Ο ΜΥΘΟΣ ΠΕΡΙ ΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΣ [3]
Η απόκλιση στο ΔΝ (IQ) μεταξύ Μαύρων και Λευκών υπήρχε από τότε που άρχισαν να χρησιμοποιούνται τα τεστ ΔΝ (IQ). Ωστόσο οι φυλετικοί ρεαλιστές ισχυρίζονται ότι ο μέσος όρος ΔΝ (IQ) 85 των Μαύρων και ο ακόμη χαμηλότερος μέσος όρος στην Αφρική υποδεικνύουν διανοητική κατωτερότητα. Ακόμη και αν αυτό ισχύει, και ισχύει κατά πάσαν πιθανότητα, οι επιδόσεις των Αφρικανών σε ΔΝ (IQ) είναι τόσο χαμηλές, που εμφανίζουν την πλειονότητα του πληθυσμού τόσο δυσλειτουργική, ώστε να αδυνατεί να χειρισθεί σύγχρονες τεχνολογίες, όπως την στρατιωτική τεχνολογία που χρησιμοποιείται σε πολεμικές επιχειρήσεις. Αυτό από μόνο του υποδεικνύει ότι υπάρχει πρόβλημα με τα τεστ ΔΝ (IQ).
Δεν θα ήταν παράλογο να χρησιμοποιήσουμε την καθημερινή μας εμπειρία ως ανιχνευτή σφαλμάτων. Ένα γραμμάριο ελεγχόμενου πειράματος δεν αξίζει απαραίτητα περισσότερο από έναν τόνο μη διερευνημένων παρατηρήσεων, εφ᾿ όσον το πείραμα είναι εξ υπαρχής παρερμηνευμένο. Επί παραδείγματι, ο E. O. Wilson, “On Human Nature”, (Bantam Books, New York, 1979), παραθέτει την εργασία του D. G. Freedman, ενός ψυχολόγου του Πανεπιστημίου του Σικάγο, περί της συμπεριφοράς νεογέννητων βρεφών διαφορετικών φυλών. Τα Κινεζοαμερικανικά βρέφη είναι λιγότερο ευερέθιστα και λιγότερο διαταρασσόμενα από τον ήχο και την κίνηση από ό,τι τα Καυκασομερικανικά βρέφη. Σύμφωνα με τον Wilson αυτό προσδίδει έναν “αέρα αξιοπρέπειας και αυτοελέγχου” στους Κινεζοαμερικανούς, ό,τι και αν τούτο υποδηλώνει. Μια εναλλακτική εξήγηση είναι ότι υποδεικνύει “ανώτερη” Λευκή νοημοσύνη – μια υπόθεση που συνάδει με τα ίδια τα δεδομένα του Rushton (βλέπε παρακάτω), ότι τα Λευκά παιδιά είναι “ανώτερα” των Ανατολικοασιατικών μέχρι περίπου το 7ο έτος της ηλικίας τους.
Ένα άλλο θεμελιώδες πρόβλημα με την θέση περί Ανατολικοασιατικής ανωτερότητος είναι, όπως σημειώνει ο ίδιος ο Jensen, ότι δεν έχουμε ιδέα περί του τι εστί τυχαίο πληθυσμιακό δείγμα στην Κίνα ή ακόμη και στην Ιαπωνία: βλέπε συνέντευξη του Jensen στο American Renaissance, 16 Μαΐου, 1992. Η ευφυΐα θα πρέπει να παρουσιάζει τεραστία διακύμανση σε έναν πληθυσμό που περιλαμβάνει σχεδόν το ένα τρίτο της ανθρωπότητος. Ποιός ξέρει ποῦ εντοπίζεται ο μέσος όρος ΔΝ (IQ);
Ανά τους αιώνας έχουν εμφανισθεί πλείστα γραφόμενα και αναφορές περί ηρωισμού – από τις επικές αφηγήσεις, τις διασωθείσες μαρτυρίες έως τα εγκωμιαστικά άσματα. Ενίοτε όμως, και ιδιαίτερα στην εποχή της νεωτερικής διαστροφής, η ιδιότης του ήρωος έχει υποστεί μίαν άνευ προηγουμένου εννοιολογική κατάχρηση καθώς και απαξίωση, με αποτέλεσμα αυτή να αποδίδεται σε υποκείμενα που, όχι μόνο δεν την αξίζουν, τουναντίον στην χρυσή εποχή θα θεωρούνταν ακόμη και προδότες.
Έκπληξη, χαρμονή, ενθουσιασμός, απογοήτευση, οδύνη, φόβος, πανικός. Τα συναισθήματα που έχουν προκαλέσει οι πρώτες εβδομάδες διακυβερνήσεως των ΗΠΑ υπό τον Trump ποικίλουν αναλόγως με την ιδεολογική τοποθέτηση, το νοητικό υπόβαθρο και την ψυχική ισορροπία του καθενός. Ίσως όμως η κυρίαρχη συναισθηματική κατάσταση είναι η αμηχανία, στην οποία έχουν περιέλθει κυρίως οι Ευρωπαίοι, ακόμα και κάποιοι φίλα προσκείμενοι προς τις πολιτικές του Trump. Ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η πρωτοφανής μεταπολεμικώς περίπτωση μιας κυβερνήσεως που πραγματοποιεί τις φαινομενικώς ανέφικτες και ανατρεπτικές προεκλογικές υποσχέσεις της. Κι αν η αμηχανία, όπως χαρακτηριστικώς αποτυπώνεται στις άνευρες, σπασμωδικές, έως και φαιδρές, αντιδράσεις των ανίκανων και διεστραμμένων κυβερνήσεων της δυτικής Ευρώπης απέναντι στις χειμαρρώδεις μεταρρυθμίσεις που επιβάλει ο Trump, δεν προκαλεί έκπληξη, είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η αμήχανη σιωπή ενός μεγάλου τμήματος του εθνικιστικού χώρου. Ίσως πολλοί που ανήκουν ή νομίζουν ότι ανήκουν σε αυτόν τον χώρο ενδόμυχα ευχόταν, για δικούς τους προσωπικούς, δογματικούς ή συμπλεγματικούς λόγους, να είχε αποδειχθεί ο Trump ένας ακόμη πολιτικός απατεώνας που ακολουθώντας την πεπατημένη θα προέβαινε στη συνηθισμένη δημοκρατική κυβίστηση. 
Το Σάββατο 18 Ιανουαρίου οργανώθηκε από νέους εθνικιστές της Θεσσαλίας (με επίκεντρο αυτούς τους νομού Καρδίτσας) εκδήλωση τιμής και μνήμης για την επέτειο της νύχτας των Ιμίων.
Το 1989, παράλληλα με τα κοσμοϊστορικά γεγονότα της πτώσεως των κομμουνιστικών δικτατοριών της ανατολικής Ευρώπης, μέσα σε ένα γενικό κλίμα ευφορίας στην «Δύση», ο (ιαπωνικής καταγωγής) Αμερικανός πολιτικός φιλόσοφος Francis Fukuyama με ένα άρθρο του, το οποίο δημοσιεύθηκε στο The National Interest, περιοδικό της αμερικανικής πολιτικής ελίτ, με τίτλο “The End of History?”και, λίγο αργότερα (1992), με το πασίγνωστο και επιδραστικό βιβλίο του με τίτλο: The End of History and the Last Man (στο οποίο ανέλυε τις βασικές ιδέες του άρθρου), διακήρυξε θριαμβευτικώς το «Τέλος της Ιστορίας», ήτοι, την (θεωρούμενη από τον ίδιο) οριστική και νομοτελειακή επικράτηση, σε παγκόσμιο επίπεδο, του πολιτεύματος της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας και του συναφούς της οικονομικού μοντέλου της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, συνέπεια της οποίας (επικρατήσεως) προέβλεπε ότι θα ήταν μία λίγο-πολύ αδιατάρακτη ειρήνη σε παγκόσμιο επίπεδο, εις το διηνεκές, καθώς τάχα έπαυαν να υπάρχουν οι λόγοι των πολιτικών συγκρούσεων και ανταγωνισμών, αφού η εξέλιξη των πολιτευμάτων είχε φθάσει στο τέλος της με την καθολική επικράτηση του «βελτίστου» πολιτεύματος…
