… Προβάλλοντας ἀτελείωτα γραφειοκρατικὰ ἐμπόδια γιὰ τὴν ὁποιαδήποτε βοήθεια ἤ/καὶ ἐπαγγελματική τους διέξοδο, τοποθετώντας ὡς ἡμερομηνία πρώτης συναντήσεως τὴν … 7ην …
Ἡ Ursula von der Leyen κάνει … κοπάνα ὅταν καλῆται νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις στὸ εὐρωπαϊκὸ κοινοβούλιο (κατόπιν ἐνεργειῶν τοῦ Γερμανικοῦ AfD) …
Προσεχῶς θὰ ἀνεβοῦν ἀποσπάσματα ἐκ τῆς εἰσαγωγικῆς ὁμιλίας ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπακολουθησάσης συζητήσεως.
Η διαβόητη «Μεγάλη Επανεκκίνησις» (Great Reset) είναι ένας όρος που ακούγεται και συζητείται όλο και συχνότερα στους εθνικιστικούς (και όχι μόνο) κύκλους τα τελευταία χρόνια. Αν και τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ επιμελώς αποκρύπτουν σχεδόν κάθε είδηση σχετικά με την «Μεγάλη Επανεκκίνηση» και όταν σπανίως αναφέρονται σε αυτήν την αντιμετωπίζουν απαξιωτικώς, ως αντικείμενο «θεωριών συνωμοσίας» ακροδεξιών κύκλων, η διαδικασία μεταβάσεως προς την «Μεγάλη Επανεκκίνηση» έχει ήδη ξεκινήσει διότι μια μεγάλη επανεκκίνηση προαπαιτεί μια μεγάλη κατάρρευση, και η μεγάλη κατάρρευσις, με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο σύγχρονος κόσμος την κατάρρευση, συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum – WEF), τουτέστιν του σημαντικότερου επισήμου οργάνου των παγκοσμίων οικονομικών «ελίτ», η «Μεγάλη Επανεκκίνησις» συνιστά ένα κολοσσιαίο σχέδιο αναδιοργανώσεως της οικονομίας αλλά και των πολιτικών/κοινωνικών δομών. Χρησιμοποιώντας ως βιτρίνα και ελαφριά προκάλυψη των πραγματικών προθέσεων πομπώδεις τεχνητούς όρους όπως «πράσινη ανάπτυξη», «ισότητα και δικαιοσύνη», «τεχνολογική διήθηση», «4η βιομηχανική επανάσταση», το WEF, οι μεγάλες πολυεθνικές, οι γνωστοί-άγνωστοι που κρύβονται πίσω από αυτές, τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί-μαριονέτες, όπως οι διεφθαρμένοι και διεστραμμένοι νεοφιλελεύθεροι λακέδες τύπου Τριντό, Μακρόν και Μητσοτάκης, το ημιθανές ανοϊκό ανδρείκελο Μπάιντεν και οι αποστειρωμένοι ρομποτικοί τεχνοκράτες τύπου Ντράγκι, προωθούν με διαρκώς επιταχυνόμενους ρυθμούς την ατζέντα της Μεγάλης Επανεκκινήσεως.
Περίπλοκη κατάσταση εμπόλεμης θέσης από την διεπαφή Ουκρανικών και Ρωσικών αλληλουχιών
Τα σημερινά γεγονότα που όλοι παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαμορφώθηκαν ως διεπαφή των ρωσικών και ουκρανικών αλληλουχιών ταυτότητας και γεωστρατηγικής. Ως εκ τούτου για την όσο δυνατόν σοβαρότερη μελέτη και κατανόηση της σημερινής εμπόλεμης κατάστασης οφείλουμε να εμβαθύνουμε. Ένα πρώτο ξεκάθαρο ιστορικό συμπέρασμα παρουσιάζει την Ουκρανική ταυτότητα να ετεροκαθορίζεται ως πρόσθεση ή αφαίρεση της ρωσικής αυτοκρατορίας. Επομένως τις ήδη σχετικές σχέσεις των δυο ταυτοτήτων διαγράφει η άμεση ιστορική εμπειρία της ρωσικής κατοχής. Δίχως βέβαια να επισημαίνεται ο πραγματικός εβραϊκός παράγοντας στην Ουκρανία εδραιωμένος μέσω της ρωσικής ισχύος. Οι λόγοι ελλιπούς αναφοράς είναι εκτός των ευκόλως εννοούμενων, ότι οι εβραϊκοί πληθυσμοί στο έδαφος της Ουκρανίας παραμένουν σημαντικοί, με προφανέστερο παράδειγμα τον ίδιο τον πρόεδρο της, Ζελένσκι (Зеленський). Είναι λοιπόν εμφανές ότι ο Ουκρανικός χώρος βρίσκεται αναγκαστικά σε αυτή την μόνιμη αναζήτηση γεωπολιτικής θέσης. Για την Ρωσία όμως η Ουκρανία αποτελεί αναγκαίο στρατηγικό βάθος, άρα απαιτείται ο άμεσος ή έμμεσος έλεγχος της χώρας. Όμως η Ρωσική ταυτότητα δεν είναι τόσο διακριτή όσο άλλων χωρών ακόμα και αυτοκρατοριών και άρα εγκλωβίζεται ανάμεσα σε εμφατικές συγχύσεις του εθνικού της ρόλου. Η συγκεντρωτική ταύτιση θρησκείας, ηγέτη, έθνους, σε μια πολυεθνική κοινωνία με ένα κυρίαρχο λαό υπό τον αναπόφευκτο όμως αυταρχισμό διαχείρισης της αυτοκρατορίας σχηματοποιούν τα σημαντικότερα ρωσικά χαρακτηριστικά. Μια άμεση και πρακτικά παρούσα τομή διαμόρφωσης, που δύσκολα θα απεκδυθεί είναι ο Σοβιετικός ρόλος, που αμαυρώνει κάθε σχέση ως προς τις πρώην ρωσικές περιοχές. Ακόμα και η ίδια η Ρωσία δεν δέχεται στο βαθμό του δυνατού την απομάκρυνση του και δεν επιζητά μια ρωσική αναγέννηση με τα παραδοσιακά της προ-μπολσεβικικά στοιχεία. Τουναντίον όλο και εξισώνεται, ταυτίζεται και εξαναγκάζει με τις σοβιετικές συνέχειες του ρωσικού εθνικού κράτους, όσο εντάσσει προσχηματικώς και εργαλειακά την ορθοδοξία μαζί με τον σλαβισμό ως ενοποιητικό διαδραματίζον πολεμικό όχημα καθοριστικής κατεύθυνσης στην κεντρική νέα δυναμική Ρωσία.
Ήταν το (μακρινό πια…) 1992 όταν εξεδόθη το διάσημο, ευρέως επιδραστικό βιβλίο του Francis Fukuyama με τίτλο The End of History and the Last Man. Στο πολυσυζητημένο εκείνο βιβλίο ο, ιαπωνικής καταγωγής πολιτικός φιλόσοφος και συγγραφέας, καθηγητής του πανεπιστημίου Stanford των Η.Π.Α., διατύπωνε – κάπως προκλητικώς – την άποψη ότι η (πρόσφατη τότε) κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ. και συνολικώς του κομμουνιστικού συστήματος, σηματοδοτούσε το τέλος μίας σειράς ιστορικών αλλαγών που ισοδυναμούσαν με το τέρμα μίας μακράς ιστορικής εξελίξεως του παγκοσμίου πολιτισμού, ο οποίος, σε πολιτικό επίπεδο, ελάμβανε (οριστικά όπως διετείνετο ο Fukuyama) τον χαρακτήρα του θριάμβου της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, που ο Fukuyama διέκρινε ότι είχε οριστικώς επικρατήσει σε παγκόσμιο επίπεδο, χωρίς μάλιστα να διαφαίνονται προοπτικές για περαιτέρω μεταβολές ή ανατροπές στο μέλλον. [Fukuyama, Francis: Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος. Εκδόσεις Λιβάνη. Αθήνα, 1993].
Η τοποθέτηση αυτή του Fukuyama δίχασε αρκετά το κοινό, επιστημονικό και μη. Από άλλους αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό (ιδίως από την πολιτική ελίτ της ηγεμονευούσης πολιτικής τάξεως των Η.Π.Α. η οποία εξ αυτού του δόγματος αφορμώμενη, εξαπέλυσε, έκτοτε, σειρά πολεμικών επιχειρήσεων απανταχού της γης προς εξαγωγήν και επιβολήν της …δημοκρατίας) και από άλλους με επιφύλαξη και σκεπτικισμό, χωρίς βεβαίως να λείψουν και φωνές συνολικής απορρίψεως της θεωρίας του «Τέλους της Ιστορίας». Η πιο διάσημη απάντηση προήλθε από τον επίσης Αμερικανό καθηγητή (και δάσκαλο του Fukuyama στο Harvard!) Samuel Huntington, ο οποίος εξέδωσε, περίπου την ίδια εποχή, το επίσης ιδιαιτέρως επιδραστικό και πολυσυζητημένο σύγγραμμα The clash of civilizations and the remaking of world order, [Huntington, Samuel: Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης. Εκδόσεις Πατάκης, 2017] στο οποίο, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του Fukuyama, διετύπωνε την άποψη ότι, κανένα τέλος της ιστορίας δεν σηματοδοτούσαν η κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος και το τέλος του «ψυχρού πολέμου» παρά μόνον ίσως μία ιστορική καμπή της οποίας διαφαινομένη συνέχεια θα ήταν μία μεγάλης κλίμακος σύγκρουση στην βάση ριζικών πολιτισμικών αντιθέσεων. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Σε προηγουμένη ανάρτησή μας είχαμε αναφερθεί στον καθηγητή P. Boghossian και στις ύπουλες επιθέσεις και τις ασφυκτικές συνθήκες διώξεως και τρομοκρατήσεως (που εξελίχθηκαν σε έναν πολυμέτωπο εναντίον του ανοιχτό πόλεμο) τις οποίες κλήθηκε να αντιμετωπίσει, οδηγούμενος τελικώς σε παραίτηση από την θέση του στο πανεπιστήμιο, προκειμένου να διασώσει την επιστημονική του αξιοπρέπεια.
Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε την επιστολή παραιτήσεώς του, απευθυνόμενη προς την κοσμήτορα της σχολής, η οποία αποτελεί ένα κείμενο-κόλαφο ενάντια στην δικτατορία της «πολιτικής ορθότητος» που έχει επιβληθεί στον δυτικό κόσμο.
Αγαπητή κοσμήτορα Susan Jeffords,
Σας γράφω σήμερα για τους λόγους της παραιτήσεώς μου από την θέση του επίκουρου καθηγητού φιλοσοφίας στο πολιτειακό πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ. Την τελευταία δεκαετία, είχα το προνόμιο να διδάξω στο πανεπιστήμιο. Οι ειδικότητες μου περιλαμβάνουν την κριτική σκέψη, την ηθική και την σωκρατική μέθοδο, και διδάσκω μαθήματα όπως Επιστήμη και Ψευδοεπιστήμη και Φιλοσοφία της Εκπαιδεύσεως. Αλλά εκτός από την εξερεύνηση κλασικών φιλοσόφων και παραδοσιακών κειμένων, έχω προσκαλέσει να μιλήσουν στις τάξεις μου ένα ευρύ φάσμα ομιλητών, από υποστηρικτές της “επιπέδου Γης”, χριστιανούς απολογητές, σκεπτικιστές για το παγκόσμιο κλίμα, έως υποστηρικτές του κινήματος Occupy Wall Street και είμαι υπερήφανος για τη δουλειά μου. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Η επιταχυνόμενη κατρακύλα των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα δεν έχει σταματημό. Η κυβέρνηση Μπάιντεν διόρισε ως νέο διαχειριστή των …
Απεβίωσε ο Χρήστος Σαρτζετάκης, τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας (σήμερα, 7.2.2022 τελείται η κηδεία του, με τιμές αρχηγού κράτους), και, καθώς έχει προηγηθεί, λίαν προσφάτως, η αποβίωση ενός άλλου τέως προέδρου, του Καρόλου Παπούλια, είναι εμφανής η υποβάθμιση, σε επικοινωνιακό επίπεδο, της ειδήσεως της απωλείας του Σαρτζετάκη, σε σύγκριση μάλιστα με την προβολή της ειδήσεως της αποβιώσεως του Παπούλια, σε βαθμό που αυτή η διαφοροποίηση είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη! Γιατί άραγε αυτή η διαφορά; Είναι απλό. Διότι ο Σαρτζετάκης, μετά την αποχώρησή του από τον προεδρικό θώκο, σε σειρά δημοσίων παρεμβάσεών του, με συνεντεύξεις του σε δημοσιογράφους και με σειρά άρθρων του που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες, εμφάνισε ένα πρόσωπο ακραιφνώς πατριωτικό, θα μπορούσαμε να πούμε, σχεδόν εθνικιστικό! Βεβαίως η θερμή ελληνοκεντρική στάση του (συνδυασμένη, όλως αντιφατικώς, με την ακλόνητη πίστη του στην δημοκρατία…) εκδηλώθηκε κάποτε σε σημείο υπερβολής, φθάνοντας να εκστομίσει τη παροιμιώδη (όσο και άκρως αντιεπιστημονική) φράση: “οι Έλληνες, είμεθα έθνος ανάδελφον”!
Ωστόσο, λόγω αυτής της υπερπατριωτικής στάσεώς του, περιέπεσε βαθμιαίως στην δυσμένεια του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου, ένεκα της οποίας περιήχθη σε μία ιδιότυπη περιθωριοποίηση, διότι τα όσα έλεγε και έγραφε, χαλούσαν, προφανώς, την «σούπα» της πολιτικής ορθότητος. Επειδή όμως, με την ιδιότητα του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, διέθεται εκ των πραγμάτων ένα θεσμικό βάρος ένεκα του οποίου ήταν αδύνατον να αγνοηθεί, οι απόψεις του παραέγιναν άβολες για το καθεστώς, οσάκις τις εξέφραζε δημοσίως… Παράλληλα λοιπόν με την επιμελή αποσιώπηση των απόψεών του, φιλοτεχνήθηκε τεχνηέντως από τα μ.μ.ε. μία εικόνα του ως ενός τάχα γραφικού γέροντα που τά ‘χασε και δεν ξέρει τι λέει… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Peter Boghossian εργαζόταν ως τον περασμένο Σεπτέμβριο ως καθηγητής φιλοσοφίας στο Portland State University, στην πολιτεία του Πόρτλαντ των Η.Π.Α. Κατά την διάρκεια της διδασκαλικής του σταδιοδρομίας αντελήφθη ότι η ολοένα και αυξανόμενη υιοθέτηση εννοιών όπως η «διαφορετικότητα», η «ενσωμάτωση» και η «ισοδίκαιη αντιμετώπιση» αντί να οδηγούν σε μία κουλτούρα ανεκτικότητος και ελεύθερης διακινήσεως και εξετάσεως ιδεών εντός του πανεπιστημιακού συστήματος, είχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Ένα κλίμα ανελευθερίας άρχισε να καλλιεργείται σιγά-σιγά και φοιτητές ή καθηγητές που εξέταζαν κριτικώς τις προαναφερθείσες έννοιες ή εξέφραζαν σκεπτικισμό για αυτήν την νέα μορφή ορθοδοξίας που άρχιζε να επικρατεί στο πανεπιστήμιο, στοχοποιούντο και στιγματίζοντo.
Σε διάφορες ιστορικές περιόδους παρακμής, με προεξάρχουσα αυτή των τελευταίων ετών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εμφανίζονται έντονα φαινόμενα διαστροφών μεταξύ αυτών ιδιαιτέρως το φαινόμενο του κιναιδισμού. Η σημερινή έντονα παρακμιακή εποχή, μπροστά στην οποία τα υστερορωμαϊκά χρόνια ωχριούν, όχι μόνο φιλοξενεί τέτοιου είδους φαινόμενα αλλά υποδαυλίζει την εκδήλωσή τους στην πλέον επιθετική τους μορφή. Δεν έφτανε που τόσα χρόνια τα κέντρα των ευρωπαϊκών πόλεων μία φορά τον χρόνο γίνονται χώροι αποκρουστικών επιδείξεων του κιναιδισμού και της κάθε υποπεριπτώσεως διαστροφικής ανωμαλίας, δεν έφτανε που επίσημη και ανεπίσημη εκπαίδευση συστηματικώς βομβαρδίζουν τον ψυχισμό του δυτικού ανθρώπου με την κιναιδική προπαγάνδα, έσχατο φαινόμενο επιθετικής εκδηλώσεως του κιναιδισμού έχει καταστεί η αισχρή βεβήλωση χώρων μεγάλης ιστορικής και συνειδησιακής αξίας και συμβολισμού.
Προ ολίγων ημερών ομάδα μιαρών κιναίδων κινηματογράφησε και ανερυθρίαστα δημοσιοποίησε στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως, ένα βδελυρό φιλμ στο οποίο παρουσιάζονται σκηνές κιναιδικών περιπτύξεων και συνουσίας στον ιερό βράχο της Ακροπόλεως των Αθηνών!!! Η ανακοίνωση που εξέδωσαν οι εν λόγω βέβηλοι αποτελεί τυπικό δείγμα του απύθμενου θράσους και του επιδεικτικού ξεσαλώματος το οποίο βεβαίως δικαίως εκδηλώνουν, αφού η «ευνομούμενη» «Ελληνική» «πολιτεία» όχι μόνο ουδέποτε κινήθηκε εναντίον τους, αλλά συστηματικώς τους προβάλλει, τους προωθεί και υποθάλπει ενεργώς τις επιδιώξεις τους. Αποκαρδιωτική ήταν όμως και η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας η οποία αντί να εκραγεί από οργή και αηδία και να απαιτήσει την παραδειγματική τιμωρία των μιαρότατων κιναίδων, αντιμετώπισε την είδηση με απάθεια και αδιαφορία, ως μία γραφικότητα και τίποτε παραπάνω…
Τί καλύτερο βεβαίως να αναμένει κανείς από ξεσαλωμένους ανώμαλους όταν το επίσημο κράτος, δια των οργανισμών τους, παράγει αναλόγου ακαλαισθησίας και αηδίας «σποτ κοινωνικής ευαισθητοποίησης» (βλέπε κιναιδικής και αντεθνικής/αντιφυλετικής προπαγάνδας) όπως το παρακάτω εμετικότατο;
Έναν χρόνο πριν, στις 6 Ιανουαρίου 2021, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους πολύχρωμους λακέδες του καθεστώτος Biden, έχοντας πυροβοληθεί σχεδόν …