Σκέψεις και αντιτιθέμενες απόψεις γύρω από τις επικείμενες, βαρυσήμαντες και αμφιλεγόμενες, προεδρικές εκλογές των Η.Π.Α.
Πλησιάζει η ημέρα διεξαγωγής των αμερικανικών προεδρικών εκλογών, οι οποίες, αναμφίβολα, είναι βαρυσήμαντες όχι μόνο για τις ίδιες τις Η.Π.Α. αλλά συνολικώς για τις διεθνείς ισορροπίες και εν γένει για την διεθνή πραγματικότητα, λόγω της ισχύος και της επιδραστικότητος της πολιτικής των Η.Π.Α. σε διεθνές επίπεδο. Το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών αναμένεται να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις που πρόκειται να επηρεάσουν, άμεσα ή έμμεσα, τόσο τα ενεργά πολεμικά μέτωπα, της Ουκρανίας και του Ισραήλ, όσο και τον πολιτικό προσανατολισμό της Ευρώπης, σε μία εποχή κατά την οποία η Δύση διέρχεται πρωτοφανή υπαρξιακή κρίση, ενώ, παράλληλα, μία νέα διεθνής ισορροπία με χαρακτηριστικά πολυπολικότητας τείνει να αποκρυσταλλωθεί.
Από την σκοπιά ενός εθνοφυλετικού προσανατολισμού, τόσο σε στενότερο, εθνικό, επίπεδο όσο και σε ευρύτερο, ευρωπαϊκό, επίπεδο, ποια έκβαση της επικειμένης εκλογικής μάχης θα ήταν προτιμότερη; Συμφέρει άραγε μία νίκη ή μια ήττα του πληθωρικού υποψηφίου προέδρου Donald Trump; Διατυπώνονται συχνά εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις (που αντανακλούν ριζικά διαφορετικές οπτικές) ακόμα και μεταξύ ατόμων που βρίσκονται κοντά στις ιδέες μας.
Η μία άποψη θεωρεί ότι τα ημίμετρα είναι θνησιγενή. Μία επιφανειακή συντηριτικοποίηση των Η.Π.Α., η οποία αναμένεται σε περίπτωση νίκης του Trump, απλώς θα δώσει μία μάταια παράταση ζωής στην εκφυλισμένη Δύση και μία ψευδαίσθηση ανατάξεως σε ένα σάπιο οικοδόμημα που δεν είναι δυνατόν να αναταχθεί παρά μόνο αν κατεδαφιστεί συθέμελα. Αντιθέτως, σε περίπτωση ήττας του Trump, οι συνθήκες, λόγω της ενδυναμώσεως του εκφυλισμένου συστήματος των Δημοκρατικών, θα φέρουν πιο κοντά την διάλυση της εκφυλισμένης Δύσεως ξεκινώντας από την εσωτερική σύγκρουση και εν συνεχεία την κατάρρευση των Η.Π.Α., ως «αυτοκρατορίας του κακού», που αποτελεί άλλωστε την κοιτίδα και την πρωτοπορία της μεταπολεμικής διαστροφής. Σύμφωνα με την άποψη αυτή «όσο χειρότερα γίνουν τα πράγματα, τόσο το καλύτερο για μας» διότι σε περίπτωση ήττας του Trump η κρίση θα ενταθεί μεν αλλά, παράλληλα, θα ενισχυθεί η αφύπνιση και η ριζοσπαστικοποίηση των υγιών στοιχείων εντός των κοινωνιών των Δυτικών χωρών, αντί να επαναπαυθούν με μία ελαφρά βελτίωση των συνθηκών.
Η άλλη άποψη βλέπει την ιστορία ως μία διαδικασία αργών μετασχηματισμών, αλλαγής των συσχετισμών, ως κίνηση ενός εκκρεμούς. Σύμφωνα με την άποψη αυτή σε περίπτωση νίκης του Trump θα κινητοποιηθούν εθνοκεντρικές δυνάμεις σε παγκόσμιο επίπεδο οι οποίες θα κινήσουν τον «τροχό της ιστορίας» προς μία υγιή κατεύθυνση και, αν μη τι άλλο, η χειμαζόμενη λευκή φυλή θα κερδίσει λίγο κρίσιμο χρόνο ζωής και παράλληλα την ευκαιρία να δει τις προοπτικές επιβιώσεώς της με αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών.
Εντοπίσαμε στο διαδίκτυο δύο κείμενα το καθένα από τα οποία αντανακλά κάθε μία από τις δύο προαναφερθείσες ριζικώς διαφορετικές οπτικές αναφορικά με τις προεδρικές εκλογές των Η.Π.Α.. Τα αναδημοσιεύουμε εν συνεχεία διότι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον αμφότερα. Τα συμπεράσματα δικά σας καθώς και ο προβληματισμός… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Οι Αθίγγανοι, που συστηματικώς λεηλατούν τα καλώδια του ΟΣΕ (προκειμένου να κλέψουν τον χαλκό που αυτά περιέχουν και να τον μεταπωλήσουν σε κλεπταποδόχους), εκτός από ανυπολόγιστες οικονομικές ζημίες οι οποία επιβαρύνουν τελικά τους Έλληνες φορολογουμένους, υπήρξαν οι πραγματικοί φυσικοί αυτουργοί της φρικτής και πολυσυζητημένης εκατόμβης νεκρών στα Τέμπη καίτοι ουδείς επίσημος παράγων τολμά να το επισημάνει αυτό δημοσίως, προκειμένου να μη θεωρηθεί “ρατσιστής”, διότι η δικτατορία της “πολιτικής ορθότητας” επιβάλλει σιωπηρώς να μη θίγονται οι θεωρούμενες ως “ευπαθείς” κοινωνικές ομάδες. Οι Αθίγγανοι όμως, εντελώς απτόητοι και αποθρασυμένοι, ως συνήθως, συνεχίζουν τις εγκληματικές λεηλασίες τους στις υποδομές των τραίνων, που είναι δεδομένο ότι θα οδηγήσουν σε νέο ανάλογο δυστύχημα. Αποτελεί μάλιστα θαύμα ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη ακόμα…
Την Κυριακή, 15.09.2024, ο Σύνδεσμος Εθνοφυλετικής Αναπλάσεως «ΑΡΜΑ» συμμετέσχε με κλιμάκιο συναγωνιστών στην οικολογική δράση της φιλικής μας Πολιτικής Κινήσεως «Ιερός Λόχος».
Τα γεγονότα της νύκτας της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη είναι γνωστά στον ελληνικό λαό. Ή ελπίζουμε ότι είναι γνωστά, καθ’ όσον οι ποταπές, δουλικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών προσπαθούν με κάθε τρόπο να σβήσουν από τις μνήμες των Ελλήνων τα εγκλήματα των Τούρκων κατά του ελληνικού έθνους. Αυτό που η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν γνωρίζει, είναι ο ρόλος του ΝΑΤΟ στα γεγονότα και η προδοτική αβελτηρία της τότε ελληνικής κυβέρνησης του βαρέος ασθενούντος Παπάγου, χωρίς βέβαια η ασθένεια του να αποτελεί την οποιαδήποτε δικαιολογία.
Είτε το αντιλαμβάνεται κανείς είτε όχι, η κολοσσιαίων διαστάσεων επιχείρηση συστηματικού εποικισμού της Ευρώπης από αλλοφύλους (κατ’ ουσίαν πρόκειται για την υλοποίηση του “Σχεδίου Kalergi”, που προβλέπει την αντικατάσταση των γηγενών λευκών Ευρωπαίων – στις ίδιες τις ευρωπαϊκές πατρίδες τους – από Αφρικανούς και Ασιάτες εποίκους, που ψευδεπίγραφα βαπτίζονται «πρόσφυγες», με τελικό στόχο την διαμόρφωση κοινωνιών-μιγάδων!), εξελίσσεται μεθοδικώς, χωρίς ουσιαστική ανάσχεση, παρά τις κατά τόπους αντιδράσεις που προκαλεί σε πολιτικό επίπεδο αυτή η ριζική πληθυσμιακή μεταβολή, ορατή συνέπεια της οποίας είναι η εκλογική άνοδος κομμάτων που προβάλλουν θέσεις περιορισμού της μεταναστεύσεως. Ωστόσο, ακόμα και στις χώρες στις οποίες κάποια κόμματα με αντιμεταναστευτικές προεκλογικές διακηρύξεις αποκτούν πρόσβαση στην διακυβέρνηση (όπως, επί παραδείγματι, στην Ιταλία), η πολιτική περιορισμού των μεταναστευτικών ροών είναι αναιμική και κατ’ ουσίαν ανεπαρκής, διότι το μόνο που καταφέρνουν οι κυβερνήσεις αυτές είναι απλώς να θέτουν κάποια επιβραδυντικά εμπόδια στις επιχειρήσεις «διάσωσης», που εργολαβικά διεκπεραιώνουν οι διάφορες (εγκληματικές), παχυλά χρηματοδοτούμενες από υπόπτους χορηγούς, ΜΚΟ. Οσάκις, δε, αυτές οι εγκληματικές συμμορίες με τα ψευτοανθρωπιστικά προσωπεία αντιμετωπίζουν κάποια εμπόδια στο εγκληματικό τους έργο, σκούζουν προς πάσα κατεύθυνση, υπονομεύοντας ποικιλοτρόπως όσους ξεσκεπάζουν στην εγκληματική δράση τους. Στην Ιταλία στην οποία ανεφέρθημεν, η μη κυβερνητική οργάνωση SOS Méditerranée στηλίτευσε πρόσφατα την πολιτική περιορισμών που επιβάλλονται σε πλοία «ανθρωπιστικών» οργανώσεων τα οποία διεξάγουν επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης μεταναστών διότι αυτοί οι περιορισμοί συνεπάγονται «μεγάλη» επιπλέον οικονομική επιβάρυνση… 
Το State Department των ΗΠΑ ή όπως θα το λέγαμε στην Ελλάδα Υπουργείο Εξωτερικών, έχει έναν όρο για να περιγράφει καθορισμένες δράσεις του, αυτό που λένε “transitional justice”. Αυτό βασικά σημαίνει ότι, μετά την ανάμειξη του State Department στην ανατροπή του καθεστώτος μιας χώρας, πρέπει να συλληφθούν όλοι οι αντίθετοι πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι «ώστε να αποτραπεί η επανεμφάνιση κινδύνων για την δημοκρατία». Μην σας κάνει εντύπωση και μην θεωρείτε ότι κάτι τέτοιο εφαρμόζεται σε περιπτώσεις π.χ. κάποιων ακραίων αφρικανικών κρατών. Σήμερα που μιλάμε, η CIA χρηματοδοτεί μια σειρά από «ακαδημαϊκά περιοδικά» να πιέζουν την Πολωνική κυβέρνηση για να συλλάβει πολιτικούς από τα αντιπολιτευτικά προς τον Tusk κόμματα (PIS, Law and Order) αλλά και πολλούς δικαστικούς.
Οι εξελίξεις ανά τον πλανήτη είναι δραματικές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, καθώς η Δύση, καθοδηγούμενη από τις «ελίτ», με βιτρίνα την διαβόητη σιωνιστική σχεδόν υπερ-κυβέρνηση BlackRock, συνεχίζει να εξοπλίζει αφειδώς το διεφθαρμένο καθεστώς της μαριονέτας Ζελένσκι. Στην Μέση Ανατολή, όπου η Μοσάντ κατάφερε να δολοφονήσει τον ηγέτη της Χαμάς εντός της Τεχεράνης, ενώ, όπως μόνο τα πρόβατα πλέον πιστεύουν, «πιάστηκε στον ύπνο» και δεν κατάφερε να πληροφορηθεί για την επικείμενη μαζική επίθεση της Χαμάς εντός των εδαφών του Ισραήλ, αναμένουμε τον ολοκληρωτικό πόλεμο που υποτίθεται ότι θα εξαπολύσει το Ιράν. Στις ΗΠΑ βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή η πιο σημαντική προεκλογική περίοδος μετά τον 2ο ΠΠ, με το βαθύ κράτος, υπό την καθοδήγηση της BlackRock, να πασχίζει εναγωνίως να στερήσει την προεδρία από τον Trump, ακόμα και μέσῳ της αφαιρέσεως της ζωής του.
Ἡ προδοτικὴ Μεταπολίτευσις ἔχει ἑδραιωθῆ ἐπὶ μεγίστων ψευδῶν καὶ Προδοσιῶν· ὅπως δὲ ἡ ῥίζα της, ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι κι οἱ καρποί της: Νέα ψεύδη συνεχῶς ἐπισωρεύονται ἐπὶ τῶν παλαιῶν ποὺ ξεφτίζουν, νέαι ἀλλεπάλληλοι Προδοσίαι συντηροῦν, συμπληροῦν κι ἐπιρρωνύουν παλαιάς, ἡ δὲ οἵα προσποιητὴ «ἀνανέωσις» προσώπων δὲν ἀποτελεῖ τι ἄλλο ἢ περιοδικὴν ἐπανενσάρκωσιν τῆς παλαιᾶς Σήψεως εἰς καινοφανῆ ἔκδοχα τοῦ παλαιοῦ φυράματος, ἴσως μὲν «ἀνανεωτικὰ» ὡς περισσότερον ἐξωφθάλμως, ἀπροκαλύπτως καὶ ὠμῶς ἐκπροσωποῦντα τὴν Σῆψιν, ὅμως τῶν ὁποίων σταθερῶς ἡ ἰσχὺς καὶ τὸ κράτος ἀπαρεγκλίτως εἶναι ὑπαρξιακῶς συνυφασμένα πρὸς τὴν ὁλικὴν καὶ εἰδικήν, γενικήν τε καὶ κατὰ τὰ μέρη σύγχυσιν καὶ ἀποπροσανατολισμόν, ποὺ μάλιστα κατ᾿ ἀνάγκην γίνονται ὁλονὲν καὶ χονδροειδέστερα: Εἰς τὸ εὐαγὲς τοῦτο ἔργον ἔχουν τὴν συμπαράστασιν τῶν προδοτικῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, χαίρουν δ᾿ εὐγνωμόνως καὶ τῆς ὑψηλῆς ἐπιστασίας τῶν παγκοσμίων Κέντρων τοῦ Συστήματος, ἐμφανῶν τε καὶ ἀφανῶν.