ΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ KHALIFA HAFTAR ;
Ποιος είναι ο γερό Haftar και με τι πλάτες κάνει τον νταή στην Μεσόγειο;
Ο Khalifa Haftar, ίσως ο πλέον ισχυρός άνδρας σήμερα στην Λιβύη, φοράει την στολή του στρατού της Λιβύης και στολίζεται με παράσημα, παρουσιάζοντας την εικόνα του πατριώτη.
Ποιος είναι λοιπόν ο Khalifa Haftar; Ποιος στ’ αλήθεια είναι ο στρατηγός που κρύβει πίσω από τα συμφέροντα της Λιβύης, εκείνα της τουρκιάς; Και γιατί το κάνει αυτό;
Ο Haftar γεννήθηκε το 1943 στην Ajdabiya, στην νότιο-ανατολική Λιβύη. Ως στρατιωτικός συμμετείχε στην επανάσταση που έκανε ο Συνταγματάρχης Muammar al-Gaddafi και ως εκλεκτός του καθεστώτος, έφτασε να διοικεί τις Λιβυκές δυνάμεις στον πόλεμο με το Τσαντ. Εκεί τα έκανε τόσο θάλασσα που κατάφερε η τεράστια βάση του να καταληφθεί, να συλληφθεί ο ίδιος και το επιτελείο του καθώς και αρκετοί άνδρες του, από τις δυνάμεις του Τσαντ. Παρέμεινε στην φυλακή ως αιχμάλωτος πολέμου περίπου τρία χρόνια και στην διάρκεια της κράτησης, οργάνωσε στην φυλακή ένα αντικαθεστωτικό για τον Gaddafi κίνημα, ανάμεσα στους συγκρατούμενούς του! Κάτι που πρέπει να είναι μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία των αιχμαλώτων πολέμου!
Το Μητσοτακιστάν είναι, δίχως άλλο, ένα κράτος-παρωδία, ένα κράτος-οπερέτα! Κάποια εξωφρενικά περιστατικά το επιβεβαιώνουν αυτό πέραν πάσης αμφιβολίας! Ιδού μία πρόσφατη απόδειξη: το εικονιζόμενο ρεμάλι, ισλαμιστής και, κατά δήλωσή του, μέλος του ISIS, εισήλθε προ ετών στην Ελλάδα (ως Παλαιστίνιος δήθεν “πρόσφυγας”…) και του έχει δοθεί άσυλο, όπως συνήθως δίδεται σε όλους όσους δηλώνουν Παλαιστίνιοι… Άγνωστος είναι ο τρόπος με τον οποίο αποδεικνύουν, χωρίς χαρτιά, την παλαιστινιακή τους ταυτότητα, αφού οι Παλαιστίνιοι είναι, ως γνωστόν, αραβόφωνοι, οπότε, κάθε αραβόφωνος μπορεί κάλλιστα να δηλώσει «Παλαιστίνιος» για να απολαμβάνει τα οφέλη της γνωστής ευρωπαϊκής “ευαισθησίας” απέναντι στο δράμα των Παλαιστινίων.
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, θα παρατηρήσουμε ότι οι εθνικιστές ανέκαθεν έδιναν μεγάλη σημασία σε φυσιολατρικές δραστηριότητες και ασκήσεις σκληραγώγησης. Κατασκηνώσεις τόσο θερινές όσο και χειμερινές, αναρριχήσεις απόκρημνων βράχων, προπονήσεις πολεμικών τεχνών, μαθήματα επιβίωσης στην άγρια φύση και άλλες παρόμοιες ενασχολήσεις πραγματοποιούνταν όσον καιρό υπάρχει και η ίδια η Ιδέα. Έτσι, από τις ασκήσεις της Κρυπτείας του αρχαϊκού παρελθόντος μεταξύ Αρίστων ομοίων φτάνουμε, ποιητικά σχεδόν, στις σημερινές κατασκηνώσεις του Άρματος.
Ενώ παρακολουθούμε τα επικοινωνιακά shows της συνήθους κυβερνητικής παροχολογίας που συνοδεύουν την επίσκεψη του εκάστοτε πρωθυπουργού στην Δ.Ε.Θ., θα πρέπει να επισημάνουμε το προφανές (αν και αθέατο σε μεγάλη μερίδα υπνωτισμένων συμπατριωτών μας…): ότι η Ελλάς βρίσκεται σε ένα απελπιστικό αδιέξοδο, κυβερνώμενη από έναν θίασο (που παριστάνει την κυβέρνηση) προεξάρχοντος του Μητσοτάκη και ότι αυτή η άθλια κυβέρνηση, καίτοι παραπαίει υπό το βάρος αλλεπαλλήλων σκανδάλων και συντριπτικών αποτυχιών σε όλα τα επίπεδα, παραμένει στο απυρόβλητο, ελλείψει αντιπολιτεύσεως!

Ἡ προδοτικὴ Μεταπολίτευσις ἔχει ἑδραιωθῆ ἐπὶ μεγίστων ψευδῶν καὶ Προδοσιῶν· ὅπως δὲ ἡ ῥίζα της, ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι κι οἱ καρποί της: Νέα ψεύδη συνεχῶς ἐπισωρεύονται ἐπὶ τῶν παλαιῶν ποὺ ξεφτίζουν, νέαι ἀλλεπάλληλοι Προδοσίαι συντηροῦν, συμπληροῦν κι ἐπιρρωνύουν παλαιάς, ἡ δὲ οἵα προσποιητὴ «ἀνανέωσις» προσώπων δὲν ἀποτελεῖ τι ἄλλο ἢ περιοδικὴν ἐπανενσάρκωσιν τῆς παλαιᾶς Σήψεως εἰς καινοφανῆ ἔκδοχα τοῦ παλαιοῦ φυράματος, ἴσως μὲν «ἀνανεωτικὰ» ὡς περισσότερον ἐξωφθάλμως, ἀπροκαλύπτως καὶ ὠμῶς ἐκπροσωποῦντα τὴν Σῆψιν, ὅμως τῶν ὁποίων σταθερῶς ἡ ἰσχὺς καὶ τὸ κράτος ἀπαρεγκλίτως εἶναι ὑπαρξιακῶς συνυφασμένα πρὸς τὴν ὁλικὴν καὶ εἰδικήν, γενικήν τε καὶ κατὰ τὰ μέρη σύγχυσιν καὶ ἀποπροσανατολισμόν, ποὺ μάλιστα κατ᾿ ἀνάγκην γίνονται ὁλονὲν καὶ χονδροειδέστερα: Εἰς τὸ εὐαγὲς τοῦτο ἔργον ἔχουν τὴν συμπαράστασιν τῶν προδοτικῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, χαίρουν δ᾿ εὐγνωμόνως καὶ τῆς ὑψηλῆς ἐπιστασίας τῶν παγκοσμίων Κέντρων τοῦ Συστήματος, ἐμφανῶν τε καὶ ἀφανῶν.


Έκπληξη, χαρμονή, ενθουσιασμός, απογοήτευση, οδύνη, φόβος, πανικός. Τα συναισθήματα που έχουν προκαλέσει οι πρώτες εβδομάδες διακυβερνήσεως των ΗΠΑ υπό τον Trump ποικίλουν αναλόγως με την ιδεολογική τοποθέτηση, το νοητικό υπόβαθρο και την ψυχική ισορροπία του καθενός. Ίσως όμως η κυρίαρχη συναισθηματική κατάσταση είναι η αμηχανία, στην οποία έχουν περιέλθει κυρίως οι Ευρωπαίοι, ακόμα και κάποιοι φίλα προσκείμενοι προς τις πολιτικές του Trump. Ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η πρωτοφανής μεταπολεμικώς περίπτωση μιας κυβερνήσεως που πραγματοποιεί τις φαινομενικώς ανέφικτες και ανατρεπτικές προεκλογικές υποσχέσεις της. Κι αν η αμηχανία, όπως χαρακτηριστικώς αποτυπώνεται στις άνευρες, σπασμωδικές, έως και φαιδρές, αντιδράσεις των ανίκανων και διεστραμμένων κυβερνήσεων της δυτικής Ευρώπης απέναντι στις χειμαρρώδεις μεταρρυθμίσεις που επιβάλει ο Trump, δεν προκαλεί έκπληξη, είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η αμήχανη σιωπή ενός μεγάλου τμήματος του εθνικιστικού χώρου. Ίσως πολλοί που ανήκουν ή νομίζουν ότι ανήκουν σε αυτόν τον χώρο ενδόμυχα ευχόταν, για δικούς τους προσωπικούς, δογματικούς ή συμπλεγματικούς λόγους, να είχε αποδειχθεί ο Trump ένας ακόμη πολιτικός απατεώνας που ακολουθώντας την πεπατημένη θα προέβαινε στη συνηθισμένη δημοκρατική κυβίστηση. 