Αὐθάδεια γένους θηλυκοῦ…[2]
Περιοδολογώντας από το πρώτο κύμα των μέσων του 19ου αιώνα, την κορύφωσή του στα χρόνια της χρυσής εποχής ώς τον πρώιμο μεσοπόλεμο, εκ πρώτης όψεως τα αιτήματά τους, που μεταξύ άλλων περιελάμβαναν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, της διεκδίκησης της εισόδου στην αγορά εργασίας καθώς και την κατοπινή λήψη ισόποσων μισθών, δεν θα φανούν παράλογα στο γυμνό μάτι του σημερινού καθημερινού πολίτη (ούτως ή άλλως προϊόντος μιας εκφυλισμένης και αποκομμένης από τις ρίζες και την φύση εποχής) ή του απλού μαθητευόμενου που διδάσκεται μαθήματα πολιτικής ιστορίας σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα. Αν όμως φορέσουμε τα γυαλιά της ανθρωπολογικής και κοινωνιολογικής έρευνας και διεισδύσουμε στην ουσία του εξεταζόμενου αντικειμένου, θα διαπιστώσουμε πως οι προβαλλόμενες απαιτήσεις τους αποσκοπούν να εξομοιώσουν τις γυναίκες με τους άνδρες αψηφώντας και καταπατώντας τους φυσικούς νόμους, ώστε να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία ορισμένων ατόμων που συμπεριφέρονταν λες και είχαν διαπληκτισθεί με τον Ανώτατο Δημιουργό και καθοριστικό παράγοντα όλων των εγκόσμιων λειτουργιών. Από την Mary Wollstonecraft, που εξιδανίκευε τους ανδρικούς ρόλους και τους παρουσίαζε σαν το κέρδος ενός νικητήριου βραβείου εφ΄ όσον γίνονταν απόκτημα και των γυναικών, ώς την Victoria Woodhull, η οποία έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία των ΗΠΑ μολονότι κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν για τις γυναίκες από το σύνταγμα του αμερικανικού κράτους, καταδεικνύεται η ενδόμυχη αίσθηση κατωτερότητας που εμφολεύει στην ψυχή κάθε φεμινίστριας και, συνακολούθως, η θεώρηση των ανδρών ως ανώτερων όντων, σχεδόν ως αυθεντιών που τρέχουν για να τους φτάσουν. Η εσωτερική αυτή τάση εξωτερικεύεται υπό μορφήν υστερίας μέσω της φεμινιστικής δράσεως, η οποία ορισμένες φορές υπήρξε και βίαιη μέσω πρακτικών όπως η εισβολή σε λέσχες. Συνεπώς αυτή η κενή νοήματος και στερούμενη ουσίας φιλοδοξία των μοντέρνων γυναικών να ανδροποιηθούν με έναν αντιαισθητικό και κομπάζοντα τρόπο αποτελεί μια έμμεση παραδοχή από μέρους τους πως το ανδρικό φύλο φαντάζει ανώτερο στους οφθαλμούς τους και πως τα όσα αποζητούν να πετύχουν αποτελούν πιστή μα κακόγουστην αντιγραφή ξένων κι αταίριαστων για την φύση τους ενασχολήσεων. Αν ακόμα μπούμε στον πειρασμό να αναλύσουμε σε ένα άρθρο σαν το παρόν το ποιοι ήταν οι πραγματικοί εγκέφαλοι που, σαν παίκτες κουκλοθέατρου, κατηύθυναν τις φεμινιστικές φιγούρες από το παρασκήνιο, είναι προτιμότερο να συγγράψουμε ολόκληρο πόνημα, ο νοών νοείτω λοιπόν – και όποιος ενδιαφέρεται να ερευνήσει πιο βαθιά το ζήτημα μπορεί να αναζητήσει την μαρτυρία του Aaron Russo, στενού συνεργάτη και συμβούλου των Rotschild.
Ἀνθελληνισμός
1ο μέρος
Με το παρόν άρθρο θα επιχειρήσουμε να φέρουμε στην επιφάνεια το σημαντικότερο ζήτημα που θα έπρεπε να απασχολεί κάθε Έλληνα και Ελληνόψυχο και δεν είναι άλλο πέρα από το μίσος κατά της Ελληνικής φυλής και του πολιτισμού που έχει δημιουργηθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Μίσος που εκπηγάζει από συγκεκριμένους κύκλους εντός και εκτός της Ελλάδος και παραμένει αναλλοίωτο εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια. Θα είναι ένα συμπαγές κείμενο με συγκεκριμένο περιεχόμενο από τις επίσημες πηγές. Δεν θα παραθέσω γνώμες και απόψεις παρά μόνο τις πηγές. Έτσι ο αναγνώστης μπορεί είτε να δεχθεί τη αλήθεια και να ταυτισθεί με αυτή είτε να επιλέξει τον δρόμο της επιστροφής στο αστικό κατεστημένο στο οποίο ζει καθημερινά.
ΒΟΡΕΙΝΑ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ 29
«Ἡ Ἀφρικὴ εἰσβάλλει, ἡ Δημοκρατία φροντίζει γιὰ τὴν ἑορταστικὴν ὑποδοχή καὶ προώθησι τῶν εἰσβολέων.
Ἡ ΝΔ πρωταθλήτρια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ – ΚΑΙ στὴν πρᾶξι! … Ο ΛΑΟΣ ΚΟΙΜΑΤΑΙ!!!»
Ἔχουμε πλέον περάσει στὴν τελευταίαν φᾶσιν τοῦ ἐναντίον μας ΟΛΙΚΟΥ πολέμου, μὲ σχεδὸν ἀναπόφευκτον ἔκβασιν τὴν παράδοσιν τῆς Ἑλλάδος καὶ ὅλων τῶν πρώην Εὐρωπαϊκῶν Πατρίδων (καὶ νῦν ΕΕ…) στὶς ἀνενοχλήτως εἰσβάλλουσες ἀφροαραβικὲς ὀρδὲς τζιχαντιστῶν καὶ λοιπῶν διπόδων. Οἱ προδοτικοὶ «πολιτικοὶ» συνεργοῦν δραστηρίως πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν – σκοπίμως ἐν ταὐτῷ ῥίπτοντες στάχτη στὰ ναρκωμένα μάτια τοῦ μουδιασμένου καὶ συστηματικῶς ἐκτροχιασμένου πλήθους…
Τὸ ὁποῖον δείχνει πὼς δὲν θὰ ξυπνήσῃ προτοῦ πλέον νὰ εἶναι ΠΟΛΥ ἀργά!!!
ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΙΣ 1974: Ὁ θρίαμβος τοῦ Ψεύδους καὶ τῆς Προδοσίας!
Ἡ προδοτικὴ Μεταπολίτευσις ἔχει ἑδραιωθῆ ἐπὶ μεγίστων ψευδῶν καὶ Προδοσιῶν· ὅπως δὲ ἡ ῥίζα της, ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι κι οἱ καρποί της: Νέα ψεύδη συνεχῶς ἐπισωρεύονται ἐπὶ τῶν παλαιῶν ποὺ ξεφτίζουν, νέαι ἀλλεπάλληλοι Προδοσίαι συντηροῦν, συμπληροῦν κι ἐπιρρωνύουν παλαιάς, ἡ δὲ οἵα προσποιητὴ «ἀνανέωσις» προσώπων δὲν ἀποτελεῖ τι ἄλλο ἢ περιοδικὴν ἐπανενσάρκωσιν τῆς παλαιᾶς Σήψεως εἰς καινοφανῆ ἔκδοχα τοῦ παλαιοῦ φυράματος, ἴσως μὲν «ἀνανεωτικὰ» ὡς περισσότερον ἐξωφθάλμως, ἀπροκαλύπτως καὶ ὠμῶς ἐκπροσωποῦντα τὴν Σῆψιν, ὅμως τῶν ὁποίων σταθερῶς ἡ ἰσχὺς καὶ τὸ κράτος ἀπαρεγκλίτως εἶναι ὑπαρξιακῶς συνυφασμένα πρὸς τὴν ὁλικὴν καὶ εἰδικήν, γενικήν τε καὶ κατὰ τὰ μέρη σύγχυσιν καὶ ἀποπροσανατολισμόν, ποὺ μάλιστα κατ᾿ ἀνάγκην γίνονται ὁλονὲν καὶ χονδροειδέστερα: Εἰς τὸ εὐαγὲς τοῦτο ἔργον ἔχουν τὴν συμπαράστασιν τῶν προδοτικῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, χαίρουν δ᾿ εὐγνωμόνως καὶ τῆς ὑψηλῆς ἐπιστασίας τῶν παγκοσμίων Κέντρων τοῦ Συστήματος, ἐμφανῶν τε καὶ ἀφανῶν.
Παρουσιάζομεν σήμερον ἐκ νέου τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀπὸ ἐτῶν ἔχουμε συγκεντρώσει περὶ τῆς Μεγάλης Προδοσίας τοῦ 1974, ἥτις καὶ ἀπετέλεσεν τὴν ἀναγκαίαν σκηνοθεσίαν τῆς ἐπανόδου τῶν ἐπαγγελματιῶν βρυκολάκων τῆς Πατρίδος ὅπως τὴν εἶχον ἀπὸ ἐτῶν ἤδη φαντασθῆ κι ἐκφράσει διάφοροι καὶ δὴ ἐξόχως οἱ Κ. Καραμανλῆς καὶ Ἀνδρέας Γ. Παπανδρέου (ὁ τελευταῖος διὰ σειρᾶς ἄρθρων του εἰς ἀμερικανικὸν περιοδικόν, καθὼς πρὸ 45 περίπου ἐτῶν εἶχεν ἀποκαλύψει ὁ «Ἐλεύθερος Κόσμος»).
Ἡ κατάχωσις τῶν στοιχείων καὶ μαρτυρίων τῆς Προδοσίας ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν θεμελιώδης διὰ τὴν ὑπόστασιν τῆς Μεταπολιτεύσεως: Ἤδη πρὸ τῆς παρελεύσεως διμήνου ἀπὸ τῆς ἐπανόδου τοῦ μιαροῦ Δημοκρατικοῦ Θιάσου ἀντικατεστάθησαν τὰ στελέχη τῶν ἐν Κύπρῳ σταθμευόντων ἑλληνικῶν στρατιωτικῶν τμημάτων, κατὰ δὲ τὴν 15ην Σεπτεμβρίου διετάχθησαν τὰ ἄρτι ἀφιχθέντα στελέχη ὅπως συντάξωσιν ἐκθέσεις περὶ τῶν κατὰ τὴν εἰσβολὴν καὶ πρὸ ταύτης διαδραματισθέντων, τὰ ὁποῖα βεβαίως ἐκεῖνοι δὲν ἠδύναντο καθόλου νὰ γνωρίζουν!!! Καὶ οὐ μόνον τοῦτο ἀλλὰ διετάχθη καὶ ἡ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ τῶν παλαιῶν ἐκθέσεων, τῶν ὑπὸ τῶν αὐτοπτῶν καὶ αὐτουργῶν μαρτύρων συνταχθεισῶν… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Ο ΜΥΘΟΣ ΠΕΡΙ ΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ [4]
Η “επίδραση Flynn” έχει εγείρει σημαντικές αντιπαραθέσεις στους κύκλους των ερευνών της ευφυΐας. U. Neisser (ed.) “The Rising Curve: Long-Term Gains in IQ and Related Measures”, (American Psychological Association, Washington DC, 1998). Ο ερευνητής από την Νέα Ζηλανδία James Flynn παρετήρησε μια τάση βελτιώσεως του ΔΝ (IQ) σε 20 εκβιομηχανισμένες χώρες, με την αύξηση του ΔΝ ανά γενεά να είναι πιο έντονη μόλις κάποιος εγκαταλείπει τα τεστ που εξετάζουν το επίπεδο γνώσεων για τα μη λεκτικά τεστ, όπως τα τεστ Προοδευτικών Πινάκων του Raven. Η μέση βελτίωση σε ΔΝ (IQ) ήταν τρεις μονάδες ανά δεκαετία, με τον δείκτη βελτιώσεως να σταθεροποιείται πάνω από τα 46 έτη. (1932-1978). Ο δείκτης βελτιώσεως ήταν ο ίδιος για ηλικίες από 2-6, 6-16 και για ενηλίκους, συνεπώς η αιτία δεν βρίσκεται στην παιδεία: J.R. Flynn, “The Mean IQ of Americans: Massive Gains 1932 to 1978”, Psychological Bulletin, vol.95, 1984, pp.29-51. Μάλιστα, από το 1963 έως το 1981 υπήρξε πτώση στην μέση επίδοση των μαθητών λυκείου της Αμερικής στην πρότυπη Εξέταση Σχολικών Δεξιοτήτων (CAT). Ο Flynn αναφέρει: «Ο συνδυασμός της βελτιώσεως του ΔΝ και της υποβαθμίσεως της επιδόσεως στις Εξετάσεις Σχολικών Δεξιοτήτων δείχνει σχεδόν ανεξήγητος…». Τέτοιου μεγέθους βελτίωση στον ΔΝ δημιουργεί προβλήματα ως προς την αιτιολογική της εξήγηση: βλέπε Flynn παραπάνω. Ο Flynn έχει πειστικά, κατά την γνώμη μου, ισχυρισθεί πως οι περιβαλλοντικές εξηγήσεις της επιδράσεως Flynn (λ. χ. η εικασία του Flynn ότι τούτο οφείλεται στην ανατροφή) είναι ανεπαρκείς. Επί πλέον, ο Flynn αναγνωρίζει πως το χάσμα μεταξύ Μαύρων και Λευκών δεν έχει περιορισθεί.
Αὐθάδεια γένους θηλυκοῦ…
1.Γενική εισαγωγή.
Ίσως ως το μοναδικό στοχαστικό ρεύμα που επινοήθηκε από το γυναικείο φύλο στην ιστορία της πολιτικής σκέψης, η φεμινιστική θεωρία αποτελεί μίαν γυναικεία αποκλειστικότητα, τουτέστιν μία ιδεολογία από γυναίκες για γυναίκες. Οι απαρχές της ανιχνεύονται μέσα στις φλόγες της γαλλικής επαναστάσεως, της σφοδρότερης επίθεσης ενάντια στον παραδοσιακό πολιτισμό, της πιο κραυγαλέας ανοσιουργίας κατά κάθε ιερότητος και φυσικής ιεραρχίας.
Από την πλεονεξία των νοσηρών εγκεφάλων, των κλαστών και ανατροπέων κάθε φυσικού καθορισμού, θα ήταν αδύνατο να μείνουν στο απυρόβλητο οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων. Εντός αυτού του πολιτικοκοινωνικού πλαισίου κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα ψήγματα φεμινιστικών ιδεών διά της Olympe De Gouges στην Γαλλία και της Mary Wollstonecraft στην Αγγλία που λογίζονται ως πρωτοφεμινίστριες. Η δεύτερη υπήρξε η συντάκτρια της χάρτας ‘’των γυναικείων δικαιωμάτων’’ κοντά στην χάρτα των δικαιωμάτων του ανθρώπου που συντάχθηκε από την πρώτη γαλλική εθνοσυνέλευση.
ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
Το Ισραήλ χτύπησε το Ιράν, για να το αποτρέψει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Αυτό είναι το κεντρικό αφήγημα των Ισραηλινών σε σχέση με τον πολεμικό όλεθρο που ξεκίνησαν, για μια ακόμη φορά. Από πότε όμως, το Ισραήλ έγινε πυρηνικός σερίφης της ευρύτερης περιοχής; Ποιος του έδωσε αυτό το δικαίωμα;
Επισήμως στην παγκόσμια λίστα των χωρών με πυρηνικό οπλισμό είναι εννέα χώρες, η Ρωσία, η Κίνα, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρειος Κορέα και φυσικά οι ΗΠΑ, που είναι και η μόνη χώρα που έχει εγκληματήσει χρησιμοποιώντας ατομικές βόμβες.
Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Αμερικανών Επιστημόνων υπάρχουν περίπου 3.904 ενεργές πυρηνικές κεφαλές και 12.331 συνολικά πυρηνικές κεφαλές στον κόσμο το 2025.
Το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI) εκτίμησε το 2024 ότι ο συνολικός αριθμός των πυρηνικών κεφαλών που απέκτησαν τα πυρηνικά κράτη έφτασε τις 12.121. Περίπου 9.585 διατηρούνται με στρατιωτικά αποθέματα.
Το Ελληνικό Ιδεώδες ως Ακρόπολη Αναγέννησης
Η Ευρώπη στις μέρες μας, αντιμετωπίζει μιαν βαθιά υπαρξιακή δοκιμασία. Η πνευματική παρακμή οδηγεί αναπόφευκτα σε υλικές δυσκολίες, όπως και η υλική ευμάρεια προϋποθέτει πνευματική ανάπτυξη. Οι υπεύθυνοι της σύγχρονης Ευρώπης προσπάθησαν [ξανά] να χτίσουν έναν «πύργο της Βαβέλ», βασιζόμενοι κυρίως στην οικονομία ως θεμέλιο, αγνοώντας όμως θεμελιώδεις φυσικούς νόμους και κοινωνικές αλήθειες.
Αυτό το οικοδόμημα είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει, ανεξάρτητα από τις προσπάθειες επιδιόρθωσης, καθώς η οικονομική βάση δεν μπορεί να αποτελέσει ενωτικό στέλεχος ούτε να αντέξει το βάρος μιας βιώσιμης ενοποίησης. Οι κρίσεις που πλήττουν σήμερα την Ευρώπη προέρχονται όλες —χωρίς εξαίρεση— από τις επιλογές των αρχιτεκτόνων της, οι οποίες εμπνέονται από ένα δυαδικό δόγμα, που περιορίζει το ανθρώπινο ίχνος στην λογική: «με χρήμα ευτυχία, χωρίς χρήμα δυστυχία»
Οἱ Ἥρωες, ὁ Thomas Carlyle καὶ ὁ ἀποπνικτικὸς βάλτος τοῦ δημοκρατισμοῦ/ὀχλοκρατισμοῦ
” – Ποιος φτιάχνει την Ιστορία – η μάζα ή το πρόσωπο; Σε μια εποχή που οι κοινωνίες αποθεώνουν την συλλογικότητα, το ερώτημα αποκτά εκρηκτική επικαιρότητα.“Οι Ήρωες”, το βιβλίο του Thomas Carlyle, (“On Heroes, Hero-Worship and the Heroic in History”, 1841), έχει ως κεντρικό του επιχείρημα το ότι η ιστορία του κόσμου είναι, στην ουσία της, η ιστορία των μεγάλων ανθρώπων.
Ο Carlyle πίστευε ότι ο ήρωας δεν είναι προϊόν της εποχής του αλλά ο ίδιος διαμορφώνει την εποχή του. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την “δημοκρατική” ή “ιστορικο-υλιστική” οπτική, σύμφωνα με την οποία οι υλικές συνθήκες, οι απρόσωπες δυνάμεις και οι άμορφες συλλογικότητες παράγουν την ιστορία. Ο ήρωας στον Carlyle είναι ο φορέας του νοήματος, της αλήθειας, της πράξεως.
Ο Carlyle θεωρεί ότι σε περιόδους κρίσεως, ασάφειας ή παρακμής, εμφανίζονται οι ήρωες – αυτοί που βλέπουν καθαρά και πράττουν τολμηρά. Πίστευε βαθιά ότι ο ήρωας αναδύεται ακριβώς όταν όλα δείχνουν χαμένα — όταν η μαζική ψευδαίσθηση που στηρίζει αφύσικες και νοσηρές καταστάσεις έχει κλονισθή.
Ο ΜΥΘΟΣ ΠΕΡΙ ΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ [3]
Η απόκλιση στο ΔΝ (IQ) μεταξύ Μαύρων και Λευκών υπήρχε από τότε που άρχισαν να χρησιμοποιούνται τα τεστ ΔΝ (IQ). Ωστόσο οι φυλετικοί ρεαλιστές ισχυρίζονται ότι ο μέσος όρος ΔΝ (IQ) 85 των Μαύρων και ο ακόμη χαμηλότερος μέσος όρος στην Αφρική υποδεικνύουν διανοητική κατωτερότητα. Ακόμη και αν αυτό ισχύει, και ισχύει κατά πάσαν πιθανότητα, οι επιδόσεις των Αφρικανών σε ΔΝ (IQ) είναι τόσο χαμηλές, που εμφανίζουν την πλειονότητα του πληθυσμού τόσο δυσλειτουργική, ώστε να αδυνατεί να χειρισθεί σύγχρονες τεχνολογίες, όπως την στρατιωτική τεχνολογία που χρησιμοποιείται σε πολεμικές επιχειρήσεις. Αυτό από μόνο του υποδεικνύει ότι υπάρχει πρόβλημα με τα τεστ ΔΝ (IQ).
Δεν θα ήταν παράλογο να χρησιμοποιήσουμε την καθημερινή μας εμπειρία ως ανιχνευτή σφαλμάτων. Ένα γραμμάριο ελεγχόμενου πειράματος δεν αξίζει απαραίτητα περισσότερο από έναν τόνο μη διερευνημένων παρατηρήσεων, εφ᾿ όσον το πείραμα είναι εξ υπαρχής παρερμηνευμένο. Επί παραδείγματι, ο E. O. Wilson, “On Human Nature”, (Bantam Books, New York, 1979), παραθέτει την εργασία του D. G. Freedman, ενός ψυχολόγου του Πανεπιστημίου του Σικάγο, περί της συμπεριφοράς νεογέννητων βρεφών διαφορετικών φυλών. Τα Κινεζοαμερικανικά βρέφη είναι λιγότερο ευερέθιστα και λιγότερο διαταρασσόμενα από τον ήχο και την κίνηση από ό,τι τα Καυκασομερικανικά βρέφη. Σύμφωνα με τον Wilson αυτό προσδίδει έναν “αέρα αξιοπρέπειας και αυτοελέγχου” στους Κινεζοαμερικανούς, ό,τι και αν τούτο υποδηλώνει. Μια εναλλακτική εξήγηση είναι ότι υποδεικνύει “ανώτερη” Λευκή νοημοσύνη – μια υπόθεση που συνάδει με τα ίδια τα δεδομένα του Rushton (βλέπε παρακάτω), ότι τα Λευκά παιδιά είναι “ανώτερα” των Ανατολικοασιατικών μέχρι περίπου το 7ο έτος της ηλικίας τους.
Ένα άλλο θεμελιώδες πρόβλημα με την θέση περί Ανατολικοασιατικής ανωτερότητος είναι, όπως σημειώνει ο ίδιος ο Jensen, ότι δεν έχουμε ιδέα περί του τι εστί τυχαίο πληθυσμιακό δείγμα στην Κίνα ή ακόμη και στην Ιαπωνία: βλέπε συνέντευξη του Jensen στο American Renaissance, 16 Μαΐου, 1992. Η ευφυΐα θα πρέπει να παρουσιάζει τεραστία διακύμανση σε έναν πληθυσμό που περιλαμβάνει σχεδόν το ένα τρίτο της ανθρωπότητος. Ποιός ξέρει ποῦ εντοπίζεται ο μέσος όρος ΔΝ (IQ);
«Ἥρως», ἕνας κατ᾿ ἀρχὴν ὑψηλὸς τίτλος…
Ανά τους αιώνας έχουν εμφανισθεί πλείστα γραφόμενα και αναφορές περί ηρωισμού – από τις επικές αφηγήσεις, τις διασωθείσες μαρτυρίες έως τα εγκωμιαστικά άσματα. Ενίοτε όμως, και ιδιαίτερα στην εποχή της νεωτερικής διαστροφής, η ιδιότης του ήρωος έχει υποστεί μίαν άνευ προηγουμένου εννοιολογική κατάχρηση καθώς και απαξίωση, με αποτέλεσμα αυτή να αποδίδεται σε υποκείμενα που, όχι μόνο δεν την αξίζουν, τουναντίον στην χρυσή εποχή θα θεωρούνταν ακόμη και προδότες.
Η αυθαίρετη υπερβολική χρήση μίας έννοιας την οδηγεί σε ουσιακή έκπτωση και απώλεια του αρχικού περιεχομένου. Το ιδανικό του ηρωισμού, εκτός της εμφανούς του πλευράς των υπερανθρώπων κατορθωμάτων και της αγνής γενναιότητος, αποτελεί φορέα μίας πολύ βαθύτερης ουσίας, συνυφασμένης προς την πίστη στην επίτευξη ενός ιερού σκοπού, το ιδεώδες της διαφυλάξεως της τιμής, της καταφρονήσεως των υλικών ηδονών και της κατισχύσεως επί των ζωωδών παθών.