Όταν ο GAP (George A. Papandrew), προ μηνών και συγκεκριμένα λίγο προ της ενάρξεως των διαδικασιών αναγκαστικής υπαγωγής της Ελλάδος στο γνωστό ασφυκτικό καθεστώς διεθνούς οικονομικής επιστασίας, κινδυνολογούσε επισείοντας την σοβαρή απειλή απωλείας μέρους της εθνικής κυριαρχίας (συνεπεία, ας μην το λησμονούμε, της εγκληματικής πολιτικής και των δημοσιονομικών αδιεξόδων στα οποία οδήγησαν την χώρα οι διεφθαρμένες μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις με τις αισχρές σπατάλες και τον γιγαντισμό της κομματοκρατίας και κλεπτοκρατίας), ήτο προφανές ότι προετοίμαζε την κοινή γνώμη για κάτι το οποίο ο ίδιος γνώριζε καλά ότι επρόκειτο να συμβεί. Οι εξελίξεις έκτοτε αποδεικνύουν ότι η τότε ρητορική του GAP αποτελούσε τον απόλυτο ορισμό της «αυτοεκπληρούμενης προφητείας». Προφανώς, γνώριζε πολύ καλά (ο GAP) ότι η δημοσιονομική κατάρρευση θα ακολουθείτο από σαφή αποδυνάμωση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας αφού, προφανέστατα, η κυβέρνησή του και ο ίδιος είχαν ήδη δεσμευτεί στα υπερεθνικά διευθυντήρια για μεγαλύτερες υποχωρήσεις και ενδοτισμό με αντάλλαγμα τον νέο, ελέω ΔΝΤ, δανεισμό ο οποίος έδωσε τελικώς μια μικρή παράταση ζωής στα οικονομικά του κράτους και κατ’ επέκτασιν μια μικρή παράταση ζωής στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η συνήθης μεθοδολογία εξοντώσεως ενός λαού προϋποθέτει την καταδίκη του σε καθεστώς ιστορικής λήθης, ήτοι, την διαμόρφωση συνθηκών αποκοπής από το ιστορικό του παρελθόν, από τις ρίζες του. Ο τρόπος για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο μοιραία στοχοποιεί πρωτίστως τον νεανικό πληθυσμό, τον μαθητικό πληθυσμό, του οποίου η σύνδεση με το παρελθόν φυσιολογικά εξασφαλίζεται κυρίως δια της, μέσω του σχολικού μαθήματος της ιστορίας, συστηματικής επαφής του με την ιστορική γνώση.

Αφού άπασες οι μεταπολιτευτικές ελλαδικές κυβερνήσεις φρόντισαν να υποβαθμίσουν και να υπονομεύσουν κάθε εθνικό χαρακτηριστικό της κρατικά παρεχομένης εκπαιδεύσεως, ήρθε εσχάτως η εθνοκτόνος «νέα διακυβέρνηση» του G.A.P. να αποφασίσει, ως πρώτο δείγμα γραφής των προθέσεών της, την αφαίρεση ακόμα και του προσχηματικού επιθετικού προσδιορισμού «εθνικής» από τον τίτλο του αρμοδίου υπουργείου παιδείας. Ωστόσο ο αποχρωματισμένος από κάθε εθνικό προσδιορισμό τίτλος φαίνεται ότι ήταν μόνον η κορυφή του παγόβουνου… Τα χειρότερα έπονται! Ήδη, σύμφωνα με όσα αφέθηκαν να διαρρεύσουν από κυβερνητικές πηγές στον τύπο, στο στόχαστρο της αντεθνικής κυβερνητικής σπείρας που λυμαίνεται την χώρα, τίθεται ευθέως το σχολικό μάθημα που εξ αντικειμένου δύναται να εξασφαλίσει την στοιχειώδη έστω επαφή των μαθητών με την γνώση του εθνικού τους παρελθόντος, το μάθημα της ιστορίας.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]