Πόσο; Πόσο κρατά το κλάψιμο του νεκρού; Ο αποχαιρετισμός; Ο αποδεσμευτικός λόγος;
Γιατί ναι, όλα τα παραπάνω είναι το μοιρολόι. Και βεβαίως και αποδεσμευτικός λόγος. Τον κλάψαμε, τον τραγουδήσαμε, άντε παραπέρα τώρα γιατί σα πολλά μας τα ‘πες… Τι;;;
Ναι, ακριβώς αυτό!
Ο μεταπολιτευτικός «πατριωτικός» χώρος, πέθανε. Επιτέλους!
Άφθονοι φιλοσοφικοί και επιστημονικοί προβληματισμοί έχουν αναπτυχθεί γύρω από το ζήτημα των πολεμικών συρράξεων από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστοριογραφίας. Τα γεγονότα μάλλον επιβεβαιώνουν ότι η πολεμική αντιπαράθεση αποτελεί έμφυτο συνοδοιπόρο του ανθρωπίνου όντος και θεμελιώδη κανόνα της του πολιτισμού, ειδικά αν αναλογισθούμε πως ο ήδη ένας πρώιμος πόλεμος στην ιστορία του ανθρώπινου είδους διεξήχθη στην προϊστορική εποχή μεταξύ του είδους Νeatherdal και του καινοπρεπούς τότε είδους, που κυριαρχεί ώς την σημερινή εποχή, τους Homo Sapiens. Μάλιστα κατόπιν αυτής της διαπίστωσης οι επιστήμονες συνηγόρησαν ότι ο πόλεμος αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης.
Προτού παρουσιάσουμε και αναλύσουμε τις ερμηνείες που δόθηκαν στον πόλεμο από τους ανθρώπους του πνεύματος, οι περισσότερες εξ αυτών παλαιές, η περιοδική αναφορά εδώ στοχεύει στην πρόληψη και απόκρουση των επιχειρημάτων που εκφράζονται από αιθεροβάμονες πασιφιστές οι οποίοι, συνταυτιζόμενοι συχνά με την γραμμική αντίληψη της ιστορίας, επενδύουν σε έναν αντιρεαλιστικό και παράλογο μυωπικό παρον-τισμό, αρνούμενοι την διαχρονικότητα κάποιων καταστάσεων. Έτσι η έναρξη της ερμηνευτικής σειράς θα έχει αντίστροφη πορεία, από τους πιο μοντέρνους εποχιακά προς τους αρχαιότερους. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Το φεμινιστικό κίνημα και τα διάφορα παρακλάδια του απετέλεσαν ένα από τα ισχυρότερα όπλα του Συστήματος στον αγώνα του για την διάλυση των δυτικών κοινωνιών καθ’ όλην την διάρκεια του 20οῦ αιώνος. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως διανύει μια παρατεταμένη περίοδο, μάλλον τερματικής, παρακμής, διότι έχει συνθλιβεί ανάμεσα στις Συμπληγάδες Πέτρες του δικαιωματισμού των «μεταναστών» και των «λοάτκι».
Καθώς όλα τα κινήματα του δικαιωματισμού έχουν κοινή προέλευση και κοινούς στόχους, ήτοι την καταστροφή του δυτικού πολιτισμού και την βιολογική συρρίκνωση της λευκής φυλής, απαγορεύεται να συγκρουστούν μεταξύ τους, ακόμη και όταν τα «δικαιώματα» του ενός εμφανώς καταπατούν τα «δικαιώματα» κάποιου άλλου. Δυστυχώς για τον φεμινισμό, τα δικαιώματα των γυναικών, που υποτίθεται πως υποστηρίζει, δεν καταπατούνται απλώς αλλά κυριολεκτικώς και μεταφορικώς υφίστανται βιασμό με θύτες τόσο τους «μετανάστες» όσο και τους «λοάτκι». Όμως οι κρυφοί πάτρονες των φεμινιστικών οργανώσεων απαγορεύουν ακόμη και τις λεκτικές αντιδράσεις απέναντι στην ασύλληπτα κτηνώδη σεξουαλική κακοποίηση που υφίστανται αναρίθμητες λευκές γυναίκες στα χέρια των «δύσμοιρων μεταναστών» σε όλα τα μήκη και πλάτη της Δύσεως. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
…
… Η κινητήριος δύναμις όλων των παρομοίας ψυχοσυνθέσεως περιθωριακών ομάδων είναι το μίσος· και οι «φιλόζωοι» δεν αποτελούν εξαίρεση. Το μίσος τους απέναντι στον άνθρωπο, ένα μίσος που πηγάζει από εσωτερικά κενά, ελλείμματα και συμπλέγματα, είναι η φλόγα που τους κρατάει ζωντανούς. Η αγάπη που δήθεν προσφέρουν στα ζώα δεν είναι τίποτε άλλο από μια μεταμφίεση του μίσους τους προς τους ανθρώπους, μιας και όσοι αληθινώς αγαπούν τα ζώα, στο μέτρο και κατά τον τρόπο που κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό, επιδεικνύουν τελείως διαφορετική συμπεριφορά από τους ψυχοπαθείς μισανθρώπους που αυτοδιαφημίζονται ως «φιλόζωοι». [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Γύρω στις 2 Δεκεμβρίου 2023, ένας ισχυρισμός ότι οι ισραηλινές αρχές γνώριζαν για την επίθεση της Χαμάς πολύ νωρίτερα από την ημέρα της επίθεσης στις 7 Οκτωβρίου, 2023, ήταν υπό περισσότερη εξέταση από τους The New York Times (Ronen Bergman και Adam Goldman). Επιπροσθέτως αυτό το άρθρο αναπαρήχθηκε και από μια ισραηλινή πύλη ειδήσεων, τους Times of Israel.
«Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει», μια φράση που απέδιδε κάποτε την επαναστατικότητα και τον αυθορμητισμό των Ελλήνων, μια φράση η οποία στις μέρες μας μοιάζει κενή περιεχομένου. Γεγονότα τα οποία μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα θα ξεσήκωναν θύελλα αντιδράσεων, σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση, θα κάνουν τον διαδικτυακό αναγνώστη να σταματήσει να διαβάζει τις ειδήσεις που αναφέρονται σ’ αυτά. Οι Έλληνες έχουν πλέον μεταλλαχθεί, καθιστάμενοι άνευρος και παθητικός λαός.
Στην εκφυλιστική αυτή διαδικασία κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν τα συστημικά Μ.Μ.Ε. …
… Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν δύο πρόσφατες «ειδήσεις» που προβλήθηκαν…
…Δυστυχώς, ο άθλος του Φώτη Ζησιμόπουλου έλαβε (όπως ήταν αναμενόμενο) μηδενική δημοσιότητα στα μ.μ.ε.! Η νεοελλαδική γραικυλία ενδιαφέρθηκε περισσότερο για την σκυλίτσα του Κασσελάκη και τα γενέθλιά της και για το σκέιτ αισθητικής καπέλο του Κούλη… Οι δε αθλητικές ειδήσεις συνήθως επικεντρώνονται στον γνωστό Νιγηριανό-“freak” μπασκετμπολίστα…
Τέτοιες μέρες, και συγκεκριμένα στις 28-11-1912, στον Δρίσκο, τοποθεσία λίγο έξω από τα Γιάννενα, πίπτει ηρωικώς μαχόμενος ο Λορέντζος Μαβίλης, ένας αληθινός ευπατρίδης! Το ηρωικό τέλος του μεγάλου αυτού Έλληνος ποιητού υπήρξε το επιστέγασμα μία εξ ίσου ηρωικής ζωής. Γεννήθηκε στην Ιθάκη, έλκων την καταγωγήν αφ᾿ ενός από την Ισπανία (από τον εκ πατρός παππού του – εξ ου και το μικρό του όνομα), αφ᾿ ετέρου από την γειτονική Κέρκυρα. Μέσω δε της μητρός του συγγένευε και με τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος, τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Σπούδασε φιλοσοφία στην Γερμανία, όπου επηρεάστηκε από φιλοσοφικά ρεύματα της εποχής, μάλιστα δε από την σκέψη του Φρειδερίκου Νίτσε. Η επίδραση που του άσκησε η νιτσεϊκή σκέψη φάνηκε και από το ποίημα του “Ο Υπεράνθρωπος”, το οποίο παρατίθεται στο τέλος του άρθρου. Κατά την παραμονή του στην Γερμανία εντρύφησε ιδιαιτέρως στην μελέτη της Σανσκριτική γλώσσης, μεταφράζοντας μάλιστα το πολεμικό ινδικό έπος Μαχαμπαράτα, το οποίο αποτελεί κορυφαίο δείγμα της περί πολέμου αντιλήψεως των Αρίων.
Το μεταφραστικό του έργο δεν περιορίστηκε μόνο στα σανσκριτικά, αφού επίσης μετέφρασε στα Ελληνικά έργα του Βιργιλίου, του Γερμανού ποιητή Σίλερ και των Άγγλων ρομαντικών Σέλεϊ και Μπάιρον (του γνωστού μας Λόρδου Βύρωνος).
Το ποιητικό του έργο ήταν μεγάλο. Τα ποιήματά του αντανακλούσαν τα φλογερά εθνικά του αισθήματα και τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις. Τα περισσότερα είχαν μάλιστα την μορφή του σονέτου. Θεωρείται ως εκ τούτου ο εισηγητής του συγκεκριμένου ποιητικού είδους στα ελληνικά γράμματα.
Αυτό όμως που τον ξεχώριζε από τους περισσότερους νεοέλληνες ποιητές ήταν η μεγάλη πατριωτική επαναστατική του δράση. Ο Λορέντζος Μαβίλης μετείχε σε όλες τις επαναστάσεις και τους πολέμους που διεξήγαγε ο ελληνισμός με σκοπό την εθνική ανεξαρτησία! [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Αναδημοσίευσις εκ του “ΙΣΤΟΣ”
του Αχιλλέως Ξανθάκη
Αιωνία η μνήμη των δύο νεο-Μαρτύρων του Ελληνικού Εθνικισμού, των δυο νέων ανδρών που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από το χέρι μιας σιχαμερής κατσαρίδας με μαύρη τρύπα στην θέση της καρδιάς.
…
… Η απόδοση Τιμής προς τους δύο Μάρτυρες του Έθνους δεν γίνεται με το να τους θυμάστε στις ημέρες πένθους ! Η Τιμή προς εκείνους είναι μια στάση ζωής!
Είναι αυτοκριτική. Είναι αυτο-παίδευση. Είναι απόρριψη από την καθημερινότητά μας όλων εκείνων των στοιχείων, που συμπλέουν με και ουσιαστικά στηρίζουν και προωθούν την νεοταξική θύελλα.
Δεν γίνεται αν είστε παιδιά της Coca Cola και του χάμπουργκερ, παιδιά της απλυσιάς και του tattoo, παιδιά της ίντριγκας και της ρουφιανιάς, παιδιά της κοινοβουλευτικής σειρήνας…
Δεν γίνεται να είστε φιλοχρήματοι και ψεύτες, να προτρέπετε να ψηφιστεί η αριστερά, να στηρίζετε κάθε τυχαίο μπροστινό, να βιώνετε την εθνικιστική ιδέα σαν ανοϊκοί χουλιγκάνοι μιας Ποδοσφαιρικής Ανώνυμης Εταιρίας, να σαπίζει το μυαλό σας στην τηλεόραση, να μην διαβάζετε, να μην εμβαθύνετε, να μην αξιολογείτε, να μην σέβεστε τον/την σύντροφό σας – αλλά να θεωρείτε εαυτούς εθνικιστές ή εθνικοσοσιαλιστές και μάλιστα από τους «σκληροπυρηνικούς»…
Αυτή η δυσθεώρητη χίμαιρα, που συντροφεύει την παράκρουσή σας, είναι ένα αναίσθητο θηρίο και θα κατασπαράξει όχι μόνο εσάς αλλά και τις Ιδέες.
Δεν τιμάτε τους νεκρούς μάρτυρες με μια τσιφτετελίστικη ζωή αλλά με μια ζωή πυρρίχιο. Η Τιμή αποδίδεται δεόντως προς εκείνους 365 ημέρες τον χρόνο, με τον τρόπο που βιώνουμε την καθημερινότητα – κι όχι με ένα στεφάνι.
Διεξήχθη προ ημερών, στις 21 Οκτωβρίου, στο ξενοδοχείο Holiday Inn της Θεσσαλονίκης συνέδριο με την ονομασία “2023 Θεσσαλονίκη, Φόρουμ Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων”. Η διοργάνωσή του έγινε από τις ψευδομακεδονικές οργανώσεις “Krste Misirkov- Μακεδονική Κίνηση Προώθησης της Μητρικής Γλώσσας” και “United Macedonian Diaspora”.
Η πρώτη οργάνωση, υπό την μορφή Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας, ιδρύθηκε στην Αριδαία τον Νοέμβριο του 2018 μετά την υπογραφή της προδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών, προς την οποία βεβαίως η αντινατιβιστική, “πατριωτική”, κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει να συμμορφώνεται αφού βεβαίως άφησε πρώτα την συνεπή, όσον αφορά αυτό το κομμάτι, στις ιδεοληψίες της, κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να την υπογράψει και να επιβαρυνθεί με το πολιτικό κόστος της αποφάσεως. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Το παρακάτω άκρως αποκαλυπτικό κείμενο (Πηγή: Ari Ben-Menshe: Profits of War: Inside the Secret US-Israeli Arms Network, 1992, κεφάλαιο 8) δημοσίευσε στο διαδίκτυο ο Ιωάννης Νασιούλας. Λόγω των συγκλονιστικών στοιχείων που περιλαμβάνει αισθανόμαστε την υποχρέωση να το αναδημοσιεύσουμε:
«Ο Ari Ben-Menashe, πρώην ισραηλινός στρατιωτικός πράκτορας πληροφοριών, αποκάλυψε πώς το Ισραήλ χρησιμοποιούσε τα έσοδα από μυστικές πωλήσεις όπλων στο Ιράν για να χρηματοδοτήσει μαύρες επιχειρήσεις και καθώς και δήθεν τρομοκρατικά κτυπήματα.
Απόσπασμα : «Το βρώμικο ταμείο (slush fund) βοήθησε στη χρηματοδότηση των «μαύρων» επιχειρήσεων της κοινότητας των πληροφοριών σε όλο τον κόσμο. Αυτά περιλάμβαναν τη χρηματοδότηση ελεγχόμενων από το Ισραήλ «Παλαιστινίων τρομοκρατών», που θα διέπρατταν εγκλήματα στο όνομα της παλαιστινιακής επανάστασης, αλλά στην πραγματικότητα τους επέλεγαν, συνήθως άθελά τους, ως μέρος της ισραηλινής προπαγανδιστικής μηχανής».
«Μέχρι τον Μάρτιο του 1981, η Μικτή Επιτροπή [Mossad-IDF] είχε δημιουργήσει τους μηχανισμούς για το χειρισμό των μυστικών πωλήσεων όπλων στο Ιράν που είχαν συμφωνηθεί στις συμφωνίες του Παρισιού του Οκτωβρίου. Ορισμένες εμπορικές εταιρείες με διάφορα ονόματα έκαναν τις επαφές με τους Ιρανούς και με κατασκευαστές όπλων και μεσίτες όπλων, ανακάλυψαν τι όπλα χρειάζονταν, κανόνισαν την επιμελητεία των αποστολών και μεθόδευσαν τη διακριτική μεταφορά εκατομμυρίων δολαρίων. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Αναδημοσίευσις εκ του “ΙΣΤΟΣ”
του Αχιλλέως Ξανθάκη
[καὶ Προλεγόμενα ὑπὸ Στεφάνου Γκέκα]
Ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε γράψει κάποτε τον στίχο: «Δεν γνωρίζω πια τ’ όνομα μου. Ονομάζομαι Πατρίς».
Όλοι οι Έλληνες Στρατιώτες που πολέμησαν στον Β’ ΠΠ έχουν πλέον ένα όνομα, ονομάζονται “Πατρίς“.
τοῦ Γεωργίου Νίκα, Ἀνχου(ΤΘ-ΕΥ), ΓΕΣ/Δ4 ΔΙΣ)/Τμηματάρχου Προφορικῆς Ἱστορίας
Οι βαλκανικοί πόλεμοι του 1912 – 1913 ήταν ένα καθοριστικότατο γεγονός για την νεοελληνική ιστορία και κοινωνία. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, παρόλο που ήταν πολύμηνες (Οκτώβριος 1912 – Ιούλιος 1913), ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένες για τους Έλληνες. Ο Ελληνικός Στρατός έχοντας πλήρως μετασχηματιστεί επιχειρησιακά (σε σχέση με το 1897), κυριάρχησε στο επιχειρησιακό πεδίο και δημιούργησε τετελεσμένα επί του εδάφους.
Οι στρατιωτικές επιτυχίες στη συνέχεια κεφαλαιοποιήθηκαν στο διπλωματικό πεδίο από την ελληνική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα την εδαφική επέκταση της χώρας και την αναβάθμιση της γεωπολιτικής της σημασίας (σε σχέση με το παρελθόν).
Η μάχη του Σαρανταπόρου ήταν ίσως η πιο καθοριστική μάχη για την εξέλιξη της στρατιωτικής συγκρούσεως στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, καθώς εκεί όλη η πολεμική προετοιμασία της ειρηνικής περιόδου θα αξιολογούνταν επιχειρησιακά υπό πραγματικές συνθήκες.