶ διασύρῃ ἰδεώδη, σύμβολα καὶ πρότυπα αἰώνια, μετὰ τῶν ὁποίων μὲν οὐσιαστικῶς ἡ ΧΑ τῶν τελευταίων δεκαετιῶν οὐδεμίαν ἔχει οὐσιώδη σχέσιν, ὅμως ἐν τούτοις τὸ Σύστημα τόσον εὐχαρίστως καὶ μεθοδικῶς τὰ συνεσχέτισεν καὶ δολιώτατα ἐταύτισεν μὲ τοὺς ἀστοιχειώτους καὶ συχνότατα φύσει ξένους πρὸς τὴν Ἰδέαν μας παλιάτσους, ποὺ κυρίως ἐξεπροσώπουν τὴν ΧΑ!

Μίαν ΧΑ ἡ ὁποία, ἐντὸς τῆς ἤδη πληβειακῆς νεοελληνικῆς πολιτικῆς πραγματικότητος καὶ κοινωνίας, σταδιακῶς κατήντησεν ὁ πλέον ἀκραῖος φορεὺς ΕΠΙΘΕΤΙΚΗΣ ΠΛΗΒΕΙΑΚΟΤΗΤΟΣ – ὅμως τραγικῶς καὶ τραγελαφικῶς προχωρούσης ὑπὸ τὰ λάβαρα τῆς κατ᾿ ἐξοχὴν ἀριστοκρατικῆς Ἰδεολογίας – τὴν ὁποίαν πρὸ τῶν συγκεχυμένων ὀμμάτων τῶν ἀδαῶν ἔσυρεν εἰς τὸν ὑπαρξιακόν της ὑπόκοσμον βοῦρκον!

Ἐνδεικτικῶς καὶ πρὸς κατάδειξιν τοῦ οἰκτροῦ της καταντήματος ὑπὸ τὴν φαύλην μονοκρατορίαν τοῦ τοξικοῦ της ἀρχινονοῦ σταχυολογῶ ὡρισμένα σχετικὰ σχόλια τέως στελεχῶν της καὶ ὀπαδῶν ἐκ τοῦ διαδικτύου μετὰ τὰς προσφάτους ἐκλογάς:

ΚΑΙ ἀμέσως κατόπιν:

“K… Ρε Τ…, τόσο καιρό γράφεις και γράφεις και δεν σε κατηγορώ, θες να έχεις ελπίδα και καλά κάνεις…όλοι κάποτε βλέπαμε τα 10% και 15% και χαιρόμασταν σαν καθυστερημένοι, πιστεύοντας πως ο εθνικισμός ήταν σε άνοδο, αλλά η σκληρή πραγματικότητα είναι πως αυτή η οργάνωση, τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον (πιο πριν δεν ξέρω και δεν με νοιάζει τι έκανε) ήταν σε ένα στάδιο ραγδαίας αποσύνθεσης…στην πόλη μας, είχαμε πιστεύω την τύχη να είμαστε σε πολύ καλό επίπεδο όσον αφορά τα άτομα, με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια κάποια ζώα που πέρασαν κατά καιρούς, αλλά σε άλλες πόλεις οι πυρήνες απαρτίζονταν κυρίως από τραμπούκους, χασικλήδες, αμόρφωτους, και γενικά εγκληματικές φυσιογνωμίες…και δεν πα να διαβάσεις 100000 βιβλία, να είσαι στον “χώρο” 200 χρόνια και να βαφτίζεις τον εαυτό σου εθνικιστή, στο τέλος οι πράξεις μετράνε, και από πράξεις, όλοι αυτοί, και ιδιαίτερα κάτι μεγάλα κεφάλια, που με την ιδιότητα του παλιού κάναν ο,τι γούσταραν, απέδειξαν το πόσο εθνικιστές ΔΕΝ ήταν, αλλά ταυτόχρονα κατάφεραν να στιγματίσουν και να δυσφημίσουν τους υπόλοιπους, που καμία σχέση δεν έχουν με αυτούς!

Το σύστημα κατάφερε και έκανε τον εθνικιστή συνώνυμο του εγκληματία και του αμόρφωτου, γιατί εμείς σαν εθνικιστές πήγαμε και ταυτιστήκαμε με ένα κόμμα γεμάτο από αυτούς….αν λοιπόν θέλουμε να κάνουμε κάτι, πρέπει για αρχή να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και να χτίσουμε κάτι καινούριο σε υγιή και σταθερά θεμέλια, γιατί αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει καμία σωστή βάση για να αρχίσουμε να χτίζουμε οτιδήποτε…“

Ἔμμισθος ὑπάλληλος εὐρωβουλευτοῦ τῆς “ΧΑ” καὶ μέλος της ἐπὶ πολλὰ ἔτη, κατόπιν συγκρούσεως ἐξ ἀφορμῆς οἰκονομικῶν διενέξεων ἔδωσεν ἀποκαλυπτικὴν συνέντευξιν εἰς τὸν “Μαῦρον Κρίνον”, ὅπου λέγει μεταξὺ ἄλλων:

”” Έμεινα πολύ καιρό και ανεχόμουν συμπεριφορές απαράδεκτες, επιθετικές και εκβιαστικές από το ζεύγος που ηγείται του κόμματος αλλά και από κάποιους πιστούς τους υπηρέτες, άτομα χωρίς βούληση χωρίς γνώσεις και δυστυχώς πολύ χαμηλής στάθμης μυαλού μα και αξιοπρέπειας. Κάτι σαν ζόμπι δηλαδή που απλά φώναζαν ΖΗΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ακόμη και αν έλεγε βλακείες .. που έλεγε συχνά.

“Τα μοναδικά τηλεφωνήματα που δεχόμασταν ήταν για το αν μπήκαν τα χρήματα. Για τίποτε άλλο.”

“…Παράξενοι λογαριασμοί που έμπαιναν κάθε μήνα 8000 από τους βοηθούς, εξαφανίστηκαν, όπως φυσικά τα χιλιάδες ευρώ που έστελναν οι 3 ευρωβουλευτές, μάλιστα οι 2 που έμειναν μέχρι τέλους τα έδιναν μέχρι τον Απρίλιο του ‘19. “

“Οικογενειοκρατία σαφώς και υπάρχει, αφού και κατά την διάρκεια της 5τους θητείας μου στην Ευρωβουλή, βολεύτηκαν όλοι οι συγγενείς του ζεύγους και σαν τοπικοί βοηθοί και σαν σταζιέρ, 6μηνα προγράμματα με πληρωμή από τον ευρωβουλευτή καθώς και η δημιουργία εργασιών μαϊμού που πληρωνόταν πολύ καλά από το κοινοβούλιο των Βρυξελλών. “ ”

Ἐκ δὲ τοῦ πρώην εὐρωβουλευτοῦ των Φουντούλη ἠκούσθησαν καὶ τὰ ἑξῆς ἀποκαλυπτικὰ τοῦ κρατοῦντος φαύλου ὑποσυμμοριακοῦ κλίματος τῆς κατ᾿ εὐφημισμὸν “ὀργανώσεως”:

“Καμία τοπική δεν είχε οικονομική βοήθεια από την Χ.Α. Οι περισσότερες έμεναν ανοιχτές από το υστέρημα των συναγωνιστών. Ακόμα και την τοπική των Βορείων προαστίων για την οποία οι τρεις πρώην ευρωβουλευτές είχαμε αναλάβει και πληρώναμε το μισό ενοίκιο 600€ κάθε μήνα την έκλεισαν.Έχοντας γραμματέα άνθρωπο που αποδεδειγμένα έβαζε χέρι στο ταμείο και ενημέρωσα τον Γενικό Γραμματέα, η απάντηση ήταν “τι να κάνουμε αυτός είναι κολλητός του Γερμενή…”

”Η άποψη του Γ.Γ ήταν ότι όποια τοπική δεν βγάζει τα έξοδά της να κλείσει.Όσο για τα χρήματα που στέλναμε οι πρώην ευρωβουλευτές της Χ.Α 4.000€ μηνιαίως, οι μόνοι που είχαν πρόσβαση στον λογαριασμό της Χ.Α και στην διαχείριση των χρημάτων ήταν ο Γ.Γ και ο οικονομικός διευθυντής ο οποίος αμειβόταν με 8.000€ μηνιαίως….”

Καὶ σχολιάζει ὁ ἀναρτήσας, πρώην μέλος τῆς “ΧΑ”: “Τι απαντάει για αυτά ο “πατριώτης της κονόμας¨”;

 

“Αυτοί που δεν μπορούν να ζήσουν έξω από ένα κομματικό μαντρί είναι ή άνθρωποι που έχουν συμφέρον ή απόβλητα που νιώθουν ευτυχία με το να δοξάζουν κάποιον που θεωρούν ανώτερο τους ή αυτοί που δεν έχουν καμία όρεξη να ασχοληθούν ουσιαστικά με τον χώρο και θεωρούν πως με μία παρουσία στα γραφεία και μία ψήφο κάθε 4 χρόνια έχουν κάνει το καθήκον τους. Όσο για τις αποχωρήσεις, η ΧΑ είναι σαπισμένη από την κορυφή ως τα νύχια. Σέβομαι όσους είδαν, άκουσαν και αποχώρησαν αλλά δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά όλους αυτούς που περίμεναν πρώτα να δουν πως θα πάει η υποψηφιότητα τους για να δουν αν θα μείνουν ή θα φύγουν, όσο σάπιος είναι ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του άλλο τόσο σάπιοι είναι και όλοι αυτοί.”

Πολὺ παλιὸ στέλεχος τῆς ΧΑ ἐσχολίασε:

“Τα πρώην ηγετικά στελέχη της ΧΑ θέλουν να παρακάμψουν και να ξεφορτωθούν τον χοντρό, γιατί όμως; Μόνο για (σημαντικές αλλά πάντως όχι θεμελιώδους σημασίας) “λάθος επιλογές”, για την “οικογενειοκρατία” και για την γενική του ανεπάρκεια, όμως τίποτα βαθύτερο και ουσιαστικό, τίποτα ιδεολογικό, καμία διαμαρτυρία πέραν όλων αυτών για το κατ΄ αρχήν ύφος, την ποιότητα, το πνεύμα και την δράση της ΧΑ.

Άρα τι μέλλει γενέσθαι, αν μείνει σ΄ αυτούς; Μία νέα ΧΑ, άνευ του χοντρού, με την ίδια όμως παθολογική κληρονομιά και με το ευτελιστικό στίγμα του επιπέδου Μιχαλολιάκου.”

Δὲν εἶναι δὲ διόλου τυχαία σύμπτωσις, ὅτι τὸ χρυσαχυρένιο κάστρο τῆς “ΧΑ” ἐκλονίσθη, ὥστε εἰς τὴν θέσιν του ν᾿ ἀναδυθῇ κάποιο ἄλλο ἀλαλᾶζον κύμβαλον ἀπατηλῆς γυφτοπραμάτειας, τοὐλάχιστον ἐκεῖνος ὅμως ἐξ ἐπαγγέλματος ἀλαλάζων – ὁ ἐγνωσμένος βδελυρὸς ἀπατεὼν Βελόπουλος: ἤγουν ἡ ἀπάτη τῆς ἐκφυλισμένης Χ.Α. πολλαπλασιασμένη ἐπὶ δέκα – ὅμως καὶ πάλιν ἀκριβῶς ἡ ἰδία εὐτελὴς καὶ εὐτελιστική, πληβειακὴ βάσις, ποὺ ἡ “ΧΑ” … ἐκράτυνε κι ἐδόξασε διὰ τῆς ἐπιχρύσου της ἀβοηθήτου τενεκεδίλας… Ὅμως ἡ ἀνεξέλεγκτος ἐπιτάχυνσις εἶναι ἴδιον τοῦ κατρακυλίσματος ἐν γένει – καὶ κατ᾿ αὐτὴν ὅλοι καὶ ὅλα εἶναι παροδικὰ κι εὐτελῆ… Διαβάζω σχετικῶς,

“Την παραίτησή του από την Ελληνική Λύση γνωστοποίησε ο δικηγόρος και υποψήφιος του κόμματος στις προηγούμενες εκλογές Ανδρέας Θεοδωρόπουλος. ”,  ὁ ὁποῖος μάλιστα εἰς τὴν ἀνακοίνωσίν του περιέλαβε καὶ τὸ ἑξῆς σχόλιον, ποὺ θὰ ἠδύνατο 100% νὰ περιγράφῃ καὶ τὰ ἀπολύτως ἀντίστοιχα πράγματα τῆς “ΧΑ” καὶ τοῦ Νονοῦ της – καθὼς κατὰ τὸ λαϊκῶς λεγόμενον … “una faccia una razza!”:

“Δυστυχώς κ. Βελόπουλε το κόμμα το χειρίζεστε σαν να είναι τσιφλίκι σας ή σαν να είναι εταιρεία σας αποσκοπώντας μόνο εις το κέρδος και έχοντας ανθρώπους- υποχείριά σας. ”

Ἀρκετοὶ τέως χρυσαυγίται ἀλλ᾿ ἐν τούτοις φιλότιμοι συναγωνισταὶ ἀπηυθύνθησαν πρὸς τὸν ὑποφαινόμενον, προκειμένου νὰ φέρουν εἰς ἐπαφὴν μαζί μου κάποιους ἐκ τῶν (ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον καιροσκοπικῶς…) ἐν ταραχώδει ἀνησυχίᾳ τελούντων κύκλων καὶ περσονῶν… Συνοψίζω εἰς ἀπόσπασμα τῆς ἀπαντήσεώς μου:

”Ὑπάρχει γενικῶς μία ὀχλοκρατικὴ νοοτροπία μὲ διαφόρους διάττοντες ἀστέρες, ἀναδεικνυομένους βάσει τυχαίας ἢ μὴ “δημοσιότητος/διασημότητος, ἡ ὁποία δὲν μὲ ἀφορᾷ.

Εἶμαι μὲν ἕτοιμος νὰ συζητήσω καὶ μὲ τὸν τελευταῖο ἁγνὸ συναγωνιστή, ὅμως αὐτὸ τὸ τρέχον πληβειακὸ σταριλίκι μὲ ἀπωθεῖ. Περὶ δὲ τοῦ …, δὲν ἀντιλαμβάνομαι καθόλου ἢ πάντως τοὐλάχιστον δὲν γνωρίζω τὶ τἐλος πάντων τὸν ἀναδεικνύει κι  ἐκεῖνον εἰς “παράγοντα” διαπραγματεύσεων. Μήπως ἐπειδὴ διεπίστωνε τηλεφωνικῶς τὴν σαπίλα τῆς ΧΑ κ τοῦ ΝΓΜ γιὰ νὰ τὰ καταπιῇ κατόπιν ὅλα κ νὰ γίνῃ …; Ἢ μήπως … ἐπειδὴ ἔχει πολλοὺς φίλους στὸ ΦΒ; Ἰσως πάλι ἐπειδή, διψασμένος γιὰ πάσῃ θυσίᾳ δημοσιότητα, πηγαίνει σὲ ἀμφιβόλου ποιότητος ἐκπομπές κι αἰσθάνεται … διάσημος; Γιατὶ ἀκριβῶς θὰ ἄξιζε δηλαδὴ περισσότερο καὶ θὰ εἶχε νόημα νὰ μιλήσω π.χ. μ᾿ ἐκεῖνον παρὰ μ᾿ ἐσένα ἢ τόσους ἄλλους;

…

Τὸ νὰ ἱδρύῃ πἀλιν κάποιος μιὰν ἱστοσελίδα, πιθανῶς πλαισιούμενος ὑπὸ κάποιων φίλων, δὲν μοῦ λέει ἀπολύτως τίποτε. Ἡ οὐσία μ᾿ ἐνδιαφέρει!

Καὶ δυστυχῶς βλέπω γενικῶς μόνον ἕνα διάχυτο πληβειακὸ πνεῦμα – ἔστω καὶ καλλωπισμένο καὶ φτιασιδωμένο λίγο καλλίτερα ἀπὸ πρίν…

Καὶ οἱ μέχρι πρό τινος πίπτοντες ὡς χαλιὰ ἐπὶ τοῦ ἐδάφους γιὰ νὰ διαβῇ ἀπὸ πάνω τους ὁ μιαρὸς χοντρόγυφτος, ἐξέφραζαν ἀκριβῶς δουλικὴν πληβειακότητα τῆς Ἀνατολῆς, ὄχι Ε/Σ τάξιν καὶ στρατιωτικότητα – καθόλου!

Τώρα βλέπω κάποιους ἀπὸ αὐτοὺς νὰ προτείνουν … Σοβιὲτ κ.λπ. Ἀξιοθρήνητη κατάστασις!

Ἡ ΧΑ τὰ ἔκαψε ὅλα – καὶ ὅλους, δυστυχῶς.

Τὸν Ε/Σ, τὴν ἀρχὴν τοῦ ἀρχηγοῦ, τὴν ἀριστοκρατίαν – ΟΛΑ τὰ ἀνέστρεψε. Καὶ τὰ κατεξευτέλισε.

Λυποῦμαι ποὺ ἤσασταν καὶ μᾶλλον ἀκόμη εἶσθε ἀνίκανοι νὰ τὸ δῆτε αὐτό.

Ὑπάρχει μία ἐλεεινὴ πλέμπα στὸν χῶρο μὲ δηλητηριώδη πλοκάμια καὶ κάποια τοξικὰ κέντρα καὶ πυώδη ἀποστήματα.

Ἂν αὐτὰ δὲν ἐξολοθρευθοῦν κι ἀπομονωθοῦν, θὰ γίνῃ μοιραίως μιὰ καινούργια ΧΑ, ἕνα νέο αἶσχος δηλαδή.

Ἡ δική μου ΧΑ πάλαιψε ἐναντίον αὐτῆς τῆς σήψεως – κι ἔφυγα ὅταν πιὰ δὲν πήγαινε ἄλλο.

Κατόπιν τὰ ἀνθυποστελέχη 8ης ὑποκατηγορίας βγῆκαν – καὶ βγαίνουν – καὶ τὸ παίζουν “φίρμες”.

Μιλάω καὶ συζητάω εὐκαιρίας δοθείσης μὲ ὁποιοδήποτε καλοπροαίρετο καὶ μὴ τοξικὸ στοιχεῖο. ΟΧΙ ὅμως μὲ “φίρμες”. Βεβαίως καὶ μὲ τὸν ὡς ἄνω … ἂν τύχῃ, ὅμως ὡς τὸν ἑαυτόν του, ἐὰν ὑπάρχῃ – ὄχι ὡς “στάρ”!

“Φίρμες”, στὰρ καὶ ποζεράδες δὲν χρειάζομαι!”

 

Ἐν ἄλλῳ δὲ ἀντιστοίχῳ σχολιασμῷ μου ἔγραψα:

“Στὴν Ἑλλάδα ὁ “χῶρος” δυστυχῶς κατακλύζεται καὶ πάσχει θανασίμως ἀπὸ ἀνεξέλεγκτα κομπλεξικὰ κι ἀδύναμα κατὰ βάθος κακεντρεχῆ πονηρὰ ἀνθρωπάκια, ποὺ κατ᾿ ἀρχὰς προσειλκύσθησαν δυνάμει τῆς ἐγγενοῦς των κακοηθείας, ἀφοῦ πρῶτα κατάπιαν ἀμάσητη τὴν συστημικὴν προπαγάνδα καὶ τὴν ὑπ᾿ ἐκείνων ἐξόχως στρεβλὴν παρουσίασιν τῆς Ε/Σ Ἰδέας. Ἔτσι ἀφ᾿ ἑνὸς τὴν χρησιμοποίησαν ὡς ἐπικάλυμμα τῆς ἰδίας των πολλαπλῆς καχεξίας, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ αὐθυπεβλήθησαν στὴν φαντασίωσι πὼς ἡ ἐγγενής των αὐθόρμητος καὶ ἄκρατος κακοψυχία τοὺς κάνει … μεγάλους “ναζί”. Αὐτοὶ μάλιστα εἶναι καὶ οἱ πρῶτοι καὶ κύριοι ἐχθροὶ τῆς Ἰδέας, ἡ ὁποία μὲν τοὺς εἶναι καθ᾿ ἑαυτὴ ἀπολύτως ἀθέατη κι ἀπρόσιτη – ἀλλ᾿ ἀκόμη συχνὰ οὔτε ὁ καθρέφτης τοῦ σπιτιοῦ τους ἀρκεῖ γιὰ νὰ τοὺς διαφωτίσῃ κ ὑπενθυμίσῃ ποῦ ἀνήκουν, ἔστω ἔξωθεν τοὐλάχιστον…

….

Ὅμως ἐν τούτοις ὑπάρχει στὴν χώραν μας καὶ πολὺ καλὸν δυναμικόν, στερούμενον ἐν τούτοις διακρίσεως, σκελετοῦ, προσανατολισμοῦ καὶ ποιοτικῶν κριτηρίων. Ἡ Δημοκρατία καὶ αἱ διαδικασίαι της ὅμως, πλήρως διαποτίζουσαι καὶ τὸν “χῶρον”, λειτουργοῦν γενικῶς ὡς ἀντιστροφεῖς ἱεραρχίας καὶ ἐκμαυλισταὶ φωτεινῶν ποιοτήτων.”

 

Οἱ δύο ῥιζικῶς ἀντίθετοι πόλοι τῆς παλαιᾶς “Χ.Α.” 

Ἡ ἀδιέξοδος κωμικοτραγικότης τῆς ἀνθρωπογεωγραφίας τοῦ καλουμένου “χώρου” ἐπιτρέπεται χάρις εἰς τὴν ἔλλειψιν ἀ-ληθοῦς ἐθνοκοινοτικῆς κουλτούρας καὶ ἑλληνικῆς εἰς βάθος παιδείας ἐντός του.

Δὲν ἔχει κατανοηθῆ διόλου οὔτε ἡ ἀριστοκρατικὴ φύσις τῶν ἰδεῶν μας ἀλλ᾿ οὔτε καὶ ἡ ἀληθῶς ἐσωτερικὴ ἀξιολόγησις, καλλιέργεια καὶ ἀνάδειξις τῶν ἀρίστων, τὸ ἐσώτερον περιεχόμενον καὶ καθεστὼς τῶν ὁποίων ἀκριβῶς ἐκβλαστάνει καὶ καρποφορεῖ καὶ εἰς τὴν ἐξωτερικὴν ἐκδήλωσίν του, ἡ ὁποία καὶ δρᾷ ὡς ζῳογόνος ἀναγεννητικὴ πνοὴ συλλογικῶς ἀλλὰ καὶ ἐντὸς τῶν ἰδίων ἐπὶ μέρους μελῶν τῆς Κοινότητος, τὴν ὁποίαν ἡ καθαρὰ ἀνωτέρα ματιὰ τῶν ἀρίστων πρέπει νὰ καθοδηγῇ πρὸς τὸ ἰδικόν της ὕψος: Κατὰ τὴν “Πολιτείαν” οἱ ἄριστοι δὲν πρέπει νὰ ἀποκόπτωνται ἐκ τῆς Κοινότητος ἀλλὰ νὰ ἀγωνίζωνται νὰ τὴν ἀναβιβάσουν εἰς τὸ ἰδικόν τους ὕψος, προκειμένου ὅμως περὶ μιᾶς ὑψηλοφρόνου πράγματι ἀριστοκρατικῆς Κοινότητος, ἥτις καὶ θὰ τοὺς ἔχῃ ἐκπαιδεύσει καὶ ἀναδείξει ὡς ἀρίστους (πρβλ. ζ΄ βιβλίον “Πολιτείας” Πλάτωνος, 520).

Ἀντ᾿ αὐτοῦ οἱ πολλοὶ ἐπιζητοῦν ἐν τῇ ἀγνωσίᾳ των ἁπλῶς κάποιους ἐκ τῶν καρπῶν ἀλλ᾿ ὄχι τὴν ῥἰζαν τῶν Ἰδεῶν μας – ἄρα δ᾿ ἀποτελοῦν … φτερὸ στὸν ἄνεμο, κι ὅπου φυσήξῃ!

Ὅταν κατ᾿ ἀρχὴν κάποιος πράγματι πιστεύῃ πὼς δύναται ἐκ τοῦ σαθροῦ νὰ προκύψῃ κάτι εὐγενὲς καὶ ἰδεῶδες, ἐκ τοῦ κατωτέρου κάτι ἀνώτερον, ἐκ τοῦ ὀμφαλοσκοποῦντος μαγαζάτορος μία συλλογικὴ σωτηρία, τότε ὁ ἐν λόγῳ δὲν ἔχει ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ἀντιληφθῇ ἐκ τῆς θεμελιώδους Κοσμικῆς Τάξεως, τὴν ὁποίαν ὁ Ἐθνοκοινοτισμὸς ἀλλὰ καὶ κάθε μὴ ἐθελότυφλος καὶ οἱαδήποτε ἀκόμη στοιχειώδη φυσικὴν καὶ πνευματικὴν ἐναίσθησιν καὶ ἐπίγνωσιν ἐνέχουσα προσέγγισις ἀναγνωρίζει ὡς βασικὴν καὶ αὐτονόητον προπαίδειαν… Ὅμως τὸ λάθος τοῦτο δὲν  εἶναι ἁπλῶς μία λανθασμένη ἐκτίμησις ἀλλ᾿ ἀποκαλύπτει συνήθως πολὺ περισσότερα περὶ τοῦ λανθάνοντος.

Ὅπως διαπιστώνει καὶ ὁ μέγιστος σύγχρονος ἐθνοκοινοτικὸς ἀναμορφωτὴς Ἀδόλφος Χίτλερ, ἕνα δένδρον δύναται τόσῳ ὑψηλότερον νὰ ἀνυψωθῇ καὶ αὐξηθῇ, ὅσῳ βαθύτερον διεισδύσουν οἱ ῥίζες του!

Ἡ ἐμβριθεστάτη καὶ διαχρονικῶς ἀνυπέρβλητος διεισδυτικὴ καὶ ἐπὶ κυτταρικοῦ ἐπιπέδου ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος ἀνάλυσις τῶν δυνατῶν καθεστώτων μιᾶς Πολιτείας (ἢ καί, γενικώτερον, μιᾶς κοινότητος) διακυμαίνεται ἐπὶ μιᾶς κλίμακος, εἰς τῆς ὁποίας τὴν κορυφὴν ἵσταται ἡ Ἀριστοκρατία, ἰδεωδῶς ὑπὸ τὸν ἕνα πεφωτισμένον βασιλέα/ἀρχηγόν –  μία κατάστασις παροδικῶς ὑπὸ τῆς ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας ἐπιδιωχθεῖσα (χωρὶς νὰ προλάβῃ νὰ ὁλοκληρωθῇ, ἀφοῦ τὰ σκοτεινὰ παρασκήνια τοῦ Συστήματος τὸ ἀπέτρεψαν δι᾿ ἐξαπολύσεως ἑνὸς εὐρωπαϊκοῦ ὁλοκαυτώματος…), μεταξὺ ἄλλων δι᾿ υἱοθετήσεως καὶ τῆς “ἀρχῆς τοῦ ἀρχηγοῦ” (Führerprinzip) – εἰς δὲ τὸν πάτον ἡ Τυραννία, συναφὴς τῆς φύσει ἀσταθοῦς καὶ παροδικῆς ὀχλοκρατίας-δημοκρατίας.  Ἡ “Χρυσῆ Αὐγή”, ἐνέχουσα δυστυχῶς ἐξ ἀρχῆς τὸν σαθρὸν σπόρον τῆς ἀντιστροφῆς, κατέληξε νὰ εἶναι μία ἀπόλυτος προσωποπαγὴς ἰδιοτελὴς τυραννία, ἔχουσα ὡς ὑπόγειον ὅπλον της τὴν πληβειοκρατίαν/ὀχλοκρατίαν, κεκαλυμμένην ὅμως ὑπὸ τὸν παραπλανητικὸν μανδύαν τῆς δῆθεν “ἀρχῆς τοῦ ἀρχηγοῦ” – πρόφασις τὴν ὁποίαν “παραδόξως” ἡ ΧΑ ἐκράτησεν μέχρι τέλους, ἐν ᾧ μεθ᾿ ὅρκων ἐσχάτως ἀπεποιεῖτο κατὰ τὰ λοιπὰ οἱανδήποτε συσχέτισιν πρὸς τὸν Ἐθνικοσοσιαλισμόν, τοῦ ὁποίου εὐκαιριακῶς καὶ καιροσκοπικῶς κάποτε ἐξεμεταλλεύθησαν τὴν μαγικὴν ἕλξιν καὶ ἐγγενῆ ἰσχύν, διαστρέφοντες ἰδιοτελῶς καὶ εὐτελίζοντες τὴν φύσιν καὶ τὴν οὐσίαν του καὶ  ἀναισχύντως ἐκμεταλλευόμενοι χιλιάδας νέων ἰδεαλιστῶν… Ἀσκοῦντες δηλαδὴ αὐτό, ποὺ κάποιος παλαιὸς ὑπασπιστὴς τοῦ “νονοῦ” στὸ γνωστὸ περὶ Χ.Α. βιβλίον του ἐχαρακτήρισεν ὡς “ἐμπόριο κι ἐκμαυλισμὸ νεανικῶν ψυχῶν”!

Πράγματι:

Ἡ “Χρυσῆ Αὐγὴ” ἐμόλυνε τὸν ψυχισμὸν καὶ κατερράκωσε τὴν ἐσωτερικὴν ἀκεραιότητα τῶν νεαρῶν κυρίως ἀτόμων πού, κακῇ τῇ μοίρᾳ, ἐπηρέαζε, κατὰ τρόπον πού, δύναμαι ὡς παλαιὸς νὰ διαβεβαιώσω, κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη τῆς Κινήσεως θὰ ἦτο πλέον ἢ ἀδιανόητος. Διότι ναί, ὑπῆρξε κάποτε καὶ ἕνας ἀνώτερος καὶ εὐγενὴς πυρὴν ἐντὸς τῆς παλαιᾶς “ΧΑ”…

Βαθμηδὸν ὅμως ὁ ἁγνὸς ἰδεαλισμός, ἡ εὐγενὴς ἀφοσίωσις καὶ αὐταπάρνησις, τὸ καθ᾿ ὅλου πνεῦμα εὐγενείας καὶ ἡ ἀκεραιότης τῶν χαρακτήρων ποὺ διεῖπον, ἐν πολλοῖς ἀκόμη ἐκόσμουν καί, πάντως, ἐνέπνεον τοὐλάχιστον μεγάλην μερίδα τῶν πρώτων στελεχῶν καὶ μελῶν τῆς “Χ.Α.”, μερίδα ὅμως ποὺ μόνον ἀρχικῶς ἤλεγχεν ἀρκετὰ τὴν ὅλην κατάστασιν, ἠλλοιώθησαν, ἐμολύνθησαν καὶ ἐξετοπίσθησαν ὑπὸ ἑνὸς πληβειακοῦ πνεύματος, ποὺ μάλιστα ἐνεδύετο τὰ δανεικὰ Ε/Σ στολίδια καὶ παράσημα ποὺ δὲν τῆς ἀνῆκον καθόλου, ἀντιστρέφοντας οὐσιωδῶς  τὰ πάντα καὶ σύροντάς τα εἰς τὸν βοῦρκον καὶ τὸν κοχλάζοντα ψυχοφυλετικὸν ὑπόνομον ἐκείνων, ποὺ ἐξεμαύλιζαν τὸ ὅλον σῶμα καὶ ὀργανισμόν, συντονίζοντες βαθμηδὸν αὐτὸν εἰς τὰς βδελυράς των ψυχικὰς ἰδιοσυχνότητας. Ἡ εὐγένεια σταδιακῶς ἀντικατεστάθη ὑπὸ τῆς ἀπεχθοῦς οἰήσεως καὶ ἀμετρίας μουζίκων, τὸ πνεῦμα ἱεραρχίας ὑπὸ εὐτελοῦς τεντυμποϊσμοῦ (μὲ τὶς πλάτες τοῦ “ἀρχηγοῦ”…) καὶ ἐπιδεικτικῆς αὐθαδείας, ἡ γενναιότης καὶ ἡ λακωνικὴ στρατιωτικότης ἐξετοπίσθησαν ὑπὸ φανφαρονικῆς οἰήσεως καὶ φλυάρου ἐπιδειξιομανίας, ἡ μετρημένη αὐστηρὰ στρατιωτικὴ εὐπρέπεια ὑπὸ αἰσχροῦ γυναικουλίστικου “δημιουργικοῦ” κουτσομπολιοῦ καὶ ρουφιανιᾶς (συχνὰ ἐν ἐκτελέσει “ἄνωθεν” ἀποστολῆς, καθὼς ὁ “ἀρχηγὸς” μονίμως ἔδρα δι᾿ ὑπογείων ρουφιανοπρακτόρων, τῶν ὁποίων ἡ ἄτυπος μάζωξις ἦτο πλέον καὶ τὸ μόνον πράγματι ἐν λειτουργίᾳ (μυστικο)συμβούλιον τῆς κατ᾿ εὐφημισμὸν “ὀργανώσεως”!), ἡ ἐμβριθὴς μελέτη καὶ βελτίωσις ὑπὸ τῆς ἐπιδεικτικῆς καφρίλας, οἱ γνησίως ἀπαστράπτοντες ἀδάμαντες ὑπὸ πλαστικῶν ζαφείρων τῶν σκυλαδοκαταγωγίων, ἡ κλασσικὴ μουσικὴ καὶ τὰ ἐμβατήρια ὑπὸ … “ἐθνικιστικοῦ techno τῶν ”Mother Fuckers””, ὅπως φρικαλέως ἀνετίθετο πιὰ καὶ εἰς τὸ τελευταῖον νεοσύλλεκτον ἀνάγωγον ἀνθυποτσογλάνιον τῶν Ἀθηνῶν νὰ μᾶς διαφωτίσῃ μετ᾿ ἄνωθεν παροτρύνσεως καὶ καλύψεως – ἀλλὰ καὶ ὑπὸ νεοπλούτων κὶτς ἀηδῶν σκυλαδοκατανύξεων καί τινος ἰδιοπαθοῦς σιχαμεροῦ ὀφιελικτικοῦ ὀριενταλισμοῦ τῆς νέας … ἐλίτ τοῦ … “Ἀρχηγοῦ”!!!

Ὑπῆρχον βεβαίως καί τινες φωτειναὶ ἐξαιρέσεις, ὅμως ἦτο δύσκολον νὰ σταθοῦν ἐκεῖ μέσα χωρὶς κι αὐτοὶ ἀκόμη νὰ ἀλλοιωθοῦν, συμβιβασθοῦν, ὑποβαθμισθοῦν, πάντως δὲ ἠδυνάτουν νὰ ἐναντιωθοῦν κι ἐπικρίνουν εὐθέως τὰ συντελούμενα – μὲ μίαν ἐξαίρεσιν: Διότι εἰς τὸν ἑλληνικὸν βορρᾶ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τῆς δεκαετίας τοῦ 1990 (ὁπότε ἐπέστρεψα ἐκ Δανίας) ἀνεβλάστησεν ἕνα συνεχῶς καὶ παρὰ τὴν συστηματικὴν κεντρικὴν ἀντίπραξιν ἀνελισσόμενον κέντρον καὶ φυτώριον ἁγνοῦ ἐθνοκοινοτικοῦ πνεύματος, ποὺ ἐκράτησε τὴν φλόγα μέχρι τῆς τελικῆς μου ἀποχωρήσεως, τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 2002 ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἀκράτου ἐπιθυμίας τοῦ ΝΓΜ νὰ συνεργασθῇ ἐκλογικῶς κατὰ τὰς ἐπικειμένας δημοτικὰς ἐκλογὰς μετὰ τοῦ Καρατζαφέρη, ἀφοῦ προηγουμένως καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξηγήσεως (πάντως μόλις τοῦ διευκρίνισε ὅτι θὰ πληρώνῃ ὁ ἴδιος ἀπ᾿ εὐθείας τὰ ἔξοδα, ἀντὶ νὰ στέλνῃ τὰ  χρήματα εἰς τὸν ΝΓΜ!) “πούλησε” καὶ τὸν ἴδιο του τὸν ὑποψήφιο, τὸν ἔντιμον Ἕλληνα πατριώτην κ. Όδυσσέα Τηλιγάδα – ἀσχέτως τοῦ ὅτι τελικῶς ὁ Καρατζαφέρης ἐν τούτοις … ἀπέρριψε τὴν συνεργασίαν τῆς ΧΑ!!! (…  ὁπότε καὶ μπῆκε ᾿ξανὰ στὴν διὰ πασῶν τὸ γνωστὸν γελοῖον τροπάριον τοῦ ΝΓΜ “ἐναντίον ὅλων”!!! – ἀφοῦ δὲν μποροῦσε βεβαίως ἀλλοιῶς, παρὰ τὸν διακαῆ του πόθον!)…

Εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα ὑπῆρχε λοιπὸν τότε ταὐτοχρόνως ἡ ἄλλη “Χρυσῆ Αὐγή”, καθὼς ἐπάσχιζα νὰ τὴν γαλουχήσω καὶ ἀνδρώσω διὰ μιᾶς ἀνεπαναλήπτου καὶ ἐξόχως ἐπιτυχοῦς δραστηριότητος ἀλλὰ καὶ διὰ συνεχοῦς ἐκπαιδεύσεως εἰς τὰ ἰδεώδη μας…

Ὅταν ἔφθασα στὴν Θεσσαλονίκη (ἐκ Δανίας) κατὰ τὰ τέλη τοῦ 1990, ἐκεῖνο ποὺ βρῆκα ἀντὶ τοῦ ὑγιοῦς πυρῆνος, ποὺ ὁ ἴδιος εἶχον παλαιότερον ὡς φοιτητὴς θεμελιώσει, ἦτο ἕνα μικρὸν κι ἀξιοθρήνητον κακέκτυπον τῆς ἤδη τότε ἐνσκηψάσης ἀθηναϊκῆς ἐκτροπῆς. Ἔδιωξα τὰ χειρότερα ἄτομα πάραυτα (παρὰ τὴν ἰσχυρὰν ἀντίδρασιν τοῦ ΝΓΜ…) καί, παρ᾿ ὅτι ἐμεσολάβησε καὶ ἡ διετὴς στρατιωτική μου θητεία ὡς ΔΕΑ τῶν Εἰδικῶν Δυνάμεων, ἡ μεταμόρφωσις ἦτο σχεδὸν ἄμεσος. Ἤρχισε συντόμως ν᾿ άναφύεται μία ὑπέροχος συμπαγὴς καὶ πειθαρχημένη ἁρμονικὴ ὁμάς, μὲ δραστηριότητα πρωτοφανῆ ὣς τότε.

Ἐνδεικτικῶς διὰ τὰς ἀπαρχὰς ἀναφέρω ὅτι ἤδη τὸ 1990 διὰ πρωτογόνων μέσων (γραφομηχανῆς, φυσικῶν ἐπικολλήσεων καὶ φωτοτυπιῶν) βγάλαμε φυλλάδια ἐκτενῆ καὶ διαφωτιστικὸν ὑλικόν, τὸ ὁποῖον μάλιστα καὶ διενείμαμε ἐντὸς τοῦ  κομμουνισταναρχοκρατουμένου χώρου τοῦ ΑΠΘ κατὰ τὰς ὥρας μεγίστης κυκλοφορίας – οἱ δὲ ἀναρχοσυμμορίται δὲν ἐπίστευον ὅ,τι ἔβλεπον πρὸ ὀφθαλμῶν, παρακολουθοῦντες ἀμήχανοι καὶ παραλυμένοι… Τοῦτο δ᾿ ὑπῆρξε μόνον ἡ ἀρχή!

Ἂν θὰ ἤθελα ν᾿ άπαριθμήσω μόνον τὰ βασικὰ ἐκ τῆς πυκνῆς καὶ ἐντατικῆς μεγάλης ἀκτινοβολίας δράσεως ἐκείνης τῆς περιόδου, θὰ ἔπρεπε νὰ γράψω ὁλόκληρον βιβλίον… Ὁ ΝΓΜ ἐτήρει μὲν μονίμως  στάσιν ὑποκριτικῆς “στηρίξεως”, γνωρίζων βεβαίως ὅτι χωρὶς ἐμένα δὲν θὰ ὑφίστατο κἂν ἀξία λόγου ΧΑ στὴν Βόρειον Ἑλλάδα, ὅμως ἡ ὑπόβλεψις καὶ ἡ ὑποσκαπτική του ἐναντίον μας δρᾶσις ἦτο σταθερά. Ἐφρόντιζε μάλιστα πάσῃ δυνάμει ὥστε οἱ συναγωνισταὶ τῶν Ἀθηνῶν νὰ μὴ μὲ γνωρίζουν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων πολλοὶ μοῦ ἔχουν ἐπιβεβαιώσει – καὶ τοῦ ὁποίου ὁ ἴδιος σπανίως ἐλάμβανον σαφῆ εἰκόνα, κυρίως δὲ κάπως στοιχειωδῶς πρὸς τὸ τέλος. Ἀντ᾿ αὐτοῦ ὅμως ἐκαλλιεργοῦντο φῆμαι, ποὺ περίπου μὲ περιέγραφον ὡς τρελλὸν στρατοκράτην, ὁ ὁποῖος ἐπέβαλλον γύρω μου σιδηρᾶν πειθαρχίαν “πτωμάτων” – καὶ οὕτω καθ᾿ ἑξῆς, χωρὶς δὲ κἂν οἱ πλεῖστοι ἐκ τῶν ἀνακυκλούντων τὴν κακεντρέχειαν νὰ μὲ ἔχουν ἔστω ποτὲ συναντήσει…

Ἡ “ΧΑ” Ἀθηνῶν εἶχε πλέον καταστῆ πραγματικὸν μολυσματικὸν ἀπόστημα… Ὑπῆρξαν καί τινες ἐλάχισται μεμονωμέναι ἀπέλπιδες ἐξυγιαντικαὶ προσπάθειαι ὑπὸ κάποιων ἀτόμων, μάλιστα δὲ τοῦ Περιάνδρου (μέχρι τὸν Ἰούνιον τοῦ 1998), ὅμως ἡ ἐκ τοῦ νοσηροῦ ἐπικέντρου των (ΝΓΜ) παντοειδής των ἐξάρτησις ἦτο ὑπερβολικῶς ἰσχυρὰ διὰ νὰ τοὺς ἐπέτρεπε τὴν ἐπίτευξιν καθαροῦ καὶ βιωσίμου άποτελέσματος.

Ἐν κατακλεῖδι ἡ “Χρυσῆ Αὐγὴ” συνολικῶς τότε πλέον ἀπετελεῖτο ἐκ δύο ὅλως διαφόρων καὶ οὐσιαστικῶς ἀντιτιθεμένων πόλων. Ὅταν ἔφυγα, δὲν προσεπάθησα καθόλου νὰ ἀποσπάσω ἄτομα, ἀπεναντίας μάλιστα: Εἰς τὴν ὁλομέλειαν τῆς Τ.Ο. Θεσσαλονίκης ποὺ ἀμέσως συνεκάλεσα, δὲν παρέστην κἂν ὁ ἴδιος ἀλλ᾿ ἀπέστειλα γραπτὸν μήνυμα πρὸς ἀνάγνωσιν, ἐκθέτων τὴν αἰτίαν ἀποχωρήσεώς μου καὶ παροτρύνων τοὺς συναγωνιστὰς νὰ παραμείνουν, ἐφ᾿ ὅσον δὲν διαταχθοῦν εὐθέως νὰ πράξουν ἀντιθέτως πρὸς τὰς ἀρχὰς τῶν Ἰδεῶν μας. Κάτι τέτοιο δὲν τὸ ἤλπιζε κἂν ὁ ΝΓΜ, θεωρῶν προφανὲς πὼς θὰ ἐνήργουν μὲ κεντρικὸν γνώμονα τὸν ἑαυτόν μου, κρίνων προφανῶς ἐξ ἰδίων – πρᾶγμα ποὺ σαφῶς καὶ ἐξέφρασεν κατὰ τὴν τελευταίαν μας τηλεφωνικὴν συνομιλίαν, ὁπότε μοῦ ἀνεκοίνωσε τὰς προθέσεις του (ποὺ ὣς τότε ἐπανειλημμένως μοῦ εἶχε διαψεύσει, καθὼς εἶχον ἐν τούτοις ἤδη ἐκδηλωθῆ καὶ διαρρεύσει…), προσθέτων μάλιστα, “πῆρα αὐτὴν τὴν ἀπόφασι, παρ᾿ ὅτι ξέρω πὼς χάνω τὴν Θεσσαλονίκη, ὅμως τοὐάχιστον θὰ εἶμαι ἐλεύθερος, δὲν ἀντέχω ἀλλο αὐτὴν τὴν συνεχῆ σου ἀντίθετη κατεύθυνσι… Τώρα μπορεῖς νὰ πάρῃς τοὺς δικούς σου καὶ νὰ τραγουδᾶτε τὰ ἐμβατήριά σας” – τὰ ὁποῖα μάλιστα καὶ σαρκαστικῶς ἀπεκάλεσε “τραγουδάκια σας” (διότι μέγα μέρος τῶν ἐμβατηρίων τοῦ Ἅρματος προέρχεται ἤδη ἐξ ἐκείνης  τῆς περιόδου – ὅμως ἡ κεντρικὴ ΧΑ τὰ ἠγνόει ἐπιδεικτικῶς)! Ἄλλως τε ὁ ἴδιος ἀνέδειξε γνωστοὺς μουσικοὺς ἀστέρας τοῦ θορύβου καὶ τῆς ἐνωρχηστρωμένης παρῳδίας, τὰς γνωστὰς “ἀπαστραπτούσας διανοίας καὶ προσωπικότητας” τοῦ κυνοβουλίου κ.λπ. καὶ ἐπέτυχεν ἐν γένει νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν κατολίσθησιν χαρακτήρων, ἰδεολογίας καὶ πολιτικῆς ἄνευ ἔνδοθεν ἀντιλογίας καὶ ἀντιστάσεως,  ἀφοῦ πλέον δὲν ὑπῆρχεν ἐκεῖ μέσα ἄλλη βουλὴ πλὴν τῆς ἰδίας του κενῆς Ἰδεῶν καὶ οὐσίας μικρομπακαλικῆς λογιστικῆς… Ἡ κατολίσθησις εἶναι πάντοτε εὐχερὴς ὑπόθεσις, ἀκόμη καὶ χωρὶς τὰ εἰδικὰ ταλέντα τοῦ ΝΓΜ! Ὁ ὁποῖος καὶ συντόμως κατήντησε τὴν ἀρχικὴν ῥωμαλέαν καὶ εὐοίωνον ΧΑ εἰς ἀγνώριστον θερμοκοιτίδα ἀποδομήσεως χαρακτήρων.

Ἐν τούτοις συντόμως μετὰ τὴν ἀποχώρησίν μου προσῆλθαν σταδιακῶς ἐξ ἰδίας των πρωτοβουλίας καὶ μὲ περιεστοίχισαν ὅλα τὰ ἱκανὰ στελέχη – κάποιους δὲ ἄλλους ἀπέτρεψα καὶ ὁ ἴδιος ἐμμέσως (ὡς ἀνεπαρκεῖς) – ἐν ᾧ παραμείναντα μέλη τρίτης καὶ τετάρτης διαλογῆς αἴφνης ἀνεδείχθησαν εἰς ὑψηλόβαθμα στελέχη… Τὰ ὁποῖα ὕστερον καὶ ὑποτακτικῶς παρέδωσαν τὰ ἠνία εἰς τὸν … πριγκηπικὸν μνηστῆρα τῆς θυγατρός, βαθμηδὸν δὲ τὰ γραφεῖα τῆς Θεσσαλονίκης μετετράπησαν εἰς νωχελικὸν καπηλειὸ καὶ αἰσχρῶς ἀναξίαν σκιὰν ἑνὸς ἀνεπαναλήπτου ἐνδόξου παρελθόντος. Οἱ ἀναρχικοὶ ποὺ δὲν διενοοῦντο παλαιότερον κἂν νὰ διέλθουν ἐκ τῆς περιοχῆς, πλέον εἰσέβαλαν εἰς τὰ γραφεῖα, τὰ ἐλεηλάτησαν καὶ ἐπυρπόλησαν. Ἡ μεγάλη ἐτησία συγκέντρωσις πρὸς τιμὴν τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τὴν ὁποίαν εἶχον καθιερώσει καὶ δοξάσει ἐπὶ τόσα συναπτὰ ἔτη, κατέληξε μετ᾿ ὀλίγον εἰς μέγιστον φιάσκον, καθὼς ὁ ἀνεξελέγκτως πλέον τοὺς ἀτυχεῖς ὑποτελεῖς του καθοδηγῶν ψυχεδελικὸς λουκουμᾶς ἐκ τοῦ καναπὲ τῶν Ἀθηνῶν τοὺς ἔστειλε ν᾿ ἀνεβοῦν εἰς τὰς ἐγκαταστάσεις τῆς ΕΡΤ3, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν σύλληψιν καὶ ἐπὶ μίαν σχεδὸν δεκαετίαν δικαστικὴν καὶ ποινικὴν ταλαιπωρίαν ἄνω τῶν 50 συναγωνιστῶν ΑΝΕΥ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΙΚΡΑΣ ΣΤΗΡΙΞΕΩΣ, μηδὲ κἂν ἠθικῆς, ὑπὸ τοῦ πρωταιτίου τῆς ἀψυχολογήτου παρανοϊκῆς ἀστοχίας καὶ ὑπὸ τῆς ἀλλοπροσάλλου του “κινήσεως”…

 

Ἡ ὀλεθρία ἐπίδρασις τῆς ἀνεκτῆς φαυλότητος/ψεύδους… 

Κάποτε κάποιος παλαιὸς συναγωνιστής, ἡ ἐπὶ τῆς πνευματικῆς διακρίσεως καὶ ἀκεραιότητος τοῦ ὁποίου, διὰ τοὺς ἐκ τῆς ΧΑ διελθόντας οἰκεία (ἐξ ἄλλων τε καὶ ἐξ ἰδίων ἴσως…), ὑπνωτικὴ λοβοτομὴ βαθμηδὸν ἀπέβη δυστυχῶς μοιραία, κατὰ τὴν ἐποχὴν ἔτι τῆς νουνεχείας του εἶχε πεῖ εὐστοχώτατα: “Ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς εἶναι ἡ μεγίστη ἀπόπειρα ἐξευγενισμοῦ τῆς Ἀνθρωπότητος”! Ἀληθέστατον, τοῦτο δ᾿ ἐπιβάλλει εἰς τοὺς ἐπικαλουμένους Ε/Σ ἰδεώδη ἐπιτακτικῶς τὴν ἀνάδειξιν ὀρθῶν προτύπων καὶ ἱεραρχίας ἀντιστοίχως, κατ᾿ ἀναλογίαν δὲ καὶ τῆς σαθρᾶς μας ἐποχῆς ἔτι μᾶλλον ἔκτακτον ἐγρήγορσιν καὶ αὐστηρότητα ὡς πρὸς τὴν εἰσερχομένην ποιότητα, τὸ κρατοῦν κλῖμα καὶ τὴν πειθαρχίαν.

Κατὰ τὰ πρῶτα μὲν βήματα τῆς ΧΑ ὑπῆρξαν ἐμφανῶς τοιαῦται τάσεις, ὅμως βαθμηδὸν κατήντησαν εἰκονικαί, ἁπλῶς τυπολατρικαὶ καὶ τελικῶς ἀναντίστοιχοι πρὸς τὸ οὐσιῶδες καὶ ἔμψυχον περιεχόμενον… Ἡ κατάστασις αὕτη καὶ ὑπὸ τὴν καταλυτικὴν μάλιστα ἐπίδρασιν τοῦ “ἀρχηγοῦ”, τοῦ ὁποίου ἡ ἀκατανίκητος ἕλξις πρὸς παντοειδῆ σαβούραν μόνον βάσει τοῦ “ὅμοιος ὁμοίῳ” ἑρμηνεύεται, ἀπέβη μοιραία ὡς πρὸς τὰς ποιότητας καὶ τὰ περιεχόμενα, μέχρι τοῦ σημείου ἡ ΧΑ νὰ καταντήσῃ μολυσματικὸν ἀπόστημα ὑπανθρωπισμοῦ, ἕνα δηλαδὴ ἐπίκεντρον οὐσιώδους Μπολσεβικισμοῦ, καὶ δὴ ὑπὸ ἐθνικὸν κ.λπ. προσωπεῖον! Κάτι τέτοιο εἶναι, ὡς τοξικὸν ὑβρίδιον, ἀπείρως βλαπτικώτερον καὶ τοξικώτερον καὶ τῆς χειρίστης ἀκραιφνῶς καὶ δεδηλωμένως μπολσεβικικῆς κινήσεως!

Πράγματι, τοῦτο εἶναι εὐχερὲς νὰ διαπιστωθῇ καὶ χωρὶς νὰ ἔχῃ κανεὶς ἄμεσον ἐπαφὴν μετὰ τῶν μελῶν καὶ φανατικῶν ὀπαδῶν τῆς Χ.Α.: Ἀρκεῖ νὰ ἴδῃ τις τὸ φρικαλέον ἐπίπεδον σχολιασμοῦ των ἀνὰ τὸ διαδίκτυον, ὅπου ἐμφανίζονται φανατικοὶ χρυσαυγῖται! Ἕνα ἐπίπεδον πραγματικοῦ βόθρου συχνότατα, χειρότερον καὶ ἐκείνου τῶν πλείστων ἀναρχικῶν – ἐπίπεδον ποὺ μόνον ἐξόχως ἐξεζητημένα κίναιδα καρναβαλιστικὰ ἱστολόγια βαρυτάτων ψυχοπαθολογικῶν περιπτώσεων δύνανται νὰ ξεπεράσουν εἰς ἐξεζητημένην ἀηδίαν, ὅπως καὶ δυστυχῶς βλέπουμε γύρω μας…

Τὸ πῶς ὅμως ἐπετράπη καὶ κατέστη δυνατὴ τοιαύτη ἀλλοίωσις ἐκ τῶν ἀρχικῶν θετικῶν πυρήνων θὰ ἦτο παντελῶς ἀκατανόητον, ἂν δὲν ἦτο γνωστὴ ἡ φύσις καὶ τὸ ἐνδότερον ποιὸν ἐκείνου, τοῦ ὁποίου κακῇ τῇ μοίρᾳ ἡ ΧΑ κατήντησεν μία αὐστηρῶς καὶ ἰδιοτελῶς προσωπικὴ ἰδιοκτησία καὶ “μαγαζί”…

Εἰς τοὺς νεωτέρους ποὺ διερωτῶνται καὶ μὲ ἐρωτοῦν ἐπίσης ἐνίοτε, πῶς οἱ παλαιοὶ “τὸ ἐπιτρέψαμε” αὐτό, διευκρινίζω εὐθὺς ὅτι ὁ ὑποφαινόμενος δὲν ἀνήκω εἰς ἐκείνην τὴν γενεὰν παλαιῶν, ποὺ τότε εἶχεν ἐπιρροήν, καὶ δὴ ἐπὶ τῶν ἀθηναϊκῶν δρωμένων – καθὼς ἤμουν κάτω τῶν 20 ὅταν ἱδρύθη ἡ “Χρυσῆ Αὐγή”, ἐγκατεστημένος δὲ στὴν Θεσσαλονίκη μέχρι περατώσεως τῶν ἐκεῖ σπουδῶν μου. Ἤμουν ἐνεργὸς πολιτικῶς ἤδη ὡς μικρὸς μαθητὴς ἐκ τῆς ἐπαρχίας, πολὺ πρὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς ΧΑ – καὶ ὅταν ἱδρύθη, ἀνῆκον εἰς μικρὰν ἀλλὰ πολὺ δραστηρίαν ἀνεξάρτητον Ε/Σ ὁμάδα τῆς Θεσσαλονίκης, γράφων ἐπίσης εἰς τὰ 2 περιοδικά μας (“Τετράδια Ἐθνικοῦ Σοσιαλισμοῦ” καὶ “Ἡ Φωνὴ τοῦ Λαοῦ”) εἴτε ἀνωνύμως εἴτε ὑπὸ ψευδώνυμον, ὅπως “Στέφανος Ράγκος”. Ἡ ὁμὰς αὕτη προσωρινῶς συνηνώθη διακριτῶς πρός τινα ὁμάδα σπουδαστῶν, οἵτινες ἐξ Ἀθηνῶν ὁρμώμενοι ἐσχετίζοντο πρὸς τὴν νεότευκτον τότε “ΧΑ” – ὅταν δὲ ἡ συνένωσις ἐκείνη διεσπάσθη, εὑρέθην μὲν ἐπί τι ἀνεξάρτητος ἐπὶ κεφαλῆς μικρᾶς ὁμάδος, κατόπιν δὲ μοῦ ἐζητήθη ὑπὸ τῶν οἰκείων μου πλέον ἤδη ὡς ἄνω σπουδαστῶν νὰ ἀναλάβω τὴν διοργάνωσιν τῆς πρώτης ἐν Θεσσαλονίκῃ Τ.Ο. τῆς ΧΑ. Τὸν ΝΓΜ δὲν τὸν ἐγνώριζα παρὰ ἐκ τοῦ γάμου κάποιου μεγαλυτέρου συναγωνιστοῦ, ὅπου προσῆλθεν – καὶ τότε ὄντως διηρωτήθην περὶ τῆς ἐχεφροσύνης τῶν συναγωνιστῶν Ἀθηνῶν ποὺ τὸν ἀνέδειξαν, τὸ φυλετικόν μου δ᾿ ἐπίσης ἔνστικτον ἐκινητοποιήθη λίαν δυσαρέστως· ὅταν ἐκ νέου συνηντήθημεν, καθὼς μετὰ τὴν ὡς ἄνω ἐξέλιξιν ἀνέβη εἰς Θεσσαλονίκην, μοῦ ἐνεχείρισε ἰδιόχειρον ἐλεεινὸν κακόγραμμα, ποὺ εἶχεν ἑτοιμάσει, ἐντόνως ἐνθυμίζον σχισμένο φύλλο ἀπὸ μπακαλοτέφτερο συνοικιακοῦ ἐδωδιμοπώλου καὶ τὸ ὁποῖον κάπου εἶναι ἀκόμη καταχωνιασμένο εἰς τὸ ἀρχεῖόν μου, δι᾿ οὗ μὲ καθίστα ἐν Θεσσαλονίκῃ πληρεξούσιον…

Κάποιος παλαιὸς τῆς προηγουμένης τῆς ἰδικῆς μου γενεᾶς μοῦ ἐξήγησε πρὸ ὀλίγων μόλις ἐτῶν, ὅταν τοῦ διετύπωσα τὴν ἀπορίαν, “μὰ ποῦ τὸν βρήκατε αὐτόν …!!!”, ὅτι αὐτοὶ τὸν εἶχαν ἐπιλέξει ὄχι ὡς ἀρχηγὸν ἀλλ᾿ ὡς γραμματέα, ἐπειδὴ ἁπλούστατα ὡς μονίμως ἄεργος δὲν εἶχε τίποτε ἄλλο νὰ κάμῃ!!!

Ἐν τούτοις ὅμως πράγματι, ὅπως ἀκριβῶς ἡ πρώτη μου ἔνταξις ἦτο ἔμμεσος καὶ δὴ διὰ μέσου τοῦ ὡς ἄνω ἐξ Ἀθηνῶν ὁρμωμένου σπουδαστικοῦ κύκλου, ἡ πρὸς τὸν ΝΓΜ ἐπαφή μου παρέμεινε ἔμμεσος διὰ τοῦ αὐτοῦ κύκλου καὶ μέχρι σχεδὸν τῆς ὁριστικῆς μου ἀπελευθερωτικῆς ἀποκοπῆς ἐκ τοῦ σκοτεινοῦ ἐκείνου ὀντικοῦ βαριδίου… Τοῦτο δὲν διέλαθε καθόλου τῆς πονηρᾶς εὐαισθησίας τοῦ ΝΓΜ, ἦτο μάλιστα πάντοτε αὐτονόητον ὑπονοούμενον, τοὐλάχιστον μέχρις ὅτου κατέστησα τὸ ἀντίβαρον τῆς Βορείου Ἑλλάδος ἀρκετὰ ἰσχυρόν, ὥστε πλέον σιωπηρᾷ συναινέσει ἔχαιρον ἀναγκαίως μεγάλου βαθμοῦ ἀνεξαρτησίας.

Ἤμουν δὲ τότε κατὰ τὴν πρώτην μου ἔνταξιν 20 ἐτῶν. Παρ᾿ ὅτι δ᾿ ἤδη προσανατολιζόμουν πρὸς τὴν δημιουργίαν νέας ἐθνοκοινοτικῆς ὁμάδος, ὅπως ἀκριβῶς ἐγὼ τὴν ἀντελαμβανόμην, ἔκρινα τότε τελικῶς καὶ κατόπιν τῆς ὡς ἄνω προτάσεως τῶν ἐξαιρετικῶν (καὶ κατ᾿ ἠλικίαν μεγαλυτέρων μου) συναγωνιστῶν ποὺ προανέφερον ὡς ἀρίστην  ἐπιλογήν μου καὶ χάριν κυρίως τῆς ἑνότητος νὰ ἐνταχθῶ, ἀξιοποιῶν τὸ τότε πλαίσιον τῆς ΧΑ ὡς πεδίον συνεχίσεως τῆς, οὐδέποτε διακοπείσης, πολυσχιδῶς ἐνεργοῦ πολιτικῆς μου δράσεως. Καὶ πράγματι, κατὰ τὸ μικρὸν ἐναπομεῖναν διάστημα ἔφερα καὶ ὠργάνωσα εἰς τὰ τότε γραφεῖα (τὰ ὁποῖα ἔμαθον ὅτι κατὰ φοβερὰν συγκυρίαν παλαιότερον ἦσαν γραφεῖα τοῦ Κ4Α!) τόσα ἄτομα, ὥστε συχνὰ δὲν χωροῦσαν κατὰ τὴν λειτουργίαν των!

Ὅμως συντόμως ὁ ΝΓΜ ἀνέστειλε τὴν λειτουργίαν τῆς πρώτης ἐκείνης ΧΑ καὶ ἔφυγε διὰ νὰ ἐγκατασταθῇ μονίμως εἰς τὴν Νότιον Ἀφρικήν, ὅπου θὰ τοῦ εὕρισκαν κάποιοι ἐργασίαν (…) – ἐγὼ δὲ ὁ ἴδιος μετ᾿ οὐ πολὺ μετέβην εἰς Δανίαν διὰ μεταπτυχιακὰς σπουδάς. Παραδόξως δὲν τὸν ἐσήκωσε τὸ ἐκεῖ κλῖμα τὸν ΝΓΜ (ἀγνοῶ λεπτομερείας, πάντως … τὸ καθεστὼς apartheid ἦτο ἀκόμη ἐν ἰσχύι…) καὶ μετ᾿ ὀλίγους μῆνας ἐπανέκαμψε … δριμύτερος, ἐπανιδρύων τὴν ΧΑ – σκοπεύων αὐτὴν τὴν φορὰν συνειδητῶς ὁ ἄεργος, ἀτάλαντος καὶ ἀκαμάτης ΝΓΜ νὰ κάμῃ τελικῶς μίαν ΧΑ προσωπικόν του παντοπωλεῖον, διὰ τῆς ὁποίας θὰ ἔθετε τὸν ἰδεαλισμὸν καὶ τὴν ἐργασίαν νέων ἀγωνιστῶν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ μαγαζιοῦ, τοῦ ὁποίου τὸν ἴδιον κυρίως καὶ πρώτιστα τὰ … τεφτέρια ἐνδιέφεραν – καὶ τὸ νὰ παραμένει ἀδιαμφισβητήτως ἀνεξέλεγκτος κατὰ τὴν διαχείρισίν των!

Ὁ ΝΓΜ ἔκαμε ὅ,τι ἠδύνατο προκειμένου νὰ μὴ ἀνεύρω τοὺς ἐν Δανίᾳ συναγωνιστάς (DNSB, Danmarks Nationalsocialistiske Bevægelse) πρὸ (ὁπότε ἀνέβαλε νὰ μοῦ δώσῃ στοιχεῖα, δι᾿ ὅταν θὰ ἤμουν ἐπάνω…) ἀλλὰ καὶ κατόπιν τῆς μετακομίσεώς μου τὸ 1984, τῶν ὁποίων Δανῶν συναγωνιστῶν κατεῖχεν στοιχεῖα καὶ μάλιστα ἡ ΧΑ ἀλληλογραφοῦσε μαζί τους, ἀποστέλλουσα τὸ περιοδικόν – ἀλλ᾿ ὅποτε τοῦ τηλεφωνοῦσα  ἐκ Δανίας, “κάτι ἔκτακτον” εἶχε συμβῆ, “ὁ ὑπεύθυνος ἐξωτερικῶν ἐπαφῶν ἦτο ἀσυνεπής”, “εἶχε μόλις ἀλλάξει” – μία ἀνεξάντλητος ἀναβλητικὴ σειρὰ ψευδολογημάτων, ὥστε πάντως νὰ μὴ μοῦ δώσῃ στοιχεῖα ἐπαφῆς των! Οὔτε κι ὅταν ἀκόμη κατέβην στὴν Ἑλλάδα τὸ θέρος τοῦ 1986 – μέχρις ὅτου ἐν τέλει τυχαίως ὁ ἴδιος κατώρθωσα νὰ τοὺς βρῶ μετὰ τὴν ἐπάνοδόν μου ἐκ τῶν θερινῶν ἐκείνων διακοπῶν!

Μὲ ὑπεδέχθησαν ὡς τόσον οἰκεῖον καὶ ὅμοιον, ὥστε λίαν συντόμως προήχθην εἰς μέλος τοῦ πενταμελοῦς Πολιτικοῦ Συμβουλίου (μιᾶς κινήσεως μὲ αὐστηρῶς ἐθνικὴν συνθηματολογίαν, ὅπως “ἡ Δανία στοὺς Δανούς, ἔξω οἱ ξένοι”) – καὶ τότε ἀκριβῶς ξεκινοῦσε ἡ, ἀλησμόνητος δι᾿ ὅλους ὅσοι συμμετείχαμε, χρυσῆ περίοδος τοῦ Κινήματος ἐκείνου… Δι᾿ ὅλα ταῦτα ἐν τῷ μεταξὺ ἐπιμελῶς ὁ ΝΓΜ εἶχε τὴν … “εὐγενῆ καλοσύνην” νὰ μὲ “προστατεύῃ” (ὅπως κουτοπόνηρα ἔλεγε!) ἐκ τῆς δημοσιότητος, ἀκόμη καί (μᾶλλον: πρὸ παντός!) ἐντὸς τῆς Κινήσεως! Παρ᾿ ὅτι σαφῶς διέβλεπον τὴν μετὰ τόσης ἀδεξίου βλακώδους κουτοπονηριᾶς κακοκρυμμένην μικρόψυχόν του φοβικὴν ἰδιοτέλειαν, δὲν εἶχα λόγους νὰ δείξω ὅτι ἐννοῶ καλῶς τὴν γυφτογραικικήν του εὐτελῆ ψυχοτροπίαν – καὶ ἁπλῶς τὸν ἀπέφευγον, ἀφήνοντάς τον νὰ ἐξακολουθῇ νὰ πιστεύῃ πὼς εἶναι ἱκανός, καὶ παρ᾿ ὅλον του τὸ εὐρύτατον μέλαν ἐκτόπισμα, νὰ κρύπτεται ὄπισθεν τοῦ δακτύλου του…

Ἐν τούτοις πολὺ ἀργότερα διεπίστωσα ὅτι ἡ ἀνακοχλάζουσα βρομιά του ὑπερέβαινε κάθε ὅριον ποὺ τότε θὰ μποροῦσε νὰ χωρέσῃ καὶ εἰς τὴν πλέον καλπάζουσαν φαντασίαν μου!

Τὸ τελευταῖον αὐτὸ ἀπετέλεσε δι᾿ ἐμὲ πραγματικὸν ὁλικὸν σόκ, ἐσιχάθην δὲ τότε (ἀρχὰς 2004) καὶ ποὺ κάποτε ἔκαμα χειραψίαν μαζί του – καὶ σπεύδω ἀκόμη πάλιν νὰ νιφθῶ, ὅποτε τὸ ἀνακαλῶ εἰς τὴν μνήμην μου! Ὅμως ἀκόμη ἰσχυροτέρα καὶ πολὺ θλιβερωτέρα ὑπῆρξεν ἡ ἔκπληξίς μου ἐκ τοῦ κατ᾿ ἐμὲ ἀπροσδοκήτου πράγματι γεγονότος, ὅτι σχεδὸν ὅλοι οἱ ἄλλοι, ποὺ ἔβλεπαν τὴν ἀηδῶς διὰ διαδικτύου ἐκτυλισσομένην του βρομιάν, συνήθως μὲν ἀνωνύμως ὅμως σαφέστατα ἀναγνωρισίμως, ἔκαμαν πὼς δὲν καταλάβαιναν!!!

…Τότε διὰ πρώτην φορὰν ἀντελήφθην πόσον ἐλεεινὸς καὶ σκωληκώδης εἶναι ὁ μέσος ἀνθρωπᾶκος! Ἀκόμη καὶ ἄτομα τὰ ὁποῖα δημοσίως ἐξυβρίσθησαν χυδαιότατα, ὡς καὶ αἱ γυναῖκες καὶ αἱ  οἰκογένειαί των, καὶ ἠπειλήθησαν κατὰ τὸν πλέον ἀθιγγανωδῶς μαφιόζικον τρόπον, ἄνευ ἴχνους τιμῆς ὑπέκυψαν εἰς τὸ δέλεαρ τοῦ “ἰσχυροῦ” καὶ ἔκαμαν πὼς δὲν καταλαβαίνουν ἐπίσης…. Μετά τινα ἔτη, ἔπειτα ἀπὸ τὰ ἀνυπέρβλητα αἴσχη τοῦ γνωστοῦ σκωληκώδους τοξικοῦ ἀσυμβάτου διδύμου εἰς τὰς ἀναρχικὰς σελίδας, συνήντησα κάποιον παλαιὸν τοῦ χώρου εἰς τὸ περιθώριον γάμου κοινοῦ φίλου κάπου εἰς τὰ ὄρη τῆς βορειοδυτικῆς Ἑλλάδος, τὸν ὁποῖον δὲν εἶχον συναντήσει ἐπὶ δύο περίπου δεκαετίας, ἤτοι ἀπὸ τῆς πρώτης μου φοιτητικῆς περιόδου, καὶ τοῦ ἐξέφρασα τὴν ἀπορίαν, πῶς εἶναι δυνατὴ τόση ἀσυλλήπτως ἐπινοηματική, “δημιουργικὴ” βρομιὰ καὶ τοξικὴ κόπρος – καὶ ἡ ἀπάντησίς του δὲν ἦτο καθόλου ἡ ἀναμενομένη: Διότι μοῦ εἶπε, πὼς θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ξέρω, πὼς “ἔτσι κάνουν αὐτοὶ οἱ κύκλοι” – παρ᾿ ὅτι δὲν γωρίζω περίπτωσιν ἄλλου παγκοσμίως, ποὺ ἔστω κατὰ προσέγγισιν νὰ ἔχῃ τόσον ἐντόνως δεχθῇ τοξικὴν βοθρώδη ἐπίθεσιν, ὅπως ὁ ὑποφαινόμενος! Προσφάτως ἔμαθον ἔκ τινος ἀκόμη παλαιοτέρου περὶ πληροφορίας ποὺ τοῦ ἔδωσεν ἀπόστρατος ἀξ/κὸς τῆς Ἀστυνομίας, πὼς ὁ ὡς ἄνω παλαιὸς ἐλάμβανεν ὡς αἰώνιος φοιτητὴς μισθὸν ἐκ τῆς Ἀσφαλείας! Ἡ κομβικῆς σημασίας αὕτη πληροφορία αἴφνης διεφώτιζε πολὺ σαφέστερον τὸ προαναφερθέν του ἐκπληκτικὸν σχόλιον πὼς “ἔτσι κάνουν αὐτοὶ οἱ κύκλοι”!

Οὐδεὶς κἂν διηρωτήθη ἀπὸ τὶ ζοῦσε ὁ ΝΓΜ τόσα χρόνια – καὶ μάλιστα ἐν χλιδῇ, χωρὶς ποτὲ νὰ ἐργασθῇ μίαν ὥραν! Παλαιότερον, καθὼς τὸν ἐρωτοῦσα κατὰ τὶς 1-2 σύντομες συναντήσεις μας κατ᾿ ἔτος ἂν κάνῃ κάτι, ἐψέλλιζε κάτι “σάπια” περὶ “κάποιων” ἰδιαιτέρων – μέχρις ὅτου, κάνοντας ὁ ἴδιος βλακωδῶς κάποιαν ἀναφορὰν διὰ νὰ μοῦ δείξῃ πὼς κάτι θυμᾶται, ἀντελήφθην ὅτι τὸ ἄτομον δὲν κατέχει οὔτε τὰ Μαθηματικὰ τῆς τρίτης Γυμνασίου, ἄρα ἐψεύδετο ἀσυστόλως. Ὅπως ψεύδεται καὶ πὼς τάχα ἔχει πτυχίον μαθηματικοῦ!

Ὅμως αὐτὰ εἶναι πάρα πολὺ μικρὰ ψεμματάκια γιὰ τὸν ΝΓΜ… Τὸ ψέμμα, τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ὑπόγειος ἀσύλληπτος βρομιὰ κυκλοφορεῖ στὶς φλέβες καὶ εἶναι τὸ ὀξυγόνον αὐτῆς τῆς θλιβερᾶς ὑπάρξεως, τὸ μετέρχεται δὲ αὐτομάτως ἄνευ τῆς παραμικρᾶς προσπαθείας, φυσικώτατα!

Καὶ ἡ ΧΑ κατήντησε δυστυχῶς εἰκὼν καὶ ὁμοίωσίς του – ἄσυλον προλεταρίων χαρακτῆρος καὶ πνεύματος, ὅπου ὅ,τι εὐγενές, παραπλανώμενον ἐξ ἐξωτερικοτήτων, προσήρχετο, παρέμενεν ὁλονὲν καὶ βραχύτερον, διότι μοιραίως ἀσφυκτιοῦσε ἐκεῖ μέσα!

Πράγματι, οἱ πλεῖστοι νέοι τελικῶς ἀπεμακρύνοντο, ἔστω καὶ κατόπιν μιᾶς βραχείας ἢ καὶ μακρᾶς περιόδου μερικῆς ἢ καὶ ὁλικῆς λοβοτομῆς, εἰς τὴν ὁποίαν δι᾿ ἐντόνου ὑποβλητικῆς καταστολῆς ἰδίας βουλήσεως καὶ διαυγείας ἐντὸς ἑνὸς τυφλῶς φανατικοῦ, ἑρμητικῶς καὶ ἀεροστεγῶς κλειστοῦ καὶ πλήρως ἐλεγχομένου περιβάλλοντος ὑποσυνειδήτως (ἢ καὶ διὰ τρομοκρατήσεως) ἐνέδιδον· περιβάλλοντος ὅπου πᾶσα ἔξωθεν κριτικὴ εἴτε ἦτο ἀδύνατον νὰ διεισδύσῃ εἴτε ἀντανεκλᾶτο ἐπὶ τῆς γλοιώδους ναρκισσιστικῆς κατοπτρικῆς σοφιστείας αὐλοκολάκων τοῦ νονοῦ, ἥτις διὰ τῶν, ὅλως χαρακτηριστικῶν καὶ οἰκείων διὰ τοὺς γνωρίζοντας, χρυσαυγιτικῶν σοφιστειῶν καὶ ἀντεπιθετικῶν ἐξυπνάδων (… ἐπὶ γραμμῆς παραγωγῆς συσκευαζομένων, βάσει ἀτόπου ἐφαρμογῆς τῆς ἀρχῆς πὼς “ἡ ἐπίθεσις  εἶναι ἡ βελτίστη ἄμυνα” – στρατιωτικὴ μὲν ἀλήθεια, ὅμως λογικὸν ψεῦδος, ἐξυπηρετοῦν τὸ νὰ “σκουπίζουμε” σωρεύοντες ἁπλῶς τοὺς ῥύπους  κάτωθεν τοῦ τάπητος, ὅπου δὲν εἶναι ἀμέσως θεατοί – ὅμως … “ῥίνες ἂν διαγνοῖεν”!) συνέχεε, ἀποπροσηνατόλιζε καὶ καθίστα τὰ νεοχρυσαυγίτικα μυαλουδάκια παντελῶς ἀνίκανα νὰ συλλάβουν τὴν παραμικρὰν ἀνταύγειαν φωτὸς ἔξωθεν ἢ καὶ ἔνδοθεν, ἀφοῦ δὲν ἐτόλμων κἂν καθ᾿ ἑαυτὸν νὰ σκεφθοῦν ἐλευθέρως ἐπὶ μίαν ἔστω ἀπελευθερωτικὴν στιγμήν! Κάποιαν ὅμως στιγμὴν ἐπὶ τέλους διαπερνοῦσε αἴφνης ἴσως κάποια ὑψίσυχνος ἡλιαχτίδα τὰ ἀλλεπάλληλα φωτοδιαφράγματα καὶ τοὺς ἐμφυτευμένους καταστολεῖς σκέψεως – ὁπότε ἐνίοτε τελικῶς τὸ σκουριασμένο σχεδὸν μυαλουδάκι ξανάρχιζε νὰ φέρνῃ κάποιες δειλὲς στροφές… Κάποιοι λοιπὸν ἔφευγαν οὕτω πως, ὅμως συνεχῶς ὑπῆρχε νέα “ψαριὰ” εἰς τὰ κέντρα νεοφύτων – καὶ τὰ νέα ψάρια εἶχον πάντοτε τὸ φοβερὸν διὰ τὸ μαγαζὶ πλεονέκτημα ὅτι δὲν διέθεταν μνήμην, καθὼς εἶχον παντελῆ ἄγνοιαν προηγουμένων προσώπων καὶ πραγμάτων – ἀποτελοῦντα, πρὸς μεγίστην εὐτυχίαν τοῦ ΝΓΜ, “tabula rasa”, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἡ ἄμετρος ἀναισχυντία του ἠδύνατο ἀσυστόλως νὰ καταγράψῃ ὁ,τιδήποτε ἡ βρομερά του μεσανατολικοῦ τύπου πονηρία του ἐπενόει! Καὶ ἐπινοεῖ ἐκείνη πολλά, εἶναι ἡ μοναδική του παραγωγικὴ πτυχή! Συχνὰ καὶ ὑπὸ ὁμοιοπαθῶν του ἀσπόνδων εὐκαιριακῶν “φίλων” φιλοτίμως ἐπικουρούμενος… Τὸ τελευταῖον ποὺ ἐκ τῶν χρυσαυγιτικῶν κύκλων μεμακρυσμένης ἐπαρχιακῆς πόλεως, ἀποδεκτῶν τῆς ἐν πολλοῖς ἐναντίον μου στρεφομένης βοθρώδους αὐτῆς παραπλανητικῆς βιομηχανίας βρομιᾶς καὶ ψεύδους, ἐπληροφορήθην, εἶναι πὼς ὁ ὑποφαινόμενος τυγχάνω … ἔμπορος ναρκωτικῶν! Ὁ ΝΓΜ, ἡ πέριξ του στενὴ καμαρίλα ἀλλὰ καὶ ὁ γνωστός του ῥυπαρὸς τελά-λης, νῦν μὲν ὡς ἄσπονδος ἐχθρός του φερόμενος καὶ αὐτοτελαλιζόμενος, πλὴν σύντροφος τῆς νεότητός του καὶ εὐκαιριακός του ὑποστηρικτής, ἔχουν καταδείξει νέας, πρότερον ἀγνώστους διαστάσεις διὰ τὸ μέχρι ποῦ δύναται ἡ βρομιὰ κι ἡ “δημιουργικὴ” κοπρολογία νὰ ἐξικνῆται…

Τὰ τακτῶς λοιπὸν ἀνανεούμενα φρέσκα, ἀμνήμονα καὶ συστηματικῶς ἐφ᾿ ἑξῆς λοβοτομούμενα αὐτὰ μακάρια χρυσόψαρα τῆς ἀεροστεγῶς κεκλεισμένης χρυσαυγίτικης νοητικῆς γυάλας ἀπετέλουν μονίμως τὸ προσωρινὸν καὶ ἀνανεούμενον σῶμα τοῦ χρυσαυγιτικοῦ χρυσοψάρου – ποὺ πάντα βρομάει ἀπὸ τὸ κεφάλι!

Τὸ κεφάλι ποὺ κανεὶς ἐκεῖ μέσα δὲν τολμοῦσε νὰ ἐπιτρέψῃ στὸν ἑαυτόν του νὰ τὸ ἴδῃ ὅπως ἀκριβῶς καὶ ἐμφανέστατα εἶναι, παρὰ τὸ κάθε ἐντεταγμένο λοβοτομημένο χρυσοψαράκι εἰθίζετο καὶ ὑπεβάλλετο ὑπὸ τῶν συνθηκῶν τῆς γυάλας νὰ ἐκθειάζῃ τὰ κατὰ φαντασίαν προσόντα καὶ τὴν ἀνύπαρκτον “σοφίαν” τῆς βατραχοειδοῦς κεφαλῆς…

Ὁ γυμνὸς βασιλιᾶς παρήλαυνε οὕτω καμαρωτὸς πρὸ τοῦ τὴν ἀνύπαρκτόν του χρυσῆν ἀμφίεσιν ἐκθειάζοντος πλήθους “μαχίμων ὀπαδῶν” (ποὺ ὅμως μόλις τὸν συνέλαβαν ἔγιναν ἄφαντοι!), τὸ εἶχε δὲ σχεδὸν πιστέψει λίγο κι ὁ ἴδιος, ἐξ οὗ καὶ τυχὸν ἀμφισβήτησις ὑπάρξεως χρυσῆς ἀμφιέσεως (…οὕτως εἰπεῖν, Χ.Α.!) θὰ ἐκόστιζε ἀφρίζουσαν ὑπαρξιακὴν κρίσιν τοῦ γυμνοῦ βασιλιᾶ καὶ ἀπαίτησίν του τῆς κεφαλῆς τοῦ θρασυτάτου ἀμφισβητίου ἐπὶ πίνακι… Ἐξ οὗ καὶ ἠκούσαμε φερ᾿ εἰπεῖν κορυφαῖα (ἤδη πρώην…) στελέχη τῆς ΧΑ νὰ διαπιστώνουν ἰδιωτικῶς (ἐνόμιζαν τοὐλάχιστον…) μύρια ὅσα βαρύτατα συμπτώματα γενικευμένης σήψεως, ἐν τούτοις ὅμως νὰ ἐξαιροῦν μόνον, τόσον τραγικῶς ἐθελοτύφλως, “ἐκεῖνον τὸν καημένον τὸν ἀρχηγό”!!! …Διότι δυστυχῶς ἡ μυϊκὴ ἀνάπτυξις καθόλου δὲν ἐγγυᾶται καὶ τὴν (ἐσωτερικήν) ἀνδρείαν τῆς ὁράσεως καὶ τῆς βουλήσεως – καὶ ἡ ἐθελοτυφλία καὶ ἡ αὐτοκοροϊδία συχνὰ φαίνεται εἰς τοὺς ἤδη ἐκτὸς αὐθεντικῆς τροχιᾶς ἐντίμου αὐτογνωσίας καὶ συνέσεως πλανωμένους ὡς μᾶλλον “βολικὴ” καὶ συμφέρουσα! Διὰ δὲ τῆς φυγοκέντρου δυνάμεως ἐθιστικῶς ἐξηρτημένοι ἐκ τῆς ἐξωστρεφοῦς ψευδοῦς αὐτεπιβεβαιώσεως καὶ τῆς ἐκ τοῦ κέντρου των ἐκκοπῆς, ἔχουν ἐν τῇ παθητικῇ των ἀδρανείᾳ καὶ δειλίᾳ ἔναντι τῆς φαύλης πλανερᾶς ἐξωτερικότητος θυσιάσει εἰς τὸν ἀνίερον βωμόν της τὴν ἀληθῆ των ἐλευθερίαν καὶ αὐθυπαρξίαν. Τότε τὸ ψεῦδος, ἔστω καὶ ἐν σπέρματι ἀποδεκτὸν καὶ εἰσπνεόμενον, καταντᾷ συνθήκη τῆς τοιαύτης ἐσωτερικῆς φυτοζωῆς – κάθε δὲ ἐπίπεδον ὑπάρξεως, μάλιστα ἰδίως τὰ πλέον τεχνητὰ καὶ ψευδῆ, ἐγγενῶς διαθέτει ἰσχυροὺς ἀμυντικοὺς μηχανισμούς διατηρήσεως ἀδρανείας, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἐπὶ συλλογικῆς συνθήκης ἐνισχύονται κι ἐπιρρώνυνται ἀμοιβαίως, τῆς συλλογικότητος ἐν προκειμένῳ λειτουργούσης ὡς ἐνισχυτοῦ καὶ πολλαπλασιαστοῦ τῆς ἐσωτερικῆς ἐκτροπῆς καὶ ψευδότητος, ψυχολογικῶς ἀλλὰ καὶ ἐπιτηδευματικῶς νοουμένης, καθὼς μάλιστα εἰδικῶς εἰς τὴν ἐξεταζομένην περίπτωσιν τῆς Χ.Α. τὰ ἐπιτηδεύματα ψεύδους, τὰ ἀτέρμονα ἀνούσια ῥητορικὰ τεχνάσματα, ἀπατηλὰ εὐφυολογήματα-”καραμέλες γιὰ τὰ παιδιά”, αἱ ἀνεξάντλητοι σοφιστεῖαι (ποὺ μονίμως “ἔρριχναν τὴν μπάλλα ἐκτὸς γηπέδου”!) καὶ τὰ ἐπιτηδευμένα καλλιγραφικὰ ψευδολογήματα τῶν μελῶν καὶ ὑποστηρικτῶν τῆς Χ.Α. κατήντησαν ἐν τέλει τὸ μόνον ποὺ τὸ θλιβερὸν ἐκεῖνο συμπίλημα ἠδύνατο νὰ παράγῃ ἐπὶ σταθερᾶς βάσεως… Οἱ μουδιασμένοι τρόφιμοι τῆς ἐπιχρύσου γυάλας χρυσόψαροι ἐτρέφοντο μὲ αὐταπάτας – καὶ ἡ δυστυχής των τοιαύτη ὕπαρξις ἦτο κρισίμως ἐξηρτημένη ἐκ τῶν συγκεκριμένων αὐταπατῶν ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπιτηδευμένως στρεβλῆς καὶ κατευθυνομένης ἐσωτερικῆς των συγχύσεως, διὸ καὶ ἠρνοῦντο πεισματικῶς ν᾿ ἀναβλέψουν καὶ ἀναγνωρίσουν – τὰ προφανέστατα! Ἅπαξ ἔτι ἐπαληθεύεται τὸ ῥητόν,

“There is no worse blind man than the one who doesn’t want to see.

There is no worse deaf man than the one who doesn’t want to hear.

And there is no worse madman than the one who doesn’t want to understand.”

Ἐξ ἄλλου καὶ τὸ πρὸς τὰ ἔξω ἀλλὰ καὶ κυρίως πρὸς τὰ ἔσω τῆς συλλογικότητος καλλιεργούμενον κι ἐπαναλαμβανόμενον ψεῦδος, καὶ ὅταν ἀκόμη δὲν ἀποτελῇ ἐξ ὑπαρχῆς ἐπίσης καὶ ὑπαρξιακὴν ἀνάγκην τοῦ ἐσωτερικοῦ στρεβλοῦ status quo τοῦ ψευδομένου ἑκών-ἄκων νὰ τὸ “πιστεύσῃ”, ἀναποφεύκτως ἐπιστρέφει καὶ κτυπᾷ τὸν ἴδιον τὸν ψευδόμενον εἰς τὸ ἐσωτερικόν του, κάνοντάς τον ὁλοένα καὶ πιὸ ψεύτικο, πιὸ κίβδηλο, πιὸ κάλπικο – κι ὅσο περισσότερο βυθίζεται εἰς τὴν ἐπιτηδευμένην ὑβριδικὴν ψευδότητα, τόσον δυσχερεστέρα καὶ ἀπιθανωτέρα ἡ ἀνάνηψις καὶ ἀπελευθέρωσις: Ἡ διὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἐλευθερίαν ἀπαιτουμένη τόλμη καὶ ἀρετὴ γίνεται ὁλονὲν μείζων – καθὼς ἐν ταὐτῷ ἡ ἐσωτερικὴ ἀνδρεία ἐκφυλίζεται κι ἐξασθενεῖ κρισίμως…

Κάπως ἔτσι τὸ ψεῦδος προάγει τὴν ψευδότητα, τὴν διάλυσιν, τὴν ἐντροπίαν – μικροσκοπικῶς, ἀτομικῶς καὶ κυτταρικῶς δηλαδή. Οἱ σοφοὶ καὶ ἡλιοτρόποι ἀρχαῖοι Ἄριοι τὸ εἶχον τοῦτο πλήρως ἐννοήσει, διὸ καὶ ἐθεώρουν τὸ ψεῦδος ὡς βολὴν κατὰ τῆς ἰδίας τῆς ὑπάρξεως τοῦ Κόσμου, ἀφοῦ ὁ Κόσμος κατὰ τὴν Ἀριανικότητα εἶναι ἀρρήκτως συνυφασμένος πρὸς τὸ Εἶναι, τὴν ἱερότητα, τὴν θεϊκότητα, τὴν ἐσωτερικὴν αὐθεντικότητα – ὁ δὲ ἄνθρωπος εἰκών του, “μικρόκοσμος” κατὰ Πλάτωνα.

Ὁ ψευδόμενος ἀφομοιοῖ τὸ ψεῦδος καὶ ἡ οὐσία του ἀποσαθροῦται ὑπ᾿ ἐκείνου, ἀλλοιοῦται, μεταλλάσσεται καὶ συρρικνοῦται. Ἅπαξ καὶ ἡ σαθρότης καὶ τὸ ὀντολογικὸν ψεῦδος γίνουν ἀνεκτά, ἄρα βαθμηδὸν ἀποδεκτά, λειτουργοῦν ἐντός μας ὡς ἐπιθετικὸν μικρόβιον καὶ ἰὸς ἀπρόσβλητος ὑπὸ τοῦ ὑγιοῦς ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος. Τοῦτο προξενεῖ ἐσωτερικὸν διχασμὸν καὶ ἀκόμη κατατμητικὴν διάσπασιν,  ὁπότε ὑπάρχουν δύο δρόμοι: Εἴτε ὁ δυσχερὴς τῆς γενναίας ἐντίμου θεάσεως καὶ ἀναγνωρίσεως τῆς ἐντὸς ἡμῶν κρισίμως προκεχωρημένης σήψεως, εἴτε ἡ ἔναντι τοῦ συνεπαγομένου καχεκτικοῦ συνειδότος καὶ τῆς συναφοῦς δυσαρέστου καὶ δυσφορήτου ἐσωτερικῆς δυσπραγίας ἀδεξίως ἀντανακλαστικὴ ἀντίδρασις διὰ περαιτέρω ἐπικαλύψεως καὶ αὐτοσυσκοτίσεως, ἐπίσης ἐπιτυγχανομένης διὰ τῆς ἐξωστρεφοῦς ἐπιθετικῆς ἐπαναλήψεως τοῦ πλέγματος τῶν ἀληθοφανῶν ψεμμάτων, τῆς ἀνανεώσεως καὶ ὁλονὲν εὑρηματικωτέρας περιχαρακώσεως καὶ “ἐξύπνου” καλλωπισμοῦ των… Ὁ πρῶτος δρόμος, τῆς ἐσωτερικῶς γενναίας ἀναγνωρίσεως κι ἐξεγέρσεως κατὰ τοῦ ψευδοῦς, σπανιώτατα ἐπιλέγεται, τὸ συνηθέστατον δ᾿ εἶναι ἡ ἐντροπιακὴ πρὸς τὰ κάτω παθητικὴ φορά, ἥτις καὶ φαίνεται εἰς τοὺς θνητοὺς χονδροειδεῖς ὀφθαλμοὺς καὶ “ἀνέξοδος”, ἄν μὴ καὶ εὐθέως “συμφέρουσα”…

Οἱ ἐλάχιστοι ἐκεῖνοι, ποὺ κατέχουν αὐτὴν τὴν ἀνωτέραν διαύγειαν καὶ ἐσωτερικὴν γενναιότητα καὶ ἀρετὴν νὰ ἐξεγείρωνται κατὰ τῆς ἐντός των ἀναδυομένης ἢ ἐπιτιθεμένης ψευδότητος, θὰ ἔδει νὰ καθοδηγοῦν καὶ ἀφυπνίζουν τοὺς λοιπούς· ὅταν ὅμως περιστοιχίζονται ὑπὸ ἑνὸς φαύλου καθεστῶτος, ὑπαρξιακῶς βασιζομένου ἐπὶ τοῦ ψεύδους καὶ τῆς δειλῆς παθητικότητος κι ἐξηρτημένου ἐξ αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς κρατούσης σαθρότητος, τότε ἀσφαλῶς γίνονται ἀνεπιθύμητοι, ἀφορήτως δυσάρεστοι καὶ ἀποδιοπομπαῖοι τράγοι ὑπὸ τῶν προαγωγῶν καὶ  φρουρῶν τῆς ψευδότητος: Οἱ ὁποῖοι βεβαίως, ἐξ ὑπαρχῆς εὑρισκόμενοι εἰς ἐπικινδύνως μειονεκτικὴν ἔναντι ἐκείνων θέσιν παρὰ τὰ ἐξωτερικῶς φαινόμενα, ὅπως πάντοτε συμβαίνει μὲ τὸ ψευδὲς ὅταν ἐκτίθεται ἀπροστάτευτον καὶ ἀνυποστήρικτον τεχνητῶς ἔναντι τοῦ ἀληθοῦς, καθόλου δὲν τολμοῦν ν᾿ ἀντιπαρατεθοῦν εὐθέως καὶ ἀνδροπρεπῶς μαζί τους, παρὰ μόνον νὰ τοὺς δαγκώσουν καὶ δηλητηριάσουν τὸν περίγυρον ἐναντίον τους ὡς σκώληκες σηπτικῶν καλλιεργειῶν καὶ τοξικοὶ  ἀρουραῖοι ὑπογείων διαδρομῶν καὶ ὑπονόμων…

Θὰ ἀπετέλει ἁπλοποιητικὴν διαστρέβλωσιν νὰ διετείνετο κανεὶς πὼς μεταξὺ τῶν φανατικῶν ὀπαδῶν τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς” τῶν τελευταίων δεκαετιῶν ὑπῆρχον μόνον εὐήθεις καὶ ἡμίβλακες – καθόλου, παρ᾿ ὅτι ὀφθαμοφανῶς καὶ τὸ εἶδος τοῦτο διετίθετο ἐν ἀφθονίᾳ… Ὅμως οὔτε καὶ ἦσαν οἱ ἐγγενῶς “πτωχοὶ τῷ πνεύματοι” οἱ χείριστοι ὅλων ἐκεῖ μέσα – ἐκεῖνοι ἔχουν τοὐλάχιστον καὶ τὸ ἀκαταλόγιστον! Τὸ χείριστον ἦσαν ἀκριβῶς οἱ “ἔξυπνοι” ψεῦτες, τῶν ὁποίων ἡ προσκόλλησις εἰς τὸ ἐφησυχαστικόν των δειλὸν ψεῦδος ἦτο τόσον ἀνεξαντλήτως εὑρηματική, ὥστε ὅ,τι κι ἂν ἀπεκαλύπτετο πρὸ τῶν ἐθελοτύφλων τους ὀφθαλμῶν νὰ ἦτο ἀνίκανον νὰ τοὺς κάμῃ νὰ ἴδουν ἐκεῖνα ποὺ δὲν ἤθελαν νὰ δοῦν…

Ἔτσι τὸ ψεῦδος ἐρρίζωνε ὁλονὲν καὶ βαθύτερον ἐντὸς τῶν ἰδίων καὶ ἡ φαυλότης – καὶ ΟΥΤΩ καθίσταντο ὅλο καὶ βαθύτερον ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ κυρίως διὰ τῆς στάσεως καὶ κηβδίλου ἐσωτερικῆς των ὑποστάσεως, πέραν καὶ ἀνεξαρτήτως τῆς οἵας πρακτικῆς ἢ πολιτικῆς συνεργείας ἑκάστου!

Μία συνενοχὴ τῆς φαυλότητος, καθ᾿ ἣν φαυλότης, ψεῦδος καὶ συνενοχὴ εἶναι ἐγκατεστημένα καὶ καλλιεργοῦνται μεθοδικῶς ἐντὸς ἑκάστου τῶν συμμετόχων. Καταλύτης τῆς ὅλης σηπτικῆς βιοχημικῆς ἀντιδράσεως εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ἑκάστου εἶναι ἡ ἀνανδρία, ἡ ἐσωτερικὴ δειλία καὶ ἡ ἐγωκεντρικὴ ἰδιοτέλεια. Κι ὅσο βουλιάζουν στὸ ψέμμα καὶ τὴν σῆψιν, τόσο περισσότερον παυσίπονον ψεῦδος χρειάζονται – εἶναι δὲ κάκιστοι οἱ “ἔξυπνοι” ἐκεῖνοι “ἰατροὶ”, οἱ ὁποῖοι εἶναι μόνον ἱκανοὶ νὰ σοφίζωνται νέα παυσίπονα καὶ παραισθησιογόνα σκευάσματα καὶ περιπλόκως λουλουδοκεντισμένα κυμβαλώδη σοφίσματα ὡς συγχυτικὰ προπετάσματα καπνοῦ, ποὺ τελικῶς μόνον προῆγον ἁπλούστατα τὴν κεντρικὴν καὶ ῥιζικὴν σηπτικὴν παθογένειαν – κεφαλῆς τε καὶ σώματος τοῦ χρυσοψάρου… Ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν ἰδίων!

Διότι τὸ πρῶτον θῦμα τοῦ ψεύτου εἶναι ὁ ἑαυτός του. Καὶ τὸ ψέμμα ἐκδηλοῦται ὑπὸ ἀπείρους μορφάς, χονδροειδεῖς τε καὶ ἐκλεπτυσμένας – μόνον δὲ ἡ λεπτὴ ἀλχημικὴ γεῦσις καὶ “ὄσφρησις” ἀποκαλύπτει τὴν κοινήν των ὄζουσαν σηπτικὴν φύσιν: “Εἰ τὰ πάντα καπνὸς γένοιτο, ῥίνες ἂν διαγνοῖεν”, ἐσήμανεν ὁ σοφὸς Ἡράκλειτος!

Ἡ δὲ ἀρξαμένη ὑπαρξιακὴ κατρακύλα τείνει φυσικῶς νὰ εἶναι αὐτοεπιταχυνομένη – καὶ μάλιστα, ἅπαξ καὶ ἐγκατασταθῇ ἐντός τινος, ἡ φρόνησις καὶ ἡ αὐτογνωσία μεταλλάσσονται καὶ ἐξατμίζονται, καθὼς παραστατικῶς διδάσκει ὁ μέγας Αἰσχύλος:

“ἐπεὶ δ᾽ ἀνάγκας ἔδυ λέπαδνον φρενὸς πνέων δυσσεβῆ τροπαίαν ἄναγνον ἀνίερον, τόθεν

τὸ παντότολμον φρονεῖν μετέγνω. Βροτοὺς θρασύνει γὰρ αἰσχρόμητις

τάλαινα παρακοπὰ πρωτοπήμων. ” (Αἰσχύλου “Ἀγαμέμνων” 218-223)

Πέραν τούτου καὶ ἐν παραβλέψει ἀκόμη τῆς ποιοτικῆς αὐτῆς καὶ “ὀσφρητικῆς” θὰ λέγαμε ἀναλύσεως, τὰ ἄτομα αὐτὰ ἐλειτούργησαν ἐν πλήρει πανικῷ καί, κατὰ συνέπειαν, τελείως παραλόγως ἀκόμη καὶ εἰς ἕνα πολὺ ἐπιφανειακότερον καὶ διαλεκτικώτερον, ἄρα διαλεκτικῶς προσιτώτερον ἐπίπεδον! Ἐξηγοῦμαι:

Ἂς ὑποθέσουμε λοιπόν, πὼς παρὰ τὰς κεντρικὰς καὶ παραπλεύρους της ἐγγενεῖς παθογενείας ἡ “Χρυσῆ Αὐγὴ” πράγματι κατώρθωνε νὰ κάμῃ ἅλματα – μία ὑπόθεσις οὕτως ἢ ἄλλως οὐτοπική, δεδομένης π.χ. τῆς κραυγαλέας ἀπουσίας ἔστω ἁπλῶς νοημόνων ἀτόμων πλὴν ἐλαχίστων μεμονωμένων καὶ ἀσυντονίστων ἐξαιρέσεων ἐκτὸς τοῦ “κεντρικοῦ μαγαζιοῦ” – ἀλλὰ καὶ δεδομένης τῆς ὅλως χαρακτηριστικῆς δημοσίας γενικῆς ἀπωθητικότητος τοῦ σκοτεινοῦ της ἀφεντικοῦ- ἰδιοκτήτου, τοῦ ὁποίου ἡ δημοτικότης ἀνήρχετο κατὰ τὰς μετρήσεις  κάπου εἰς τὸ ἓν τρίτον (!!!) ἐκείνης τοῦ πληκτικοῦ καὶ ἀντιπαθητικοῦ σταλινομορφώματος, τοῦ Κουτσούμπα τοῦ ΚΚΕ… Χάριν ὅμως τοῦ ἐπιχειρήματος, ἂς ὑποθέσω πὼς ἡ “Χρυσῆ Αὐγὴ” κατάφερνε νὰ πιάσῃ τὸ ἐξωπραγματικὸν ποσοστὸν τοῦ 15%, 25% ἂν θέλετε – παραλείπω δὲ νὰ σημάνω τὴν οὐσιώδη καὶ λίαν ρεαλιστικὴν ἀλήθειαν ὅτι, καὶ ἂν ἀκόμη ἡ Χ.Α. δι᾿ ἑνὸς θαύματος ἐλάμβανε καὶ 52% καὶ κατελάμβανε τὴν ἐξουσίαν, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἦτο μετὰ βεβαιοτητος μία διεφθαρμένη προσωποπαγὴς μπολσεβικικοῦ τύπου ἀδιέξοδος καὶ χαοτικὴ τυραννία οἰηματιῶν καὶ  ὁλικῶς συγκεχυμένων ανθυπομετρίων, ὅπως ἀκριβῶς ἦτο καὶ ἡ ἰδία Χ.Α.  ὡς κόμμα. Διότι κανεὶς δὲν δύναται νὰ δώσῃ παρὰ μόνον αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἔχει – καὶ οὐκ ἂν λάβοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος!

Λοιπόν, τὶ θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ καὶ εἰς τὴν πλέον ἰδεατῶς ὑποθετικὴν περίπτωσιν, ἂν ἡ Χ.Α. ἐπετύγχανε νὰ λάβῃ 15% (ἀντιστοίχως, ἔστω, 25%);

Θὰ μποροῦσε μήπως ἡ Χ.Α. νὰ ἐπιβάλῃ πλήρη μεταστροφὴν τῆς ἔναντι τῶν εἰσβολέων καὶ τῆς συνεχιζομένης εἰσβολῆς πολιτικῆς; ΑΣΦΑΛΩΣ ΟΧΙ!

Συνεπῶς τὸ (αὐτόχρημα γελοῖον!) ἐπιχείρημα παραβλέψεως τῆς ἀλαλαζοὐσης των τενεκεδίλας … ἐν ὄψει τῆς ἐπειγούσης “σωτηρίας τῆς Πατρίδος” (!!!) ἦτο ἐξ ὑπαρχῆς οὕτως ἢ ἄλλως ἄκυρον!

Ἀφ᾿ ἑτέρου αἱ συνοδοὶ συγκυρίαι ΟΥΔΕΠΟΤΕ ὑπῆρξαν ἔστω καὶ κατὰ προσέγγισιν τόσον εὐνοϊκαὶ διὰ τὴν ἐκλογικὴν ἀνάδειξιν κομμάτων (καλῶς ἢ κακῶς…) ἐπικαλουμένων τὴν ἐθνικήν μας ταὐτότητα, ὅσον ἀκριβῶς σήμερον. Πέραν τῶν προαναφερθέντων καὶ ἡ πρόσφατος κινητοποίησις λαϊκῶν μαζῶν καὶ δὴ νεολαίας ἐξ ἀφορμῆς τῆς Προδοσίας τῶν Πρεσπῶν τὸ κατέδειξε μεγαλοπρεπῶς.

Τὶ θὰ μποροῦσε ὅμως, ἀπεναντίας, ἕνα αὐθεντικὸν καὶ μετ᾿ ἐγγενοῦς στερροῦ ἕρματος ἰσχυρὸν λαϊκὸν ἐθνικὸν κίνημα νὰ ἐπιτύχῃ;

Γιὰ ν᾿ ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα τοῦτο, πρέπει νὰ κατανοήσουμε ἀφ᾿ ἑνὸς τὴν ῥίζαν τοῦ κακοῦ, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ τὴν σαθρότητα καὶ ἀστάθειαν τοῦ κατεστημένου, ὁρωμένου ὅμως καὶ ὡς μέρους τοῦ παγκοσμίως κρατοῦντος Συστήματος – πού, ναὶ μὲν φαίνεται πανίσχυρον, ὅμως δὲν εἶναι καθόλου…

Καὶ κυρίως θὰ πρέπει ἡ συζήτησις καὶ ὁ προβληματισμὸς νὰ μετατεθῇ ἐκ τοῦ παρακμιακοῦ νοσηροῦ πεδίου “πολιτικῆς”, κινουμένης κατὰ Πλάτωνα εἰς ὀνειρώδεις καὶ σκιώδεις ἀνουσιότητας καὶ φλυάρους ἄνευ ὑψηλοτέρου ἑνιαίου νοήματος ἀνουσίους δράσεις καὶ ἀντιδράσεις, ὡρισμένης δὲ ἐντὸς τοῦ δεδομένου ἀναστροφικοῦ τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ἀξίων καὶ ἀποξηραντικοῦ πάσης λεπτῆς ἀνωτέρας οὐσίας καὶ ὀντότητος πεδίου τοιαύτης παροξυσμικῆς ἀ-νοήτου “δράσεως” ἰδιοτελῶν πολιτικῶν καιροσκόπων, “δράσεως” μηδὲν κατ᾿ οὐσίαν διαφερούσης τῆς νοσηρᾶς ἀσυντονίστου ὑπερκινητικότητος – νὰ μετατεθῇ λοιπὸν ἡ ἐπικέντρωσις  εἰς τὸ ἐπίπεδον τῆς εἰς τὸ ἀληθὲς Κέντρον καὶ εἰς τὸ εἶναι ἐρριζωμένης κι ἑδραζομένης Πολιτικῆς – ὅπως κυρίως τὴν προσδιώρισεν ὁ θεῖος  Πλάτων.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ὁ ὑποφαινόμενος καὶ τὸ ΑΡΜΑ ἐνδιαφέρονται ἀποκλειστικῶς διὰ Πολιτικήν, ὑπὸ τὴν ὑψίστην της ἔννοιαν – καὶ καθόλου διὰ τὴν ψευδολόγον ἀπατηλὴν δημοκρατικὴν πόρνην πού, καταχραστικῶς καὶ κηβδίλως, φέρει τὸ αὐτὸ ὄνομα. Ὑπ᾿ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν εἴμεθα κυρίως Στρατιῶται, ἡ οἵα δὲ πολιτική μας ἐνασχόλησις καὶ δραστηριότης καθοδηγεῖται ὑπὸ τῆς συνειδήσεως Καθήκοντος καὶ τῶν συναφῶν ἀξιῶν τοῦ Ἀρίου Στρατιώτου.

Ἡ Ἀριστοκρατία καὶ ἡ ἀτρεκὴς ἱεράρχησις ἐφ᾿ ὅλων τῶν ἐπιπέδων ὅπως βεβαίως καὶ ἐντὸς ἡμῶν τῶν ἰδίων ἀποτελεῖ ἀπαρέγκλιτον στόχον καὶ συνθήκην καὶ μεθοδολογίαν παντοῦ καὶ ἐπὶ παντός.

Ἡ ποιότης οὐδέποτε δύναται νὰ ἀναπληρωθῇ ὑπὸ τῆς ποσότητος, ἡ ὑψηλὴ ἔνόρασις, ἀντίληψις καὶ σύλληψις τοῦ ἀρίστου οὐδέποτε ἀντικαθίσταται ὑπὸ φλυάρων διαλόγων καὶ εὐφυῶν ἐπιπολασμῶν τοῦ πλήθους τῶν ἐσωτερικῶς ἰσοπεδωμένων “μορφωμένων” δημοκρατῶν.

Ἡ διαλεκτικὴ μέθοδος τοῦ Πλάτωνος ἐχρησίμευεν ΟΧΙ πράγματι ἰδιαιτέρως ὡς μέσον ἀναζητήσεως τῆς ἀληθείας, ἀλλ᾿ ὡς μέσον μεταδόσεως τῆς ὑψηλῆς ἐνοράσεως καὶ σταδιακῆς περιαγωγῆς τῶν μαθητῶν εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ διδασκάλου των κατ᾿ ἀρχὰς ἐπιτευχθεῖσαν ὑψηλοτέραν θέασιν καὶ ἀναγνώρισιν.

Ἡ ὑψηλὴ πειθαρχία μας βασίζεται ἐπὶ τοῦ φρονήματος καὶ τῆς βαθυτέρας μας κεντρικῆς ἐθνοφυλετικῆς καὶ ὀντικῆς ἑνότητος, ὄχι εἰς ἁπλοῦν ἐξωτερικὸν καταναγκασμόν· ἐφαρμόζεται δὲ ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν ἐντὸς ἡμῶν τῶν ἰδίων διαφόρων ἐπιπέδων, ἀπὸ ὅπου καὶ πρώτιστα ἐκκινεῖ καὶ θεμελιοῦται τὸ καθεστὼς τῆς ἀληθοῦς καὶ ἀτρεκοῦς Ἀριστοκρατίας.

Ἡ ἀφετηρία, οἱ στόχοι καὶ οἱ προϋποθέσεις τῆς ὑψηλῆς Πολιτικῆς δὲν ἔχουν ἀπολύτως καμμίαν σχέσιν πρὸς λαϊκισμόν, σταριλίκια καὶ marketing, ὅπως οἱ πολλοὶ θεωροῦν δεδομένον καὶ ἀναμενόμενον. Ἡ τοιαύτη δημοκρατικὴ ὑποβάθμισις τῆς Πολιτικῆς φέρει συχνὰ καὶ “ἐθνικιστικὰς” κορώνας – ὅμως τοῦτο δὲν τὴν καθιστᾷ καθόλου συγγενῆ μας – τοὐναντίον μάλιστα. Ἡ καθ᾿ ἡμᾶς Πολιτικὴ ὅμως δὲν χαράσσεται οὔτε προσδιορίζεται ὑπὸ τῶν πολλῶν, καθὼς ὅπως διεκήρυξεν ὁ θεῖος Πλάτων τὸ γένος ἐκείνων, ποὺ δυνάμει θὰ εἶχον τὰς προϋποθέσεις ἀσκήσεως Πολιτικῆς, εἶναι ὀλίγιστον… Ἀπεναντίας, ὁ πολιτικαντισμὸς δὲν ἐρωτᾷ περὶ προϋποθέσεων, αὐτομάτως δηλώνοντας “εἰδικότητα” διὰ πᾶσαν νόσον, ὡς ὁ τέλειος κομπογιαννιτισμός, ἡ ἐγγενής του δὲ ἰδιοτέλεια εὐτελίζει, ἀλλοιώνει καὶ συσκοτίζει νοήματα καὶ προϋποθέσεις της κατὰ τὸ συμφέρον δοκοῦν.

Ἡ Χ.Α. ἔχει δηλητηριάσει καὶ ὑποβαθμίσει μιὰν ὁλοκληρη γενιὰ τοῦ “χώρου”. Ἄτομα ἐξ αὐτῆς προελθόντα, ἐξαιρέσει συγκεκριμένων ἐσωτερικῶν κύκλων καὶ ὁμάδων ποὺ ἐλειτούργησαν ἐντός της κατὰ τὸ ἀπώτερον παρελθόν, ἀποδεικνύονται κατ᾿ ἐπανάληψιν προβληματικὰ ἀκόμη καὶ εἰς τὰς καλλιτέρας περιπτώσεις… Ὡς ΑΡΜΑ τὸ ἔχομεν τοῦτο κατ᾿ ἐπανάληψιν πρακτικῶς ἐπαληθεύσει, γενικῶς δ᾿ ἐκ προοιμίου συνήθως ἀπορρίπτουμε αἰτήσεις ἀτόμων ἐπὶ μακρὸν ἐντὸς τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς” θητευσάντων. Ὁ ἐπὶ μακρὸν ἄλλως τε συμβιβασμὸς καὶ ὑπαγωγή των εἰς καταστάσεις, συμπεριφορὰς ἀλλὰ καὶ πολιτικὴν στερουμένας στοιχειώδους τιμῆς καὶ πολλάκις ἀκόμη καὶ εὐθέως αἰσχρὰς δὲν δύναται ἐπ᾿ οὐδενὶ νὰ δικαιολογηθῇ – καὶ ἀποδεικνύει τελικῶς τὸ ποιόν των… Δὲν μᾶς ἀφορᾷ ἡ ὁμοταξία αὐτή – καλοθεληταὶ ἄλλως τε πρόθυμοι πρὸς ἐναγκαλισμόν των ὑπάρχουν πέριξ πολλοί…

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ κάποιοι, ποὺ ἔμειναν ἀμόλυντοι ἐκ τῆς βρομιᾶς τῆς “Χ.Α.”… Μάλιστα δὲ κάποιοι νέοι, οἱ ὁποῖοι δὲν βλέπουν τὴν Ἰδέαν ὡς βολικὸν ἰδεολόγημα προσωπικῆς φιγούρας ἢ ὑπεραναπληρώσεως ἐσωτερικῶν συμπλεγμάτων ἐλλειπτικότητος, ὅπως τόσοι καὶ τόσοι, ἀλλ᾿ ὡς λάβαρον ἐπὶ κορυφῆς, κορυφῆς τὴν ὁποίαν ἀγωνίζονται νὰ φθάσουν. Τῶν ὁποίων ἡ περὶ Ἀριστοκρατίας, περὶ Φυλῆς καὶ Φυλετικῆς ἐπίσης ἀκόμη Ἀνθρωπολογίας καὶ ζωτικῶς ἀναγκαίας προτεραιότητος γενναίας Εὐγονικῆς Πολιτικῆς, περὶ ἐν γένει καὶ ἐπὶ παντὶ κυριώτατα θεωρήσεως ὑπὸ τὸ αἰώνιον πρῖσμα τῆς Φυλῆς – ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ ἡ περὶ σοβαρῶς καθοδηγούσης συνειδητῆς Βιοθεωρίας, περὶ ὀλυμπίας ὑψηλοφροσύνης καὶ περὶ συνεχοῦς εἰλικρινοῦς ἐσωτερικοῦ ἀγῶνος αὐτοβελτιώσεως καὶ τελειώσεως κεντρικὴ μέριμνα καὶ ἀναφορὰ οὐδόλως ἀποτελοῦν φανταχτερὰ πυροτεχνήματα τενεκέδων χάριν ἐντυπωσιασμοῦ καὶ καγχαστικῆς φλυάρου ἐπιδειξιομανίας ὡς ἐργαλεῖα ἐποικοδομήσεως τῆς πρὸς τὰ ἔξω εἰκόνος ἀλλ’ ἐκφράζουν αὐθεντικὴν ζῶσαν ἔνδοθι φλόγα καὶ δυναμικὸν ἐπιζητοῦν ἐνσάρκωσιν, πραγμάτωσιν καὶ δυναμικὴν ἐπέκτασιν. Καὶ ἔχουν παραμείνει ἔτσι μεταξὺ ἄλλων ἐπίσης ἐπειδὴ δὲν ἐπέρασαν ἐκ τῆς Προκρουστείου κλίνης τῆς “Χ.Α.”!

Τέτοιοι εἶναι οἱ νέοι ποὺ προσέρχονται εἰς τὸ ΑΡΜΑ – καὶ ΜΟΝΟΝ τέτοιους νέους θέλουμε!

 

Ἡ Ὑπόθεσις τοῦ Ἐθνοκοινοτισμοῦ εἶναι ὑπόθεσις βιολογική, πολιτικὴ ΚΑΙ ἔχει κυριώτατα καὶ τὴν μεταφυσικήν της, μυθικὴν καὶ πνευματικήν, ἐσωτερικὴν διάστασιν, ἄνευ τῆς ὁποίας παραμένει ἐγκλωβισμένη εἰς ἕνα ὁριζόντιον τετριμμένον ἐπίπεδον χρησιμοθηρικῆς ὀρθολογικῆς ἀναλύσεως, ὁπότε τὸ ὑποκείμενον μοιραίως παραμένει ἐπιφανειακὸς παρατηρητὴς ἐξωτερικοτήτων καὶ ὄχι ἀναπόσπαστον ὀργανικὸν καὶ λειτουργικὸν ἀκέραιον μέλος τῆς δυναμικῆς καὶ τῆς ἱερότητος τοῦ Κόσμου. Τὸ πρακτικὸν καὶ ἁπτὸν γεγονός (ποὺ ὅποιος ἔχει ἀσκήσει ἀκραῖα ἀθλήματα ἔχει συνειδητῶς ἢ ἀσυνειδήτως βιώσει) ὅτι τὸ ἄτομον ὑπερβαίνει τὴν ἐγκλωβισμένην του φοβικὴν μικρότητα καὶ μεγιστοποιεῖται πνευματικῶς καὶ ψυχοσωματικῶς ὡς ἀκεραία καὶ ἐλευθέρα ἀτομικότης ἀκριβῶς λησμονώντας καὶ αὐταπαρνητικῶς ὑπερβαίνοντας τὸ (ἐπιφανειακὸν) “ἐγώ” του, συνοψίζει εἰς ἕνα μικρὸν σπόρον τὴν θεμελιώδη μεταφυσικὴν ἀνορθολογικότητα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ Κόσμου κατὰ τρόπον πολὺ ἀμεσώτερον τῶν “παραλόγων ὑπερβατικῶν παραδόξων” τῆς συγχρόνου Κβαντικῆς Φυσικῆς. Ὁ ὑλιστικὸς Μοντερνισμὸς καὶ Ὀρθολογισμὸς ἐκφράζουν τὴν ὑποκατάστασιν τῆς ὑψηλῆς νοητικῆς συλλήψεως, θεάσεως καὶ ὁλικῆς ἐναισθήσεως ὑπὸ τῆς ἀναλυτικῆς καὶ ἄνευ διαστάσεως ὕψους-βάθους ἐπιπεδότητος τοῦ οὐσιαστικῶς ἀταλάντου καὶ ἐσωτερικῶς τυφλοῦ “μορφωμένου” τρωκτικοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ ἐργασία οὐδέποτε ἐκφεύγει τῶν ὁρίων ἀντιλήψεως τῆς πλέον θλιβερᾶς μετριότητος – καὶ ἀπευθύνεται εἰς τοιαύτας.

Οἱ σοφοὶ ἀρχαῖοι ἐθεμελίωναν μίαν νέαν πόλιν καὶ ἐνεκαινίαζον κτίζοντες ἕνα βωμόν, ὅστις ἀπετέλει τὸ κέντρον κοσμικῆς συνδέσεως μετὰ τῶν θεῶν τους, μετὰ τοῦ ἰδίου των ἀπείρου ὑπαρξιακοῦ βάθους καὶ τοῦ Κόσμου – ἀφοῦ, ὅπως ΣΗΜΑΙΝΕΙ ὁ Ἡράκλειτος: “Ψυχῆς πείρατ᾿ ἰών, οὐκ ἂν ἐξεύροιο πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθὺν λόγον ἔχει”. Παρομοία ἦτο καὶ ἡ λειτουργία τῶν ἀκροπόλεων, ὡς κορυφῶν οὐρανίας ἐπαφῆς καὶ κοσμικῆς συζεύξεως, συναπτῶν πάντοτε πρὸς τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν ἀείποτε ἐπὶ τῆς αὐτοθυσίας τῶν ἀνδρῶν θεμελιουμένην μαχιμότητα.

Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι θεμελιωμένα καὶ τὰ παλιά μας χωριά, ῥιζωμένα στοὺς θρύλους, τὰ κοινοτικὰ ἱερά, τοὺς γενεσιουργοὺς Μύθους, τὴν συναφῆ κουλτούραν, τραγούδια καὶ χορούς, ὅλα πέριξ τοῦ ἑνὸς μὴ κατονομαζομένου ἀλλὰ πανταχοῦ ὑποκειμένου μεταφυσικοῦ ἱεροῦ ἄξονος, ὑπὸ τὸν μανδύα οἱουδήποτε ἁπτοῦ προσωποποιοῦντος φορέως, ποὺ μπορεῖ καὶ νὰ λέγεται Ἅη-Γιώργης ἢ Ἁγία Παρασκευή – δευτερεῦον… Εἶναι ἀκριβῶς ἐκεῖνο ποὺ παρέχει τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ὀντότητα τοῦ χωρίου ἢ τῆς πόλεως – καὶ ἡ ἐνίσχυσις ἐκείνου τὴν αὐξάνει ὡς ὀντότητα. Σήμερα ἔχουν κτισθῆ πάρα πολλοὶ οἰκισμοί, ποὺ προσπαθοῦν καὶ νὰ συγκροτήσουν “χωριά” – ὅμως δὲν ἀπαιτεῖται παρὰ στοιχειώδης πνευματικὴ εὐαισθησία διὰ νὰ νοιώσῃ κανεὶς ὅτι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ χωριὰ καὶ δὲν θὰ γίνουν ποτέ: Εἶναι ἁπλᾶ συγκροτήματα καὶ ἀνόργανα σύνολα οἰκιῶν. Ὁ παράλυτος ὀρθολογικὸς νοῦς ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβῃ ἢ ἀκόμη καὶ νὰ ἐπιτρέψῃ τοιαύτας λεπτὰς δονήσεις καὶ πραγματικότητας κατὰ μίαν διάστασιν ποὺ τοῦ εἶναι περίπου τόσον ἀπρόσιτος, ὅσον καὶ εἰς ἕνα ἠλεκτρονικὸν ὑπολογιστὴν ἢ εἰς τό … i-phone του! Ὅμως χωρὶς αὐτὴν τὴν διάστασιν κάθε προσέγγισις τοῦ Ἔθνους, τῆς Φυλῆς και τοῦ Ἐθνοκοινοτισμοῦ εἶναι ἄζωος, νεκρά, ἄνευ ῥίζης καὶ ἄνευ ὕψους καὶ προοπτικῆς.

Αἱ ἑλληνικαὶ κοινότητες, ποὺ ἀπησχόλησαν καὶ τὸν Ἴωνα Δραγούμην ὡς ἐθνικὰ κύτταρα, ἀποτελοῦν μικρογραφίας τῆς ἐθνικῆς κοινότητος καὶ πολιτείας, ἰδεατῶς τοὐλάχιστον. Ἕνας ἐθνο- ἀναγεννητικὸς ὀργανισμός, διότι περὶ τοιούτου μόνον καὶ ἀποκλειστικῶς ἐνδιαφέρομαι, ὀφείλει κατ᾿ ἔτι μείζονα λόγον νὰ ἀποτελῇ μικρογραφίαν καὶ γενεσιουργὸν πρότυπον τῆς ἐπιδιωκομένης ἐθνοκοινοτικῆς Πολιτείας. Ἄρα τὸ κέντρον του θὰ εἶναι, ὅπως καὶ ἐκείνης, μεταφυσικόν, ἱερὸν καὶ θεῖον, προερχόμενον ἐκ τοῦ βάθους τῶν αἰώνων ἐθνοφυλετικῆς σοφίας καὶ Παραδόσεως, θὰ τρέφεται δὲ καὶ θὰ ἐρείδηται ἐπὶ τῆς αὐθυπερβατικῆς αὐταπαρνήσεως καὶ τοῦ ὑψηλοῦ καὶ αὐθεντικοῦ ἰδεαλισμοῦ τῶν ὀργανικῶν της μελῶν.

Ἕνας τέτοιος ὀργανισμὸς δὲν μπορεῖ οὔτε νὰ συγκαταλέγεται καὶ συναριθμῆται μεταξὺ ποικίλων τυχαίων ὁμάδων καὶ γκρουπουσκούλων – ἀλλ᾿ οὔτε καὶ ν᾿  ἀφήνεται εἰς τὴν ἡσυχίαν του ὑπ᾿ ἐκείνων, τῶν ὁποίων ἡ ὅλη δημοσία “raison d᾿ être” βασίζεται εἰς χρησιμοθηρικὴν ἰδιοτελῆ ἐργαλειοποίησιν τοῦ “ἐθνικισμοῦ” ἢ καὶ τοῦ “ἐθνικοσοσιαλισμοῦ” ὡς ἐτικετῶν τῶν πονηρῶν μεταμορφώσεων τῆς ἰδεακῆς, βιοθεωρητικῆς καὶ ὀντολογικῆς χαοτικότητος καὶ τῆς θηλυπρεποῦς των κούφιας εἰκονικότητος. Πολλῷ δὲ μᾶλλον ὑπ᾿ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὄχι ἁπλῶς ἔχουν καταστήσει τὴν ἐντός των κίναιδον ἀντιστροφὴν πάσης κοσμικῆς τάξεως καὶ κλίμακος ἐπιθετικὴν παντιέραν, φέρουσαν ὅλα τὰ συνήθη γνωρίσματα τῆς ἀπροσμετρήτου κιναίδου ἀναιδείας εἰς ὑπερθετικὸν βαθμόν, ἀλλ᾿ ἡ ἀναίσχυντος δολοπλόκος διαστροφή των ἐξικνεῖται καὶ μέχρι τοῦ νὰ τὴν καλύπτουν ὑπὸ ἐθνικολογοῦντας κ.λπ. τίτλους, δίκην φανταστικῶν τίτλων ἀνυπάρκτου (πλὴν ἴσως ἀντεστραμμένης) “εὐγενείας”… Ἡ περίπτωσις τοιούτου ἐπιθετικοῦ μή ὄντος, σκιᾶς τοῦ “ἐνεργοῦ θανάτου” κατὰ τὴν Savitri Devi, περιγράφεται ὑπὸ τῆς Παραδόσεως διὰ τοῦ μύθου τῆς Ὕδρας, ἀδελφῆς τοῦ Κερβέρου καὶ τῆς Χιμαίρας, ὑποχθονίου δὲ γεννήματος τῆς Ἐχίδνης καὶ τοῦ Τυφῶνος, ἐπιχωριαζούσης περὶ τὰ ἕλη τῆς Λέρνης καὶ θανασίμως δηλητηριαζούσης ὅ,τι προσήγγιζε… Ὅταν ὁ Ἡρακλῆς ἀπεφάσισε νὰ τὴν ἐξολοθρεύσῃ, σῴζων τὴν περιοχὴν ἐκ τοῦ τερατώδους ἐκείνου τοξικοῦ βδελύγματος, διεπίστωσεν ὅτι, ὁσάκις ἀπέκοπτε μίαν ἐκ τῶν ἐννέα κεφαλῶν τοῦ τέρατος, αὐτομάτως ἀνεφύοντο δύο! Τὸ πρόβλημα ἐλύθη τῇ συνεργείᾳ τοῦ ἀνηψιοῦ του Ἰολάου, ὅστις διὰ πυρὸς ἐκαυτηρίαζε τὰς ἀποκοπὰς τῶν αἰσχρῶν κεφαλῶν…

Βλέπουμε κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ν᾿ ἀναδύωνται διάφοροι “ἐθνικοσοσιαλιστικαὶ” ὁμάδες, αἱ ὁποῖαι ἔχουν κάμει λάβαρον τὴν πληβειακότητα – ὄχι μόνον εἰσάγουσαι μίαν ἀπροκαλύπτως ἀναρχίζουσαν ῥητορείαν ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν προτύπων των συμπεριφορᾶς καὶ στάσεως… Ἐλάχιστοι ἀντιλαμβάνονται ὅτι ΚΑΙ αὐτὰ τὰ ἀνιδεολόγητα συγκεχυμένα ἐξαμβλώματα ἀποτελοῦν ἱστορικῶς τερατώδη ἀποκυήματα τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς” τῶν Ἀθηνῶν τῆς δεκαετίας τοῦ 1990! … ἀσχέτως τοῦ ὅτι πλεῖστοι ἐξ ἐκείνων φέρονται πνέοντες μένεα κατὰ τῆς Χ.Α.

Τὸ κύριον πρόβλημα μὲ τὴν ἱστορίαν τῆς “Χ.Α.” εἶναι ὅτι ἐμόλυνε ἰδέας καὶ πρότυπα, ἐστρέβλωσε σύμβολα καὶ περιεχόμενα, ὥστε νὰ καταντήσουν ἀγνώριστα ἢ καὶ νὰ μεταστραφοῦν εἰς τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετά των, ἐκαλλιέργησε τὴν παντελῆ ἔλλειψιν παγίων ἀρχῶν ἢ τὴν ἀσπόνδυλον προσαρμογήν των εἰς τὸν ἰδιοτελῆ καιροσκοπισμὸν κατὰ βάσιν ἑνὸς ἀτόμου, ἑκάστοτε ψευδῶς ἐπικαλουμένου δῆθεν μέσα προστατευτικῆς καλύψεως πρὸς προώθησιν ἰδεῶν, καταστὰς τοιουτοτρόπως ὁ αἴσχιστος ἔμπορος ἰδεῶν τῆς Γραικυλίας – ὅπου πάντως τὸ εἶδος γνωρίζει ἐξαιρετικὴν ἄνθησιν! Τὰ ποικίλα ἀποκυήματα ἐκείνης τῆς “Χ.Α.” φέρουν κυτταρικῶς καὶ γενετικῶς ἀποφασιστικὰ στοιχεῖα τῆς ἐγγενοῦς της παθολογίας καὶ δύνανται μόνον νὰ ἐξελιχθοῦν ἀναλόγως. Ἕκαστος δίδει ἐκεῖνο ποὺ ἔχει καὶ κατέχει – τὶ ἄλλον;

Τοιουτοτρόπως ἡ Χ.Α. κατήντησε οὐσιαστικῶς νὰ προωθῇ τὰ ἀντιδιαμετρικῶς ἀντίθετα τῶν ὑψηλῶν ἀξιῶν, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὑποτίθεται πὼς κάποτε ἐθεμελιώθη – πάντως τελείως ἀνεπαρκῶς, ὡς ἀπεδείχθη…

Καὶ τὰ προωθῇ ὡς ἕνα ἀπωστεωμένον ἐξάμβλωμα ὑπὸ τὴν ἀδιαμφισβήτητον τυραννίαν ἑνὸς ἀτόμου, ποὺ καθ᾿ ὅλα καὶ παντοιοτρόπως ἐνσαρκώνει τὰ διαμετρικῶς ἀντίθετα τῶν ἰδεωδῶν μας.

Μία κίνησις μὲ στόχους ἀληθοῦς Πολιτικῆς πρέπει νὰ ἐπικεντροῦται πέριξ μιᾶς κεντρικῆς Κοινότητος, δυναμένης ν᾿  ἀποτελέσῃ πρότυπον τῆς στοχευομένης ἰδεατῆς Πολιτείας καὶ νὰ τὸ ἀποτυπώσῃ εἰς τὰ ἐκ τῆς ὑπὸ ταύτης ἐλεγχομένης εὐρυτέρας Κινήσεως παρεχόμενα “βλαστικὰ κύτταρα”. Ἄλλως θὰ πρόκειται περὶ ἁπλῆς συγκολλήσεως κυττάρων ἄνευ ἑνοποιοῦ ζώσης Ἰδέας καὶ ψυχῆς, εὐχερῶς μάλιστα ἐν μέσῳ τοῦ τοξικοῦ περιγύρου καὶ ἐπιδράσεων ἐξελισσομένης εἰς (ἕνα ἀκόμη…) καρκίνωμα! Ὅπως ἀκριβῶς κατ᾿ ἀναλογίαν καρκίνωμα καὶ ὄχι πόλιν ἀποτελεῖ τὸ τερατῶδες συγκρότημα τοῦ λεκανοπεδίου. Κι ἂν κάπου ἀκόμη ἐκεῖ γύρω λανθάνει κάποια ζῶσα ψυχὴ ἐν μέσῳ μιᾶς τριτοκοσμικῆς (καὶ πλέον ἤδη καὶ τριτοκοσμικῶς κατοικουμένης…) οἰκιστικῆς τσιμεντοζούγκλας καὶ τῆς φρενήρους, φλυάρου καὶ παντὸς ἀνωτέρου πνεύματος καὶ οὐσίας ἐστερημένης ἐπιπέδου ἐσωτερικῆς ἐρἠμου τῶν σπασμωδικῶς ὑπερκινητικών της κατοίκων, ἐκείνη ἔχει ἕδραν ἀρχαίαν εἰς τὴν Ἀκρόπολιν καὶ τὰς στήλας τοῦ Ὀλυμπίου Διός – ποὺ περίπου πλέον καὶ τραγικῶς ἀποτελοῦν τὰ μόνα ἄξια διατηρήσεως στοιχεῖα τῆς περιοχῆς…

Ἡ τοιαύτη νευρωτικὴ ἔρημος τῶν συγχρόνων μεγαλουπόλεων, ἐγγενῶς πάντως ἔχουσα μίαν διεισδυτικὴν διαλυτικὴν ἐντροπίαν καὶ ἕνα ἐξόχως ἐπιβαρυντικὸν βαρυτικὸν πεδίον, διαπλάθει πολλαπλῶς ἐξηρτημένας, ἀνελευθέρας καὶ ἐγωπαθεῖς ὑπάρξεις ἄνευ βάθους – καὶ ἄνευ ὕψους, μονίμως σχεδὸν ὑποτεταγμένας εἰς μίαν συχνάκις ἀνυπέρβλητον ῥοπὴν πρὸς ἕνα παροξυσμὸν ἐξωτερικῶς καθοριζομένων “δράσεων” ἐν μιᾷ ἀενάῳ φυγοκέντρῳ περιστροφῇ, ποὺ ἐγκαθιστᾷ ἐθισμὸν καὶ ψυχικὴν ἐξάρτησιν, διότι ἁπλούστατα ὁ σύγχρονος ἄνθρωπᾶκος δὲν ἀντέχει τὴν προσέγγισιν καὶ τὸ ἔντιμον ἐσωτερικὸν βλέμμα πρὸς τὰ κεντρικώτερά του διαμερίσματα, ΠΡΕΠΕΙ ἄρα συνεχῶς νὰ περιστρέφεται, καὶ δὴ ὅσῳ δυνατὸν ταχύτερον, πρὸς μεγιστοποίησιν τῆς φυγοκέντρου δυνάμεως – ψυχικὸν σῆμα κατατεθὲν τῆς μεγαλοαστικῆς σκυροδεματώσεως! (iv) Τὴν ἐρήμωσιν τῆς ὑπαίθρου διεδέχθη ἡ ἔρημος τῶν τριτοκοσμικῶν μεγαλοσυγκροτημάτων…

Ἡ αὐτὴ φυγόκεντρος ψυχοπαθολογία ὑπόκειται καὶ τῆς δυσφορίας τοῦ συγχρόνου ἀτόμου ἔναντι τῆς μονώσεως καὶ τῆς καθ᾿ ἑαυτὸν περισυλλογῆς, καθὼς δὲν ἀντέχει καὶ ὡς ἐκ τούτου χρειάζεται … “μουσικήν” (δηλαδὴ σύγχρονα μιάσματα ἢ κατὰ βέλτιστον ἐκτρώματα, ἐπισφραγίζοντα τὴν κηβδιλότητά του καὶ ἀποφράσσοντα πάντα δυνάμει δίαυλον πρὸς τὰ ἔσω ἐπαφῆς – συχνότατα δὴ νεγρίζοντα κ.λπ.!) ὡς μέσον ἀποκεντρώσεως – διότι δὲν ἀντέχει τὸν ἑαυτόν του!!! Ἡ ἔκρηξις τῶν ψυχικῶν νοσημάτων καὶ παθήσεων, κεφαλαλγιῶν, χρήσεως ψυχοφαρμάκων, καταχρήσεως ποικίλων οὐσιῶν κ.ο.κ. ἐκφράζουν πτυχὰς τῆς αὐτῆς βασικῆς ῥιζικῆς παθολογίας.

Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ βαθυτέρα ψυχολογικὴ ἑρμηνεία τῆς συγχρόνου ὑπερκινητικῆς ἐξαρτήσεως – τῆς δράσεως ἄνευ νοήματος, ὅπως ἔλεγεν ὁ Ἰούλιος Ἔβολα· ἑνὸς ἀενάου γίγνεσθαι ὁλονὲν καὶ πλέον ἐκ τοῦ Εἶναι ἀποκεκομμένου!

Εἰς τὸ περιβάλλον τοιαύτης ψυχικῆς ἐρήμου μαραίνεται καὶ ἀποθνήσκει ἡ ὀντότης – ὑποσκάπτεται δ᾿ οὕτω δραματικῶς ἡ φυλετικὴ οὐσία, ἡ Παράδοσις, ἡ φυλετικὴ ψυχὴ καὶ ἡ αὐθεντικότης· συνιστᾷ δὲ τοῦτο ἰδεῶδες πλαίσιον διὰ τὴν συνήθως συνεπομένην ῥαγδαίαν εὐγονικὴν ὑποβάθμισιν καί, ἐν τέλει, τὴν ἐπακολουθοῦσαν ἐπιμειξίαν καὶ τὸ φυλετικὸν χάος, ποὺ καὶ ἀποτελεῖ τὴν φυσικὴν ἔκφρασιν τοιαύτης ἔνδοθεν ἀπομαράνσεως καὶ προελαυνούσης νοσηρᾶς ἀκαταστασίας. Ἡ “παιδεία” τότε τείνει νὰ ἐνισχύῃ τὴν τεχνητότητα, τὴν ψευδῆ ἐπιφανειακότητα, τὴν ἐκ τοῦ κέντρου ἀποκοπήν – μάλιστα δὲ κατὰ τὴν ἐποχήν μας τῆς μεγίστης ὀντικῆς κατακρημνίσεως ταῦτα ἐξιδανικεύονται καὶ ἐγκαθίστανται ὡς ἀδιαμφισβήτητοι τυραννικοὶ θεσμοί, δίκην θρησκευτικῶν καὶ ψευδο-ἐπιστημονικῶν δογμάτων, ὅπως καὶ κάθε ἀσύλληπτος ἐκτροπή, παραμόρφωσις καὶ διαστροφὴ ἐγκαθίσταται ἀσυστόλως πλέον ὡς ἐξουσία, ὅπως ἀκριβῶς κατὰ τὴν ὕστερον  ἑλληνικὴν ἀρχαιότητα βλέπομεν ἀπεικονίσεις βατραχομόρφων ἀλλοφύλων δούλων νὰ βγάζουν ἐπιδεικτικῶς τὴν γλῶσσάν των, καθὼς ἔχουν πιὰ τελείως χαλαρώσει οἱ ἁρμοὶ καὶ τὰ ἡνία – καὶ ἡ ἀναίδεια ἀποκτᾷ “ἐλευθερίαν” καὶ ἐξουσίας… Τὸ σκοτεινόν, τὸ ἐρεβῶδες, τὸ μαιναδικόν,  τὸ κίναιδον, ἡ ἀντιστροφὴ πάσης κοσμικῆς τάξεως καὶ ἱεραρχίας, ἡ ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ χαοτικότης καὶ ἀναρχία, ἡ κενὴ καὶ πάσῃ θυσίᾳ προβολὴ ἑνὸς νοσηροῦ “ἐγώ”, μιᾶς εὐθραύστου εἰκόνος ἥτις ἀντικαθιστᾷ τὸ (ἀνύπαρκτον πλέον) κέντρον, ἡ συστηματικὴ ἐνεργειακὴ καταρροὴ καὶ ὑποβάθμισις, ἡ (θρασυ)δειλία καὶ ἡ ἐκτρεφομένη κακεντρέχεια καὶ οὕτω καθ᾿ ἑξῆς καθίστανται καθοριστικὰ καὶ κορυφαῖα, ἡ δὲ ἀναγνώρισις τῶν οἵων ἐναπομεινασῶν ἀνωτέρων ποιοτήτων ἐξατμίζεται – ἢ μᾶλλον ἀντικαθίσταται ὑπὸ μιᾶς ἐνστικτώδους σκιᾶς της ἥτις, ἐνστικτωδῶς ὀσφραινομένη τὴν ἀνωτέραν ποιότητα, τῆς ἐπιτίθεται μετὰ πληβειακῆς, μπολσεβικικῆς λύσσης, καθὼς αἰσθἀνεται ὅτι, ὡς ἑδραζομένη ἡ ἰδία ἐγγενῶς ἐπὶ κηβδίλων καὶ κούφιων εἰκονικῶν ὑπάρξεων, δύναται μόνον νὰ καλλιεργῇ τὴν γενεσιουργόν ἐκείνων αὐταπάτην καὶ νὰ κρατῇ τὴν μόλις κάτωθεν τῆς ἐπιφανείας παραχωμένην της αὐτεπίγνωσιν κηβδιλότητος ἐν ἀπουσίᾳ ὑψηλῶν ποιοτήτων καὶ συχνοτήτων, ποὺ νὰ διαπερνοῦν, διακρίνουν καὶ διαχωρίζουν καταλυτικῶς τὴν φαυλότητα – ὅπως ὁ γυμνὸς βασιλιᾶς, τοῦ ὁποίου ἡ καλοστημένη συμμορφωτικὴ καὶ ἐπὶ τῆς κοινῆς δειλίας βασιζομένη ἐξουσία δὲν ἀντέχει τὴν παρουσίαν ἔστω ἑνὸς γενναίου ἁγνοῦ ἀγοριοῦ ποὺ φωνάζει αὐτὸ ποὺ ὅλοι κατὰ βάθος ξέρουν, μὰ κανεὶς δὲν τολμᾷ νὰ ψελλίσῃ: “Ὁ βασιλιᾶς εἶναι γυμνός!” Τέτοιο ἀκριβῶς δρᾶμα ἐκτυλίσσεται συνεχῶς καὶ στὸ ἐσωτερικὸ τῶν ἀνθρώπων – καὶ βασιλιᾶς εἶν᾿ ἐκεῖ τὸ α΄ ἢ τὸ β΄ ψεύτικο “ἐγώ”…

Γνωρίσματα ἐπιθετικῆς κακοηθείας καὶ φαυλότητος ἀποτελοῦν δυστυχῶς σῆμα κατατεθὲν πλείστων ἀτόμων τοῦ “χώρου”, τοῦ “παραχώρου” καὶ τοῦ … “ἀποχώρου”, κατὰ μίαν ἀνεξέλεγκτον πλέον ἐπιταχυνομένην περιδίνησιν εἰς τὴν ἄβυσσον – μίαν περιδίνησιν, ἡ ὁποία χαρακτηριστικώτατα ἐξεκίνησε κυρίως καὶ ἐνεκαινιάσθη ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς”… Δὲν θ᾿  ἀγγίξω ἐδῶ καθόλου τὰ πλέον ἀδιανοήτως ἔκφυλα καὶ ἀηδέστατα φαινόμενα καὶ τὰς γλοιώδεις θλιβερὰς περσόνας, ὅμως θὰ ἐπισημάνω μόνον τὸν πλήρη ἐκφυλισμὸν παντὸς ἀνωτέρου περιεχομένου, ἄνευ τοῦ ὁποίου διὰ τοὺς στοιχειωδῶς νουνεχεῖς κάθε σοβαρὰ στοχοθέτησις ἢ στρατηγικὴ εἶναι ἀδιανόητος·  τὸ ὅλον νόημα συρρικνοῦται τότε εἴς τινα διανομὴν ἑκατὸν προκηρύξεων, ἐπικόλλησιν πέντε ἀφισσῶν καὶ πραγματοποίησιν τριῶν διαδηλώσεων – τὰ ὁποῖα, ἐντεθειμένα ἑντὸς ἑνὸς νοηματοδοτοῦντος ὀργανισμοῦ καὶ σχεδίου καὶ ἐμψυχούμενα ὑπὸ μιᾶς ἀληθοῦς ἀνωτερότητος καὶ εὐγενείας, συγκροτούσης ἕνα ἁπτὸν κέντρον πέριξ τοῦ ἐσωτερικοῦ μας ἄξονος, θὰ ἠδύναντο ἐπίσης νὰ συντελέσουν εἰς τὴν καταλυτικὴν τῆς ἀναγεννητικῆς μετουσιώσεως τῶν συνειδητῶν πολιτικῶν στρατιωτῶν ἐπαύξησιν  πιέσεως καὶ θερμοκρασίας, ὅποτε τοῦτο χρειάζεται, ὅμως ὡς ἀέναος αὐτοτελὴς αὐτοσκοπὸς ἐνθυμίζει παιδάρια, ποὺ προσπαθοῦν νὰ δροσίσουν τὴν ἀναβράζουσαν τσιμεντούπολιν τοῦ λεκανοπεδίου μὲ 5-10 νεροπίστολα, τῶν ὁποίων τὸ περιεχόμενον ἐξατμίζεται ἐπὶ τῆς καυτῆς ἀσφάλτου μερικὰ κλάσματα τοῦ δευτερολέπτου ἀφ᾿  ὅτου ἐγκαταλείψουν τὴν κατὰ φαντασίαν “φοβεράν” των κάννην… Ὅμως ἡ μικρόνοια ἀγούρων μικροκεφαλῶν φουσκώνει καὶ φουσκώνεται μὲ παχιὰ λόγια καὶ ἀνατροφοδοτουμένας φανφάρας – καὶ ἀντὶ ἄλλης γαλουχήσεως ἐκτρέφεται καὶ ἐξιδανικεύεται μάλιστα ἐντός των ἡ ἐπιθετικὴ αὐθάδεια, ὁ πληβειακὸς φθόνος, ἀκόμη δὲ ἡ τιτανικὴ ἔξαλλος ἐπιδεικτικὴ ἐγωπάθεια (χαρακτηριστικώτατον κατάλοιπον χρυσαυγιτισμοῦ): Στοιχεῖα ἐγγενῶς ξένα καὶ ἀντίθετα πρὸς τὴν αὐθεντικότητα τῆς Ἰδέας μας – ἡ ὁποία ὅμως γι᾿ αὐτοὺς καὶ τὸ πενιχρόν των καὶ ὑποτυπῶδες ἀντιληπτικὸν ὄργανον περιορίζεται σὲ νεκρὲς παρόλες καὶ κακοχωνεμένα τσιτᾶτα…

Ἡ ἀπουσία ποιοτικοῦ κριτηρίου, ὑγιοῦς εὐαισθήτου ὀσφρήσεως καὶ μιᾶς θεμελιωδῶς τοὐλάχιστον μετρημένης εὐγενείας πλέον εἶναι τραγικά, ὅπως καὶ οἱ καιροσκοποῦντες τσαρλατᾶνοι, ποικίλοι καὶ ποικίλων ἐπιπέδων ἐμπορᾶκοι ἰδεῶν καὶ καραδοκοῦντες πολιτικάντηδες, ποὺ δυνάμει αὐτῆς τῆς πληβειακότητος εὑρίσκουν ἔδαφος ἀναπτύξεως.

Ἡ ὑπὸ τῆς Χ.Α. κυρίως φρικαλέα καταλυτικὴ ἐξαχρείωσις ὁλοκλήρου τοῦ “χώρου”, τῶν πλείστων εὐκαιριακῶν της “ἀντιπάλων” συμπεριλαμβανομένων, ἀποτελεῖ τὴν σκιώδη της βαμπιρικὴν ἐπιβίωσιν. Μέχρι τῆς ὁριστικῆς καὶ ὀδυνηρᾶς καθάρσεως σκιῶν καὶ βρυκολάκων – ὅταν πιὰ θὰ ἔχουν τελειώσει τὰ ψέμματα!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ἡ κεντρικὴ αὕτη καὶ τὴν ὅλην ἰδανικὴν Πολιτείαν καθορίζουσα Κοινότης ἀρίστων καθὼς καὶ ἡ διαμόρφωσίς της ἔχει περιγραφῆ ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος εἰς τὴν “Πολιτείαν”, ἐκ τῆς ὁποίας ἐπιλέγω τὸ ἑξῆς χαρακτηριστικὸν ἀπόσπασμα:

ζ΄ βιβλίον “Πολιτείας”: “φασὶ δέ που οὐκ ἐνούσης ἐν τῇ [518ξ] ψυχῇ ἐπιστήμης σφεῖς ἐντιθέναι, οἷον τυφλοῖς ὀφθαλμοῖς ὄψιν ἐντιθέντες. φασὶ γὰρ οὖν, ἔφη.

ὁ δέ γε νῦν λόγος, ἦν δ᾽ ἐγώ, σημαίνει ταύτην τὴν ἐνοῦσαν ἑκάστου δύναμιν ἐν τῇ ψυχῇ καὶ τὸ ὄργανον ᾧ καταμανθάνει ἕκαστος, οἷον εἰ ὄμμα μὴ δυνατὸν ἦν ἄλλως ἢ σὺν ὅλῳ τῷ σώματι στρέφειν πρὸς τὸ φανὸν ἐκ τοῦ σκοτώδους, οὕτω σὺν ὅλῃ τῇ ψυχῇ ἐκ τοῦ γιγνομένου περιακτέον εἶναι, ἕως ἂν εἰς τὸ ὂν καὶ τοῦ ὄντος τὸ φανότατον δυνατὴ γένηται ἀνασχέσθαι θεωμένη: τοῦτο δ᾽ εἶναί φαμεν [518δ] τἀγαθόν. ἦ γάρ;

ναί.

τούτου τοίνυν, ἦν δ᾽ ἐγώ, αὐτοῦ τέχνη ἂν εἴη, τῆς περιαγωγῆς, τίνα τρόπον ὡς ῥᾷστά τε καὶ ἀνυσιμώτατα μεταστραφήσεται, οὐ τοῦ ἐμποιῆσαι αὐτῷ τὸ ὁρᾶν, ἀλλ᾽ ὡς ἔχοντι μὲν αὐτό, οὐκ ὀρθῶς δὲ τετραμμένῳ οὐδὲ βλέποντι οἷ ἔδει, τοῦτο διαμηχανήσασθαι.

ἔοικεν γάρ, ἔφη.

αἱ μὲν τοίνυν ἄλλαι ἀρεταὶ καλούμεναι ψυχῆς κινδυνεύουσιν ἐγγύς τι εἶναι τῶν τοῦ σώματος—τῷ ὄντι γὰρ [518ε] οὐκ ἐνοῦσαι πρότερον ὕστερον ἐμποιεῖσθαι ἔθεσι καὶ ἀσκήσεσιν—ἡ δὲ τοῦ φρονῆσαι παντὸς μᾶλλον θειοτέρου τινὸς τυγχάνει, ὡς ἔοικεν, οὖσα, ὃ τὴν μὲν δύναμιν οὐδέποτε ἀπόλλυσιν, ὑπὸ δὲ τῆς περιαγωγῆς χρήσιμόν τε καὶ ὠφέλιμον [519α] καὶ ἄχρηστον αὖ καὶ βλαβερὸν γίγνεται. ἢ οὔπω ἐννενόηκας, τῶν λεγομένων πονηρῶν μέν, σοφῶν δέ, ὡς δριμὺ μὲν βλέπει τὸ ψυχάριον καὶ ὀξέως διορᾷ ταῦτα ἐφ᾽ ἃ τέτραπται, ὡς οὐ φαύλην ἔχον τὴν ὄψιν, κακίᾳ δ᾽ ἠναγκασμένον ὑπηρετεῖν, ὥστε ὅσῳ ἂν ὀξύτερον βλέπῃ, τοσούτῳ πλείω κακὰ ἐργαζόμενον;

πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.

τοῦτο μέντοι, ἦν δ᾽ ἐγώ, τὸ τῆς τοιαύτης φύσεως εἰ ἐκ παιδὸς εὐθὺς κοπτόμενον περιεκόπη τὰς τῆς γενέσεως [519β] συγγενεῖς ὥσπερ μολυβδίδας, αἳ δὴ ἐδωδαῖς τε καὶ τοιούτων ἡδοναῖς τε καὶ λιχνείαις προσφυεῖς γιγνόμεναι περὶ κάτω στρέφουσι τὴν τῆς ψυχῆς ὄψιν: ὧν εἰ

ἀπαλλαγὲν περιεστρέφετο εἰς τὰ ἀληθῆ, καὶ ἐκεῖνα ἂν τὸ αὐτὸ τοῦτο τῶν αὐτῶν ἀνθρώπων ὀξύτατα ἑώρα, ὥσπερ καὶ ἐφ᾽ ἃ νῦν τέτραπται.

εἰκός γε, ἔφη.

τί δέ; τόδε οὐκ εἰκός, ἦν δ᾽ ἐγώ, καὶ ἀνάγκη ἐκ τῶν προειρημένων, μήτε τοὺς ἀπαιδεύτους καὶ ἀληθείας ἀπείρους [519ξ] ἱκανῶς ἄν ποτε πόλιν ἐπιτροπεῦσαι, μήτε τοὺς ἐν παιδείᾳ ἐωμένους διατρίβειν διὰ τέλους, τοὺς μὲν ὅτι σκοπὸν ἐν τῷ βίῳ οὐκ ἔχουσιν ἕνα, οὗ στοχαζομένους δεῖ ἅπαντα πράττειν ἃ ἂν πράττωσιν ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ, τοὺς δὲ ὅτι ἑκόντες εἶναι οὐ πράξουσιν, ἡγούμενοι ἐν μακάρων νήσοις ζῶντες ἔτι ἀπῳκίσθαι;

ἀληθῆ, ἔφη.

ἡμέτερον δὴ ἔργον,ἦν δ᾽ ἐγώ, τῶν οἰκιστῶν τάς τε βελτίστας φύσεις ἀναγκάσαι ἀφικέσθαι πρὸς τὸ μάθημα ὃ ἐν τῷ πρόσθεν ἔφαμεν εἶναι μέγιστον, ἰδεῖν τε τὸ ἀγαθὸν [519δ] καὶ ἀναβῆναι ἐκείνην τὴν ἀνάβασιν, καὶ ἐπειδὰν ἀναβάντες ἱκανῶς ἴδωσι, μὴ ἐπιτρέπειν αὐτοῖς ὃ νῦν ἐπιτρέπεται.

 

τὸ ποῖον δή;

 

τὸ αὐτοῦ, ἦν δ᾽ ἐγώ, καταμένειν καὶ μὴ ἐθέλειν πάλιν καταβαίνειν παρ᾽ ἐκείνους τοὺς δεσμώτας μηδὲ μετέχειν τῶν παρ᾽ ἐκείνοις πόνων τε καὶ τιμῶν, εἴτε φαυλότεραι εἴτε σπουδαιότεραι.

 

ἔπειτ᾽, ἔφη, ἀδικήσομεν αὐτούς, καὶ ποιήσομεν χεῖρον ζῆν, δυνατὸν αὐτοῖς ὂν ἄμεινον; [519ε]

 

ἐπελάθου, ἦν δ᾽ ἐγώ, πάλιν, ὦ φίλε, ὅτι νόμῳ οὐ τοῦτο μέλει, ὅπως ἕν τι γένος ἐν πόλει διαφερόντως εὖ πράξει, ἀλλ᾽ ἐν ὅλῃ τῇ πόλει τοῦτο μηχανᾶται ἐγγενέσθαι, συναρμόττων τοὺς πολίτας πειθοῖ τε καὶ ἀνάγκῃ, ποιῶν μεταδιδόναι [520α] ἀλλήλοις τῆς ὠφελίας ἣν ἂν ἕκαστοι τὸ κοινὸν δυνατοὶ ὦσιν ὠφελεῖν καὶ αὐτὸς ἐμποιῶν τοιούτους ἄνδρας ἐν τῇ πόλει, οὐχ ἵνα ἀφιῇ τρέπεσθαι ὅπῃ ἕκαστος βούλεται, ἀλλ᾽ ἵνα καταχρῆται αὐτὸς αὐτοῖς ἐπὶ τὸν σύνδεσμον τῆς πόλεως.

 

ἀληθῆ, ἔφη: ἐπελαθόμην γάρ.

 

σκέψαι τοίνυν, εἶπον, ὦ Γλαύκων, ὅτι οὐδ᾽ ἀδικήσομεν τοὺς παρ᾽ ἡμῖν φιλοσόφους γιγνομένους, ἀλλὰ δίκαια πρὸς αὐτοὺς ἐροῦμεν, προσαναγκάζοντες τῶν ἄλλων ἐπιμελεῖσθαί τε καὶ φυλάττειν. ἐροῦμεν

γὰρ ὅτι οἱ μὲν ἐν ταῖς ἄλλαις [520β] πόλεσι τοιοῦτοι γιγνόμενοι εἰκότως οὐ μετέχουσι τῶν ἐν αὐταῖς πόνων: αὐτόματοι γὰρ ἐμφύονται ἀκούσης τῆς ἐν ἑκάστῃ πολιτείας, δίκην δ᾽ ἔχει τό γε αὐτοφυὲς μηδενὶ τροφὴν ὀφεῖλον μηδ᾽ ἐκτίνειν τῳ προθυμεῖσθαι τὰ τροφεῖα: ὑμᾶς δ᾽ ἡμεῖς ὑμῖν τε αὐτοῖς τῇ τε ἄλλῃ πόλει ὥσπερ ἐν σμήνεσιν ἡγεμόνας τε καὶ βασιλέας ἐγεννήσαμεν, ἄμεινόν τε καὶ τελεώτερον ἐκείνων πεπαιδευμένους καὶ μᾶλλον δυνατοὺς [520ξ] ἀμφοτέρων μετέχειν. καταβατέον οὖν ἐν μέρει ἑκάστῳ εἰς τὴν τῶν ἄλλων συνοίκησιν καὶ συνεθιστέον τὰ σκοτεινὰ θεάσασθαι: συνεθιζόμενοι γὰρ μυρίῳ βέλτιον ὄψεσθε τῶν ἐκεῖ καὶ γνώσεσθε ἕκαστα τὰ εἴδωλα ἅττα ἐστὶ καὶ ὧν, διὰ τὸ τἀληθῆ ἑωρακέναι καλῶν τε καὶ δικαίων καὶ ἀγαθῶν πέρι. καὶ οὕτω ὕπαρ ἡμῖν καὶ ὑμῖν ἡ πόλις οἰκήσεται ἀλλ᾽ οὐκ ὄναρ, ὡς νῦν αἱ πολλαὶ ὑπὸ σκιαμαχούντων τε πρὸς ἀλλήλους καὶ στασιαζόντων περὶ τοῦ ἄρχειν [520δ] οἰκοῦνται, ὡς μεγάλου τινὸς ἀγαθοῦ ὄντος. τὸ δέ που ἀληθὲς ὧδ᾽ ἔχει: ἐν πόλει ᾗ ἥκιστα πρόθυμοι ἄρχειν οἱ μέλλοντες ἄρξειν, ταύτην ἄριστα καὶ ἀστασιαστότατα ἀνάγκη οἰκεῖσθαι, τὴν δ᾽ ἐναντίους ἄρχοντας σχοῦσαν ἐναντίως.

 

πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. “

[Καθὼς λόγῳ ἐπαγγελματικῶν ὑποχρεώσεων πιέζομαι χρονικῶς, ἐπιφυλασσόμενος νὰ μεταφράσω ἄλλοτε κατὰ λέξιν τὸ ὡς ἄνω ἀπόσπασμα ἐν δοθείσῃ εὐκαιρίᾳ, ἀποδίδω ἁπλῆν ἑρμηνευτικὴν σύνοψιν:]

Συνοπτικῶς καὶ ἑρμηνευτικῶς:

“Αἱ προηγηθεῖσαι ἐνοράσεις μας καταδεικνύουν ὅτι ἡ ἱκανότης βαθείας καὶ ἀληθοῦς διακρίσεως καὶ ἀναγνωρίσεως τῆς ἀληθείας δὲν ἀποτελεῖ λειτουργίαν ἑνὸς μόνον ὀργάνου καὶ δεξιότητος ὡς ἐκείνου, διὰ τῆς οἱονεὶ ἐμφυτεύσεως τοῦ ὁποίου (ἂν δὲν προϋπάρχῃ φύσει) καὶ ἀσκήσεως θὰ ἀνέβλεπεν ὁ τυφλός, ἀλλ᾿ ἀπεναντίας ἡ ἤδη ἐνοῦσα (φύσει ἐνυπάρχουσα) ἀναγνωριστικὴ δύναμις ἑνὸς ἑκάστου καὶ τὸ ὄργανόν του μαθήσεως πρέπει νὰ στραφῇ (περιαχθῇ) πρὸς τὸ Ὂν καὶ τὸ φωτεινότατον τοῦ Ὄντος, ποὺ εἶναι τὸ Ἀγαθόν, ἐν ᾧ τοῦτο ὅμως καθίσταται μόνον ἐφικτὸν δι᾿ ὁλικῆς στροφῆς πρὸς ἐκεῖνο ὁλοκλήρου τῆς ψυχῆς συνολικῶς καὶ περιαγωγῆς της ἐκ τῆς κατωτέρας σκοτεινῆς περιοχῆς τοῦ γίγνεσθαι πρὸς τὰς κορυφάς, ἐκ τῶν ὁποίων θὰ δύναται νὰ στραφῇ ἐκεῖσε· ὡς ἐὰν κατὰ φυσικὴν ἀναλογίαν ἡ στροφὴ τῶν φυσικῶν ὀφθαλμῶν πρὸς τὸ  θεατέον ἦτο μόνον δυνατὴ διὰ στροφῆς ὁλοκλήρου τοῦ σώματος πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τοῦ ἀντικειμένου τῆς ὁράσεως.

Συνεπῶς τῆς ἀληθοῦς παιδείας ἔργον θὰ εἶναι ἡ βελτίστη  δυνατὴ πειθαρχικὴ μεθόδευσις καὶ ἐπίτευξις τῆς τοιαύτης ἀνόδου καὶ στροφῆς τῆς ψυχῆς συνολικῶς πρὸς τὰ ἄνω, ὥστε ὄχι νὰ ἐμφυτεύσῃ τὴν ἐνορατικὴν δύναμιν (ὅπερ ἀδύνατον), ἀλλὰ νὰ κατορθώσῃ νὰ τὴν στρέψῃ καὶ ἀσκήσῃ πρὸς τὰ ἐκεῖ ποὺ πρέπει, κατ᾿ ἀνάγκην ὁμοῦ μετὰ τῆς ψυχῆς συνολικῶς.

Ἄλλως τε καὶ οἱ πονηροὶ σοφοὶ κατέχουν μὲν ἐπίσης ἰσχυρὰν διακριτικὴν ἱκανότητα, ὅμως ἡ ψυχή των καί, ἄρα κατὰ τὰ ὡς ἄνω, τὸ βλέμμα της δὲν εἶναι ἐστραμμένα πρὸς τὸ Ὂν ἀλλὰ πρὸς φαῦλα, τὰ κήβδιλα καὶ κατώτερα. Προκειμένου δὲ καὶ οὗτοι νὰ ἠδύναντο ν᾿ ἀνέλθουν εἰς τὰ ὕψη καὶ νὰ καταστοῦν (ἀληθεῖς) φιλόσοφοι, πρέπει ἐνωρὶς ἤδη ν᾿ ἀνατρέφωνται κατὰ τρόπον μὴ ἐκτρέφοντα τὰ ἐγγενῆ των κατώτερα καὶ χθόνια στοιχεῖα, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως ἀποκόπτοντας τὰ τοιαῦτα βαρίδια τῆς φύσεώς των, ποὺ ἐπὶ παραδείγματι ἐκτρέφονται διὰ γαστριμαργικῶν ἐκτροπῶν ἐκ τῆς λιτότητος, δι᾿ ἀδηφαγίας καὶ μαλθακότητος δι᾿ ὑποταγῆς εἰς γλυκίσματα καὶ λοιπὰ λιχουδίσματα (λιχνείας).

Οἱ ἐν τέλει κατορθοῦντες καὶ ἀσκοῦντες τὴν ἀληθῆ φιλοσοφίαν ὡς συνολικαὶ ἑνιαῖαι ὑπάρξεις καὶ κατέχοντες πράγματι καὶ βιωματικῶς ἐκείνην, “σκοπὸν ἐν τῷ βίῳ ἔχουσιν ἕνα, οὗ στοχαζομένους δεῖ ἅπαντα πράττειν ἃ ἂν πράττωσιν ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ” – ἤτοι, ἔχουν πρὸ τῶν ἐσωτερικῶν των ὀφθαλμῶν ἕνα καὶ μοναδικὸν τελικὸν σκοπόν, ὁ ὁποῖος καὶ τοὺς ὑπαγορεύει τὴν ἐν παντὶ διαγωγήν των καὶ δραστηριότητα, δημοσίως τε καὶ κατ᾿ ἰδίαν. Μόνον δὲ τοιοῦτοι θὰ καθίστανται ἡγεμόνες τῆς πολιτείας, παιδιόθεν ὑπὸ τῆς πολιτείας ἐπιλεγέντες ὡς οἱ φύσει βἐλτιστοι (ἄριστοι) καὶ μεθοδικῶς ἐκπαιδευθέντες, ὥστε νὰ δυνηθοῦν νὰ καταστοῦν αὐτὸ τὸ ὕψιστον κατ᾿ οὐσίαν, ποὺ ἡ φύσις των τοὺς ἐπιτρέπει. Ἀφ᾿ ἑτέρου ὅμως δὲν θὰ ἐπιτρέπωμεν εἰς ἐκείνους, ἀφοῦ τοὺς ἔχομεν βοηθήσει ν᾿ ἀνέλθουν ὁλικῶς ἐκεῖ ὑψηλά, νὰ παραμένουν μακρὰν τοῦ δημοσίου βίου ἐν μακαρίᾳ μονώσει, ὅσῳ καὶ ἂν τοῦτο εἶναι πολὺ προτιμώτερον δι᾿ ἐκείνους, διότι χρεωστοῦν εἰς τὴν ἀρίστην μας πολιτείαν ποὺ κατέστησεν δυνατὴν τὴν ἀνάβασίν των καὶ τὴν ἀνατροφὴν καὶ ἀνάδειξιν τῆς ἀνωτέρας των φύσεως, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ἄλλας πόλεις, ὅπου τυχαίως καὶ αὐτοτελῶς κάποιοι ἴσως κατορθώσουν ἀπὸ μόνοι τους νὰ φθάσουν ἐκεῖ ψηλὰ καὶ δὲν τὸ ὀφείλουν καὶ εἰς τὴν πόλιν των.

Διότι σκοπός μας εἰς τὴν ἰδεώδη Πολιτείαν μας θὰ εἶναι ἡ εξύψωσις τῆς Πολιτείας ὅσῳ εἶναι δυνατὸν συνολικῶς καὶ ὄχι μόνον ἑνὸς μέρους της – ἄρα καὶ οἱ ἄριστοί της θὰ ὀφείλουν νὰ καθοδηγήσουν τὸ σύνολον, ὥστε ἕκαστος νὰ προσεγγίσῃ τὸ φωτεινὸν καὶ ἀνώτερον κατὰ τὸ μέγιστον τῶν δυνατοτήτων του, εἰ δυνατόν.

Ἡ ἀνωτέρα διοίκησις λοιπὸν θὰ εὑρίσκεται ἀποκλειστικῶς εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἀνωτέρων ἐκείνων φιλοσόφων μὲ τὴν ἀληθῆ ματιὰν καὶ διάκρισιν, ἔστω κι ἂν ἐκεῖνοι τείνουν νὰ μὴ θέλουν νὰ ἐμπλακοῦν εἰς τὴν πολιτικὴν καὶ νὰ ἀναλάβουν τὴν ἐξουσίαν, κατ᾿ ἀντίθεσιν βεβαίως πρὸς τοὺς ἐγωπαθεῖς καὶ ἐστερημένους ἀληθοῦς ὁράσεως ἀρχομανεῖς τσαρλατάνους τῆς σημερινῆς πολιτικῆς εἰς τὰς πλείστας τῶν πόλεων, ὅπου πολλοὶ τυφλοὶ καὶ ἡμίτυφλοι μοχθοῦν, συνωμοτοῦν, στασιάζουν καὶ διαγκωνίζονται ὡς ἐν σκιαμαχίαις διὰ νὰ καταλάβουν τὴν ἐξουσίαν, ὑπ᾿ αὐτῶν φαύλως θεωρουμένην ὡς μεγάλου ἀγαθοῦ καὶ τὴν ὁποίαν ὑπολαμβάνουν ὄχι ὡς ὕψιστον πρὸς τὴν πολιτείαν καθῆκον ἀλλ᾿ ὡς τρόπαιον τῆς ἰδίας των τυφλῆς ἰδιοτελείας. Μόνον λοιπὸν οἱ ἀληθεῖς ἐκεῖνοι ἄριστοι πλήρεις φιλόσοφοι θὰ δυνηθοῦν νὰ ἐξυψώσουν τὴν πόλιν ἐκ τῆς νῦν ἐφιαλτικῆς ἀκαταστασίας σκιαμαχιῶν μεταξὺ ἀδαῶν καὶ φαύλων μνηστήρων τῆς ἐξουσίας ὡς ἀγαθοῦ καθ᾿ ἑαυτὴν ὑπ᾿ ἐκείνων θεωρουμένης, εἰς πόλιν  ποὺ θὰ οἰακίζεται ἄριστα ὑπὸ ἀρίστων, ἐν ἐγρηγόρσει καὶ οὐχὶ ἐν παραισθήσεσι καὶ πλάναις σταθερῶς καὶ στιβαρῶς, χωρὶς ἐμπλοκὴν τῶν τελείως ἀναρμοδίων ζηλωτῶν, ποὺ ἔχουν ὑποβιβάσει τὴν ζωὴν τῶν πόλεων εἰς ὑπνώττουσαν κατάστασιν κακῶν καὶ ἐφιαλτικῶν ὀνείρων, ἀντιστοιχοῦσαν εἰς τὴν ἰδίαν των θλιβερὰν ἀνεπάρκειαν καὶ φαυλότητα (καθὼς εὑρίσκονται δέσμιοι καὶ μακρὰν τοῦ φωτὸς ἐστραμμένοι “ἐν καταγείῳ οἰκήσει σπηλαιώδει”, ὅπως ἐκτὸς τοῦ ἀποσπάσματος αὐτοῦ ἔχει ὁ Πλάτων ἐξηγήσει διὰ τοῦ γνωστοῦ περὶ σπηλαίου φιλοσοφικοῦ μύθου).“

Μετὰ τὴν ἐπίκλησιν τῆς πλατωνικῆς σοφίας θὰ ἀνασύρω συναφῶς πρὸς ἐκείνην ἕν ἀκόμη ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ προαναφερθέντος ἔργου (ἐνάτης ἐπιστολῆς) τοῦ ὑπερόχου ὀλυμπίου πνεύματος τοῦ Friedrich Schiller, ἐκφράζοντος ἀκριβῶς τὴν αὐτὴν μετὰ τοῦ ὡς ἄνω πλατωνικοῦ ἀποσπάσματος ὀπτικήν:

“Στὸν νέον ποὺ εἶναι ἐραστὴς τοῦ Ἀληθοῦς καὶ τοῦ Ὡραίου (ἀρχαιοελληνιστί: Καλοῦ) καὶ ποὺ θὰ ἤθελε νὰ τοῦ ὑποδείξω, πῶς θὰ ἠδύνατο, παρ᾿ ὅλην τὴν ἐγγενῆ ἀντίστασιν τῆς ἐποχῆς, νὰ ἀνταποκριθῇ ἱκανοποιητικῶς πρὸς τὴν ἐντὸς τοῦ στήθους του δονουμένην εὐγενῆ ὁρμήν, θὰ ἔλεγα τὰ ἑξῆς:

Δῶσε στὸν κόσμο, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπιδρᾷς, τὴν πρὸς τὸ Ἀγαθὸν (εὐγενές) κατεύθυνσιν καὶ τότε ὁ ἤρεμος ῥυθμὸς τοῦ χρόνου θὰ ἀποφέρῃ αὐτὴν τὴν ἐξέλιξιν (ΣτΜ: δίκην καρποφορίας τεθέντος σπόρου). Θὰ ἔχῃς δὲ δώσει στὸν κόσμο τὴν κατεύθυνσιν ἐκείνην ὅταν, διδάσκων, στρέφῃς τὶς σκέψεις του πρὸς τὸ (κατὰ Τάξιν) ἀναγκαῖον καὶ τὸ αἰώνιον, ὅταν διὰ τῆς πράξεως ἢ τῆς δημιουργίας σου καθιστᾷς τὸ (κατὰ Τάξιν) ἀναγκαῖον καὶ αἰώνιον ἀντικείμενον τῶν ἰδίων τους παρορμήσεων. Θὰ καταπέσῃ τὸ θεμέλιον τῆς παραφροσύνης καὶ τῆς ἀφηνιασμένης αὐθαιρεσίας, πρέπει νὰ πέσῃ, ἔχει ἤδη σωριασθῇ ἅπαξ καὶ εἶσαι βέβαιος πὼς γέρνει· πρέπει ὅμως νὰ γέρνῃ πρὸς τὴν πτῶσίν του πρώτιστα ἐντός, εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι μόνον ἐξωτερικῶς.

Μέσα στὴν ἐσωτερικὴν γαλήνην τοῦ πνεύματός σου ἔκθρεψε κι ἀνάθρεψε γενναίως, μὲ ὅλην τὴν ἐπώδυνον εὐθύτητα τῆς ἀπεριστρόφου εἰλικρινοῦς (αὐτ-)ἀναγνωρίσεως, τὴν θριαμβεύουσαν Ἀλήθειαν – κι ἔκθεσέ την κατόπιν πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν σου εἰς τὴν ἐκδηλουμένην της πρότυπον ὡραιότητα οὕτως, ὥστε νὰ μὴ τὴν ἐξυμνῇ μόνον ἡ νόησις, ἀλλὰ μὲ συγκίνησιν καὶ ἀγάπην νὰ συλλαμβάνῃ τὶς ἐκδηλώσεις της ὁλόκληρη ἡ αἰσθαντικότης σου.

Προκειμένου δὲ νὰ μὴ παραπλανηθῇς καὶ τὸ ἐξωτερικευόμενον πρότυπόν σου τῆς ἔνδοθι ἀνακαλυπτομένης ἀληθείας ἐπηρεασθῇ ἐξ ὑποβολῆς ἐκ τῆς ἐξωτερικῆς πραγματικότητος, ἀπόφυγε τὴν ἀμφιβόλου ποιότητος συναναστροφὴν τῆς τελευταίας, μέχρις ὅτου κατορθώσῃς τὴν ἀσφαλῆ παρουσίαν μιᾶς ἰδεώδους συντροφιᾶς μέσα στὴν καρδιά σου (ΣτΜ: ἀποκρυσταλλωμένης ὀντότητος δίκην εὐσταθοποιητικοῦ ἕρματος, ἐξασφαλίζοντος τὴν ἐκ τῆς ἐξωτερικότητος καὶ τῆς ἀενάου ἀποπροσανατολιστικῆς ῥοῆς τοῦ ἐξωτερικοῦ γίγνεσθαι ἀνεπηρέαστον ἀταραξίαν). Νὰ ζῇς μὲν στὴν ἐποχήν σου, ΟΜΩΣ νὰ μὴ εἶσαι δημιούργημά της· νὰ προσφέρῃς στοὺς συγχρόνους σου, ὅμως ἐκεῖνο ποὺ ὄντως χρειἀζονται, ΟΧΙ ἐκεῖνο ποὺ ἐπαινοῦν.” (v)

Τὸ ἔξοχον τοῦτο μικρὸν ἀπόσπασμα εἶναι μὲν παντελῶς ξένον πρὸς τὴν τρέχουσαν εὐτελῆ ἔννοιαν “πολιτικῆς” – ὅμως ἀποπνέει κι ἐκφράζει τὸν πυρῆνα τῆς Πολιτικῆς, ὅπως ἡμεῖς εἰς τὸ Ἅρμα ἀπαρεγκλίτως καὶ συνεπέστατα τὴν ἐννοοῦμε καὶ μᾶς ἐνδιαφέρει – ἂν τυχὸν κάποιοι ἀμφέβαλλαν περὶ τούτου!

Αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ τόλμη καὶ ἀρετή, ποὺ διαθραύει τὰ ἐγωικὰ δουλωτικὰ κελύφη καὶ τοὺς αὐτοπροστατευτικοὺς ἐκείνων καὶ τῶν εὐθραύστων πλανερῶν ἀπεικονίσεων ἀποσβεστῆρας κραδασμῶν, ἀποσβεστῆρας ἀποτελοῦντας μηχανισμοὺς αὐτοσυντηρήσεως τοῦ ἐσωτερικοῦ status quo τῆς ἀποδεκτῆς συγχύσεως καὶ τῆς συναφοῦς της ἀνελευθέρας ὑποταγῆς, εἶναι ἀκριβῶς καὶ ἡ φυσιολογική (κυριολεκτικῶς, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ἐσωτερικῆς ψυχικῆς φυσιολογίας) ὄψις τοῦ διὰ τὴν αὐθεντικότητα καὶ ἐλευθερίαν ἀγῶνος ἔνδοθεν ὁρωμένου, ὅπως ἡστίασεν ὡραιότατα καὶ τὸν προσδιώρισεν ὁ σπουδαῖός μας ποιητὴς Ἀνδρέας Κάλβος, μεταφέροντας τὸ βλέμμα πρὸς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ψυχῆς τοῦ μαχητοῦ – καὶ ἀρρήκτως ταὐτίζεται μ᾿ αὐτόν:

Ὅσοι τὸ χάλκεον χέρι

βαρὺ τοῦ φόβου αἰσθάνονται,

ζυγὸν δουλείας ἂς ἔχωσι·

θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ ἐλευθερία.

 

Αὐτὴ (καὶ ὁ μῦθος κρύπτει νοῦν ἀληθείας) ἐπτέρωσε τὸν Ἴκαρον·

καὶ ἂν ἔπεσεν ὁ πτερωθεὶς κι ἐπνίγη θαλασσωμένος,

– ἀφ᾿ ὑψηλὰ ὅμως ἔπεσε,

καὶ ἀπέθανεν ἐλεύθερος.

– Ἂν γένῃς σφάγιον ἄτιμον ἑνὸς τυράννου, νόμιζε φρικτὸν τὸν τάφον.

 

Διότι ὁ ὑπὲρ τῆς ἀληθοῦς ἐλευθερίας ἀγὼν εἶν᾿ πρώτιστα ὁ πόλεμος κατὰ τῶν ἔνδοθι δεσμῶν καὶ ἡ συνεπομένη του ἐντὸς γενναία διαύγεια: Διὰ τοῦ Ἀρίου “Γένοιο οἷός ἐσσι μαθών”, ἐκτρέφεται κι ἡ πρώτη ἀκεραία του φωταύγεια!

Διὰ τῆς Νυκτὸς πρὸς τὸ Φῶς – Durch Nacht zum Licht!

 

Στέφανος Γκέκας

1. “Sobald der Mensch nur Form ist, so hat er keine Form, und mit dem Zustand ist folglich auch die Person aufgehoben. Mit einem Wort: nur insofern er selbständig ist, ist Realität außer ihm, ist er empfänglich; nur insofern er empfänglich ist, ist Realität in ihm, ist er eine denkende Kraft.”
2. αὐτοτελοῦς ὑπὸ τὴν ἔννοιαν μὴ ἐξαρτήσεως ἐξ ἐξωτερικῶν δεδομένων καὶ ἀνοσιουτήτων εἰς τὴν περιρρέουσαν φάρσαν
3. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ ἐδῶ μὲ τὰ (μὴ) πεπραγμένα τῆς χρυσῆς κομπανίας ἐντὸς Κυνοβουλίου, ὅμως θὰ ἐπισημάνω εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ μίαν πολὺ ἀξιοπρόσεκτον λεπτομέρειαν, ποὺ ἐν τούτοις δὲν φαίνεται νὰ πρόσεξε κανείς: Πρὸ τριετίας είσήχθη πρὸς ψήφισιν ἄρθρον νομοσχεδίου προβλέπον εἰσαγωγὴν ἁπλῆς ἀναλογικῆς, ὁπότε ὁ Σύριζα ἤλπιζε (προβλέπων τὴν ἧττάν του, ἀφοῦ ἔδρα ὡς τὸ μακρὺ χέρι τῆς ΕΕ καὶ τῆς Τρόικας, κατὰ τόσον μάλιστα ἐπιθετικὸν τρόπον, ποὺ καμμία άστοδεξιὰ κυβέρνησις δεν θὰ ἠδύνατο ποτὰ νὰ πράξῃ ἄνευ μεγίστης κατευθυνομένης “λαϊκῆς ἀντιδράσεως”…) τὴν ἐπίτευξιν τῆς ἀπαιτουμένης ἐνισχυμένης πλειοψηφίας τῶν 200 ψήφων, ποὺ θὰ ἐξησφάλιζαν τὴν ἰσχὺν της ἀπὸ τῶν ἑπομένων ἐκλογῶν, θεωροῦσα προφανῶς δεδομένην τὴν στήριξιν τῶν μικρῶν κομμάτων ποὺ πρώτιστα ὠφελοῦνται ἐκ τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς, ἄρα βεβαίωςκαὶ τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς”… ΟΛΩΣ ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ ὅμως, ἔσπευσαν τὰ ἄβουλα, ἄχροα κι ἄοσμα “στελέχη” τῆς “Χρυσῆς Αὐλῆς”, προφανῶς κατόπιν ἄνωθεν παραγγελίας, νὰ διαψεύσουν!!! Καὶ ἡ ΧΑ ἀπεῖχεν – στρεφομένη οὕτω μυστηριωδῶς κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ της! (πρβλ.  https://www.protothema.gr/politics/article/596990/tsipras-apli-analogiki-tora-gia-na-allaxoume-kai-to-sudagma/         ) Διερωτῶμαι, λοιπόν, εὐλόγως: Πόσα καὶ τὶ ἀνταλλάγματα ἔλαβεν ὁ σκοτεινός της νονός, ὥστε νὰ βάλῃ τὰ ἀνίδεα “στελέχη” του νὰ δηλώσουν πὼς θὰ ἀπεῖχον – ὥστε μάλιστα νὰ μὴ ἐκτίθεται ὁ ἴδιος οὔτε νὰ διακινδυνεύει ὑποβολὴν εὐλόγου διατυπώσεως ἀπορίας;Σαρκαστικὴ λεπτομέρεια τῆς ἱστορίας εἶναι ὅτι, ἂν εἶχε περάσει ἡ ἐνισχυμένη ὑπερψήφισις τῆς διατάξεως, ἡ ΧΑ πάντως δὲν θὰ εὑρίσκετο τώρα ἐκτὸς Κυνοβουλίου. Ὑπελόγιζεν προφανῶς ὁ νονὸς εἰς τὰ παλαιά του ποσοστά, ὅμως καὶ τότε ἀκόμη, ἂν δηλαδὴ ἐπετύγχανεν ἕνα 7%, διὰ τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς θὰ ἠδύνατο πιθανότατα ἡ ΧΑ νὰ γίνῃ κατὰ μέγα ῥυθμιστὴς τῆς πολιτικῆς καταστάσεως – διατὶ λοιπὸν τὴν ἀπέρριψεν;  Μήπως ἐπειδὴ ἀφ᾿ ἑνὸς τὸ “μαγαζὶ” δὲν ἐχρειάζετο τέτοιες … περιπλοκὲς καὶ ἡ πολιτικὴ τὸ ἐνδιαφέρει κατὰ βάσιν ὡς μέσον κυρίως πλουτισμοῦ τοῦ μονίμως πρότερον ἀέργου ἰδιοκτήτου του, ἀφ᾿ ἑτέρου δ᾿ ἐπειδὴ … φαίνεται “ἦταν πολλὰ τὰ λεφτά”; Δὲν δύναμαι νὰ σκεφθῶ καμμίαν ἄλλην λογικὴν ἐξήγησιν…
   
   Προσωπικῶς δὲν ἐκπλήσσομαι διόλου, ἔχω ἄλλως τε δηλώσει παλαιότερον, ποιὰ εἶναι ἡ πλεον εὐτελὴς πολιτικὴ πόρνη τῆς παγκοσμίου ἱστορίας – καὶ ἔχει τοῦτο ἐπανειλημμένως καταδειχθῆ κι ἐμπεδωθῆ. Ἡ τιμὴ καὶ τὸ εἶδος τῆς συγκεκριμένης ἐξαγορᾶς δὲν ἔχει ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, πολὺ περισσότερον ἐνδιαφέρον εἶναι τὸ ὅτι κανένα ἀπὸ τὰ ζωντανὰ ποὺ ἔσερνε πίσω του ὁ νονὸς δὲν ἀτελήφθη τίποτε, δὲν εἶπε κουβέντα… Ἄλλως τε ἦσαν ἀκριβῶς βάσει αὐτοῦ τοῦ “προσόντος” των ἐπιλεγμένοι!
4. Ὑπάρχει μάλιστα καὶ σχετικὸς ὅρος: FOMO (fear of missing out) – καθὼς τὸ ἀγχος παροξυσμικῆς ἐξωστρεφείας ἄνευ αὐτοσυνειδησίας καὶ ἐσωτερικῶς αὐθεντικοῦ νοήματος συνειδητοποιεῖται ὡς στερητικὸν σύνδρομον, καθὼς π.χ. προσφάτως εἶδον κατὰ τὴν περίπτωσιν ἑνὸς τοιούτου μεγαλοαστικοῦ ἀλαλάζοντος κυμβάλου εἰς δανικὴν ἐφημερίδα, ὅπου τὸ θλιβερὸν δεσποινάριον (ποὺ ἐργάζεται ὡς κριτικὸς λογοτεχνίας καὶ δὲν ὀρρωδεῖ μήτε τοῦ νὰ ψεύδηται πὼς τάχα διάβασε κάποιο βιβλίο, ποὺ ἀλλοῦ ἀποκαλύπτει πὼς δὲν ἰσχύει, οὔτε τοῦ νὰ συμπληρώνῃ τὸ ἀμφίβολόν της κριτικὸν τάλαντον μὲ φωταγραφίας τῶν μηρῶν της, ὅμως ὁ φεμινισμός της άκάθεκτος ἐν τούτοις!) ὁμολογεῖ ὅτι, ὅταν ἐπεσκέφθη ἐπὶ 2 ἑβδομάδας τοὺς εἰς τὴν ἐπαρχίαν διαμένοντας γονεῖς της, ποὺ τῆς παρεῖχαν μὲν τὰ πάντα, ὄχι ὅμως τὴν πυρετώδη παροξυσμικότητα καὶ τὸ “ἐκεῖθεν προκαλούμενον ἄγχος καὶ ψυχικὴν ἀστάθειαν καὶ ἀμφιθυμικότητα”! Ἡ ψυχοπαθολογία της ἔχει ἐμφανέστατα ἀποτυπωθῆ καὶ εἰς τὴν φυσιογνωμίαν της…
5. … Gib also, werde ich dem jungen Freund der Wahrheit und Schönheit zur Antwort geben, der von mir wissen will, wie er dem edeln Trieb in seiner Brust, bei allem Widerstande des Jahrhunderts, genüge zu tun habe, gib der Welt, auf die du wirkst, die Richtung zum Guten, so wird der ruhige Rhythmus der Zeit die Entwicklung bringen. Diese Richtung hast du ihr gegeben, wenn du, lehrend, ihre Gedanken zum Notwendigen und Ewigen erhebst, wenn du, handelnd oder bildend, das Notwendige und Ewige in einen Gegenstand ihrer Triebe verwandelst. Fallen wird das Gebäude des Wahns und der Willkürlichkeit, fallen muß es, es ist schon gefallen, sobald du gewiß bist, daß es sich neigt; aber in dem innern, nicht bloß in dem äußern Menschen muß es sich neigen. In der schamhaften Stille deines Gemüts erziehe die siegende Wahrheit, stelle sie aus dir heraus in der Schönheit, daß nicht bloß der Gedanke ihr huldige, sondern auch der Sinn ihre Erscheinung liebend ergreife. Und damit es dir nicht begegne, von der Wirklichkeit das Muster zu empfangen, das du ihr geben sollst, so wage dich nicht eher in ihre bedenkliche Gesellschaft, bis du eines idealischen Gefolges in deinem Herzen versichert bist. Lebe mit deinem Jahrhundert, aber sei nicht sein Geschöpf; leiste deinen Zeitgenossen, aber was sie bedürfen, nicht was sie loben.Καὶ συνεχίζει (πέραν τοῦ μεταφραζομένου ἀποσπάσματος):
   Ohne ihre Schuld geteilt zu haben, teile mit edler Resignation ihre Strafen und beuge dich mit Freiheit unter das Joch, das sie gleich schlecht entbehren und tragen. Durch den standhaften Mut, mit dem du ihr Glück verschmähest, wirst du ihnen beweisen, daß nicht deine Feigheit sich ihren Leiden unterwirft. Denke sie dir, wie sie sein sollten, wenn du auf sie zu wirken hast, aber denke sie dir, wie sie sind, wenn du für sie zu handeln versucht wirst. Ihren Beifall suche durch ihre Würde, aber auf ihren Unwert berechne ihr Glück, so wird dein eigener Adel dort den ihrigen aufwecken und ihre Unwürdigkeit hier deinen Zweck nicht vernichten. Der Ernst deiner Grundsätze wird sie von dir scheuchen, aber im Spiele ertragen sie sie noch; ihr Geschmack ist keuscher als ihr Herz, und hier mußt du den scheuen Flüchtling ergreifen. Ihre Maximen wirst du umsonst bestürmen, ihre Taten umsonst verdammen, aber an ihrem Müßiggange kannst du deine bildende Hand versuchen. Verjage die Willkür, die Frivolität, die Rohigkeit aus ihren Vergnügungen, so wirst du sie unvermerkt auch aus ihren Handlungen, endlich aus ihren Gesinnungen verbannen. Wo du sie findest, umgib sie mit edeln, mit großen, mit geistreichen Formen, schließe sie ringsum mit den Symbolen des Vortrefflichen ein, bis der Schein die Wirklichkeit und die Kunst die Natur überwindet.