ΘΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΙΣ 2025
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, θα παρατηρήσουμε ότι οι εθνικιστές ανέκαθεν έδιναν μεγάλη σημασία σε φυσιολατρικές δραστηριότητες και ασκήσεις σκληραγώγησης. Κατασκηνώσεις τόσο θερινές όσο και χειμερινές, αναρριχήσεις απόκρημνων βράχων, προπονήσεις πολεμικών τεχνών, μαθήματα επιβίωσης στην άγρια φύση και άλλες παρόμοιες ενασχολήσεις πραγματοποιούνταν όσον καιρό υπάρχει και η ίδια η Ιδέα. Έτσι, από τις ασκήσεις της Κρυπτείας του αρχαϊκού παρελθόντος μεταξύ Αρίστων ομοίων φτάνουμε, ποιητικά σχεδόν, στις σημερινές κατασκηνώσεις του Άρματος.
Τα δάση, τα όρη, οι λίμνες και τα ποτάμια έχουν την δική τους ιστορία, την ιστορία της Ελλάδος. Σε αυτά τα χώματα έζησαν κάποτε ήρωες και βασιλείς, δόθηκαν μάχες σφοδρές ενάντια στα στίφη αμέτρητων εισβολέων. Στην γη του Αχιλλέα, του Λεωνίδα και του Μ. Αλεξάνδρου, του Βουλγαροκτόνου, του Παλαιολόγου και του Πλήθωνος Γεμιστού, στην γη του Κολοκοτρώνη, του Νικηταρά και του Μπότσαρη, το αίμα των ηρώων ποτίζει εδώ και χιλιάδες χρόνια όχι μόνο τις ρίζες των ελάτων και των πεύκων αλλά και τις ρίζες του δέντρου της Φυλής.
Ενώ παρακολουθούμε τα επικοινωνιακά shows της συνήθους κυβερνητικής παροχολογίας που συνοδεύουν την επίσκεψη του εκάστοτε πρωθυπουργού στην Δ.Ε.Θ., θα πρέπει να επισημάνουμε το προφανές (αν και αθέατο σε μεγάλη μερίδα υπνωτισμένων συμπατριωτών μας…): ότι η Ελλάς βρίσκεται σε ένα απελπιστικό αδιέξοδο, κυβερνώμενη από έναν θίασο (που παριστάνει την κυβέρνηση) προεξάρχοντος του Μητσοτάκη και ότι αυτή η άθλια κυβέρνηση, καίτοι παραπαίει υπό το βάρος αλλεπαλλήλων σκανδάλων και συντριπτικών αποτυχιών σε όλα τα επίπεδα, παραμένει στο απυρόβλητο, ελλείψει αντιπολιτεύσεως!
Ἡ προδοτικὴ Μεταπολίτευσις ἔχει ἑδραιωθῆ ἐπὶ μεγίστων ψευδῶν καὶ Προδοσιῶν· ὅπως δὲ ἡ ῥίζα της, ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι κι οἱ καρποί της: Νέα ψεύδη συνεχῶς ἐπισωρεύονται ἐπὶ τῶν παλαιῶν ποὺ ξεφτίζουν, νέαι ἀλλεπάλληλοι Προδοσίαι συντηροῦν, συμπληροῦν κι ἐπιρρωνύουν παλαιάς, ἡ δὲ οἵα προσποιητὴ «ἀνανέωσις» προσώπων δὲν ἀποτελεῖ τι ἄλλο ἢ περιοδικὴν ἐπανενσάρκωσιν τῆς παλαιᾶς Σήψεως εἰς καινοφανῆ ἔκδοχα τοῦ παλαιοῦ φυράματος, ἴσως μὲν «ἀνανεωτικὰ» ὡς περισσότερον ἐξωφθάλμως, ἀπροκαλύπτως καὶ ὠμῶς ἐκπροσωποῦντα τὴν Σῆψιν, ὅμως τῶν ὁποίων σταθερῶς ἡ ἰσχὺς καὶ τὸ κράτος ἀπαρεγκλίτως εἶναι ὑπαρξιακῶς συνυφασμένα πρὸς τὴν ὁλικὴν καὶ εἰδικήν, γενικήν τε καὶ κατὰ τὰ μέρη σύγχυσιν καὶ ἀποπροσανατολισμόν, ποὺ μάλιστα κατ᾿ ἀνάγκην γίνονται ὁλονὲν καὶ χονδροειδέστερα: Εἰς τὸ εὐαγὲς τοῦτο ἔργον ἔχουν τὴν συμπαράστασιν τῶν προδοτικῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, χαίρουν δ᾿ εὐγνωμόνως καὶ τῆς ὑψηλῆς ἐπιστασίας τῶν παγκοσμίων Κέντρων τοῦ Συστήματος, ἐμφανῶν τε καὶ ἀφανῶν.
Έκπληξη, χαρμονή, ενθουσιασμός, απογοήτευση, οδύνη, φόβος, πανικός. Τα συναισθήματα που έχουν προκαλέσει οι πρώτες εβδομάδες διακυβερνήσεως των ΗΠΑ υπό τον Trump ποικίλουν αναλόγως με την ιδεολογική τοποθέτηση, το νοητικό υπόβαθρο και την ψυχική ισορροπία του καθενός. Ίσως όμως η κυρίαρχη συναισθηματική κατάσταση είναι η αμηχανία, στην οποία έχουν περιέλθει κυρίως οι Ευρωπαίοι, ακόμα και κάποιοι φίλα προσκείμενοι προς τις πολιτικές του Trump. Ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η πρωτοφανής μεταπολεμικώς περίπτωση μιας κυβερνήσεως που πραγματοποιεί τις φαινομενικώς ανέφικτες και ανατρεπτικές προεκλογικές υποσχέσεις της. Κι αν η αμηχανία, όπως χαρακτηριστικώς αποτυπώνεται στις άνευρες, σπασμωδικές, έως και φαιδρές, αντιδράσεις των ανίκανων και διεστραμμένων κυβερνήσεων της δυτικής Ευρώπης απέναντι στις χειμαρρώδεις μεταρρυθμίσεις που επιβάλει ο Trump, δεν προκαλεί έκπληξη, είναι πραγματικά αξιοπερίεργη η αμήχανη σιωπή ενός μεγάλου τμήματος του εθνικιστικού χώρου. Ίσως πολλοί που ανήκουν ή νομίζουν ότι ανήκουν σε αυτόν τον χώρο ενδόμυχα ευχόταν, για δικούς τους προσωπικούς, δογματικούς ή συμπλεγματικούς λόγους, να είχε αποδειχθεί ο Trump ένας ακόμη πολιτικός απατεώνας που ακολουθώντας την πεπατημένη θα προέβαινε στη συνηθισμένη δημοκρατική κυβίστηση. 
Το 1989, παράλληλα με τα κοσμοϊστορικά γεγονότα της πτώσεως των κομμουνιστικών δικτατοριών της ανατολικής Ευρώπης, μέσα σε ένα γενικό κλίμα ευφορίας στην «Δύση», ο (ιαπωνικής καταγωγής) Αμερικανός πολιτικός φιλόσοφος Francis Fukuyama με ένα άρθρο του, το οποίο δημοσιεύθηκε στο The National Interest, περιοδικό της αμερικανικής πολιτικής ελίτ, με τίτλο “The End of History?”και, λίγο αργότερα (1992), με το πασίγνωστο και επιδραστικό βιβλίο του με τίτλο: The End of History and the Last Man (στο οποίο ανέλυε τις βασικές ιδέες του άρθρου), διακήρυξε θριαμβευτικώς το «Τέλος της Ιστορίας», ήτοι, την (θεωρούμενη από τον ίδιο) οριστική και νομοτελειακή επικράτηση, σε παγκόσμιο επίπεδο, του πολιτεύματος της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας και του συναφούς της οικονομικού μοντέλου της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, συνέπεια της οποίας (επικρατήσεως) προέβλεπε ότι θα ήταν μία λίγο-πολύ αδιατάρακτη ειρήνη σε παγκόσμιο επίπεδο, εις το διηνεκές, καθώς τάχα έπαυαν να υπάρχουν οι λόγοι των πολιτικών συγκρούσεων και ανταγωνισμών, αφού η εξέλιξη των πολιτευμάτων είχε φθάσει στο τέλος της με την καθολική επικράτηση του «βελτίστου» πολιτεύματος…