ΑΡΘPΟΓΡΑΦΙΑ

Βομβαρδισμὸς Δρέσδης – ἀκόμη ἕνα ἀποσιωπώμενο φρικαλέο μαζικὸ ἔγκλημα τῶν «συμμάχων»…

Μέσα Φεβρουαρίου 1945: τέτοιες μέρες ήταν που η «Φλωρεντία του Έλβα», η «Βιέννη του Βορρά», η πανέμορφη σαξωνική πόλη της Δρέσδης με την απαράμιλλη αρχιτεκτονική και τους πλούσιους πολιτιστικούς θησαυρούς, φλέγεται!

200.000 νεκροί σε 14 ώρες βομβαρδισμών! Δυο βομβαρδισμοί από τους Βρεττανούς και ένας από τους Αμερικανούς. Κανένας δεν γνωρίζει μέχρι και σήμερα τον πραγματικό αριθμό των νεκρών, διότι στην Δρέσδη εκείνες τις μέρες συνέρεαν μαζικώς πρόσφυγες που πάσχιζαν να αποφύγουν τον σοβιετικό στρατό και τις σφαγές του, καθώς προήλαυνε και να φθάσουν στους δυτικωτέρους τομείς, που ίσως να κατελαμβάνοντο από τους “πολιτισμένους” και “ανθρωπιστικότερους” δυτικούς… Οποία πλάνη!!!

Οι πολιτικοί εγκέφαλοι των συμμάχων και δη υπό την προσωπικήν επιμέλεια του Τσώρτσιλ από καιρό είχαν επιδοθεί συστηματικά σε προμελετημένους τρομοκρατικούς βομβαρδισμούς μεγάλων γερμανικών πληθυσμιακών κέντρων, ως ανηλεές μέσον εξουθενώσεως της Γερμανίας. Για τους Γερμανούς επεφυλάσσοντο έτσι συνεχείς επιδρομές, σαν κι αυτές που είχαν πραγματοποιήσει βαρέα βομβαρδιστικά των συμμαχικών αεροπορικών δυνάμεων σε πυκνοκατοικημένες περιοχές των Βερολίνου, Δρέσδης, Χέμνιτς και Κότμπους, με διακηρυγμένο στόχο την πρόκληση μεγαλύτερης συγχύσεως στις γερμανικές οδικές και σιδηροδρομικές μεταφορές και την υπονόμευση του ηθικού των Γερμανών.

Ο ολοκληρωτικός αεροπορικός πόλεμος κατά της Γερμανίας αποκορυφώθηκε με την πρωτοφανή επίθεση με το φως της ημέρας στην γεμάτη πρόσφυγες πρωτεύουσα της Σαξωνίας, όπου έφταναν άμαχοι για να ξεφύγουν από την ερυθρά πλημμυρίδα στα ανατολικά.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Φύση-φυλή-βιοποικιλότης-προσαρμογή και επιβίωση. (Μία άλλη ανάγνωση του «ρατσισμού»)

Το σύγχρονο πολιτικο-οικονομικό Σύστημα, σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά πάγιο τρόπο επιδιώκει τον αποπροσανατολισμό και την διαστρέβλωση της πραγματικότητος, επιβάλλοντας μία διεστραμμένη «λογική», κατευθυνομένη προς την άρση της φυσικής τάξεως, διά της υβριστικής κυριαρχικής επιβολής του ανθρώπου επί της φύσεως.

Είναι όμως δυνατόν ο άνθρωπος πραγματικά να επικρατήσει των φυσικών δυνάμεων;

Ο Όσβαλντ Σπένγκλερ στο βιβλίο του «Ο άνθρωπος και η τεχνική» σημειώνει το εξής: «η παγκόσμια ιστορία είναι τραγική, διότι συνιστά την πορεία του ανθρώπου προς την συντριβή του, και η συντριβή αυτή οφείλεται στην εξέγερση του ανθρώπου ενάντια στην φύση». [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Θερμοπύλες.

Βρισκόμαστε σε μία εποχή, κατά την οποία, η αφελληνισμένη κάστα πολιτικάντηδων που ασκεί την εξουσία στο ελλαδικό κράτος, ουδόλως ενδιαφέρεται για την προκοπή, την ευημερία και την μακροημέρευση του ελληνικού έθνους, ούτε βεβαίως γοητεύεται από το ένδοξο παρελθόν και τις προαιώνιες παραδόσεις του. Αντ’ αυτού, η υποτιθεμένη πολιτική «ηγεσία», με σκόπιμο και διαρκώς εντεινόμενο τρόπο, υπονομεύει εκ βάθρων τον ελληνισμό, τόσο σε πνευματικό όσο και σε βιολογικό επίπεδο. Οι υπονομευτικές ενέργειες δεν περιορίζονται σε πρακτικά διαχειριστικά ζητήματα∙ αφορούν και το επίπεδο της σημειολογίας επίσης, αφού στις εθνοαποδομητικές επιλογές των εξουσιαστών πολύ συχνά είναι ευδιάκριτος ο συμβολισμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου είδους συμβολισμού ήταν η επιλογή του τόπου υπογραφής της προδοτικής συμφωνίας  εκχωρήσεως της ελληνικής ιστορικής ταυτότητας της Μακεδονίας μας στους Σκοπιανούς (Πρέσπες). Η επιλογή των Πρεσπών (από τους κομμουνιστές που προώθησαν την προδοτική συμφωνία) ως τόπου υπογραφής της κατάπτυστης “συμφωνίας”, κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν, αφού η ευρύτερη περιοχή των Πρεσπών απετέλεσε ένα από τα τελευταία προπύργια του συμμοριτισμού το 1949 καθώς εκεί δόθηκαν οι τελευταίες μάχες που επισφράγισαν την στρατιωτική συντριβή της κομμουνιστικής ανταρσίας από τον ελληνικό εθνικό στρατό. Ωστόσο βλέπουμε ότι η τακτική της βεβηλώσεως ιστορικών τοποθεσιών, όπου έλαβαν χώρα αιματηροί εθνικοί αγώνες, δεν αποτελεί προνόμιο της εμετικής ροζ αριστεράς, καθώς στην ίδια γραμμή κινείται και η εξ ίσου άθλια αστική δεξιά, η οποία, με περισσή μάλιστα υποκρισία, συνηθίζει, με τρόπο αισχρά φαρισαϊκό και κίβδηλο, να διακοσμεί την εξόχως αντεθνική πολιτική της με κούφιες λέξεις όπως «εθνικό καθήκον», «πατριωτισμός», κλπ, που τίποτε απολύτως δεν σημαίνουν σε όσους υποκριτικώς τις προφέρουν, αποβλέποντας απλώς και μόνον στην αισχρή εξαπάτηση των αφελών ψηφοφόρων και χειροκροτητών τους…   

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

“Fratteli tutti” (“Όλοι αδέλφια”) – Ένα μανιφέστο εναντίον της Ευρώπης και των λευκών από τον Πάπα Φραγκίσκο

Στις 3 Οκτωβρίου του 2020 δόθηκε στην δημοσιότητα η τρίτη εγκύκλιος του Πάπα Φραγκίσκου (http://www.vatican.va/content/francesco/en/encyclicals/documents/papa-francesco_20201003_enciclica-fratelli-tutti.html), του οποίου το πραγματικό όνομα – Jorge Mario Bergoglio – θα χρησιμοποιούμε στην συνέχεια του κειμένου. Κατά παράδοση, οι παπικές εγκύκλιοι αναφέρονται σε “ιδιαιτέρως σημαντικά” εκκλησιαστικά ή ευρυτέρου ενδιαφέροντος ζητήματα και απευθύνονται είτε σε στελέχη της Καθολικής Εκκλησίας είτε στους πιστούς εν συνόλω. Αν και ο Bergoglio έχει πολλάκις αποδείξει ότι αποτελεί ένα ισχυρό και πειθήνιο εργαλείο στα χέρια του συστήματος στον λυσσασμένο αγώνα για την καταστροφή της Ευρώπης και την εξολόθρευση της λευκής φυλής (ποιός μπορεί να ξεχάσει την αηδιαστική εικόνα πλύσεως των ποδών νέγρων εποίκων;) και παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, δεν παύει να εκπλήσσει αρνητικώς με την ανοικτά προδοτική του στάση απέναντι στην φυλή του.

Η εγκύκλιος με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Fratteli tutti” (“Όλοι αδέλφια”) αποτελεί ένα μνημειώδες μανιφέστο δηλητηριώδους προπαγάνδας εναντίον την Ευρώπης και της λευκής ανθρωπότητος γενικότερα, ενδεδυμένη με έναν λεπτό μανδύα “χριστιανικής αγάπης και αδελφοσύνης”. Πρόκειται για ένα κατάπτυστο κείμενο 70 σελίδων μίσους εναντίον της φυλής μας και όχι αγάπης προς όλους, όπως ψευδώς διακηρύσσει, όπου οι πραγματικοί (αφανείς) συγγραφείς, χρησιμοποιώντας την ιδιότητα του Bergoglio, παραθέτουν την επίσημη γραμμή της Καθολικής Εκκλησίας (που ουσιαστικώς είναι κοινή σε όλα τα χριστιανικά δόγματα) για το άμεσο μέλλον της λευκής ανθρωπότητος.    [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η εισβολή των «βαρβάρων» στο Καπιτώλιο, η άλλη Αμερική και η πανουργία της Ιστορίας.

Προ ολίγων ημερών γίναμε (τηλε)θεατές της εισβολής ενός οργισμένου «όχλου» εντός του μεγάρου όπου στεγάζεται το αμερικανικό κογκρέσο (Καπιτώλιο) στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, Ουάσιγκτον. Πέρα από τις ατέρμονες ορθοπολιτικές φλυαρίες και τις ανακυκλούμενες κοινοτοπίες που αναπαράγουν τα συστημικά μ.μ.ε., εκφράζοντας την «αγανάκτηση», τον «αποτροπιασμό» και την «ανησυχία» τους για την «ολισθηρή» ατραπό στην οποία εισήλθε η «πρώτη μεγάλη σύγχρονη δημοκρατία» και επί πολλές δεκαετίες κυρίαρχη παγκόσμια υπερδύναμη, θεωρούμενη «υπόδειγμα» πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας, το πράγματι εντυπωσιακό αυτό γεγονός αποκαλύπτει, στους οξυδερκείς παρατηρητές, το βαθύτατο πολλαπλό χάσμα που σοβεί εντός του εθνοτικού, φυλετικού και πολιτισμικού μωσαϊκού, που ονομάζεται «αμερικανική κοινωνία». Η ετερογενής σύσταση του πληθυσμού των ΗΠΑ, η πολυφυής εθνοπολιτισμική υπόσταση και ιδιάζουσα πολιτειακή δομή αυτής της χώρας, επί των οποίων στηρίχθηκε η συγκρότηση και εξέλιξη των πολιτικών θεσμών και η μεγέθυνση της ισχύος της, την οποία προέβαλλε και επεξέτεινε, με διάθεση, μάλιστα, επιβολής, σ’ ολόκληρο τον κόσμο, ιδίως μετά το τέλος του Β’  παγκοσμίου πολέμου, συνιστούν μία πραγματικότητα που μας υποχρεώνει να αναλύσουμε προσεκτικά και να ερμηνεύσουμε εις βάθος τα πρόσφατα γεγονότα, καθώς αποτελούν πιθανότατα το προανάκρουσμα μετασχηματισμών ιστορικών διατάσεων και παγκοσμίου εμβελείας.  [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἡ ποικίλη ἀξία τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς

Είναι η ανθρώπινη ζωή το «υπέρτατο αγαθό»; Είναι οι ζωές όλων των ανθρώπων εξ ίσου σημαντικές; Έχει την ίδια σημασία η ζωή ενός εκ των οκτώ παιδιών ενός νέγρου στην Σομαλία με την ζωή του ενός και μοναδικού παιδιού ενός Έλληνα ή ενός Γερμανού; Η χριστιανική και η συγγενική της μαρξιστική κοσμοθεώρηση, βασιζόμενες σε μια ισοπεδωτική διαστρέβλωση της πραγματικότητος που, τελείως βολικά για τους μετρίους που ονειρεύονται μεγαλεία, εξισώνει τους πληβείους με τους αρίστους,  επιβάλλουν να δοθεί θετική απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα.

Η σύγχρονη μετεξέλιξη αυτών των συστημάτων αξιών και η συγχώνευσή τους με ιδέες του φιλελευθερισμού (λιμπεραλισμού), που υποτίθεται ότι εκφράζουν τα «ευρωπαϊκά ιδεώδη», έχουν γεννήσει το σαπρό ιδεολόγημα που είναι γνωστό ως πολιτιστικός μαρξισμός, επιβάλλοντας την δικτατορία της πολιτικής ορθότητος, του δικαιωματισμού και του ψευδο-ανθρωπισμού. Έτσι, η ισοπέδωση που έφεραν ο χριστιανισμός και ο μαρξισμός έχει δώσει την θέση της στην πλήρη αντιστροφή. Οι σύγχρονοι ζηλωτές της νέας ψευδο-θρησκείας θεωρούν – και πολύ συχνά δηλώνουν πλέον ανοικτά – πως οι ζωές των διαφόρων μειονοτήτων είναι σημαντικότερες από τις ζωές των φυσιολογικών λευκών!

Οπότε ο θάνατος ενός περιθωριακού, παραβατικού και διεστραμμένου τοξικομανούς, όπως ο «Ζακ» Κωστόπουλος, ή ο θάνατος κάποιου «πρόσφυγα»/μετανάστη (στην πραγματικότητα εποίκου) από το Αφγανιστάν, που προσπαθεί να εισέλθει παρανόμως στην Ευρώπη, ή ο θάνατος ενός νέγρου εγκληματία, όπως ο διάσημος Φλόυντ, υπερτονίζεται σε αδιανόητο βαθμό και αποκτά μια ιδιαίτερη συμβολική σημασία στα μάτια των ηλιθίων – και κατά βάση αρρώστων μισανθρώπων, υποστηρικτών του πολιτιστικού μαρξισμού. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

«Αἰολικὰ πάρκα»: Τὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς ἑλληνικῆς φύσεως συνεχίζεται!

Αιολικό πάρκο

Προ oλίγων ημερών ο υπουργός «Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας» δήλωσε με «θριαμβικό» τόνο ότι η κυβερνητική ενεργειακή πολιτική επιβραβεύεται από την έκθεση της ευρωπαϊκής επιτροπής (COMISSION). Η έκθεση της ευρωπαϊκής επιτροπής αναφέρθηκε σε πολλά ζητήματα, μεταξύ των οποίων, στις ιδιωτικοποιήσεις στην αγορά ενέργειας, στην λεγόμενη «αποπολιτικοποίηση» και στην συνεχώς αυξανόμενη χρήση ανανεώσιμων (υποτίθεται ) πηγών ενεργείας.

Σε προηγούμενο άρθρο μας σχετικό με το ίδιο θέμα (Η απάτη της κλιματικής αλλαγής και η καταστροφή των ελληνικών ορέων από τα βέβηλα αιολικά πάρκα που ξεφυτρώνουν παντού!), είχε αναπτυχθεί αναλυτικώς η τεράστια απάτη των ανεμογεννητριών. Με αφορμή λοιπόν την συγχαρητήρια ανακοίνωση που εξέδωσε ένα όργανο του διεθνούς συστήματος προς τον εν Ελλάδι εκπρόσωπό του, θα γίνει μία αναφορά στις των τελευταίες εξελίξεις ως προς τα ενεργειακά θέματα, δίνοντας έμφαση στην μάστιγα των ανεμογεννητριών που ξεφυτρώνουν παντού ως μανιτάρια και καταστρέφουν την αισθητική των ελληνικών ορέων.

Ωστόσο, προτού γίνει αναφορά σε αμιγώς ενεργειακά θέματα, πρέπει να υπογραμμισθούν δύο κρίσιμα σημεία: πρώτον, ότι η ακολουθούμενη καταστροφική πολιτική εξυπηρετείται από όλα τα «ανεξάρτητα» (υποτίθεται) κόμματα και, δεύτερον, ότι αποκαλύπτεται η εντελώς μυωπική λογική των δημοκρατικών κομμάτων σε όλα τα πεδία την πολιτικής.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Μνήμη Λορέντζου Μαβίλη: ἡ ζωὴ καὶ ὁ ἔνδοξος θάνατος ἑνὸς ξεχωριστοῦ Ἕλληνος.

Σαν σήμερα, 28-11-1912 στον Δρίσκο, τοποθεσία λίγο έξω από τα Γιάννενα, πίπτει ηρωικώς μαχόμενος ο Λορέντζος Μαβίλης, ένας αληθινός ευπατρίδης. Το ηρωικό τέλος του μεγάλου αυτού Έλληνος ποιητού υπήρξε το επιστέγασμα μία εξ ίσου ηρωικής ζωής. Γεννήθηκε στην Ιθάκη, έλκων την καταγωγήν αφ᾿ ενός από την Ισπανία (από τον εκ πατρός παππού του – εξ ου και το μικρό του όνομα), αφ᾿ ετέρου από την γειτονική Κέρκυρα. Μέσω δε της μητρός του συγγένευε και με τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος, τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Σπούδασε φιλοσοφία στην Γερμανία, όπου επηρεάστηκε από φιλοσοφικά ρεύματα της εποχής, μάλιστα δε από την σκέψη του Φρειδερίκου Νίτσε. Η επίδραση που του άσκησε η νιτσεϊκή σκέψη φάνηκε και από το ποίημα του “Ο Υπεράνθρωπος”, το οποίο παρατίθεται στο τέλος του άρθρου. Κατά την παραμονή του στην Γερμανία εμτρύφησε ιδιαιτέρως στην μελέτη της Σανσκριτική γλώσσης, μεταφράζοντας μάλιστα το πολεμικό ινδικό έπος Μαχαμπαράτα, το οποίο αποτελεί κορυφαίο δείγμα της περί πολέμου αντιλήψεως των Αρίων.

Το μεταφραστικό του έργο δεν περιορίστηκε μόνο στα σανσκριτικά, αφού επίσης μετέφρασε στα Ελληνικά έργα του Βιργιλίου, του Γερμανού ποιητή Σίλερ και των Άγγλων ρομαντικών Σέλεϊ και Μπάιρον (του γνωστού μας Λόρδου Βύρωνος).

Το ποιητικό του έργο ήταν μεγάλο. Τα ποιήματά του αντανακλούσαν τα φλογερά εθνικά του αισθήματα και τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις. Τα περισσότερα είχαν μάλιστα την μορφή του σονέτου. Θεωρείται ως εκ τούτου ο εισηγητής του συγκεκριμένου ποιητικού είδους στα ελληνικά γράμματα.  [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Μπορεί ένας εθνικιστής να στέκεται ουδέτερος απέναντι στην περιπέτεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου;

Η δίκη-παρωδία της Χ.Α., η επέτειος του «ΟΧΙ», ο χαρακτήρ του 2ου Π.Π., η αντιφατικότης  των  «αντιναζί» (νεο)εθνικιστών και η “σπορά των ηττημένων”.

Ο εθνικός-πατριωτικός/εθνικιστικός χώρος βρίσκεται εδώ και ημέρες προβληματισμένος και μουδιασμένος, μετά την ανακοίνωση της προσφάτου δικαστικής αποφάσεως η οποία οδήγησε στην καταδίκη, με επιβολή βαρυτάτων ποινών, πλήθους στελεχών και μελών της Χ.Α., αποφάσεως καταφανέστατα μεροληπτικής και αδίκου, προϊόντος μίας σκανδαλώδους δίκης-παρωδίας (ομοιαζούσης με τις διαβόητες σταλινικές «δίκες της Μόσχας»), με προφανή στόχευση την πρόκληση κοινωνικής κατατρομοκρατήσεως προς αποθάρρυνση εκδηλώσεως πιθανών μελλοντικών εγχειρημάτων εθνικιστικής χροιάς, σε μία εποχή γενικευμένης ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ, όταν δηλαδή οι συνθήκες για μία λαϊκή έκρηξη εθνικισμού στην Ελλάδα είναι ιδιαιτέρως πρόσφορες (ένεκα της εντεινομένης μαζικής λαθροεισβολής και της ακραίας μειοδοσίας σε όλα τα εθνικά μέτωπα).

Πέραν του ζητήματος της (μη) στοιχειοθετήσεώς του, το τερατώδες κατηγορητήριο περί «εγκληματικής οργανώσεως» ήταν, ούτως ή άλλως, καταφανώς στημένο, υπαγορευμένο από σκοτεινούς λαβυρίνθους παραδικαστικών κυκλωμάτων («παναθηναϊκάκηδων) και σχεδόν απροκαλύπτως ενορχηστρωμένο εκ μέρους μίας εξωθεσμικής παραεξουσίας που συνιστά την πλέον κραυγαλέα καταστρατήγηση του υποτιθεμένου «τεκμηρίου της αθωότητος» των οίων κατηγορουμένων, με αυτουργούς πολιτικούς, δικαστικούς, μ.μ.ε., μέχρι και την ίδια την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό, που θεώρησαν σκόπιμο να προβούν σε δημόσιες δηλώσεις, την παραμονή μάλιστα της εκδόσεως της αποφάσεως του δικαστηρίου (!) καταστρατηγώντας, με τον τρόπο αυτό, απροκαλύπτως, την τάχα “υψίστη” «δημοκρατική» αρχή της «διακρίσεως των εξουσιών» και επιτρέποντας – αν όχι προσκαλώντας – εν μέσω μάλιστα απαγορεύσεως συγκεντρώσεων άνω των 9 ατόμων (!) έναν οργανωμένο όχλο πολλών χιλιάδων αφιονισμένων και αιμοδιψών αναρχομπολσεβίκων σε συγκέντρωση έξω από τον χώρο του δικαστηρίου, ο οποίος απαιτούσε, εν είδει λαϊκού δικαστηρίου, την κεφαλή των κατηγορουμένων επί πίνακι, ασκώντας, προφανέστατα, πίεση στην έδρα!  [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

 

Νέα Ἐποχή…

Αυτό ήταν λοιπόν: η Χρυσή Αυγή κρίθηκε από την μεταπολιτευτική δικαιοσύνη ως “εγκληματική οργάνωση”.

Η απόφαση ελήφθη εν μέσω βαρβαρικών και λυσσασμένων συγκεντρώσεων ανθελληνικών ορδών στους παρακειμένους του δικαστηρίου δρόμους. Μετά την ανακοίνωση της αποφάσεως ένα κύμα πανηγυρισμών σάρωσε τα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως και τον δημόσιο λόγο.

Σ’ αυτό το σημείο ας επισημανθεί η τραγική συγχρονικότης: Την ίδια στιγμή που οι καλοκουρδισμένοι, από τους ινστρούχτορες ιδεολογικής σαβούρας και νοσηρών ιών που προσβάλλουν την ψυχονοητική λειτουργία, Ελλαδίτες ζητωκραύγαζαν πως η “δημοκρατία νίκησε”, οι Τούρκοι ετοιμάζονταν να ανοίξουν, προς αξιοποίηση του ψευδοκράτους, την Αμμόχωστο, φέρνοντας στον νου τα γεγονότα του 1974 με την θεμελιώδη για την προδοτική Μεταπολίτευση νίκη της “δημοκρατίας”…

Οι αμετροεπείς δηλώσεις, οι οποίες θυμίζουν την ρήση “Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται”, έχουν τελείως δόλιο χαρακτήρα και λειτουργία και επιτείνουν ακόμη περισσότερο την προϊούσα σύγχυση. Έτσι, είναι άκρως εξοργιστικές, όχι επειδή φαινομενικώς βάλλουν κατά της, ήδη από καιρό εσωτερικά νεκρής, Χρυσής Αυγής, αλλά διότι ουσιαστικώς εξ αφορμής της Χρυσής Αυγής βάλλουν, με μια διαβολικά σχεδιασμένη επιχείρηση ψυχολογικού εκβιασμού και συγχύσεως, εναντίον όλων όσων εμφορούνται από εθνικά ιδεώδη: Τα οποία ιδεώδη κακήν-κακώς μαγειρεύουν και υποβάλλουν επιτηδείως και υποσυνειδήτως ως αυτονοήτως (εξ άλλου στην Ελλάδα ως γνωστόν είσαι ό,τι δηλώσεις!) εκπροσωπούμενα υπό των συγκεκριμένων ατόμων και της συγκεκριμένης οργανώσεως, πράγμα που και προφανέστατα βολεύει εξαιρετικά στο σερβίρισμα στο φιλοθεάμον πόπολο της ψευδοανθρωπιστικής κι εθνομηδενιστικής σούπας των μπολσεβίκων αλλά και των φιλελέδων!

Οι οποίοι φιλελέδες έχουν ιδεολογικώς πλήρως ευθυγραμμισθεί και υποταχθεί στον εθνομηδενισμό μπολσεβίκων και αντιφάδων, οι δε μπολσεβίκοι αναχθεί σε παρακρατικό εγκληματικό στρατό προασπίσεως του παγκοσμιοποιητικού καπιταλισμού, από κοινού στρατευμένοι αμφότεροι στην επιχείρηση εκριζώσεως του “νατιβισμού”, ήτοι του εθνισμού, και καθαυτής της υποστάσεως του Έθνους, όπως και εξ αρχής ωμά διεκήρυξε ο πρωθυπουργός, διά του εκτοπισμού των ιθαγενών της Ελλάδος και της Ευρώπης, υπό των φαιών αφροασιατικών μαζών που αφήνουν και μεριμνούν ώστε να κατακλύσουν την Ευρώπη…

 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Συνεχὴς συνειδητὴ προδοσία τῆς «πατριωτικῆς Δεξιᾶς»: ἡ περίπτωσις τοῦ Κώδικος Ἰθαγενείας

Ὁ κατωτέρω σύνδεσμος παρέχει μίαν λίαν ἐνδιαφέρουσαν καὶ ἄκρως ἀποκαλυπτικὴν εἰκόνα τῆς καταστάσεως τῆς πατρίδος μας ἐν ἔτει 2020:
https://g2red.org/el/ellinika-i-efimerida-tis-kyverniseos-ktisi-ithageneias-septemvrios-2020/
Πρόκειται περὶ ἑνὸς διαρκῶς ἀνανεουμένου, δυστυχῶς ἀνὰ ἡμέραν ἢ διήμερον-τριήμερον, καταλόγου τῆς συλλογικῆς μας αὐτοκτονίας. Ἐδῶ παρατίθενται, πρὸς διευκόλυνσιν τῆς πληροφορήσεως ἀλλογενῶν, μερίμνῃ τῆς ὀργανώσεως Generation 2.0 RED «διὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, τὴν ἰσότητα, τὴν ἑτερότητα καὶ τὴν ἰσότιμον συμμετοχὴν ἐντὸς μιᾶς πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας» (καὶ μὲ ὑποστηρικτὴν τὴν Open Society Foundations), πάντα τὰ Φύλλα Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὰ ὁποῖα ἀναγράφονται αἱ ἀποφάσεις ἀπονομῆς τῆς ἑλληνικῆς ἰθαγενείας εἰς ἀλλοδαπούς.
Παρατηρεῖται ὅτι μέχρι στιγμῆς οἱ πλεῖστοι νέοι («Ἕλληνες») συμπολῖταί μας εἶναι Ἀλβανοί, ὡστόσο συντόμως πρόκειται νὰ αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἀσιατῶν καὶ Ἀφρικανῶν «νεοφύτων», ἀφοῦ σταδιακῶς δι᾿ ἕνα ἕκαστον τούτων καὶ τῶν τέκνων αὐτῶν θὰ πληρῶνται οἱ κατ᾿ οὐσίαν χρονικοὶ μόνον ὅροι τοῦ μιαροῦ Κώδικος Ἰθαγενείας (Ν. 3284/2004), τὸν ὁποῖον ἡ νῦν κυβέρνησις τῆς Νέας Δημοκρατίας δὲν τολμᾷ (διότι δὲν ἐπιθυμεῖ) νὰ καταργήσῃ ἐν ὅλῳ καὶ ἀδιστάκτως, ἀλλὰ τοῦ ὁποίου τοὐναντίον προτίθεται νὰ τροποποιήσῃ ἐπουσιώδη (διαδικαστικὰ) ζητήματα, ἀφοῦ τὸ κατατεθὲν σχέδιον νόμου τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν προβλέπει ἁπλῶς ὡς προαπαιτούμενα ἐξετάσεις ἑλληνικῶν, συγχρόνου Ἱστορίας ἀλλὰ καὶ πολιτειακῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν καὶ ἀπαιτεῖ, ὡς προϋπόθεσιν ἀπονομῆς ἰθαγενείας, τὴν ἀπόδειξιν οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ἐντάξεως.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

 

Η πραγματικότης πέραν της λογικής στον σύγχρονο κόσμο.

Ενώ ο ανεκδιήγητος νεοφιλελεύθερος (δηλαδή νεο-αριστερός) πρωθυπουργός του “ελληνικού κράτους” αποκαλεί τους κατευθυνόμενους εμπρηστές της Μόριας “υπερδραστήριους μετανάστες”, κηρύσσει τον πόλεμο στον “νατιβισμό” και δηλώνει προστάτης των μουσάτων βιαστών που μας παρουσιάζει ως “ανήλικα προσφυγόπουλα”, ενώ διάφορα στελέχη του κρατικού μηχανισμού προαναγγέλλουν την μεταφορά δεκάδων χιλιάδων “προσφύγων/μεταναστών” από τα νησιά στην ενδοχώρα ώστε να κάνουν χώρο για τις νέες “αφίξεις” από την Τουρκία, ενώ το άθλιο, προδοτικό δικαστικό σύστημα της χώρας τιμωρεί με 26 μήνες φυλάκιση έναν άνθρωπο που με κίνδυνο της ζωής του προσπάθησε να προστατεύσει τα σύνορα της πατρίδος του, οι γηγενείς μαζάνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στον φαύλο κύκλο των κρουσμάτων, των διασωληνώσεων, των αλλοπρόσαλλων μισανθρωπικών μέτρων και των γελοίων, απαξιωμένων “ειδικών”.

Όμως αλλού είναι το πρόβλημα και από αλλού προέρχεται ο μεγάλος κίνδυνος για την ζωή των ιδίων, των τέκνων τους και της φυλής τους. Δυστυχώς, όλη αυτή η εν εξελίξει παρανοϊκή κατάσταση δρα τελείως αποπροσανατολιστικώς ως προς το πρωτόγνωρο έγκλημα του καθοδηγούμενου εποικισμού της Ευρώπης από τις αφροαστιατικές ορδές. Και αυτό είναι κάτι που την παρούσα στιγμή, εντελώς τυχαίως (;), βολεύει την προδοτική κυβέρνηση της χώρας μας, καθώς οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Από την άλλη όμως είναι θετικό ότι, παρά την λοβοτομή στην οποία έχουν υποβληθεί οι μάζες των Ελλήνων και γενικώς των Ευρωπαίων, η ζοφερή πραγματικότης, που πλέον δεν τους χτυπάει απλώς την πόρτα αλλά έχει εισέλθει εντός της οικίας τους, οδηγεί όλο και περισσότερους εξ αυτών να απορρίψουν τις γελοίες “ανθρωπιστικές” ερμηνείες και προφάσεις που συνεχίζει να παπαγαλίζει ακατάπαυστα το κατεστημένο των σαθρών πολιτικών, των ΜΜΕ και των διαφόρων εγκληματικών οργανώσεων, τύπου ΟΗΕ, για να εξηγήσει το συγκλονιστικό φαινόμενο του μαζικού εποικισμού της Δύσεως. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]