Αὐθάδεια γένους θηλυκοῦ…[2]
Περιοδολογώντας από το πρώτο κύμα των μέσων του 19ου αιώνα, την κορύφωσή του στα χρόνια της χρυσής εποχής ώς τον πρώιμο μεσοπόλεμο, εκ πρώτης όψεως τα αιτήματά τους, που μεταξύ άλλων περιελάμβαναν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, της διεκδίκησης της εισόδου στην αγορά εργασίας καθώς και την κατοπινή λήψη ισόποσων μισθών, δεν θα φανούν παράλογα στο γυμνό μάτι του σημερινού καθημερινού πολίτη (ούτως ή άλλως προϊόντος μιας εκφυλισμένης και αποκομμένης από τις ρίζες και την φύση εποχής) ή του απλού μαθητευόμενου που διδάσκεται μαθήματα πολιτικής ιστορίας σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα. Αν όμως φορέσουμε τα γυαλιά της ανθρωπολογικής και κοινωνιολογικής έρευνας και διεισδύσουμε στην ουσία του εξεταζόμενου αντικειμένου, θα διαπιστώσουμε πως οι προβαλλόμενες απαιτήσεις τους αποσκοπούν να εξομοιώσουν τις γυναίκες με τους άνδρες αψηφώντας και καταπατώντας τους φυσικούς νόμους, ώστε να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία ορισμένων ατόμων που συμπεριφέρονταν λες και είχαν διαπληκτισθεί με τον Ανώτατο Δημιουργό και καθοριστικό παράγοντα όλων των εγκόσμιων λειτουργιών. Από την Mary Wollstonecraft, που εξιδανίκευε τους ανδρικούς ρόλους και τους παρουσίαζε σαν το κέρδος ενός νικητήριου βραβείου εφ΄ όσον γίνονταν απόκτημα και των γυναικών, ώς την Victoria Woodhull, η οποία έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία των ΗΠΑ μολονότι κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν για τις γυναίκες από το σύνταγμα του αμερικανικού κράτους, καταδεικνύεται η ενδόμυχη αίσθηση κατωτερότητας που εμφολεύει στην ψυχή κάθε φεμινίστριας και, συνακολούθως, η θεώρηση των ανδρών ως ανώτερων όντων, σχεδόν ως αυθεντιών που τρέχουν για να τους φτάσουν. Η εσωτερική αυτή τάση εξωτερικεύεται υπό μορφήν υστερίας μέσω της φεμινιστικής δράσεως, η οποία ορισμένες φορές υπήρξε και βίαιη μέσω πρακτικών όπως η εισβολή σε λέσχες. Συνεπώς αυτή η κενή νοήματος και στερούμενη ουσίας φιλοδοξία των μοντέρνων γυναικών να ανδροποιηθούν με έναν αντιαισθητικό και κομπάζοντα τρόπο αποτελεί μια έμμεση παραδοχή από μέρους τους πως το ανδρικό φύλο φαντάζει ανώτερο στους οφθαλμούς τους και πως τα όσα αποζητούν να πετύχουν αποτελούν πιστή μα κακόγουστην αντιγραφή ξένων κι αταίριαστων για την φύση τους ενασχολήσεων. Αν ακόμα μπούμε στον πειρασμό να αναλύσουμε σε ένα άρθρο σαν το παρόν το ποιοι ήταν οι πραγματικοί εγκέφαλοι που, σαν παίκτες κουκλοθέατρου, κατηύθυναν τις φεμινιστικές φιγούρες από το παρασκήνιο, είναι προτιμότερο να συγγράψουμε ολόκληρο πόνημα, ο νοών νοείτω λοιπόν – και όποιος ενδιαφέρεται να ερευνήσει πιο βαθιά το ζήτημα μπορεί να αναζητήσει την μαρτυρία του Aaron Russo, στενού συνεργάτη και συμβούλου των Rotschild.
Ἡ προδοτικὴ Μεταπολίτευσις ἔχει ἑδραιωθῆ ἐπὶ μεγίστων ψευδῶν καὶ Προδοσιῶν· ὅπως δὲ ἡ ῥίζα της, ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι κι οἱ καρποί της: Νέα ψεύδη συνεχῶς ἐπισωρεύονται ἐπὶ τῶν παλαιῶν ποὺ ξεφτίζουν, νέαι ἀλλεπάλληλοι Προδοσίαι συντηροῦν, συμπληροῦν κι ἐπιρρωνύουν παλαιάς, ἡ δὲ οἵα προσποιητὴ «ἀνανέωσις» προσώπων δὲν ἀποτελεῖ τι ἄλλο ἢ περιοδικὴν ἐπανενσάρκωσιν τῆς παλαιᾶς Σήψεως εἰς καινοφανῆ ἔκδοχα τοῦ παλαιοῦ φυράματος, ἴσως μὲν «ἀνανεωτικὰ» ὡς περισσότερον ἐξωφθάλμως, ἀπροκαλύπτως καὶ ὠμῶς ἐκπροσωποῦντα τὴν Σῆψιν, ὅμως τῶν ὁποίων σταθερῶς ἡ ἰσχὺς καὶ τὸ κράτος ἀπαρεγκλίτως εἶναι ὑπαρξιακῶς συνυφασμένα πρὸς τὴν ὁλικὴν καὶ εἰδικήν, γενικήν τε καὶ κατὰ τὰ μέρη σύγχυσιν καὶ ἀποπροσανατολισμόν, ποὺ μάλιστα κατ᾿ ἀνάγκην γίνονται ὁλονὲν καὶ χονδροειδέστερα: Εἰς τὸ εὐαγὲς τοῦτο ἔργον ἔχουν τὴν συμπαράστασιν τῶν προδοτικῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, χαίρουν δ᾿ εὐγνωμόνως καὶ τῆς ὑψηλῆς ἐπιστασίας τῶν παγκοσμίων Κέντρων τοῦ Συστήματος, ἐμφανῶν τε καὶ ἀφανῶν.
Έκπληξη, χαρμονή, ενθουσιασμός, απογοήτευση, οδύνη, φόβος, πανικός. Τα συναισθήματα που έχουν προκαλέσει οι πρώτες εβδομάδες διακυβερνήσεως των ΗΠΑ υπό τον Trump ποικίλουν αναλόγως με την ιδεολογική τοποθέτηση, το νοητικό υπόβαθρο και την ψυχική ισορροπία του καθενός. Ίσως όμως η κυρίαρχη συναισθηματική κατάσταση είναι η αμηχανία, στην οποία έχουν περιέλθει κυρίως οι Ευρωπαίοι, ακόμα και κάποιοι φίλα προσκείμενοι προς τις πολιτικές του Trump. Ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η πρωτοφανής μεταπολεμικώς περίπτωση μιας κυβερνήσεως που πραγματοποιεί τις φαινομενικώς ανέφικτες και ανατρεπτικές προεκλογικές υποσχέσεις της. Κι αν η αμηχανία, όπως χαρακτηριστικώς αποτυπώνεται στις άνευρες, σπασμωδικές, έως και φαιδρές, αντιδράσεις των ανίκανων και διεστραμμένων κυβερνήσεων της δυτικής Ευρώπης απέναντι στις χειμαρρώδεις μεταρρυθμίσεις που επιβάλει ο Trump, δεν προκαλεί έκπληξη, είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η αμήχανη σιωπή ενός μεγάλου τμήματος του εθνικιστικού χώρου. Ίσως πολλοί που ανήκουν ή νομίζουν ότι ανήκουν σε αυτόν τον χώρο ενδόμυχα ευχόταν, για δικούς τους προσωπικούς, δογματικούς ή συμπλεγματικούς λόγους, να είχε αποδειχθεί ο Trump ένας ακόμη πολιτικός απατεώνας που ακολουθώντας την πεπατημένη θα προέβαινε στη συνηθισμένη δημοκρατική κυβίστηση. 
Το 1989, παράλληλα με τα κοσμοϊστορικά γεγονότα της πτώσεως των κομμουνιστικών δικτατοριών της ανατολικής Ευρώπης, μέσα σε ένα γενικό κλίμα ευφορίας στην «Δύση», ο (ιαπωνικής καταγωγής) Αμερικανός πολιτικός φιλόσοφος Francis Fukuyama με ένα άρθρο του, το οποίο δημοσιεύθηκε στο The National Interest, περιοδικό της αμερικανικής πολιτικής ελίτ, με τίτλο “The End of History?”και, λίγο αργότερα (1992), με το πασίγνωστο και επιδραστικό βιβλίο του με τίτλο: The End of History and the Last Man (στο οποίο ανέλυε τις βασικές ιδέες του άρθρου), διακήρυξε θριαμβευτικώς το «Τέλος της Ιστορίας», ήτοι, την (θεωρούμενη από τον ίδιο) οριστική και νομοτελειακή επικράτηση, σε παγκόσμιο επίπεδο, του πολιτεύματος της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας και του συναφούς της οικονομικού μοντέλου της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, συνέπεια της οποίας (επικρατήσεως) προέβλεπε ότι θα ήταν μία λίγο-πολύ αδιατάρακτη ειρήνη σε παγκόσμιο επίπεδο, εις το διηνεκές, καθώς τάχα έπαυαν να υπάρχουν οι λόγοι των πολιτικών συγκρούσεων και ανταγωνισμών, αφού η εξέλιξη των πολιτευμάτων είχε φθάσει στο τέλος της με την καθολική επικράτηση του «βελτίστου» πολιτεύματος…
