Ὁ Φεμινισμὸς καὶ οἱ Συμπληγάδες Πέτρες
Το φεμινιστικό κίνημα και τα διάφορα παρακλάδια του απετέλεσαν ένα από τα ισχυρότερα όπλα του Συστήματος στον αγώνα του για την διάλυση των δυτικών κοινωνιών καθ’ όλην την διάρκεια του 20οῦ αιώνος. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως διανύει μια παρατεταμένη περίοδο, μάλλον τερματικής, παρακμής, διότι έχει συνθλιβεί ανάμεσα στις Συμπληγάδες Πέτρες του δικαιωματισμού των «μεταναστών» και των «λοάτκι».
Καθώς όλα τα κινήματα του δικαιωματισμού έχουν κοινή προέλευση και κοινούς στόχους, ήτοι την καταστροφή του δυτικού πολιτισμού και την βιολογική συρρίκνωση της λευκής φυλής, απαγορεύεται να συγκρουστούν μεταξύ τους, ακόμη και όταν τα «δικαιώματα» του ενός εμφανώς καταπατούν τα «δικαιώματα» κάποιου άλλου. Δυστυχώς για τον φεμινισμό, τα δικαιώματα των γυναικών, που υποτίθεται πως υποστηρίζει, δεν καταπατούνται απλώς αλλά κυριολεκτικώς και μεταφορικώς υφίστανται βιασμό με θύτες τόσο τους «μετανάστες» όσο και τους «λοάτκι». Όμως οι κρυφοί πάτρονες των φεμινιστικών οργανώσεων απαγορεύουν ακόμη και τις λεκτικές αντιδράσεις απέναντι στην ασύλληπτα κτηνώδη σεξουαλική κακοποίηση που υφίστανται αναρίθμητες λευκές γυναίκες στα χέρια των «δύσμοιρων μεταναστών» σε όλα τα μήκη και πλάτη της Δύσεως. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Νομίζαμε ότι τα είχαμε δει όλα αλλά πέσαμε έξω… Επί σειρά ημερών παρακολουθούμε, ενεοί, την αηδιαστικώς εξελισσόμενη τηλεοπτική κασσελακειάδα, εν μέσω μίας ενορχηστρωμένης επικοινωνιακής καταιγίδος των συστημικών μ.μ.ε.. Τσιμπιέται κανείς κάθε τόσο, διερωτώμενος αν ζει την πραγματικότητα ή αν βιώνει έναν εφιάλτη περιμένοντας να ξυπνήσει, για να συνειδητοποιήσει τελικώς ότι πρόκειται για έναν ζωντανό εφιάλτη χωρίς τέλος…
Η υπόθεση του βιασμού και της δολοφονίας της 27χρονης Αναστάζια από την Πολωνία από έναν 32χρονο Μπαγκλαντεζιανό επενδυτή έχει τα τελευταία 24ωρα συνταράξει το πανελλήνιο. Οι αντιδράσεις ποικίλλουν, καθώς αναπόφευκτά έρχεται εκ νέου στην επιφάνεια το ζήτημα των λεγομένων “γυναικοκτονιών” και καταδεικνύεται για μιαν ακόμη φορά η υποκρισία διάφορων πολιτικών χώρων….
Η ταινία “F for Fake” («Η Αλήθεια και το Ψέμμα» σύμφωνα με την ελληνική απόδοση) είναι μια πολυ-επίπεδη, ιδιάζουσα και ελαφρώς παραγνωρισμένη δημιουργία του Orson Welles, που κινείται ανάμεσα στο (ψευδο)-ντοκιμαντέρ και το δράμα. Με αφορμή την μελέτη της πλαστογραφίας στην τέχνη, η ταινία μπορεί να ερμηνευθεί ως μια αλληγορία περί της συγχύσεως των ορίων μεταξύ του αυθεντικού και του κιβδήλου στην σύγχρονη εποχή.
Πραγματοποιήθηκε λοιπόν – και τύποις – η αναγγελία των επικειμένων βουλευτικών εκλογών. Το προεκλογικό κλίμα είναι περίεργο, αινιγματικό και άκρως τοξικό. Ως προς την αινιγματικότητα συμβάλλει ίσως και το γεγονός ότι οι επερχόμενες εκλογές (οι πρώτες) πρόκειται να διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής (που προεξοφλεί αδυναμία σχηματισμού κυβερνήσεως και συνεπώς επαναληπτικές εκλογές ως μονόδρομο). Ταυτόχρονα ένα υπόγειο – και μάλλον βουβό – κύμα λαϊκής οργής κοχλάζει λόγω των συσσωρευμένων προβλημάτων, των αλλεπάλληλων εθνικών ταπεινώσεων και της οικονομικής εξαθλιώσεως αλλά δυσκολεύεται να βρει διέξοδο και τρόπο εκφράσεως. Η αίσθηση πολιτικού αδιεξόδου είναι διάχυτη και πνιγηρή.
Κατά την διάρκεια της μακραίωνης οθωμανικής σκλαβιάς έλαβαν χώρα πολλές αντιτουρκικές εξεγέρσεις σε ολόκληρο τον υπόδουλο ελληνικό κόσμο, οι περισσότερες ωστόσο τοπικού χαρακτήρος. Οι δύο σημαντικότερες ίσως εξεγέρσεις των πρώτων αιώνων της οθωμανικής κυριαρχίας, που είχαν μάλιστα ευρύτερη εμβέλεια και προσδοκούσαν και
Λίγο καιρό πριν την αλλαγή του έτους μεταδόθηκε από τηλεοπτικούς σταθμούς και διαδικτυακές ενημερωτικές σελίδες η είδηση του φόνου μίας 23χρονης στην Αθήνα∙ δράστις η 17χρονη φίλη της, η οποία της κατέφερε περισσότερα από 40 κτυπήματα με μαχαίρι
Έχουμε πολλάκις αναφερθεί στην κολοσσιαία επιστημονικοφανή μπαρούφα, η οποία έχει εξελιχθεί σε έναν θεμελιώδη και στερεοτυπικώς διατυμπανιζόμενο μύθο, που καταλαμβάνει περίοπτη θέση στην διεθνή πολιτική και δημοσιογραφική ατζέντα των τελευταίων ετών.
Προ ολίγων ημερών ο πρέσβης της Γαλλίας στις ΗΠΑ παρέθεσε δεξίωση στα πλαίσια του εορτασμού της ημέρας της Βαστίλης (σημαίνοντος γεγονότος της Γαλλικής Επαναστάσεως – κομβικού σημείου στην ιστορία της Δύσεως και συγκεκριμένα στην πορεία της προς τον όλεθρο). Ανάμεσα στους επισήμους αντιπροσώπους της κυβερνήσεως Μπάιντεν ήσαν και οι δύο ιδιαιτέρως προβεβλημένοι «διεμφυλικοί» (trans) υπουργοί, κορυφαία στελέχη της «Λοάτκι» κοινότητος των ΗΠΑ και «λαμπρά παραδείγματα» της DEI (Diversity-Equity-Inclusion) κουλτούρας, ή ορθότερα DIE κατά τον Jordan Peterson και άλλους, που έχει ενστερνιστεί η εν ελευθέρα πτώσει προς την άβυσσο βρισκόμενη Δύση. Ενδεδυμένα με φορέματα και γόβες (οι εμετικές φωτογραφίες των περί ων ο λόγος αναπαράγονται με μεγάλη επιφύλαξη λόγω της κραυγάζουσας αντιαισθητικότητος που αναδύουν), τα ψυχανώμαλα αυτά όντα, ένα εκ των οποίων (ονόματι “Rachel” Levine) είναι Ναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ (!!!), φωτογραφήθησαν περιχαρείς ανάμεσα στους άλλους καλεσμένους του πρέσβη. 