ΟΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

«Ἡ δύναμις τῶν λέξεων συνδέεται μὲ τὰς εἰκόνας ποὺ προκαλοῦν τὴν ἀναπόλησίν των καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀνεξάρτητος ἀπὸ τὴν πραγματικήν των σημασίαν. Αἱ λέξεις, τῶν ὁποίων ἡ ἔννοια εἶναι ἀνεπαρκέστερον προσδιωρισμένη, ἐνεργοῦν πολλάκις μὲ ἔντασιν, ὡς λ.χ. αἱ λέξεις «δημοκρατία», «σοσιαλισμός», «ἰσότης», «ἐλευθερία» κ.λ.π. τῶν ὁποίων ἡ ἔννοια εἶναι τόσο ἀσαφής, ὥστε ὁλόκληροι τόμοι δὲν ἀρκοῦν διὰ νὰ τὴν καθορίσουν. Καὶ ὅμως μία πραγματικῶς μαγικὴ δύναμις συνδέεται μὲ τὰς μικρὰς συλλαβάς των, ὣς ἂν περιεῖχον τὴν λύσιν ὅλων τῶν προβλημάτων. Συνενώνουν ποικίλους ὑποσυνειδήτους πόθους καὶ τὴν ἐπιθυμίαν πραγματοποιήσεώς των». Gustave Le Bon

Λέξεις παρηγοριάς, ελπίδος, επαναστάσεως, παραπλανήσεως…

Κι όμως ουδείς κατόρθωσε να δώσει τον ορισμό οιασδήποτε των εννοιών και λέξεων τούτων. «Ελευθερία» είναι μια λέξη, η οποία προϋποθέτει ότι υπήρξε ή υπάρχει ή δύναται να υπάρξει μία πραγματικότητα, εις την οποία υφίσταται καθ’ εαυτή η «ελευθερία». Τέτοια πραγματικότητα ουδέποτε υπήρξε ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει, για τον απλούστατο λόγο ότι πάσα ελευθερία του ενός περιορίζει αναγκαστικά τις ελευθερίες των άλλων, διότι επί της ελευθερίας των άλλων πρόκειται ν’ ασκηθεί. Υπάρχουν στην πραγματικότητα «ελευθερίες» (στον πληθυντικό) αλληλοσυγκρουόμενες, αλληλοπεριοριζόμενες ή αλληλοκαταργούμενες αλλά δεν υπάρχει «ελευθερία».

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ

Στὴν ἀκαδημαϊκὴ βιβλιογραφία τῶν πολιτικῶν ἐπιστημῶν ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς συγκαταλέγεται στὰ συγκεντρωτικὰ καθεστῶτα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ ἀντικρατισταὶ φιλελεύθεροι, ὅταν ἀναφέρωνται σὲ συστήματα μὲ ἰσχυρὸ κρατικὸ παρεμβατισμό, ἀντιμετωπίζουν τὸν κομμουνισμὸ καὶ τὸν Ἐθνικοσοσιαλισμὸ σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ συστήματα ποὺ ἐκπηγάζουν καὶ διέπονται ἀπὸ τὶς ἴδιες ἀξίες.

Αὐτὸ ποὺ ἐσκεμμένως παραβλέπεται ἀπὸ τοὺς φιλελευθέρους καὶ προπαγανδιστικῶς δὲν μελετᾶται στὶς πολιτικὲς ἐπιστῆμες εἶναι τὸ ἐξῆς: Ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς λαμβάνεται ὡς κρατισμός, ὄχι γιατὶ ἀπαγορεύει τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία (ὅπως συμβαίνει στὰ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα), ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀποτελεῖ τὸ ΜΟΝΑΔΙΚΟ παράδειγμα ἐπιτυχημένου μοντέλου μὲ ἔντονο τὸν κρατικὸ παρεμβατισμό.

Ὁπότε, ἀντὶ σήμερα ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς νὰ ἀποτελῇ τὸ πρότυπο μιᾶς ὁλοκληρωμένης φιλοσοφικῆς-πολιτικῆς κοσμοθεάσεως μὲ οἰκονομικὲς ἐπίσης προεκτάσεις, λοιδορεῖται συστηματικῶς τόσον ἀπὸ τοὺς φιλελευθέρους ἰδεοληπτικοὺς ἀντικρατιστὰς ὅσον καὶ ἀπὸ τοὺς ἀριστερούς, ποὺ ἐπανειλημμένως ἀποτυγχάνουν παταγωδῶς νὰ ἐφαρμόσουν τὴν ἀντιφυσικὴ δογματικὴ θεωρία τους στὸν πραγματικὸ κόσμο.

Ἱστορικῶς, ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς εἶναι τὸ μοναδικὸ πολιτικὸ σύστημα τοῦ 20οῦ αἰῶνος τὸ ὁποῖο δὲν κατέρρευσε ἐκ τῶν ἔσω (ὅπως συνέβη μὲ τὸν κομμουνισμὸ καὶ τὶς καπιταλιστικὲς δημοκρατίες) ἀλλ᾿, ἀπεναντίας, χρειάστηκε νὰ ἐπιστρατευθῇ ὁλόκληρος ὁ πλανήτης ἐναντίον τῆς Ἐθνικοσοσιαλιστικῆς Γερμανίας προκειμένου νὰ τὸν καταπνίξουν βιαίως καὶ διὰ τῆς μεγίστης ἀνθρωποσφαγῆς, βάσει τῆς ὁποίας κατόπιν, ὡς ἀπόλυτοι πλέον κύριοι τῆς προπαγάνδας καὶ τῆς ἱστοριογραφίας, δαιμονοποιοῦν τὸν Ἐθνικοσοσιαλισμό, ἀσυστόλως ψευδολογοῦντες, πλαστογραφοῦντες καὶ διαστρέφοντες γεγονότα, νοήματα, παραδόσεις, λαοὺς καὶ συνειδήσεις. Ὁ Χίτλερ μισήθηκε τόσο πολὺ ἀπὸ τὸ πολιτικὸ κατεστημένο τῆς ἐποχῆς του διότι, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ στὴν πράξη, παρεβίαζε τὴν καθιερωμένη ἀντιστροφὴ ἀξιῶν καὶ προτεραιοτήτων, ποὺ στὸ ἀποκορύφωμά της καταντάει στὴν πρακτική, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ «ἡγέτες» πλουτίζουν καὶ ὁ λαὸς δυστυχεῖ.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ὁ Πόλεμος ὡς ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ ἀνδρός.

NordlandΑὐτὴ ἡ ἔλλειψη ἀνδρείας καὶ ἡ «καταδίκη τῆς βίας ἀπ’ ὅπου καὶ ἂν προέρχεται» (φράση ἡ ὁποία ἀκούγεται συχνά ἀπὸ τὰ ΜΜΕ) ἔχει, ἐκ παραλλήλου πρὸς ὁλόκληρη δέσμη ἀναλόγων χειραγωγητικῶν ἐκφυλιστικῶν κατευθύνσεων, ὁδηγήσει τὸν ἄνδρα σὲ ἐκθηλυσμὸ καὶ τὴν φύση σὲ καταστροφή. Ἡ κουστουμαρισμένη μᾶζα τῶν γιάπηδων, ποὺ ἀναλίσκεται σὲ ξέφρενα πάρτυ καὶ κάθε εἴδους ὑλιστικὴ καὶ σαρκικὴ διασκέδαση, εἶναι καταδικασμένη νὰ ἀφανισθῆ – καὶ μαζί της θὰ συμπαρασύρη κάθε τὶ ζωντανὸ στὴ φύση.

Ὅσο καὶ ἂν τὸ προοδευτικὸ φιλελεύθερο σκυλολόι προσπαθεῖ νὰ ἀποκόψη τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἀπὸ τὴν φύση καὶ νὰ «ερμηνεύση» ως ὑπόθεση «κοινωνικῆς συμβάσεως/κατασκευῆς» τὸ φῦλο, ἡ φύση καὶ ἡ πραγματικότητα τοὺς διαψεύδουν παταγωδῶς. Ἡ ἀντιστροφὴ τῶν ῥόλων τοῦ κάθε φύλου καθὼς καὶ ἡ ἀποδοχὴ/κανονικοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας δὲν ἐμφανίζονται μόνο σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο ἀλλὰ καὶ σὲ φυσικό. Βλέπουμε τὴν ἀνδρικὴ γονιμότητα καὶ τὰ ποσοστὰ τεστοστερόνης στὸν σύγχρονο ἄντρα νὰ μειώνονται παραλλήλως πρὸς τὴν αὔξηση τοῦ ποσοστοῦ τῶν ὁμοφυλοφίλων. Τὸ ἴδιο παρατηρεῖται (ἐκφυλισμὸς) ὄχι μόνο στὸ ἀνθρώπινο εἶδος ἀλλὰ στὸ ὅλον οἰκοσύστημα, ὅταν τοῦτο ἐκτίθεται στὴν μέσῳ τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντος ἐπιβεβλημένη μόλυνση, τοξίνωση καί, ἐν γένει, οἰκολογικὴ καταστροφή.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Κιναιδία καὶ τὰ ἀνθρώπινα ἐνεργειακὰ κέντρα – ἤ: Κιναιδισμός: ἡ ῥιζικὴ ἀποδόμησις τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος

12512732_248578025484731_6215843861421241032_nΚατόπιν ὠργανωμένης, συστηματικῶς δολερᾶς καὶ ἀνηλεοῦς ἐπιθέσεως καὶ διεισδύσεως ἐπὶ δεκαετίας εἰς κυβερνητικούς, ὑπερκρατικούς-διεθνεῖς, πολιτικούς, πανεπιστημιακούς, ἐπιστημονικοὺς ὀργανισμούς, συγκροτήματα ἐλέγχου μέσων ἐνημερώσεως κ.λπ. οἱ κίναιδοι ἐπέτυχον οὐ μόνον νομοθετικὰς ὑπὲρ αὑτῶν ῥυθμίσεις, ἀφανῆ κρατικὴν ὑποστήριξιν, ἄσυλον ἐντὸς πανεπιστημιακῶν «πνευματικῶν» ἱδρυμάτων, τῶν ἐνόπλων δυνάμεων κ.λπ. – μετὰ κατοχῆς συνεπῶς πλέον τοῦ συνόλου σχεδὸν τῶν μέσων προπαγανδίσεως καὶ ἐπιβολῆς – ἀλλὰ καὶ τὸν περαιτέρω ἀποπροσανατολισμὸν τοῦ ἤδη κτηνωδῶς ἠλλοιωμένου καὶ ἀνάνδρως ἐκμαλθακισμένου πλήθους, ἐπιβάλλοντες τὴν ὡς «κανονικοῦ» ἀποδοχὴν τοῦ παρὰ φύσιν, τῆς διαστρεβλωτικῆς-διαστροφικῆς ἀλλοιώσεως τῆς ἐγγενοῦς φυσικῆς τάξεως, τῆς ἐκτροπῆς τοὐτέστι τοῦ φυσικοῦ ῥυθμοῦ καὶ μέλους εἰς θεμελιωδῶς νοσηρὰν ἀπόκλισιν, ἀηδῆ ἐκμέλειαν παραπλανητικῶς κι ἐξωραϊστικῶς «διαφορετικότητα-ἰδιαιτερότητα» καλουμένην, ἧς μάλιστα ἡ πρὸ τῆς ἐγγενῶς προκαλουμένης φυσικῆς καὶ ὑγιοῦς ἐνστικτώδους ἀντιδράσεως καὶ ἀποκρούσεώς της (πλέον «προκαταλήψεως» καλουμένης!) «ἀδυναμία» ἀπαιτεῖ κρατικὴν κ.λπ. προστασίαν – καί, τελικῶς, ἐπιβολήν, εἰς τὴν θέσιν τοῦ φυσικοῦ καὶ ὑγιοῦς!

Τὸ παρδαλὸν τοῦτο, θορυβωδῶς δὲ ἀσχημονοῦν καὶ δημοσίως, σύνολον, οὗτινος αἱ ποιότητες ἀποδίδουν πλήρως κατὰ τὴν ἐσχάτην του ἐκδοχὴν τὸ σημαινόμενον τῆς λέξεως «συρφετός», προκειμένου ν᾿ ἀναβαθμίσῃ τὴν ἐπήρειάν του ἐπὶ τοῦ ἤδη ἐπὶ μακρὸν σταδιακῶς ἀποκτηνουμένου καὶ ἀποσυντιθεμένου κοινωνικοῦ συνόλου ἐπιστρατεύει συναφεῖς του συστημικοὺς «λογίους» θεωρητικούς, οἵτινες δολίως σχεδιάζουσι καὶ σφυρηλατοῦσι τεχνητὰς ἐννοίας-ὅρους (ἐπὶ παραδείγματι «ὁμογονεϊκότης», «ὁμοφοβία», «ἔμφυλα στερεότυπα», «ἔμφυλη ταυτότητα» κ.λπ.), ὑπὸ τῶν ὑποχειρίων των μαζικῶν προπαγανδιστικῶν μέσων εἶτα πρὸς ἐμπέδωσιν καὶ ἀμάσητον ὑπὸ τῶν ὄχλων κατάποσιν διοχετευομένας· ἀλλοιοῖ καὶ διαστρέφει ἐννοίας ἐκφαινούσας τὴν φυσικὴν πραγματικότητα καὶ φυσικὰς-φυσιολογικὰς λειτουργίας· εἰσβαλὸν δὲ κατέβαλε, κατέλαβε καὶ κατέστησεν ὑποχείριον καὶ τὸ νομικὸν σύστημα, ἔτι καὶ ποινικοποίησιν τῆς νέας ἐπινοηθείσης «νόσου» πλέον ἐπιβάλλοντος, «νόσου» ὁριζομένης ὡς τῆς σταθερᾶς προασπίσεως τῆς φυσικῆς τάξεως καὶ κληθείσης «ὁμοφοβίας» καὶ ἄρα, δυνάμει τοῦ δίκην ἀδιαμφισβητήτου εἰδώλου ἤδη ἐπιβεβλημένου νέου δόγματος, νομικὴν δίωξιν τοῦ ὀρθοῦ καὶ διαυγοῦς λόγου, τοῦ ἀκόμη καὶ τὰς στοιχειώδεις αἰωνίας βιολογικάς, φυσικάς ἀληθείας καὶ δεδομένα ἐλευθέρως ἐκφράζοντος…

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Χριστιανισμός-Μαρξισμός

13882115_505445629652720_5698789511396386745_n

[Τὸ ἀκολουθοῦν κείμενον ἀπεστάλη ὑπὸ νεαροῦ συναγωνιστοῦ κατὰ τὴν περίοδον τῶν ἑορτῶν.]

Είναι σε κάποιες περιόδους του έτους όπως η παρούσα εορταστική που καθίσταται εντονώτερη η (φαινομενική;) αντίφαση μεταξύ αφ᾿ ενός μίας εντελώς επιφανειακής θρησκευτικής ψευδοκατανύξεως, την οποία πολλά άτομα της κοινωνίας προσποιούνται πως τάχα συμμερίζονται, δηλώνοντας, νομίζοντας ή ό,τι άλλο πως η ζωή τους καθοριστικώς νοηματοδοτείται από την «Ορθοδοξία», και αφ᾿ ετέρου της εκ παραλλήλου ηδονιστικής παραδόσεως στην τρυφηλότητα μίας χυδαία υλιστικής καταναλωτικής ευωχίας και αποθεώσεως του στείρα τεχνοκρατικού «μοντερνισμού».

Δεδομένου ότι ο κορμός της συριζανελικής κυβερνήσεως αποτελείται από δεδηλωμένους αθρήσκους και αθέους κομμουνιστές, οι οποίοι είναι φανερό ότι, παράλληλα με την εθνοαποδομητική-εθνομηδενιστική τους αντζέντα, προωθούν και μία σταδιακώς εντεινομένην αντικληρικαλική και αντιθρησκευτική στρατηγική, αξίζει να εξετάσουμε εάν και κατά πόσον η, καθοριστικώς επηρεασμένη από τον μαρξισμό, ιδεολογία του Σύριζα όντως ευρίσκεται σε αντιπαράθεση με την ελλαδική εκκλησία και τον ορθόδοξο χριστιανισμό – ή αν, μήπως, ευρίσκονται αμφότερες στην «ίδια πλευρά του λόφου».

Εν σχέσει προς τα ανωτέρω αξίζει να θυμίσουμε τις μεγάλες διαστάσεις που έλαβε πριν λίγο καιρό η σύγκρουση μεταξύ κυβερνήσεως και εκκλησίας η οποία εκδηλώθηκε ως αντιπαράθεση του (τέως πλέον) υπουργού παιδείας Ν. Φίλη με τον αρχιεπίσκοπο της ελλαδικής εκκλησίας Ιερώνυμο, με αφορμή την μεταξύ τους διάσταση απόψεων, αναφορικώς με την θέση, τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο του μαθήματος των θρησκευτικών εντός του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος καθώς και σχετικώς με το γενικώτερο θέμα των σχέσεων κράτους-εκκλησίας και της ανάγκης (ή μη) για τον λεγόμενο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Μούσες και Lohengrin

dΜε αφορμή την παρουσίαση της Όπερας Lohengrin στην Εθνική Λυρική Σκηνή των Αθηνών με πρεμιέρα στις 27 Ιανουαρίου, θα παρουσιασθούν κάποιες πτυχές αυτού του εμβληματικού έργου του Wagner. Προτού εκτεθεί η πηγή εμπνεύσεως του μύθου και το ίδιο το Οπερατικό έργο, κάποια εισαγωγή για την φύση της εμπνεύσεως του ποιητή καθὠς και τα όρια της όποιας αναλύσεως ποιητικών αριστουργημάτων κρίνεται αναγκαία.

Περί Εμπνεύσεως

Η συζήτηση ξεκινάει στην Αρχαία Ελλάδα, όπου ο Wagner εξ άλλου είχε απερίφραστα τοποθετήσει το πρότυπο και αλλά και τον στόχο των προσπαθειών του. Ο φιλόσοφος Πλάτων μας παραδίδει τον διάλογο “Ίων” ή “περί Ιλιάδος”, όπου ο Σωκράτης συνομιλεί με έναν νέο, τον Ίωνα, ο οποίος έχει βραβευθεί για την απαγγελία και ερμηνεία των έργων του Ομήρου. Αυτή είναι μία από τις σπάνιες συνομιλίες του Σωκράτη με ένα παιδί, όπου αναλύεται η αξία του ομηρικού έπους αλλά και με ποιον τρόπο γίνεται η μεταφορά του έπους δια της απαγγελίας στην ψυχή των ακροατών. Ο ποιητής θεωρείται φορεύς της θεϊκής φλόγας, η οποία γίνεται διαθέσιμη στους συμπατριώτες του, κοινωνούς της αυτής Κουλτούρας, μέσω της τέχνης του. Κατά την διάρκεια της συνομιλίας η επίδραση του μουσουργού-ποιητού στους ακροατές παρομοιάζεται με εκείνην του μαγνήτη.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

PARSIFAL: Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἀνδρείου Πνεύματος! (τοῦ Roberto Pacchioli, μετάφρασις Ἰ. Αὐξεντίου)

%ce%b9%cf%80%cf%80%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%82%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%b2%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%82– Μία ἔξοχος καὶ καιρία ἀνάρτησις ὑπὸ τοῦ ἐξαιρετικῶς ποιοτικοῦ ἱστολογίου http://theodotus.blogspot.gr περὶ τοῦ καλπάζοντος διαλυτικοῦ καὶ ἀντιστροφικοῦ Φεμινισμοῦ καὶ Μητριαρχίας – καὶ τῆς ἀποδυναμωμένης καὶ κρισίμως ἀπούσης αὐθεντικῆς Ἀνδρείας Ἀρετῆς, τόσον ἐπιτακτικῶς ἀναγκαίας, ὑπὸ τὴν ἀπόλυτον καὶ ἀδιασάλευτον καθοδήγησιν τοῦ Ἀρίου Ἀνδρείου Πνεύματος! Περὶ τῶν διαλελυμένων συγχρόνων κοινωνιῶν τύπου ἐκθηλυσμένης σούπας/ἕλους, περὶ κυριάρχων ἀνδραρίων μᾶλλον εἰς καρικατούρας μᾶλλον παρὰ εἰς ἄνδρας φερόντων, τυπικῶν πλέον τῆς ἐποχῆς μας, περὶ τῆς κρισίμως ἀποτραβηγμένης καὶ ἀπούσης αὐθεντικῆς Ἀνδρικότητος! Ἕνα ἄρθρο ποὺ ΠΡΕΠΕΙ νὰ διαβασθῇ – σᾶς παραπέμπουμε:

http://theodotus.blogspot.dk/2016/10/blog-post_16.html

ΒΛΕΠΕ σχετικῶς ἐπίσης καὶ οἰκείας ἀναρτήσεις, ἐπὶ παραδείγματι http://www.armahellas.com/?p=16664, καθὼς καὶ ἰδιαιτέρως τὸ “Τραγοῦδι τῶν Ἱπποτῶν” ἐκ τῶν ἐμβατηρίων τοῦ Ἅρματος http://www.armahellas.com/?page_id=647

Η ανατολίτικη υποκουλτούρα ως μέσον ψυχικής διαβρώσεως

zeimpekiko_politikoi3Πέραν των καταστρατηγουμένων και βιαζομένων πτυχών ιστορικής, εθνολογικής και επιστημονικής πιστότητος, επί της διαφωτίσεως των οποίων το ΑΡΜΑ και η ιστοσελίς μας ειδικώτερον κατέχει ρόλον πρωτοπόρον (πρβλ. π.χ. εκ των προσφάτων ενθεμάτων μας http://www.armahellas.com/?p=18161, http://www.armahellas.com/?p=16664 και http://www.armahellas.com/?p=14493), η αναμφίβολος σύγχυσις που σκοπίμως προωθείται πολλαπλώς υπό του Συστήματος και του υποτελούς του ψευδεπιγράφου “Ελληνικού” κράτους εν σχέσει προς την “ελληνικότητα” συντελεί καταλυτικώς εις την εμβάθυνσιν και παγίωσιν της προϊούσης διαβρώσεως της ελληνικής κουλτούρας και του ελληνικού χαρακτήρος, ανάγοντας ακόμη συχνά ο,τιδήποτε γύφτικο, ανατολίτικο και παντάπασιν αλλότριον προς τα αιώνια ολυμπιακά ιδεώδη του Ελληνισμού εις στοιχείον … “λαϊκής αυθεντικότητος” κι “ελληνικότητος”! [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

 

Ακαδημία Πλάτωνος: η βεβήλωση του ιερού χώρου, λίκνου της φιλοσοφίας, συνεχίζεται!

1

Τα φαινόμενα παραμελήσεως και κακοδιαχειρίσεως των αρχαιολογικών χώρων στην Ελλάδα ίσως να μην αποτελούν ειδήσεις. Ωστόσο κάποια σχετικά περιστατικά φαντάζουν απίστευτα θλιβερά, ακόμα και για τα ελλαδικά δεδομένα μονίμου ακηδίας και αδιαφορίας των βαρυσημάντων συμβόλων του παρελθόντος, της ιστορικής κληρονομιάς…

Τέτοια περίπτωση αποτελεί ο ταλαιπωρημένος χώρος της Ακαδημίας Πλάτωνος. Η σημασία του χώρου, υπερβαίνει τα όρια της αρχαιολογίας και αφορά την ίδια την ιστορία όχι μόνο του ελληνικού αλλά του παγκοσμίου πολιτισμού, δεδομένου του ρόλου της πλατωνικής διδασκαλίας ως βάσεως της φιλοσοφίας σε παγκόσμιο επίπεδο, διαχρονικώς. Πρόκειται για τον χώρο που στέγασε επί σχεδόν μία χιλιετία, το πρώτο ίδρυμα γνώσεως, το οποίο από την εποχή της ιδρύσεώς του από τον Πλάτωνα και την ακμή που γνώρισε τον 4ο αιώνα π.Χ., συνέχισε να λειτουργεί αδιαλείπτως έως το κλείσιμό του από τον Ιουστινιανό το 529 μ.Χ., τον μανιώδη αυτόν πολέμιο του αρχαίου ελληνικού πνεύματος που επέφερε τα τελευταία πλήγματα στον μόνο τόπο στον οποίο συνέχιζε ανοιχτά να διδάσκεται εθνική σκέψη. Απετέλεσε δε και σύμβολο της αντιστάσεως των εθνικώς σκεπτομένων φιλοσόφων έναντι της ιουδαιοχριστιανικής σκοταδιστικής πολιτικής που είχε εν τω μεταξύ καταφέρει να καταδικάσει στην σιωπή, μεταξύ άλλων και το μουσείο και την βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας, ήδη από τις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ. (σφαγή της Υπατίας).

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

 

«Ανθρώπινα δικαιώματα» εις την υπηρεσίαν του εκπιθηκισμού…

maxresdefaultΤα περιβόητα «ανθρώπινα δικαιώματα» και η γενικωτέρα πολιτική προστασίας των «ευαλώτων μειονοτήτων» είναι ένα πανούργο και πολυσχιδές, καθ’ όλα δε Σιωνιστικό, σόφισμα, όπερ κυρίως επεστρατεύθη μεταπολεμικώς, εξ αρχής στοχεύον εις την πλήρη διάλυσιν των εν Ευρώπη εναπομεινασών κοινοτήτων, τον πλήρη των εκφυλισμόν και την παράλυσιν κάθε φυσικής των αυτοαμύνης ώστε, εν τέλει, να καταλήξουν εις την αντικατάστασίν των με απροσώπους καταναλωτικάς κοινωνίας, ως μοιραίων απολήξεων της σταδιακής εξαφανίσεως κάθε συνδετικού και ενωτικού των στοιχείου, όπως (αληθής) κουλτούρα, γλώσσα και, ιδίως, φυλή.

Ο βασικώτερος πυλών των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» είναι η κοινωνική κυριαρχία του ακράτου ατομισμού, εις βάρος κάθε αιωνίας αναφοράς εις αυθεντικάς αξίας, αρρήκτως συνδεομένας προς Κοινότητα, Έθνος, Ιστορίαν, Φυλήν: ήτοι, η απάλειψις πάσης θεμελιώδους ευθύνης των πολιτών και η εν ταυτώ ασύστολος ανάδειξις εκ του μη όντος και αδιάκριτος αναγνώρισις πλασματικών, παραπλανητικών και ανοήτων κατά το πλείστον δικαιωμάτων των ως και ακινδύνων δια το Σύστημα «ελευθεριών», καθιστώντας την ως άνω (ανεστραμμένην) «πολιτικήν» άκρως ελκυστικήν δια τας εκφυλισμένας ματαίας υπάρξεις των πάλαι ποτέ αληθών πολιτών και νυν φαντασμένων εγωκεντρικών παπαγάλων, οίτινες τελικώς πείθονται ότι δύνανται όλοι των να βυθισθούν συλλογικώς εις αυταπατητικάς «πραγματικότητας», να γενούν καναπεδάτοι αφέντες και πλούσιοι ακαμάτηδες και, επομένως, … να «δικαιούνται» ν᾿ αδιαφορούν δια τας ανεπανορθώτους κοινωνικάς συνεπείας της αρρωστημένης ταύτης κατάντιας.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἡ θεία Φωτιὰ τῆς καταστροφῆς και τῆς ψυχῆς τῆς Δημιουργίας.

xarama_2Μέχρι της επιβολής της κοσμοθεωρίας του “θείου βρέφους” και των άλλων μεσανατολικών θρησκειών στους Αρίους λαούς, η αίσθηση της θειότητος της φλόγας ήταν κοινό σημείο όλων των Αρίων λαών, με περισσότερο ίσως γνωστή την πυρολατρία στους ζωροάστρες Πέρσες. Το Πῦρ ήταν στὸν Ηράκλειτο η εικόνα του Όντος, του Ενός· η ιερά εστία έκαιγε πάντα, πράγμα που επεβίωσε και μετά την επέλαση του ιουδαιοχριστιανισμού στην λαϊκή παράδοση και υιοθετήθηκε και από την εκκλησία (κατά την δολία της συγκρητιστική στρατηγική διεισδύσεως).
Γενικώς, όμως, με την έλευση του χριστιανισμού (στην Ευρώπη) και εν συνεχεία του Ισλάμ (στην Περσία), και γενικώτερα με την μόλυνση της αρίας ψυχής από τους μεσανατολικούς ψυχικούς εισβολείς (οι οποίοι άνοιξαν τον δρόμο και για την μετέπειτα φυσική εισβολή, όπως μάλιστα διαπιστώνεται σήμερα), η λατρεία αυτή χαρακτηρίστηκε ως “ειδωλολατρία”, αφού εκπορευόταν από την ίδια ψυχή που γέννησε το ολυμπιακό πάνθεον αλλά και, φυσικά, επειδή ήταν συνυφασμένη με μία στάση ζωής η οποία, ούσα βαθύτατα πνευματική και υπερβατική, δεν θα μπορούσε να έχει καμμία σχέση με τις (υπό τον αποστεωμένο ψευδομεταφυσικό, μαγικοθαυματουργικό τους μανδύα) υλιστικές και αποκλειστικώς ατομικιστικές (ακόμη και με την υστεροβουλία της ατομικής “σωτηρίας”) εστιάσεις των μεσανατολικών εισβολέων.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

H γένεσις του μονοθεϊσμού.

h

  Είναι δυνατόν να υπάρχει ο θεός χωρίς τους ανθρώπους; Ποιά άραγε ισχύ θα είχε ο θεός εάν δεν υπήρχαν τα θνητά όντα; Επίσης υπήρχε άραγε κάποια εποχή όπου ούτε θεός υπήρχε ούτε άνθρωπος; Ας ερωτήσουμε και κάτι άλλο; Υπήρξε εποχή κατά την οποία θεός και άνθρωπος ήταν ένα; Είναι άραγε δυνατόν ο άνθρωπος να υπήρξε ή να υπάρξει χωρίς το θεό; Ποια πραγματική οντολογική τρίτη θα λέγαμε δύναμη υποκρύπτεται πίσω από το θεό και τον άνθρωπο, η οποία τους δημιούργησε και τους καθοδηγεί μέχρι τη στιγμή της αυτοαναίρεσής τους και της συνέχειας της απείρου οντολογικής εσωτερικής συνέχειας;

  Στον κόσμο του θεού και του ανθρώπου εκείνο το οντολογικό μέγεθος το οποίο αναιρείται είναι η συνέχεια. Ο άνθρωπος εσωκλείεται στη διάσταση που ξεκινά από την ιδέα του πρώτου θεϊκού όντος και του δημιουργηθέντος εξ αυτού κόσμου και τελειοποιείται στην ανθρώπινη πόλη και πολιτισμό. Ο μονοθεϊσμός τελειοποιεί τον παρόντα κύκλο της διάστασης στερεοποιώντας το μοντέλο εμμενούς διάστασης που όπως ήδη είπαμε ξεκινά από το θεό και διά της φύσης-κόσμου περατώνεται στον άνθρωπο.[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Παράλληλες εκδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με αφορμή τον εορτασμό του Χειμερινού Ηλιοστασίου

Τελική. Δεκ.Οι οργανώσεις Θεσσαλονίκης και Αθηνών του ΑΡΜΑτος διοργανώνουν το Σάββατο 19 και την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου αντιστοίχως διαλέξεις με θέμα την εορτή του Ηλιοστασίου.

 Επί μέρους θέματα που θα αναπτυχθούν:

 • Χειμερινό Ηλιοστάσιο: Ο θρίαμβος του Φωτός.

 • Η πάλη των αλλοτρίων δογμάτων.

 • Ο εορτασμός του στους Ινδοευρωπαϊκούς λαούς.

 • Η σημασία της εορτής σήμερα.

Το ΑΡΜΑ πραγματοποίησε στην Αθήνα ημερίδα αφιερωμένη στο έργο του Ι. Έβολα.

Φ.2.Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, στον χώρο εκδηλώσεων της οργανώσεως Αθηνών του ΑΡΜΑτος, πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία, ενώπιον πολυαρίθμου ακροατηρίου, ημερίδα αφιερωμένη στον βίο και το έργο του Ιούλιου Έβολα. Παλαιοί και νέοι αγωνιστές και υποστηρικτές των ιδεών του εθνοκοινοτισμού, γνώστες και μη του έργου του σπουδαίου Ιταλού φιλοσόφου, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τρεις πολύ ενδιαφέρουσες εισηγήσεις, μέσω των οποίων παρουσιάστηκαν βασικές πτυχές της εβολιανής κοσμοθεάσεως. Ο πρώτος ομιλητής αναφέρθηκε στην μεταφυσική διάσταση της Αναβάσεως, όπως πραγματώνεται ιδίως στην ορειβασία και εν γένει στα υψηλής επικινδυνότητος ορεινά αθλήματα και παράλληλα στην επιδίωξη κατακτήσεως των πάσης φύσεως κορυφών, των εσωτερικών επιτεύξεων και της (αυθ-)υπερβάσεως – επιδίωξη που, όπως αναλύθηκε, αποτελεί προτεραιότητα του ΑΡΜΑτος, στην οποία άλλωστε συμβολικά παραπέμπει το ίδιο το ανωτροπικό έμβλημα του ΆΡΜΑτος. Ακολούθησε εισήγηση-ανάλυση αναφορικά με την αξία συγκερασμού γνώσεως, δράσεως και ενατενίσεως, στο πλαίσιο του «μεγάλου» και του «μικρού» ιερού πολέμου, των δυο όψεων δηλαδή του αγώνος (εσωτερικού και εξωτερικού) που πραγματώνεται σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Ο τρίτος εισηγητής παρουσίασε την στενή σχέση του ΑΡΜΑτος με την ευρωπαϊκή εσωτερική παράδοση και την σημασία της εβολιανής σκέψεως και πνευματικής κληρονομιάς ως πυξίδα προσανατολισμού και μέσο διαπλάσεως μιας Νέας Γενιάς, ενός Νέου Ανθρωπίνου Τύπου, ενός Νέου Πολιτισμού, που θα αναδυθεί ρωμαλέος μέσα από τα συντρίμμια του συγχρόνου καταρρέοντος αντι-πολιτισμού της σκοτεινής εποχής. Η εκδήλωση έκλεισε με υποβολή ερωτήσεων εκ μέρους του ακροατηρίου, συζήτηση και ανάπτυξη γόνιμου προβληματισμού. Παραθέτουμε εν συνεχεία το μήνυμα που απέστειλε ο επί κεφαλής του ΑΡΜΑτος, το οποίο ανεγνώσθη κατά την διάρκεια της εκδηλώσεως: [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ὡρισμένες διαπιστώσεις ἐν ὄψει τῆς ἐνάρξεως τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους

2

 Ἡ παρακμιακὴ ἐποχή μας, ἐποχὴ ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ ριζικῆς διαστρεβλώσεως τῶν νοημάτων (ἢ καὶ πλήρους ἀπουσίας νοήματος), ἐποχὴ βαθειᾶς καὶ γενικευμένης ψυχοσωματικῆς ἀλλοτριώσεως τῶν ἀνθρώπων, χαρακτηρίζεται – καθόλου τυχαῖα – καὶ ἀπὸ τὸν ἐκτροχιασμὸ τῆς ἀγωγῆς τῶν νέων.

 Χαρακτηρίζεται, ἐπίσης, ἀπὸ τὴν ριζικὴ ἀποκοπὴ τῆς παιδείας ἀπὸ κάθε παραδοσιακὸ στοιχεῖο καὶ κάθε ἐσωτερικὸ συνεκτικὸ δεσμό, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν συνακόλουθη κυριαρχία ἐκπαιδευτικῶν μεθόδων, συστημάτων καὶ πρακτικῶν ἐξόχως ἀφυσίκων, δυσαρμονικῶν καὶ ἀντι-ιεραρχικῶν, ἀπὸ ὅπου ἀπουσιάζει κάθε οὐσιώδης χαρακτὴρ καὶ περιεχόμενο: γι᾿ αὐτὸ καὶ βλέπουμε ὅτι, ὄχι ἁπλῶς συντηροῦνται οἱ ἀτομικὲς καὶ κοινωνικὲς παθογένειες καὶ στρεβλώσεις, ἀλλὰ καὶ πολλαπλασιάζονται καὶ κλιμακώνονται συνεχῶς, σὲ μιὰν ἀδιάπτωτη πορεία ἐκφυλισμοῦ καὶ καταβαραθρώσεως.

 Κοντὰ στὶς πολλὲς ἄλλες ἐπαναστατικὲς καί, ἐν ταυτῷ, παραδοσιακὲς μεταρρυθμίσεις, ποὺ πρόλαβε νὰ εἰσαγάγῃ τὸ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ καθεστὼς στὴν Γερμανία, ἦσαν καὶ οἱ ἀλλαγὲς στὴν ἐκπαίδευση καί, κυρίως, ἡ ἐμφύτευσις ἑνὸς ὁλότελα νέου ἐκπαιδευτικοῦ πνεύματος, κατὰ τὸ ὁποῖον ὤφειλε ὁ ἐκπαιδευτικὸς νὰ εἶναι ψυχοσωματικὰ ἰσορροπημένος, ἁρμονικὰ ἀνεπτυγμένος στὸ πνεῦμα καὶ στὸ σῶμα, σκληραγωγημένος, ἀνθεκτικὸς καὶ με φυσικὸ τρόπο ἐντεταγμένος στὴν Λαϊκὴ Κοινότητα. Ὅλα τὰ ὡς ἄνω στοιχεῖα διακρίνονται χαρακτηριστικὰ στὸ παρακάτω ἀπόσπασμα, ποὺ μεταφέρει τὶς ἐντυπώσεις ἑνὸς Ἕλληνος διευθυντοῦ τῆς ἀκαδημίας τῆς Θεσσαλονίκης, τοῦ Γεωργίου Ζομπανάκη, ὁ ὁποῖος μεταφέρει κάποια οὐσιώδη ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν εἰς τὴν ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ τοῦ ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ κράτους, παρμένο ἀπὸ τὴν μελέτη του «Οἱ παιδαγωγικὲς ἀκαδημίες στὴν Γερμανία καὶ στὴν Ἑλλάδα», ποὺ ἐξεδόθη τὸ 1935:[…][ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η “ΤΡΙΤΗ” ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Ὁ Μαρξισμός (Ἀριστερά) καὶ ὁ Καπιταλισμός (Δεξιά) εἶναι τὰ 2 ἀντιδιαμετρικὰ σημεῖα (εἶναι πολέμια μεταξύ τους) τοῦ ἴδιου ἄξονα. Εἶναι καὶ οἱ 2 ἰδεολογίες ἄκρως ὑλιστικές, οἰκονομοκεντρικὲς καὶ ἀντιλαμβάνονται τὸν Ἄνθρωπο ὡς παραγωγικὴ μονάδα καὶ ὄχι ὡς ψυχοσωματικὴ ὁλότητα. Οἱ 2 αὐτὲς ἰδεολογίες ἀντιπροσωπεύουν τὰ 2 ἄκρα μίας μονοδιάστατης θεωρήσεως, μίας εὐθείας, ἡ ὁποία ἔχει ἐπιβληθῇ δολίως καὶ κατὰ συνέπειαν ἔχει θεωρηθῇ ἐσφαλμένως ὡς τὸ γεωμετρικὸ μοντέλο τοῦ πολιτικοῦ (καὶ κατ’ ἐπέκτασιν κοσμοθεωρητικοῦ) φάσματος.

Αὐτὸ τὸ μοντέλο ἔχει σκοπίμως καὶ δολίως «ἀφήσει ἀπ᾿ ἔξῳ» τὴν τρίτη μεγάλη ἰδεολογία ποὺ ἔχει ξεπροβάλει ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία καὶ ἡ ὁποία δέν ἀνήκει πουθενὰ ἐπάνῳ στὴν προαναφερθεῖσα εὐθεία (στὴν ὁποίαν ἀνήκει καὶ τό -ἐπίσης οἰκονομοκεντρικὸ φυσικά- «κέντρο»), ἀλλὰ εὑρίσκεται ἔξω, ὑπεράνω καὶ ἐπέκεινα αὐτῆς:[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ο τρόπος της «αριστεράς» εξουσίας.

Το σύμπαν – ειδικά από τον Ηράκλειτο και μετά – είναι ενιαίο, όχι ως τέτοιο αλλά στο μυαλό των ελλόγων ανθρώπων. Όλα πλέον μπορούν να ιδωθούν σαν μία συνέχεια ∙ σε όλα τα επίπεδα μπορούμε να ανακαλύψουμε αιτίες, τρόπους και σκοπούς, σύμφωνα με τους οποίους εκτυλίσσονται γεγονότα και συμβάντα. Ο Ηρακλείτειος Λόγος και μετέπειτα ο μετασωκρατικός λόγος έθεσε σειρά και τάξη στον κόσμο, εύκολα μπορούμε να κατανοήσουμε παραμέτρους και παράγοντες που κινούν τον κόσμο μας.[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

H σύγχρονος αόρατος χείρ.

Πολλά είναι τα ερωτήματα που μας απασχολούν σχετικά με τον τρόπο που κινείται και εκτυλίσσεται ο κόσμος μας. Ας θυμηθούμε και μόνο το Αριστοτελικό τελεολογικό κριτήριο. Σύμφωνα με αυτό τίποτε στο σύμπαν, στον κόσμο, στην φύση δεν είναι τυχαίο. Η φύση δημιουργεί επάνω σε προκαθορισμένη κλίμακα προκειμένου να εκτυλίξει μία πολύ συγκεκριμένη σειρά ενεργειών, οι οποίες πάντα κάπου αποσκοπούν. Όλα γύρω μας εκπηγάζουν από συγκεκριμένες ιδέες και εκπροσώπους αυτών, οι οποίες σε κάθε περίπτωση πάντα και παντού κάπου στοχεύουν. Σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα πρέπει να δεχθούμε την τυχαιότητα ως κυρίαρχη δύναμη του πλανήτη μας. Ο Σταγειρίτης είναι σαφής σε αυτό. Η φύση κρύβει μέσα της τον σκοπό, την οδό προς το κάτι. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

“Ὁ Ἐθνικοσοσιαλισμὸς” (Ἐκ τοῦ ἔργου «Ἡ κοινωνικὴ οἰκονομικὴ ἐν τῆ ἱστορικῇ της ἐξελίξει» – 1950 – ὑπὸ Δημοσθένους Στεφανίδου)

Κράτος, κατὰ τὰς ἀντιλήψεις τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, εἶναι ἡ ὀργάνωσις μιᾶς κοινωνίας φυσικῶς καὶ ψυχικῶς ὁμοίων ἀνθρώπων πρὸς ἀποτελεσματικωτέραν ἐπίτευξιν τῆς διατηρήσεως τοῦ εἴδους της καὶ πραγματοποίησιν τοῦ ὑπὸ τῆς Προνοίας ὁρισθέντος εἰς αὐτὴν σκοποῦ. Τὸ κράτος δὲν εἶναι αὐτὸ καθ᾿ἑαυτὸ σκοπός, ἀλλὰ μέσον πρὸς σκοπόν, ὅστις ἀμέσως μὲν εἶναι ἡ ρηθεῖσα συντήρησις καὶ προαγωγὴ μιᾶς κοινωνίας ὁμοίων ἀνθρώπων, ἐμμέσως δὲ καὶ τελικῶς ἡ δημιουργία ἀνωτέρου ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ. Κράτη, ποὺ δὲν κέκτηνται πλήρη συνείδησιν τοῦ ἀπωτέρου τούτου σκοποῦ, εἶναι ἐκτρωματικὰ καὶ δὲν ἔχουν κανένα λόγον ὑπάρξεως.

Τὸν ἀνώτερον ἀνθρώπινον πολιτισμὸν ποὺ ἐπιδιώκει τὸ κράτος, δὲν δημιουργεῖ κυρίως εἰπεῖν αὐτό, ἀλλὰ τὸ περιεχόμενόν του, τὸ ἐντὸς τοῦ κράτους εὑρισκόμενον ἔθνος ἤ – ὡς λέγει ὁ Hitler – ἡ ὑπ΄αὐτοῦ διατηρουμένη φυλή. Ὅλαι ὅμως αἱ φυλαὶ δὲν προσιδιάζουν ἐξ ἴσου πρὸς πολιτιστικὴν ἀνάπτυξιν. Ὑπάρχουν ὑπὸ τὴν ἔποψιν ταύτην φυλαὶ ἀνώτεραι καὶ φυλαὶ κατώτεραι, ἄν καὶ ἐνίοτε ἡ ἱκανότης αὐτὴ εὑρίσκεται ἐν λανθανούσῃ καταστάσει καὶ ἐκδηλοῦται μόλις αἱ ἐξωτερικαὶ συνθῆκαι τὸ ἐπιτρέψουν. Κατὰ τὸν ἐθνικοσοσιαλισμόν, μόνη ἡ ἀρία φυλὴ προσιδιάζει πρὸς πολιτιστικὴν ἀνάπτυξιν, εἰς δὲ τοὺς κόλπους της (κατὰ τοὺς Γερμανοὺς ἐθνικοσοσιαλιστάς) προεξάρχει τὸ γερμανικὸν ἔθνος, προωρισμένον ὑπὸ τῆς Προνοίας νὰ μεγαλουργήσῃ εἰς τὸν κόσμον. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η ΣΥΝΑΦΕΙΑ ΔΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ.

  Η δουλεία κατά τον Αριστοτέλη ενυπάρχει φύσει. Ξεκινώντας από την Πλατωνική έννοια του φύσει δούλου, κατά τον Σταγειρίτη φιλόσοφο δέον να διακριθεί σαφώς και διαχωρισθεί το άρχον του αρχομένου. Στον Κόσμο, συνεχόμενο διά της αρμονικής τάξεως και, συναφώς, κάποιας εγγενούς οντικής ιεραρχίας, είναι το φυσικόν, «πέφυκεν», το ανώτερον να άρχει του υποδεεστέρου του· το οποίον πρέπει να υπακούει στις επιταγές του υπερτέρου του όντος, προς επιτέλεσιν του έργου το οποίο η φύση προέβλεψε και για τους δύο, συμφώνως προς την Κοσμικήν Τάξιν. Ο νόμος αυτός διέπει και την σχέση κυρίου και δούλου στην αρχαιοελληνική κοινωνία. Η τάξις αυτή επιτρέπει την επίτευξη της ιδίας φύσεως και στα δύο μέρη, εφ᾿ όσον και καθ᾿ όσον η σχέσις των αντανακλά την αρχική τους φύσι. Είναι δε εντελώς εσφαλμένη η διαδεδομένη, κυρίως μετά τους χριστιανικούς χρόνους, διαστρέβλωσις ότι οι δούλοι στην αρχαία Ελλάδα αντεμετωπίζοντο ως «αντικείμενα» και δεν ετύγχανον κανενός σεβασμού: απεναντίας. Τούτο μάλλον απετέλει ίδιον των βαρβάρων δουλοκτητών. Εκεί, όμως, δεν δύναται καθόλου να γίνει λόγος περί κοσμικής τάξεως αλλά περί περιστασιακής και στρεβλής σχέσεως δυνάμεως. Αυτό συμβαίνει, μάλιστα, στον ύψιστο βαθμό ακριβώς στην εποχή μας, όπου οι ευγενέστεροι υποδουλώνονται ολικώς στους αυθάδεις υπανθρωπίνους μεγιστάνας του χρήματος και των λοιπών στρεβλών κριτηρίων δυνάμεως της σκοτεινής μας εποχής.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Φύσις καὶ Ἰσότης.

Ἀποτελεῖ συνήθη πλάνη καὶ παρανόησι, συχνὰ ἀναδυομένη ὅταν ἀσκῆται κριτικὴ στὸν κομμουνισμὸ ἢ στὴν δημοκρατία βάσει τῶν πραγματικῶν τους ἁπτῶν ὀλεθρίων ἀποτελεσμάτων, νὰ ἀντιτείνεται ἡ κλασικὴ ἀνοησία πὼς «αὐτὸ δὲν εἶναι/ἦταν πραγματικὸς κομμουνισμός» ἤ, ἀντιστοίχως, «πραγματικὴ δημοκρατία», «ποὺ στὴν θεωρία εἶναι κάτι ἰδανικό»: παρατήρησις ποὺ ἔχει μὲν κάποιο στοιχεῖον ἀληθείας, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι ποτὲ δὲν εἶναι δυνατὴ οὔτε κατὰ προσέγγισιν ἡ συνολικὴ ἐπίτευξις τῶν «ἀρχῶν» της, τῆς διαφεύγει, ὅμως, ἡ κατανόησις τῆς βασικῆς ἀληθείας ὅτι, ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν θὰ ἠδύνατο ποτὲ νὰ ὑπάρξῃ οὔτε «πραγματικὸς κομμουνισμός» οὔτε «πραγματικὴ δημοκρατία»: ὄχι δὲ ἁπλῶς λόγῳ «ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν» πρὸ κάποιας στοχευομένης «ἰδανικῆς καταστάσεως» ἀλλ᾿, ἀπεναντίας, ἐπειδὴ ἀμφότερες οἱ ἐν λόγῳ ἀποστάξεις τῶν προκρουστείων ἐξισωτικῶν δογμάτων ἀποτελοῦν καθ᾿ ἑαυτὲς Ὕβριν ὑψίστη πρὸς αὐτὰ τὰ θεμέλια τῆς Κοσμικῆς Τάξεως, ὄντας ἐξ ὑπαρχῆς τελείως οὐτοπικὲς καὶ βιαστικὲς τῆς Φύσεως θεωρήσεις, ποὺ ἄν μετεφέροντο π.χ. στὸν κόσμο τῶν κυττάρων ἑνὸς ὀργανισμοῦ, μερικῶς διότι ὁλικῶς θὰ ἦτο ἀσύλληπτον, θὰ ἐπήρχετο στιγμιαίως πλήρης ἐκφυλισμὸς καὶ θάνατος.

Οὐχ ἧσσον, ἐν τούτοις, ἀποτελοῦν ἀμφότερα, ὅπως καὶ τὰ παντοειδῆ ἀποκυήματα καὶ ὑποπαράγωγα τῆς περιφήμου «ἰσότητος», πράγματι κάποιου εἴδους ἰδανικά: διότι ἀποδεικνύονται ΠΑΝΤΟΤΕ ἰδανικὰ ὀχήματα κοινωνικῆς ἀναρρήσεως τσαρλατάνων καὶ παντοειδῶν ἀναξίων, ποὺ ἐνεργοῦν στὸ ὄνομα τῶν ἀνωνύμων πολλῶν «ἴσων» πολιτῶν, πρὸς χάριν – ἀλλὰ καὶ δυνάμει! – ταπεινῶν ἐγωπαθῶν κινήτρων ἀλλὰ καὶ ὠργανωμένων σκοτεινῶν συμφερόντων, παρασκηνιακῶν ἢ καὶ ἀπροκαλύπτων, τῶν ὁποίων ἡ δημοκρατία ἀποτελεῖ τὸν ἀπόλυτον «παράδεισον» – ὅμως, πάντα, «γιὰ τὸ λαό», δηλαδὴ ἑλληνιστί, «εἰς ὑγείαν τῶν κορόιδων»!!!

Ἡ λεπτὴ ἀλλὰ θεμελιώδης αὐτὴ παρατήρησις ὑπεκφεύγει συνήθως ἀπὸ τοὺς «ἀναλυτὰς» καὶ ἀμπελοφιλοσόφους τοῦ σωροῦ, ὅμως κατωτέρω ἀναδημοσιεύουμε μὶαν ἐναργῆ καὶ ἁπλῆ συνάμα ἐπισήμανσί της ὑπό τινος πανεπιστημιακοῦ τὸ 1985.

Ὅρια μεταβλητότητος τοῦ χαρακτῆρος τῶν φυλῶν.

Κατ’ αρχήν όχι η μονιμότητα, αλλά η μεταβλητότητα φαίνεται να αποτελή τον γενικό κανόνα. Η ιστορία των λαών, μας δίνει αφορμή να υποθέσουμε, ότι η ψυχή τους υφίσταται μερικές φορές μεγάλες και πολύ γρήγορες μεταμορφώσεις. Για παράδειγμα ποιος είναι αυτός που αγνοεί την μεγάλη και ουσιαστική διαφορά μεταξύ του χαρακτήρος του Άγγλου Κρόμβελλ και του Άγγλου των σημερινών χρόνων… Ποιος ιστορικός δεν σημείωσε τις παραλλαγές του εθνικού χαρακτήρος μεταξύ του 17ου και του 18ου αιώνος; Και στις μέρες μας ποιος δεν διακρίνει την καταπληκτική διαφορά ανάμεσα στα σημερινά ατίθασα μέλη της Convention (Coventionellis) και του χαρακτήρος των ευκολομεταχείριστων δούλων του Ναπολέοντα;(2) Κι όμως ήσαν οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι σε διάστημα ολίγων ετών, φαίνονται τελείως αλλαγμένοι. Για να ξεκαθαρίσωμε τις αιτίες των μεταβολών αυτών, θα πρέπει ευθύς αμέσως να υπενθυμίσουμε ότι το «Ψυχολογικό όν» όπως και το ανατομικό-φυσικό όν, διαμορφώνεται και στηρίζεται σε θεμελιώδη και άφθαρτα χαρακτηριστικά, γύρω από τα οποία συγκεντρώνονται δευτερεύοντα τροποποιήσιμα χαρακτηριστικά. Ο κτηνοτρόφος, που μετατρέπει την ορατή εμφάνιση κάποιου ζώου, ο κηπουρός που αλλάζει την όψη ενός φυτού, έτσι που κάποιος που δεν είναι εξασκημένος να μην το αναγνωρίζει, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος – σε καμία περίπτωση – δεν έχει επηρεάσει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του είδους. Δεν επηρέασαν παρά μόνο δευτερεύοντα και πρόσθετα χαρακτηριστικά.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἡ ἀναρχία τοῦ Λιμπεραλισμοῦ.

Γιὰ νὰ θεραπευθῇ ἡ ἀναρχία τοῦ λιμπεραλισμοῦ ποὺ μᾶς μαστίζει, χρειάζεται πολλὴ δουλειά. Στὴν ἀρχὴ χρειάζεται προσπάθεια νὰ ἀποκατασταθῇ κάποιος πνευματικὸς καὶ ἠθικὸς ρυθμὸς σ’ ὅλες τὶς τάξεις, σ’ ὅλες τὶς ἡλικίες, ἀλλὰ εἰδικώτερα στοὺς νέους.

Εἶναι ἀνάγκη μέσα σ’ αὐτὸ τὸ πνευματικὸ χάος, μέσα σ’ αὐτὸ τὸν ἰδεολογικὸ κυκεῶνα, ὅπου βασιλεύει ἡ σύγχυση καὶ ἡ ἀσυναρτησία, νὰ βάλουμε κάποια σύνορα, νὰ στερεώσουμε μερικὰ σταθερὰ σκαριά, νὰ θεμελιώσουμε ἕνα κομμάτι στερεὸ ἔδαφος, γιὰ νὰ πατήσουμε. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀποκτήσουμε μιὰ ξεκαθαρισμένη ἔννοια τοῦ μέτρου καὶ τῆς ἀναλογίας τοῦ κάθε κοινωνικοῦ στοιχείου καὶ τῆς σημασίας τῆς ἀποστολῆς του μέσα στὸν κοινωνικὸ ὀργανισμό.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Σκέψεις περί της Πολιτείας

Μια πανάρχαια αντίληψη, που όσο και αν μοιάζει αυτονόητη, είναι σκοπίμως λησμονημένη, καθώς βρίσκεται στον αντίποδα των συγχρόνων εκμαυλιστικών πολιτικών και κοινωνικών θεωριών, είναι ότι, η πολιτική είναι ίσως η ανώτερη τέχνη της ζωής! Κύριο αντικείμενο της πολιτικής θα πρέπει να είναι η ζώσα πολιτεία. Περί της τέχνης αυτής και του αντικειμένου της, δηλαδή της πολιτείας, πρώτοι οι Έλληνες ήταν που στοχάστηκαν και μάλιστα συστηματικώς. Οι Έλληνες ήταν εκείνοι οι οποίοι ίδρυσαν τις πρώτες αυθεντικά πολιτικές κοινότητες, εντός των οποίων οι πολίτες είχαν ρόλους και μεταξύ τους συσχετίσεις που καθιστούσαν τις κοινότητες αυτές οργανικά διαρθρωμένες. Προτού οι Έλληνες σχηματίσουν πολιτικές οντότητες, υπήρξαν βέβαια πολλά κράτη που ήταν και μεγάλα και πολύ ισχυρά. Όμως τα κράτη αυτά δεν ήσαν Πολιτείες, αφού αποτελούνταν από υπηκόους-υποτακτικούς, όχι από πολίτες. Μια πολιτεία διαφέρει λοιπόν από το κράτος κατά τούτο κυρίως: ότι στηρίζεται κατά βάσιν στην αυτοσυνειδησία των πολιτών της και την οργανική σχέση τους προς την κοινότητα, κοινότητα αίματος και πνεύματος. Οι πρόγονοί μας, οι Έλληνες, όχι μόνον εισήγαγαν την έννοια της πολιτείας αλλά και φιλοσόφησαν περί αυτής και περί της πολιτικής τέχνης.[…]

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Αἱ «ἀλώπεκες» καὶ οἱ «λέοντες»…(Μία καιρία ὀξυδερκὴς κοινωνιολογικὴ παρατήρησις!)

Ἐκ τοῦ ἔργου τοῦ James Burnham «Ἡ αὐτοκτονία τῆς Δύσεως», Ἀθῆναι, 1975, ἐκδόσεις Δ.Ε.ΝΕ.Α., ὅπου ἐκτίθενται ἐν συνόψει κάποιες καίριες καὶ κρίσιμες ψυχοκοινωνιολογικὲς παρατηρήσεις τοῦ Βιλφρέντο Παρέτι. Θὰ πρέπει αὐτὲς νὰ νοηθοῦν στὴν πλήρη τους γενικότητα, ὄχι μόνον ἐν σχέσει πρὸς τὴν πολιτικὴν διεύθυνσιν καὶ ἔλεγχον τοῦ κράτους. Ἐπὶ πλέον παρατηρήσατε πόσον ἀκόμη ἡ ἀνάδειξις τῶν «ἀλωπέκων» καὶ ὁ ἐκτοπισμὸς τῶν «λεόντων» ἔτι περαιτέρω ἐντείνεται εἰς τὸ ἔπακρον ἐκ τῆς ἰδίας τῆς δομῆς, τῆς ἐπιφανειακότητος, τῆς στιγμιαίας προοπτικῆς καὶ τῆς πωλήσεως φαινομενικοτήτων πρὸς τὰς ψηφαγέλας τῆς δημοκρατίας καὶ τῶν ποικίλλων της φαιδρῶν μειξοπαραλλαγῶν.[…]

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Τὸ θλιβερὸ φαινόμενο τῆς ἀγυρτείας ποὺ χαρακτηρίζει τοὺς πλείστους τῶν ἐν Ἑλλάδι κύκλων αὐτοκλήτων «ἀρχαιολατρῶν-ἀρχαιοθρήσκων-ἑλληνοκεντρικῶν». [Μέρος 2ο]

Δημοσιεύσαμε την περασμένη εβδομάδα το πρώτο μέρος της ανάλυσής μας αναφορικά με το εν Ελλάδι θλιβερό φαινόμενο του ειδεχθούς τσαρλατανισμού που εκφράζουν οι ποικίλοι θιασώτες ενός διογκουμένου ρεύματος κάποιων οψίμων, τάχα «ελληνοκεντρικών», «αρχαιοελληνιστών», «νεοπαγανιστών», κλπ, οι οποίοι με την στάση τους κατ’ ουσίαν, παραχαράσσουν, πλαστογραφούν και διαστρέφουν την ελληνική ιστορία και την ελληνική θρησκευτικότητα, την οποία ασφαλώς είναι φύσει αδύνατον να προσεγγίσουν, αδαείς όντες. Έχοντας ήδη σκιαγραφήσει τα χαρακτηριστικά των δύο μεγάλων κατηγοριών του περί ού ο λόγος τσαρλατανισμού, ήτοι, πρώτον, των αρχιερέων της αγυρτείας και, δεύτερον, των αδαών και αφελών θυμάτων τους, που απαρτίζουν το τηλεοπτικό και αγοραστικό κοινό της όλως προσοδοφόρου φάμπρικας ανοητολογίας, ας προχωρήσουμε λίγο ακόμη, απαριθμώντας τα κύρια τυπολογικά χαρακτηριστικά αυτού του «χώρου».[…]

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Τὸ θλιβερὸ φαινόμενο τῆς ἀγυρτείας ποὺ χαρακτηρίζει τοὺς πλείστους τῶν ἐν Ἑλλάδι κύκλων αὐτοκλήτων «ἀρχαιολατρῶν-ἀρχαιοθρήσκων-ἑλληνοκεντρικῶν» [Μέρος 1ο].

Θίξαμε προ ημερών διάφορες σοβαρές εκδηλώσεις ιδεολογικής αλλοιώσεως που μαστίζουν τον ευρύτερο πολιτικό «χώρο» (που εμφορείται – ή θεωρεί ότι εμφορείται – από εθνικές ιδέες), ομαδοποιούμενες υπό τον γενικό αντιφατικό τίτλο «εθνικομπολσεβικισμός». Όσο και αν ενδεχομένως στενοχωρούμε ορισμένους, κρίνουμε σκόπιμη την παρουσίαση αυτών των επισημάνσεων, διότι είναι σημαντικό, σε μια εποχή γενικής συγχύσεως και αποπροσανατολισμού, άπαντες οι ενδιαφερόμενοι και ιδίως τα νεαράς ηλικίας άτομα που προσελκύονται από συναφείς ιδέες, τα οποία ενδεχομένως ούτε γνωρίζουν την ιδιαιτέρα ιδεολογικοπολιτική γενεαλογία, ούτε βεβαίως το ποιόν των προσώπων που εκπροσωπούν την μία ή την άλλη «τάση», να έχουν την ευκαιρία, μέσω αναλύσεων και διευκρινίσεων, να σχηματίσουν μια καθαρή εικόνα των διαφόρων εμφανιζομένων «τάσεων» και της αντιστοίχου πολιτικής ανθρωπογεωγραφίας, αξιολογώντας, αναλόγως, ό,τι γνωρίζουν, διαβάζουν ή συναντούν. Σειρά έχει η στηλίτευσις [σε δυο συνέχειες] ενός άλλου θλιβεροτάτου φαινομένου του ευρυτέρου «χώρου»: του φαινομένου της αγυρτείας που χαρακτηρίζει τους πλείστους των εν Ελλάδι κύκλων αυτοκλήτων «αρχαιολατρών – αρχαιοθρήσκων – ελληνοκεντρικών».[…]

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Τὸ ἰδεολόγημα τοῦ «ἐθνικομπολσεβικισμοῦ»/«στρασσερισμοῦ» καὶ ἡ συναφὴς ἰδεολογικὴ σύγχυσις.

Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων – μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν. (Ὁμήρου Ἰλιάς, Ζ 208) Αρκετός λόγος γίνεται τελευταίως περί του λεγομένου «εθνικομπολσεβικισμού». Λαμβάνοντας ως αφορμή κάποια σχετικά ερωτήματα που έχουν τεθεί το προηγούμενο διάστημα από αναγνώστες της ιστοσελίδας καθώς και τις πρόσφατες πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις στην περιοχή της Ουκρανίας και της χερσονήσου της Κριμαίας, κρίνουμε σκόπιμο να προβούμε σε ορισμένες αναγκαίες διασαφηνίσεις και οριοθετήσεις, προκειμένου να διαλυθεί η εκτεταμένη περί το θέμα ιδεολογική σύγχυσις. Οι υποστηρικτές του λεγομένου «εθνικομπολσεβικισμού» διατυπώνουν στα κείμενά τους μια περίπου εσχατολογική γενεαλογία της «εθνικομπολσεβικικής» κινήσεως, ανάγοντας την αφετηρία της σε κάποιους τάχα αμοιβαίους δεσμούς[…]

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Στὴν μάχη τοῦ ἀνικήτου μας Ἡλίου…

Ἐν ὄψει τῆς κοσμικῆς συγκυρίας τοῦ μεγάλου Ἡλιοστασίου, σηματοδοτοῦντος τὴν περιοδικὴ ἀναστροφὴ πορείας κατὰ τὴν μεταξὺ Σκότους-Φωτὸς ἐναλλαγὴν, δίκην ἀρχετύπου Ἀντιμαχίας μεταξὺ ἀφ᾿ ἑνὸς τῶν ἀνορθωτικῶν, ζῳογόνων, ἀνωτροπικῶν δυνάμεων ἔναντι, ἄφ᾿ ἑτέρου, τῶν λυσσωδῶν συσπειρωμάτων σκότους καὶ θανάτου, διαλύσεως καὶ φθορᾶς, συμμετέχουμε κι οἱ ἴδιοι καὶ συμπολεμοῦμε κατὰ δύναμιν συνειδητῶς στὸν ἀέναο τοῦτον κοσμικὸ Ἀγῶνα, καθὼς ἡ συνείδησίς μας συντονίζεται σ᾿ αὐτὸν κι ἐναρμονίζεται μὲ τὴν πρωταρχική μας ταὐτότητα καὶ φυλετικὸ-πνευματικὸ προσδιορισμό.

 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο.

Ανάμεσα στις “συνηθισμένες” ημέρες του έτους, στις οποίες ο σημερινός άνθρωπος δεν δίνει την δέουσα σημασία, θεωρώντας τες μέρος της ρουτίνας της καθημερινότητος, υπάρχουν ορισμένες ιδιαίτερες ημέρες, όπως η σημερινή, που λόγω της κοσμικής τους σημασίας, σηματοδοτούν αφενός αστρονομικά γεγονότα, ταυτόχρονα όμως οδηγούν σε εσωτερική ανάταση, την οποία ορισμένοι μόνο έχουν την ικανότητα να συναισθάνονται. Μπορεί λοιπόν για τις σημερινές κοινωνίες,όπως έχουν διαμορφωθεί, η 21η Δεκεμβρίου,φαινομενικά να μη συμβολίζει τίποτε, στην Ευρώπη όμως των μεγάλων πολιτισμών,των εθνών και των ανθρώπων, στις εποχές των πολεμιστών και των φιλοσόφων, καθώς και στην Ευρώπη που εμείς οραματιζόμαστε, η 21η Δεκεμβρίου δεν είναι μία καθημερινή μέρα, αλλά μία γιορτή με τεράστια σημασία.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΞ ΑΥΤΗΣ ΑΝΑΒΡΥΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ, ΥΓΙΟΥΣ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΟΣ – Ἄρθρον τοῦ Γ. Βρασιβανοπούλου ἐκ τῆς μηνιαίας ἐπιθεωρήσεως «Νέα Πολιτική» (1937)

Ἡ ἐκ τῆς φυσικῆς αἰσθητικῆς κινήσεως προερχομένη χαρὰ καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἐξαρτωμένη πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία παρήγαγον τὴν περίφημον Ἑλληνικὴν φαιδρότητα, ἥτις ἐν ἁρμονικῇ συναφείᾳ μετὰ τοῦ ἀριστοκρατικοῦ πνεύματος τῆς Ἑλληνικῆς μεγαλοψυχίας διακρίνει τὸ καθαρὸν Ὀλυμπιακὸν πνεῦμα. Ὑπ᾿ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἡ ὀλυμπιακὴ εὐγένεια ἀναφέρεται εἰς τὴν ὑψίστην βαθμίδα τῆς ἀνθρωπίνης εὐδαιμονίας καὶ συνενώνει τὰς δύο ἠθικὰς ἀρχὰς τοῦ Καντίου περὶ προσωπικῆς τιμιότητος καὶ «ξυνῆς» (καθ᾿ Ἡρακλείτειον ὁρολογίαν, ἤτοι κοινῆς) εὐδαιμονίας ἐν τῇ προσωπικότητι ἑνὸς ἐλευθέρου, ὡραίου καὶ ἰσχυροῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἐλεύθερος Ἕλλην τῆς μυθολογικῆς εὐδαιμονίας δὲν ἐδίσταζε νὰ συγκρίνῃ καὶ νὰ παραβάλλῃ ἑαυτὸν μὲ τοὺς θεοὺς ὅσον ἀφορᾷ τὴν ζωϊκὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν βιοτικὴν εὐδαιμονίαν. Πρὸς τοῦτο τὸν παρώτρυνε τὸ πνεῦμα τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, οἱ δὲ ἀναδεικνυόμενοι Ἥρωες τῆς ὀλυμπιακῆς ἀριστοκρατίας τοῦ ἐχρησίμευον ὡς πρότυπα παραδείγματα καὶ ὁδηγοί.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ

Εν μέσω της διαρκώς ογκούμενης λαϊκής δυσαρέσκειας – απότοκο της ακραία ξενόδουλης πολιτικής της εξωνημένης γαλαζοπράσινης συγκυβέρνησης – που εκφράζεται τις μέρες αυτές με κύμα γενικευμένων απεργιακών κινητοποιήσεων, έχει σημασία να παρατηρούμε με οξυδέρκεια και να διακρίνουμε με σωφροσύνη την ουσία των εν τω βάθει συντελούμενων κοινωνικών διεργασιών, ήτοι των σοβαρών, αν και εκ πρώτης όψεως δυσδιάκριτων, εκφυλιστικών συμπτωμάτων και ψυχολογικών αλλοιώσεων, που αποτελούν δείκτες του μετασχηματισμού και εν τέλει της αποδομήσεως της κοινωνίας ως αποτέλεσμα της καταλύσεως κάθε ουσιώδους στοιχείου εσωτερικής συνοχής. Σχετικό με το θέμα αυτό είναι το εξαιρετικό κείμενο του σπουδαίου ανατόμου της φυλετικής ψυχοσυνθέσεως των εθνών, Γουστάβου Λε Μπόν, το οποίο αναδημοσιεύουμε εν συνεχεία, όπου αποκαλύπτεται αριστοτεχνικώς πώς ο μαζάνθρωπος, ως κυρίαρχος ανθρωπολογικός τύπος των χαοτικών δημοκρατικών κοινωνιών ασκεί σταθερώς εκφυλιστική επίδραση στα κοινωνικά ήθη οδηγώντας τους λαούς στην αποσύνθεση.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἡ Ὑπερβορεία ὡς ὁρίζων, ὑπέρβασις καὶ πεμπτουσία τῆς ὑπάρξεώς μας.

Ένας ύστατος προορισμός , μία τέρψη της σκέψεως για το τέλος είναι η Υπερβορεία μας, ένα απροσδιόριστο από τον νου όριο πέραν του οποίου διαρρηγνύονται ακαριαία και ολοκληρωτικά τα δεσμά με την εφήμερη παρουσία μας. Μαία των ονείρων μας, τροφός των προσπαθειών μας και σύντροφος που φροντίζει τις πληγές μας. Ένας οδηγός προς τα πεδία εκείνα των Ηρώων , μία γέφυρα από την νεκροφιλία στην ενεργό ζωή, μία εισπνοή ελπίδος. Μας έχει με τον τρόπο της καταδείξει πως δεν θα μας στερήσει το δικαίωμα αυτό της ελπίδος ακόμη και αν για χρόνια παλέψουμε εντός γυαλιστερών πανοπλιών οι οποίες κάτω από την λάμψη και το ορθό παράστημά τους θα κρύβουν από τους εχθρούς την κόπωση, τον πόνο και τις πληγές του ταλαιπωρημένου φυσικού σώματος. Ακόμη δηλαδή και στα ημικύκλια κάποιων περιόδων φθοράς και αποπροσανατολισμού μας έχει βεβαιώσει πως θα μας λυτρώσει αν την λυτρώσουμε και εμείς από την ανάγκη επαναφοράς και ενσαρκώσεώς της.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

200 έτη από τη γέννηση του Ριχάρδου Βάγκνερ.

Με αφορμή την σημερινή επέτειο 200 ετών από την γέννηση του κορυφαίου Γερμανού μουσουργού Ριχάρδου Βάγκνερ, μύστη της φυλής μας και γνησίου εκφραστού του Αρίου Ευρωπαϊκού πνεύματος στην πιο καθαρή του μορφή, αφιερώνουμε στους αναγνώστες της ιστοσελίδος μας ένα ιστορικό βίντεο, στο οποίο ο σπουδαίος αρχιμουσικός Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ διευθύνοντας ορχήστρα εντός εργοστασίου (!) ερμηνεύει το Βαγκνερικό έργο “Οι Αρχιτραγουδισταί της Νυρεμβέργης” – όταν, επί εθνικοσοσιαλιστικής διακυβερνήσεως (1942), ακόμα και οι εργάτες είχαν δικαίωμα στον ευγενέστερο πολιτισμό! Παραθέτουμε επίσης το πασίγνωστο και εξόχως ορμητικό βαγκνερικό έργο «Ο Καλπασμός των Βαλκυριών», ερμηνευμένο από τον κατεξοχήν ορμητικό διευθυντή ορχήστρας («maestro furioso») και «αντίπαλο» του Φουρτβέγκλερ, Ιταλό αρχιμουσικό Αρτούρο Τοσκανίνι

Ο ρόλος των δούλων στην αρχαία Ελλάδα.

Πολλά πράγματα και καταστάσεις που συνέβησαν και αναπτύχθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα έφθασαν σε εμάς τελείως διαστρεβλωμένες και ολοκληρωτικά αλλοιωμένες. Τρανό παράδειγμα είναι αυτό το οποίο έχει σχέση με τους δούλους στην Αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα. Αυτό το οποίο θα πρέπει να προσέξουμε είναι το ότι η δουλεία -τουλάχιστον στο κλεινόν άστυ, στο πρυτανείον σοφίας του Περικλέους – δεν έχει να κάνει με εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αλλά με την ίδια την υφή και τη φύση της Αθηναϊκής Πολιτείας – εν γένει της Ελληνικής Πολιτείας.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ελληνική Λαμπρή.

Η εορτή της Λαμπρής είναι μία ωραία συνέχεια της κουλτούρας που αναδείχθηκε μέσα από την Ελληνική τραγωδία. Το τρίπτυχο Λόγος(Πράξη)-Πάθος- Ανάσταση ζωντάνεψε κατά τρόπο μεγαλειώδη μέσα στους κόλπους της Αθηναϊκής δραματικής ποιήσεως. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ο Προμηθεύς μέσα από τη γενναία πράξη αυτοθυσίας του παρέδωσε στο ανθρώπινο γένος τον τρόπο της Πρακτικής Σοφίας, κατά κάποιο τρόπο ήταν ένας Λυτρωτής και αυτός των ανθρώπων. Έπαθε λόγω της γνωστής τιμωρίας που του επέβαλε ο Δίας. Οδήγησε όμως στην Ανάσταση την ανθρώπινη φυλή στην οποία υπέδειξε τον τρόπο εκμετάλλευσης της Φύσεως.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΘΕΜΑΤΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ: “Ο σημειακός ανθρωποκεντρισμός από τον Καρτέσιο έως τον Χάιντεγκερ”.”

Ίσως μία από τις πιο διάσημες φράσεις που διατυπώθηκαν κατά το πέρασμα της νέας φιλοσοφίας είναι η Καρτεσιανή “cogito ergo sum”. Είναι μία φράση που προσελκύει και αρέσει, επίσης κατοχυρώνει το αυτοτελές και ανεξάρτητο της υπάρξεως. Ο καθείς νοιώθει αυτοπεποίθηση όταν νοιώθει και πιστεύει ότι ως μόνος σκέφτεται και ως μόνος πράττει ενάντια ίσως και σε αυτό το νόμο και στην κοινότητα. Το «σκέφτομαι άρα υπάρχω» κατοχύρωσε σε ένα πρώτο διάβασμα την ατομική πορεία της μεταβυζαντινής δυτικοευρωπαϊκής -κυρίως- υπάρξεως.Ο καθείς νοιώθει αυτοπεποίθηση όταν νοιώθει και πιστεύει ότι ως μόνος σκέφτεται και ως μόνος πράττει ενάντια ίσως και σε αυτό το νόμο και στην κοινότητα. Το «σκέφτομαι άρα υπάρχω» κατοχύρωσε σε ένα πρώτο διάβασμα την ατομική πορεία της μεταβυζαντινής δυτικοευρωπαϊκής -κυρίως- υπάρξεως. Εύστοχα λοιπόν γράφει ο Ι.Μ.Μποχένσκι (Ι.Μ.Μποχένσκι, Ιστορία της σύγχρονης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, εκδ. Δωδώνη, σελ.36): «Η νεώτερη φιλοσοφία στάθηκε εναντία σε όλες αυτές τις θέσεις των σχολαστικών. Οι θεμελιώδεις αρχές της είναι η μηχανιστική αντίληψη η οποία καταργεί την ιεραρχική και καθολική σύλληψη του Είναι και η υποκειμενιστική αντίληψη η οποία εκτρέπει τον άνθρωπο από τον μέχρι τώρα προσανατολισμό του προς το θεό και θέτει ως κέντρο το υποκείμενο. …

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η εποχή της Μέδουσας.

Σε ποιο άραγε μέγεθος και βαθμό η Ελληνική μυθολογία μας λέει και μας παραδίδει αλήθειες; Θα απαντούσαμε απόλυτα καταφατικά, απόλυτα θετικά. Ο μύθος δεν είναι τίποτε άλλο παρά κεκαλυμμένη έλλογη αλήθεια δοσμένη με ένα φαινομενικά άλογο τρόπο που η αλογία καλύπτεται μέσα από την ισχυρά φυσική περιγραφή. Ο Περσέας λοιπόν δεν πρέπει να ιδεί τη Μέδουσα στο γνωστό μύθο διότι θα μαρμαρωθεί. Το κεφάλι της Μέδουσας αποτελείται από όφεις, δεκάδες χιλιάδες από αυτά τα επαχθή πλάσματα – τα οποία ανά πολιτισμό αποκτούν και άλλη σημασία. Ο Περσέας τη σκοτώνει κοιτάζοντάς την μέσα από ένα έσοπτρο, καθρέπτη. Καταφέρνει λοιπόν το σκοπό του. Παραμένει άνθρωπος ημίθεος – πατέρας του ο Δίας – σταθερός στο θείο του δρόμο, δεν μαρμάρωσε, δεν πέτρωσε. Όλοι λίγο πολύ κατανοούμε το βαθύτερο νόημα του αλληγορικού μύθου.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Το εσωτερικό και μυστικό ταξείδι του Άλλου ανθρώπου από τους προσωκρατικούς έως τους Εθνικοσοσιαλιστές φιλοσόφους.

Αυτό το οποίο θα πρέπει σαφέστατα να τονίσουμε είναι πως το μέγιστο λάθος της κλασσικής ή αστικής ή παραδεδομένης φιλοσοφίας είναι η ματαία προσπάθεια να ορίσει με έναν παραμόνιμο τρόπο το Υποκείμενο Άνθρωπος, αποκόπτοντάς το ουσιαστικά από την συμπαντική ή καλλίτερα οντολογική απειρία του.Αυτή η «κακή» φιλοσοφία γύρω-γύρω είναι περικυκλωμένη θα μπορούσαμε να πούμε από μία άλλη διανόηση η οποία κάποτε γίνεται φανερή (Παρμενίδης) αλλά κάποτε απαγορευμένη (Έβολα), πάντως προβάλλει τον Άνθρωπο όχι ως σταθερή προσωπική οντότητα αγκυροβολημένη στη γη και σε έναν πρόσκαιρο πολιτισμό αλλά ως εσωτερική δύναμη, που πρίν και μετά από τη μορφή συνεχίζει να υπάρχει έχοντας άπειρο και διηνεκές περιεχόμενο. Οι προσωκρατικοί όπως και οι Εθνικοσοσιαλιστές δεν ορίζουν τον άνθρωπο αλλά τον εξελίσσουν, διότι γνωρίζουν ότι Είναι – και αυτό είναι άπειρος ορισμός που δεν δέχεται άλλον ορισμό. Η παραδεδομένη προδοτική (“ουμανιστική”) φιλοσοφία όμως κατά χριστιανικό ιουδαϊκό τρόπο προσπαθεί να ορίσει τον άνθρωπο, αφού ακριβώς τον εξέβαλε του Είναι και προσπαθεί να εύρει νέα κατώτερη θέση να τον τοποθετήσει.

Ας συγκρίνουμε ένα απόσπασμα του Χάϊντεγγερ με χωρίο του Χ.Ανδρούτσου. Αναφέρει ο Πατήρ του Αρείου Υπαρξισμού στο περιώνυμο έργο του «Είναι και Χρόνος»: «Πάσα οντολογία οσονδήποτε πλούσιον ή στερεόν σύστημα κατηγοριών και αν διαθέτη παραμένει κατά βάθος τυφλή και διεστραμμένη ως προς τον κατ΄εξοχήν αυτής σκοπόν εάν δεν έχη κατά πρώτον επαρκώς διευκρινήσει το νόημα του Είναι και δεν έχει συλλάβει αυτήν την διευκρίνισιν ως θεμελιώδη της αποστολή».Από την άλλη πλευρά στη Δογματική του ο Χ.Ανδρούτσος αναφέρει τα εξής χαρακτηριστικά: «Τα γενικά ταύτα επεξηγούμενοι οι δογματικοί λέγουσιν ότι ο Θεός εδημιούργησε τον κόσμον υπ΄αγαθότητος κινούμενος,ή όπερ το αυτό,ο κόσμος εδημιουργήθη,όπως κοινωνών της αγαθότητος ᾖ (: ώστε, κοινωνών της αγαθότητος, να είναι) συγχρόνως εξάγγελος άμα και υμνητής των τε άλλων τελειοτήτων του Θεού και δη της θείας αγαθότητος.Και εξάγγελος μεν εξ αντικειμένου των θείων τελειοτήτων είνε ο άζωος κόσμος, αγγέλλων καθ’ εαυτόν το μεγαλείον του δημιουργού».

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Στρατιώτης, Πόλεμος, Νίκη

Η γοητεία των λύκων έγκειται στην εναρμόνιση των αρχών των ευγενικών ενστίκτων με τις αρχές της σκληρής επιβιώσεως δια την ύπαρξη και επικράτηση. Το αριστοκρατικό τους παράστημα αντλεί το κάλλος του από την κατάσταση της σαρκός η οποία το ορθώνει. Ένα γκριζωπό τρίχωμα, καλοσχηματισμένο και λαμπυρίζoν υπό τις ακτίνες του Ηλίου θα αποτελούσε μία ακόμη φυσική ομορφιά. Οι πληγές, όμως, οι ουλές, τα ματωμένα σαγόνια, η πείνα και το κυνήγι που το χαράσσουν στο πέρασμα τους, αποτελούν ικανές και αναγκαίες συνθήκες διαπλάσεως μίας μοναδικότητος η οποία εξευγενίζεται πλήρως εν συνεχεία μέσω του διεισδυτικότερου από ποτέ, νέου ουρλιαχτού τους. Πυρακτωμένο ατσάλι, σκληρυμένο εκ της σφύρας του Αγώνος, με την προσοχή πάντοτε της αποφυγής υπερβάσεων των ορίων εκείνων της σκληρότητος τα οποία οδηγούν σε ευθραυστότητα.

Τα λιπαρά δάχτυλα, οι αφράτες κοιλιές, οι βυθισμένοι στην παχυσαρκία γνάθοι, τα χοντρά και λεπτά καλοδιατηρημένα και μυρωδάτα από κρέμες και αισθητικές περιποιήσεις σώματα των οποίων η επιφανειακή καθαρότητα της επιδερμίδος καλύπτει μία ηθική βρωμερή, ουδεμία σχέση δύνανται να έχουν με αγωνιστές του εθνικού σοσιαλισμού. Διότι, μήτε η συγγραφή, μήτε ο λόγος, μήτε η πολιτική, μήτε οι δράσεις για την διάδοση θέσεων, μήτε η οικονομική κατάσταση, μήτε οι ψευδαισθήσεις- διέξοδοι αποτελούν προορισμό μας. Προορισμός μας, είναι ο Παραδοσιακός Άνθρωπος, ο μόνος ικανός αναρριχητής στα όρη του εθνικοσοσιαλισμού διά την μετέπειτα μεταπήδηση στην Αλήθεια.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]