Ιστορία

Θεματικὴ σειρά: “Ὁ Μῦθος τοῦ Αἵματος”

Κατόπιν τῆς ἐπιτυχοῦς κυκλοφορίας τῆς πρώτης ἐκδόσεως (https://www.armahellas.com/?p=24339) τῆς θεματικῆς σειρᾶς “Ὁ Μῦθος τοῦ Αἵματος”, παρουσιάζομεν τὴν δευτέραν ἔκδοσιν, μετὰ εἰδικοῦ προλόγου τοῦ συγγραφέως:

Σε μια εποχή ευθείας επιθέσεως κατά της Παραδόσεως με σκοπό την πλήρη αποδόμηση κάθε εθνικής και φυλετικής ταυτότητος, η εντρύφηση καθ’ ενός μας στην ιστορία του έθνους του και στις επί μέρους πτυχές της αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρηση ή την αποκατάσταση της επαφής με τις ρίζες μας, επαφή η οποία δυστυχώς τείνει να χαθεί ημέρα με την ημέρα, αλλά και για την διασαφήνιση συγχύσεων και την απόδοση επιβεβλημένων απαντήσεων σε πάσης φύσεως εχθρούς.

Ο αδιάκοπος αυτός Αγών για την επανασύνδεση με τις ρίζες μας, ο οποίος θα οδηγήσει στην αναγέννηση της αυθεντικής μας κουλτούρας, αποκτά ιδιαίτερο βάρος την παρούσα περίοδο κατά την οποία οι ευρωπαϊκές Πατρίδες δέχονται την αθρόα εισβολή αλλοφύλλων, οι οποίοι χρησιμοποιούνται ως δύναμη κρούσεως από τους υπερμάχους της διαλύσεως και αντικαταστάσεως των λευκών ευρωπαϊκών εθνών από αλλογενείς, εξωευρωπαϊκούς πληθυσμούς. Κατά την περιόδο αυτή λοιπόν η μελέτη θεμάτων που αναδεικνύουν τους γλωσσικούς, πολιτισμικούς και αξιακούς δεσμούς ανάμεσα στους λευκούς Ευρωπαίους, οι οποίοι δεσμοί ανάγονται προφανώς σε ένα απώτερο φυλετικό δεσμό, είναι χρησιμοτάτη ως πρώτη ύλη για την εμπέδωση μίας οπτικής, η οποία αντιλαμβανόμενη την ενότητα εν τη πολλαπλότητα των επιμέρους εθνικών παραδόσεων, θα ενισχύσει την προσπάθεια για έναν κοινό Αγώνα προς επιβίωση και ανακατάληψη του χαμένου εδάφους.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν προχωρούμε στην έκδοση της παρούσης εργασίας με θέμα την *Koryos, έναν πανάρχαιο Άριο θεσμό που ανάγεται στην εποχή που οι Άριες κοινότητες οργανώνοντο με βάση τις ηλικιακές ομάδες και ο οποίος εξεφράσθη με ποικίλες μορφές αναλόγως του έθνους και της εκάστοτε ιστορικής περιόδου. Στις σελίδες της παρουσιάζονται με συνοπτικό τρόπο τα στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη του θεσμού αυτού στον χώρο και τον χρόνο, από την Βόρειο Ευρώπη ως το Άριο Ιράν και από την Ελλάδα των ηρωϊκών χρόνων, όπως απεικονίζεται στους μύθους και τις τραγωδίες, ως τα ευρωπαϊκά έθνη του πρωίμου Μεσαίωνος.

E-mail ἐπικοινωνίας: entypo-yliko@armahellas.com

Τὸ ἐπισφράγισμα ἑνὸς προαναγγελθέντος ἐθνικοῦ ἐγκλήματος! Τρίζουν τὰ κόκκαλα τῶν Μακεδονομάχων!

ΜΕΓΙΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ:  το ελληνικό κράτος παραχωρεί το όνομα της Μακεδονίας και αναγνωρίζει τον σλαβογενή πληθυσμό των Σκοπίων ως «Μακεδονικό έθνος» και το εκεί ομιλούμενο βουλγαρίζον σλαβικό ιδίωμα ως «Μακεδονική γλώσσα»!!!

Όπως ήταν αναμενόμενο ότι θα συνέβαινε, οι εθνομηδενιστές εξουσιαστές της ροζ αριστεράς, με την αγαστή επικοινωνιακή σύμπραξη των συστημικών μ.μ.ε., περιφρονώντας επιδεικτικώς την ελληνική ταυτότητα και ιστορία,  αδιαφορώντας για την εθνική αξιοπρέπεια και την πολιτισμική κληρονομιά που ποδοπατούν και αμαυρώνουν, προκαταβολικώς παραγράφοντας τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα τα οποία υπονομεύουν εις το διηνεκές, ενεργώντας τελείως αντίθετα προς την (εκπεφρασμένη μέσω των προσφάτων πρωτοφανώς ογκωδεστάτων συλλαλητηρίων) θέληση της συντριπτικής πλειονότητος του ελληνικού λαού (για τον οποίο υποτίθεται ότι κόπτονται αυτοί οι μεγάλοι …δημοκράτες, αλλά την γνώμη του οποίου απαξιώνουν με τρόπο απολύτως κυνικό, όταν τυγχάνει αυτή να μη συμβαδίζει με τις εθνοκτονικές επιδιώξεις τους), εκτελεί με τρόπο αδίστακτο ένα παλαιάς κομμουνιστικής κοπής συμβόλαιο θανάτου της Μακεδονίας – ως πρωταρχικού συνθετικού στοιχείου της ελληνικής εθνικής ταυτότητος από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα!

  [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Βασιλέως ἀριστεία, ἡρωισμοῦ ὕμνησις, θνῄσκουσα αὐτοκρατορία καὶ τὸ ἑλληνικὸν ζήτημα: Σύντομος ἐπισκόπησις τῆς ἐκπνοῆς τοῦ Βυζαντίου.

Σωτήριον ἔτος 1453. Ἡ ἄλλοτε κραταιά, πλέον ὅμως θνήσκουσα αὐτοκρατορία περιστέλλεται εἰς τὰ περίχωρα τῆς δεινῶς πολιορκουμένης Κωνσταντινουπόλεως καί τινα ἐδάφη τῆς Πελοποννήσου (Μυστρᾶς).

Μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ καλουμένη Βασιλεύουσα τῶν πόλεων καὶ (διὰ κεφαλαίου πεῖ) Πόλις δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντιτάξῃ εἰς τὴν κατακλύζουσαν πληθὺν τῶν ὀθωμανικῶν στιφῶν, ὑπολογιζομένην εἰς δέκα μυριάδας ἀνδρῶν, παρὰ ἕνα ἀσήμαντον ἀριθμὸν μαχητῶν. Τὴν ἰδίαν αὐτὴν ἐποχὴν τὰ ἀπειράριθμα μοναστήρια εὐημεροῦν καὶ ἀσφυκτικῶς γέμουν ἀπολέμων ῥιψασπίδων φιλειρηνικῶν προσευχομένων…

Ὁ αὐτοκράτωρ ἀπεγνωσμένως στρέφεται πρὸς τὴν Δύσιν, μισούμενος ὡς «ἑνωτικὸς» ἐκλιπαρεῖ πρὸς συνδρομὴν ἀλλὰ ματαίως. Καὶ ὅτε τελεῖται ἡ καταμέτρησις τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς Πόλεως, ἀναγκάζεται νὰ ἀποδεχθῇ τὴν οἰκτρὰν πραγματικότητα: ἡ πάλαι σφριγῶσα αὐτοκρατορία περιορίζεται τώρᾳ ἐντὸς τῶν τειχῶν τῆς πρωτευούσης καὶ εἰς τὰς αἰχμὰς ἑπτὰ χιλιάδων στρατιωτῶν, ἐκ τῶν ὁποίων πέντε χιλιάδες ἦσαν βυζαντινοὶ καὶ δύο χιλιάδες (σχεδὸν τὸ τρίτον!) δυτικοὶ ὑπὸ τὸν Ἰουστινιάνην. Ὅμως ἡ στρατολόγησις ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ εἶναι ὅλως ἀδύνατος, οὕτω τὸ βάρος τῆς ὑπερασπίσεως πίπτει κυρίως ἐπὶ τοῦ τελευταίου.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἡ καύση τῶν βιβλίων

Στις 10 Μαΐου του 1933 οργανώθηκε από ομάδες εθνικοσοσιαλιστών φοιτητών η δημόσια καύση βιβλίων στο Βερολίνο και σε πολλές άλλες πόλεις της Γερμανίας. Ανάμεσα στα βιβλία που παραδόθηκαν στην πυρά βρισκόταν προπαγανδιστικά κείμενα σοσιαλιστών/μαρξιστών, κυρίως Εβραίων, έργα παρακμιακής/περιθωριακής φύσεως, έργα διεθνιστικού/πασιφιστικού περιεχομένου, και κάποια άλλα έργα που οδηγήθηκαν στην πυρά είτε λόγω των γενικών πολιτικών πεποιθήσεων των συγγραφέων τους είτε επειδή ήταν αντίθετα προς την Αρία ηθική και αισθητική που προσπαθούσε να αναστήσει ο εθνικοσοσιαλισμός. Αν και η καύση βιβλίων και γενικότερα η καταστροφή έργων τέχνης σε καμία περίπτωση δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο στην ιστορία, τα γεγονότα του 1933 έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στα πλαίσια της τεράστιας εκστρατείας δαιμονοποιήσεως της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας που ξεκίνησε μετά το τέλος του Β’ Π.Π. και συνεχίζεται με αμείωτη, αν όχι αυξανόμενη, ένταση στις ημέρες μας.

 

 

 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ὁ ἀκομβίωτος …«στρατάρχης», ἡ σημειολογία τοῦ ραγιαδισμοῦ καὶ ἡ δύναμις τῆς αἰσθητικῆς.

Η σημειολογία ή σημειωτική, όπως προτιμούν πλέον να την ονομάζουν οι ειδικοί του συγκεκριμένου επιστημονικού κλάδου (αντιγράφοντας εκ του εισαγωγικού κειμένου του ιστοτόπου της Ελληνικής Σημειωτικής Εταιρείας: http://hellenic-semiotics.gr/) ορίζεται ως: «[…] η επιστημονική περιοχή που μελετάει σε βάθος όλα τα φαινόμενα του πολιτισμού στις σημερινές κοινωνίες, αλλά και στις κοινωνίες του παρελθόντος, ως συστήματα σημείων. Αντικείμενα μελέτης της σημειωτικής είναι ανάμεσα σε άλλα η καθημερινή συμπεριφορά, τα νοήματα που επικοινωνούν οι χειρονομίες και ο τρόπος ένδυσης, οι δομές της ποίησης και της λογοτεχνίας, ο τρόπος που επικοινωνούν η μουσική, η ζωγραφική και οι λοιπές τέχνες, τα μηνύματα που μας εκπέμπουν το θέατρο, ο κινηματογράφος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς και τα βιώματα από την αρχιτεκτονική και γενικότερα τον κτισμένο χώρο. […]».

Είναι πράγματι η σημειωτική, για όσους έχουν εντρυφήσει στην γοητευτικά οξυδερκή οπτική και τις μεθόδους της, ένα εργαλείο εξαιρετικώς χρήσιμο στην πορεία προσεγγίσεως και κατανοήσεως ποικίλων κοινωνικών και ιστορικών φαινομένων, της πολιτικής συμπεριλαμβανομένης – ιδίως δε αυτής! 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

25η Μαρτίου 1821: Παλαιὰ καὶ νέα μας ἀφιερώματα.

 Ἐπὶ τῇ μεγάλῃ Ἐθνικῇ Ἐπετείῳ τῆς ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΥ πανεθνικῆς μας Παλιγγενεσίας τοῦ 1821, μετὰ 197 ἔτη, παραμένουμε ἐλάχιστοι πλέον ὡς οἱ τελευταῖοι πιστοὶ μῦσται τοῦ βαθέος καὶ ὑψηλοῦ νοήματος τῆς Ἐπαναστάσεως. 

   Πράγματι, τὸ περιεχόμενον ἐκείνου τοῦ φέροντος πνεύματος τοῦ 1821 ἐν δυνάμει ἐνέχει τὸν σπόρον ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνέργειαν τῆς πλήρους ἐθνοκοινοτικῆς μας ἀναγεννήσεως, ἐξ οὗ κι ὁ ἐθνικός μας βάρδος Κωστῆς Παλαμᾶς ἀποτεινόμενος εἰς συνέδριον τῆς νεολαίας ΕΟΝ συνώψισε τὸ μήνυμά του ὡς ἑξῆς: 
    “Ἕνα μονάχα θὰ σᾶς ᾿πῶ, δὲν ἔχω ἀλλο κανένα
       μεθῦστε μὲ τ᾿ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα!”
     Δεδομένου ὅτι ἡ ἐπισκεψιμότης τῆς ἱστοσελίδος μας ἔχει ἐκτιναχθῆ πολὺ ἐν σχέσει πρὸς τὸ παρελθόν, ἀνασύρουμε σήμερα κάποιες ἐκ τῶν παλαιῶν μας σχετικῶν ἀναρτήσεων.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821

Η άγνοιά μας τόσο για τους υπέρ της Ανεξαρτησίας από το 1821 αγώνες της Μακεδονίας, όσο και για όλες τις μετά το 1880 μέχρι και της ενάρξεως του Μακεδονικού Αγώνος επαναστάσεις και εξεγέρσεις των βορείων Ελλήνων είναι στους περισσότερους από εμάς σχεδόν απόλυτος. Οφείλουμε να γνωρίζουμε άπαντες το ενιαίο της εθνικής πολεμικής προσπαθείας, από Δουνάβεως έως Κρήτης, ολοκλήρου του Ελληνισμού και πρέπει να αποκατασταθεί στην συνείδηση όλων μας το εύρος του αγώνος. Ο αρματολισμός και η κλεφτουριά αναστήθηκε και ανδρώθηκε στην Μακεδονία και Θεσσαλία ένεκα της ασφαλείας, την οποία παρείχαν οι σύνθετοι ορεινοί όγκοι της Δυτικής Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Βορείου και Δυτικής/Νοτίου Θεσσαλίας. Τα ιστορικώς δε γνωστά αρματωλίκια ήσαν δεκαεπτά, άπαντα εις την Δυτική Μακεδονία, Θεσσαλία, Ήπειρο και δυο μόνον εις την Αιτωλοακαρνανία. Οι εξεγέρσεις της Μακεδονίας και γενικότερα της Βορείου Ελλάδος άρχονται από το 1495, όταν επρόκειτο ο Κάρολος ο Η΄ να εκστρατεύση εναντίον της Τουρκίας. Η ορμή των εξεγερμένων ήταν τόση, ώστε ο σουλτάνος Βαγιαζήτ, αφού μετέφερε τα γυναικόπαιδα στην Ασία, ετοιμάστηκε για την μεταφορά της πρωτευούσης του. Ματαιωθείσης δε της εκστρατείας του Καρόλου, η Θράκη και η Μακεδονία σχεδόν ηρημώθησαν διά πυρός και σιδήρου. Το 1571 εξηγέρθησαν η Μακεδονία, η ηπειρωτική Ελλάς και τα νησιά μετά της Πελοποννήσου. Τότε, και παρά την ήττα της τουρκικής αρμάδας στην Ναύπακτο, 30.000 Έλληνες εκ Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής εθανατώθησαν στην Κωνσταντινούπολη. Το 1710 εξέγερση με επί κεφαλής τον Μπίτουλα εκ Πισοδερίου, υποκινούμενον υπό του Τσάρου Πέτρου του Μεγάλου. Το 1748-49 οι Ορεσίβιοι άνδρες κατέλαβαν τις βόρειες Σποράδες, εναυπήγησαν καταδρομικό στόλο και ερήμωσαν λαφυραγωγούντες τις τουρκικές παράλιες πόλεις, από Λιτοχώρου έως Ελλησπόντου. Το 1771 επανάστασις κατά τα Ορλωφικά. Επίσης το 1782, επί Τσαρίνας Αικατερίνης, εξεγείρονται τα δεκαεπτά αρματωλίκια και για πρώτη φορά απωθούν και νικούν τα τακτικά αλβανοτουρκικά στρατεύματα του Αλή Τεπελενλή. Το 1803, μετά την Ρωσοτουρκική ειρήνη, ο Αλής στρέφεται κατά των συνημμένων δεκαεπτά αρματολικίων, τα οποία ηττώνται και βρίσκουν καταφύγιο στις βορείους Σποράδες.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Φτάνει πια με τους Τούρκους! Καλύτερα πόλεμος παρά ταπείνωση!

Τα πράγματα είναι σοβαρά· πολύ σοβαρά. Καθώς πλησιάζει (τρία μόλις έτη υπολείπονται) η επέτειος συμπληρώσεως 200 ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, ο ελληνικός λαός έχει περιέλθει σε κατάσταση τοιαύτης παρακμής και αισχρής αδυναμίας, ώστε να φαντάζει αμφίβολον εάν το ελληνικό κράτος, στην σύσταση του οποίου (κακὴν κακῶς…) εκείνη η επανάσταση οδήγησε, θα εξακολουθήσει να υπάρχει ώστε να εορτάσει την επέτειο – τουλάχιστον ως (έστω τύποις…) ελευθέρα και ανεξάρτητη πολιτεία! Και πολύ χειρότερα: φαντάζει αμφίβολη ακόμη και η επιβίωση του ίδιου του έθνους Ελλήνων, ενός έθνους με μοναδική πολιτισμική κληρονομιά και αδιάλειπτη ιστορική παρουσία άνω των 4.000 ετών!

Από το 1071 μ.Χ., οπότε τα βυζαντινά στρατεύματα υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄ Διογένη υπέστησαν συντριπτική και ταπεινωτική ήττα από τα σελτζουκικά στρατεύματα του Αρπ Ασλάν στην κοσμοϊστορικής σημασίας μάχη του Μαντζικέρτ, αποτέλεσμα της οποίας ήταν, ουσιαστικώς, η απώλεια για τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας, που πλημμύρισε έκτοτε από τα τουρανικά φύλα, ανοίγοντας τον δρόμο για την Άλωση και της Βασιλεύουσας το 1453 μ.Χ. και την κατάκτηση ολοκλήρου της “Ρωμανίας”, ο βαρβαρικός και αιμοδιψής αυτός ασιατικός λαός, πρώτα ως Σελτζούκοι Τούρκοι και έπειτα ως Οθωμανοί Τούρκοι, δεν έπαυσε να κατατρύχει την Ελλάδα και την Ευρώπη, επιφυλάσσοντας εναντίον τους επιδρομές, εξανδραποδισμούς, σφαγές, δηώσεις, καταστροφές, μακραίωνη και ταπεινωτική δουλεία…

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η ΚΙΝΑΙΔΟΣ ΕΧΙΔΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΗΣ!

ΟΛΕΘΡΟΥ ΣΠΟΡΑ, ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ: ΦΩΤΙΑ Η ΜΙΑ, ΦΑΡΜΑΚΙ ΚΙ ΟΧΕΤΟΣ Η ΑΛΛΗ – Η ΚΙΝΑΙΔΟΣ ΕΧΙΔΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ …

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΔΡΕΣΔΗ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1945

Η ημέρα είναι Τρίτη και το ημερολόγιο δείχνει 13 Φεβρουαρίου 1945. Στην ιστορική γερμανική πόλη της Δρέσδης, παλαιά έδρα των εκλεκτόρων και βασιλέων της Σαξονίας καθώς και σημαντικό κέντρου πολιτισμού όχι μόνον της Γερμανίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης (ενδεικτικός αυτού είναι και ο χαρακτηρισμός της πόλεως ως «Φλωρεντίας του Έλβα», καθώς ήταν διακοσμημένη με πλήθος αρχιτεκτονικών μνημείων), ο μόνιμος πληθυσμός των περίπου 600.000 έχει σχεδόν διπλασιασθή, καθώς πρόσφυγες από τις ανατολικές περιοχές έχουν πλημμυρίσει την πόλη, στην προσπάθειά τους να σωθούν από τα επελαύνοντα σοβιετικά στρατεύματα. Μέχρι την ημέρα εκείνη η Δρέσδη ήταν η μεγαλύτερη μη βομβαρδισμένη οικοδομημένη περιοχή της Γερμανίας. Οι μόνες δύο επιθέσεις που είχε δεχτεί ως τότε η περιοχή ήσαν δύο βομβαρδισμοί των σιδηροδρομικών αποθηκευτικών χώρων, που βρίσκονταν εκτός του κέντρου της πόλεως κατά τον Οκτώβριο του 1944 και τον Ιανουάριο του 1945.

Την ημέρα εκείνη όμως αυτό επρόκειτο να αλλάξει. Στις 21:51 οι σειρήνες ηχούν. Αιτία του συναγερμού; Η εμφάνιση στους ουρανούς του πρώτου κύματος βομβαρδιστικών της βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας (RAF), το οποίο αποτελούνταν από 254 αεροσκάφη τύπου Lancaster φέροντα 500 τόνους εκρηκτικών και 375 τόνους εμπρηστικών βομβών. Προ του βομβαρδισμού θα προηγηθεί η ρίψη φωτοβολίδων μαγνησίου οι οποίες θα μετατρέψουν την νύκτα σε μέρα και η ρίψη φωτοβολίδων που θα λειτουργήσουν ως δείκτες στόχων προς συνδρομή των βομβαρδιστικών στην επιτυχή εκτέλεση του καταστροφικού τους έργου. Επίκεντρο του βομβαρδισμού θα είναι το στάδιο Ostragehege, το οποίο βρισκόταν κοντά στο μεσαιωνικό τμήμα της πόλεως.

Η διάρκεια του βομβαρδισμού από το πρώτο κύμα δεν ήταν μεγαλύτερη των οκτώ λεπτών, για τους πανικοβλημένους κατοίκους όμως της Δρέσδης, σύμφωνα όμως με μαρτυρίες επιζώντων, ήταν σαν να διήρκεσε ώρες. Επί πλέον η αντιαεροπορική άμυνα ήταν εντελώς αποδυναμωμένη, οπότε τα συμμαχικά βομβαρδιστικά εκτέλεσαν ανενόχλητα την φρικαλέα αποστολή τους. Το αποτέλεσμα ολοσχερής καταστροφή – μουσεία, καθεδρικοί ναοί, οικίες, αθλητικές εγκαταστάσεις, νοσοκομεία ισοπεδώθηκαν και οι εμπρηστικές βόμβες δημιούργησαν μία θύελλα φωτιάς.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΑΡΜΑΤΟΣ

Δὲν πίστεψαν ποτὲ σὲ μάχη τιμημένη – Μακεδονία σ᾿ ἔχουν οἱ φαῦλοι προδομένη!

Σοκ και δέος! Μεγάλη έκπληξη προκάλεσε το μεγάλο πατριωτικό συλλαλητήριο που έλαβε χώρα την Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018 στην παραλία της Θεσσαλονίκης, τόσο στην αντεθνική κλίκα των εθνομηδενιστών της ροζ «αριστεράς» που εξουσιάζουν την χώρα, όσο και στην «αντιπολίτευση» της σιέλ «δεξιάς» (στο πλαίσιο του γνωστού κοινοβουλευτικού Θεάτρου Σκιών), αλλά και στους διαφόρους κομμουνιστές και «φιλελέφτ» μηντιακούς συνεργούς των, καθώς και στο εξωνημένο παπαδαριό, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου που, διά των αντεθνικών επιλογών και της εν γένει στάσεώς του, επιχειρεί εξ απαλών ονύχων να σύρει τον συντηρητικό …  […]

…………………………………………………………………………………………………………………………..

Στο πανεθνικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης δυναμική ήταν η παρουσία του ΑΡΜΑτος. Η ομάς των συναγωνιστών κινήθηκε σε συντεταγμένη φάλαγγα κατά μήκος της παραλίας, από το ύψος του ξενοδοχείου «Μακεδονία Παλλάς» έως τον χώρο του αγάλματος του Μ. Αλεξάνδρου (όπου και παρέμεινε μέχρι την λήξη του συλλαλητηρίου), φωνάζοντας δυναμικά συνθήματα, τα οποία προκάλεσαν θετική αίσθηση στα πλήθη που συνέρρεαν στον χώρο, με τους παρισταμένους Έλληνες να επευφημούν, να χειροκροτούν και να συντονίζονται, φωνάζοντας και αυτοί τα συνθήματα του ΑΡΜΑτος – που έδιναν ένα ποιοτικό τόνο, τελείως διαφορετικό τόσο από τα γηπεδικά συνθήματα των χουλιγκάνων όσο και από τα τετριμμένα και νερόβραστα συνθήματα τύπου κατηχητικού…

Παραθέτουμε κατωτέρω τα βασικά συνθήματα που εισήγαγε το ΑΡΜΑ στο εθνικό συλλαλητήριο:

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ «Σουλτάνου» στὸ … «Yunanistan» ἕως τὴν διαφαινομένην ΠΡΟΔΟΣΙΑ στὸ Μακεδονικό (καὶ μία παλαιά, πάντοτε επίκαιρη, ἀνάλυση τοῦ ἀειμνήστου Π. Κονδύλη).

Ουδείς αντελήφθη ποία σκοπιμότης επέβαλε την αποστολή  προσκλήσεως στον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν για την πρόσφατη πραγματοποίηση επισήμου επισκέψεως στην Ελλάδα.  Με βάση την κοινή λογική φαντάζει απολύτως αδιανόητη η απόφαση να προσκληθεί ο, παγίως προκλητικός νεο-σουλτάνος της Τουρκίας να επισκεφθεί την Ελλάδα, όταν ήταν προβλέψιμο, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι η επίσκεψή του θα συνοδευόταν από «αλυτρωτικού»  χαρακτήρος περιοδεία στην Δ. Θράκη καθώς και από σκόπιμη  εκ μέρους του δημοσία πρόκληση τετελεσμένων (όπερ και εγένετο), έστω σε ρηματικό επίπεδο, τα οποία πίστωσαν καίρια επικοινωνιακά σημεία στην μακρά στρατηγική της Τουρκίας για αναθεώρηση του εδαφικού status quo, όπως αυτό διεμορφώθη το 1923 μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης, η οποία όρισε τα σύνορα των δύο κρατών, Ελλάδος και Τουρκίας, όρισε το καθεστώς δικαιωμάτων στον χώρο του Αιγαίου και επέβαλε την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ των δυο κρατών, ως αποτέλεσμα της οποίας, εκατομμύρια Ελλήνων  της Αν. Θράκης και της Μ. Ασίας εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες και ηναγκάσθησαν να μεταναστεύσουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ασφαλώς δεν αναμέναμε τίποτε καλύτερο από μία παγίως ανθελληνική κυβέρνηση, όπως αυτή των Συριζαν(θ)ελ, ούτε αναμέναμε κάτι περισσότερο από την αμήχανη στάση του φαιδρού χαχανούλη σαλτιμπάγκου που παριστάνει τον πρωθυπουργό, ή την αντίδραση του καραπαζοεισπράκτορος προέδρου της δημοκρατίας (η εικόνα του «οικοδεσπότου» Παυλόπουλου ως περιδεούς κακόμοιρου υποτελούς, στριμωγμένου στην άκρη του καναπέ, απέναντι στον εμφανώς προκλητικώς καθημένου στο μέσον του ιδίου καναπέ, επιβλητικού και επιθετικού «φιλοξενουμένου», Ερντογάν, αποτελεί σπουδή για μάθημα σημειολογίας), οι οποίοι ψέλλισαν κάποιες φράσεις διαφωνίας, ως χλιαρή διπλωματική αντίδραση στο ιταμό ύφος του νταή επισκέπτη. Ο αμήχανος χειρισμός του ανεξελέγκτου Ερντογάν εκ μέρους των πολιτειακών παραγόντων, δυσκολεύει την εξαγωγή συμπεράσματος ως προς το κατά πόσον το όλο φιάσκο πρέπει να αποδοθεί σε απροσμέτρητη βλακεία  ή στις παγίως εθνομηδενιστικές ιδεολογικές εμμονές της κυβερνητικής κομπανίας.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]