Κιναιδία καὶ τὰ ἀνθρώπινα ἐνεργειακὰ κέντρα – ἤ: Κιναιδισμός: ἡ ῥιζικὴ ἀποδόμησις τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος

12512732_248578025484731_6215843861421241032_nΚατόπιν ὠργανωμένης, συστηματικῶς δολερᾶς καὶ ἀνηλεοῦς ἐπιθέσεως καὶ διεισδύσεως ἐπὶ δεκαετίας εἰς κυβερνητικούς, ὑπερκρατικούς-διεθνεῖς, πολιτικούς, πανεπιστημιακούς, ἐπιστημονικοὺς ὀργανισμούς, συγκροτήματα ἐλέγχου μέσων ἐνημερώσεως κ.λπ. οἱ κίναιδοι ἐπέτυχον οὐ μόνον νομοθετικὰς ὑπὲρ αὑτῶν ῥυθμίσεις, ἀφανῆ κρατικὴν ὑποστήριξιν, ἄσυλον ἐντὸς πανεπιστημιακῶν «πνευματικῶν» ἱδρυμάτων, τῶν ἐνόπλων δυνάμεων κ.λπ. – μετὰ κατοχῆς συνεπῶς πλέον τοῦ συνόλου σχεδὸν τῶν μέσων προπαγανδίσεως καὶ ἐπιβολῆς – ἀλλὰ καὶ τὸν περαιτέρω ἀποπροσανατολισμὸν τοῦ ἤδη κτηνωδῶς ἠλλοιωμένου καὶ ἀνάνδρως ἐκμαλθακισμένου πλήθους, ἐπιβάλλοντες τὴν ὡς «κανονικοῦ» ἀποδοχὴν τοῦ παρὰ φύσιν, τῆς διαστρεβλωτικῆς-διαστροφικῆς ἀλλοιώσεως τῆς ἐγγενοῦς φυσικῆς τάξεως, τῆς ἐκτροπῆς τοὐτέστι τοῦ φυσικοῦ ῥυθμοῦ καὶ μέλους εἰς θεμελιωδῶς νοσηρὰν ἀπόκλισιν, ἀηδῆ ἐκμέλειαν παραπλανητικῶς κι ἐξωραϊστικῶς «διαφορετικότητα-ἰδιαιτερότητα» καλουμένην, ἧς μάλιστα ἡ πρὸ τῆς ἐγγενῶς προκαλουμένης φυσικῆς καὶ ὑγιοῦς ἐνστικτώδους ἀντιδράσεως καὶ ἀποκρούσεώς της (πλέον «προκαταλήψεως» καλουμένης!) «ἀδυναμία» ἀπαιτεῖ κρατικὴν κ.λπ. προστασίαν – καί, τελικῶς, ἐπιβολήν, εἰς τὴν θέσιν τοῦ φυσικοῦ καὶ ὑγιοῦς!

Τὸ παρδαλὸν τοῦτο, θορυβωδῶς δὲ ἀσχημονοῦν καὶ δημοσίως, σύνολον, οὗτινος αἱ ποιότητες ἀποδίδουν πλήρως κατὰ τὴν ἐσχάτην του ἐκδοχὴν τὸ σημαινόμενον τῆς λέξεως «συρφετός», προκειμένου ν᾿ ἀναβαθμίσῃ τὴν ἐπήρειάν του ἐπὶ τοῦ ἤδη ἐπὶ μακρὸν σταδιακῶς ἀποκτηνουμένου καὶ ἀποσυντιθεμένου κοινωνικοῦ συνόλου ἐπιστρατεύει συναφεῖς του συστημικοὺς «λογίους» θεωρητικούς, οἵτινες δολίως σχεδιάζουσι καὶ σφυρηλατοῦσι τεχνητὰς ἐννοίας-ὅρους (ἐπὶ παραδείγματι «ὁμογονεϊκότης», «ὁμοφοβία», «ἔμφυλα στερεότυπα», «ἔμφυλη ταυτότητα» κ.λπ.), ὑπὸ τῶν ὑποχειρίων των μαζικῶν προπαγανδιστικῶν μέσων εἶτα πρὸς ἐμπέδωσιν καὶ ἀμάσητον ὑπὸ τῶν ὄχλων κατάποσιν διοχετευομένας· ἀλλοιοῖ καὶ διαστρέφει ἐννοίας ἐκφαινούσας τὴν φυσικὴν πραγματικότητα καὶ φυσικὰς-φυσιολογικὰς λειτουργίας· εἰσβαλὸν δὲ κατέβαλε, κατέλαβε καὶ κατέστησεν ὑποχείριον καὶ τὸ νομικὸν σύστημα, ἔτι καὶ ποινικοποίησιν τῆς νέας ἐπινοηθείσης «νόσου» πλέον ἐπιβάλλοντος, «νόσου» ὁριζομένης ὡς τῆς σταθερᾶς προασπίσεως τῆς φυσικῆς τάξεως καὶ κληθείσης «ὁμοφοβίας» καὶ ἄρα, δυνάμει τοῦ δίκην ἀδιαμφισβητήτου εἰδώλου ἤδη ἐπιβεβλημένου νέου δόγματος, νομικὴν δίωξιν τοῦ ὀρθοῦ καὶ διαυγοῦς λόγου, τοῦ ἀκόμη καὶ τὰς στοιχειώδεις αἰωνίας βιολογικάς, φυσικάς ἀληθείας καὶ δεδομένα ἐλευθέρως ἐκφράζοντος…

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Μούσες και Lohengrin

dΜε αφορμή την παρουσίαση της Όπερας Lohengrin στην Εθνική Λυρική Σκηνή των Αθηνών με πρεμιέρα στις 27 Ιανουαρίου, θα παρουσιασθούν κάποιες πτυχές αυτού του εμβληματικού έργου του Wagner. Προτού εκτεθεί η πηγή εμπνεύσεως του μύθου και το ίδιο το Οπερατικό έργο, κάποια εισαγωγή για την φύση της εμπνεύσεως του ποιητή καθὠς και τα όρια της όποιας αναλύσεως ποιητικών αριστουργημάτων κρίνεται αναγκαία.

Περί Εμπνεύσεως

Η συζήτηση ξεκινάει στην Αρχαία Ελλάδα, όπου ο Wagner εξ άλλου είχε απερίφραστα τοποθετήσει το πρότυπο και αλλά και τον στόχο των προσπαθειών του. Ο φιλόσοφος Πλάτων μας παραδίδει τον διάλογο “Ίων” ή “περί Ιλιάδος”, όπου ο Σωκράτης συνομιλεί με έναν νέο, τον Ίωνα, ο οποίος έχει βραβευθεί για την απαγγελία και ερμηνεία των έργων του Ομήρου. Αυτή είναι μία από τις σπάνιες συνομιλίες του Σωκράτη με ένα παιδί, όπου αναλύεται η αξία του ομηρικού έπους αλλά και με ποιον τρόπο γίνεται η μεταφορά του έπους δια της απαγγελίας στην ψυχή των ακροατών. Ο ποιητής θεωρείται φορεύς της θεϊκής φλόγας, η οποία γίνεται διαθέσιμη στους συμπατριώτες του, κοινωνούς της αυτής Κουλτούρας, μέσω της τέχνης του. Κατά την διάρκεια της συνομιλίας η επίδραση του μουσουργού-ποιητού στους ακροατές παρομοιάζεται με εκείνην του μαγνήτη.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἡ θεία Φωτιὰ τῆς καταστροφῆς και τῆς ψυχῆς τῆς Δημιουργίας.

xarama_2Μέχρι της επιβολής της κοσμοθεωρίας του “θείου βρέφους” και των άλλων μεσανατολικών θρησκειών στους Αρίους λαούς, η αίσθηση της θειότητος της φλόγας ήταν κοινό σημείο όλων των Αρίων λαών, με περισσότερο ίσως γνωστή την πυρολατρία στους ζωροάστρες Πέρσες. Το Πῦρ ήταν στὸν Ηράκλειτο η εικόνα του Όντος, του Ενός· η ιερά εστία έκαιγε πάντα, πράγμα που επεβίωσε και μετά την επέλαση του ιουδαιοχριστιανισμού στην λαϊκή παράδοση και υιοθετήθηκε και από την εκκλησία (κατά την δολία της συγκρητιστική στρατηγική διεισδύσεως).
Γενικώς, όμως, με την έλευση του χριστιανισμού (στην Ευρώπη) και εν συνεχεία του Ισλάμ (στην Περσία), και γενικώτερα με την μόλυνση της αρίας ψυχής από τους μεσανατολικούς ψυχικούς εισβολείς (οι οποίοι άνοιξαν τον δρόμο και για την μετέπειτα φυσική εισβολή, όπως μάλιστα διαπιστώνεται σήμερα), η λατρεία αυτή χαρακτηρίστηκε ως “ειδωλολατρία”, αφού εκπορευόταν από την ίδια ψυχή που γέννησε το ολυμπιακό πάνθεον αλλά και, φυσικά, επειδή ήταν συνυφασμένη με μία στάση ζωής η οποία, ούσα βαθύτατα πνευματική και υπερβατική, δεν θα μπορούσε να έχει καμμία σχέση με τις (υπό τον αποστεωμένο ψευδομεταφυσικό, μαγικοθαυματουργικό τους μανδύα) υλιστικές και αποκλειστικώς ατομικιστικές (ακόμη και με την υστεροβουλία της ατομικής “σωτηρίας”) εστιάσεις των μεσανατολικών εισβολέων.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

H γένεσις του μονοθεϊσμού.

h

  Είναι δυνατόν να υπάρχει ο θεός χωρίς τους ανθρώπους; Ποιά άραγε ισχύ θα είχε ο θεός εάν δεν υπήρχαν τα θνητά όντα; Επίσης υπήρχε άραγε κάποια εποχή όπου ούτε θεός υπήρχε ούτε άνθρωπος; Ας ερωτήσουμε και κάτι άλλο; Υπήρξε εποχή κατά την οποία θεός και άνθρωπος ήταν ένα; Είναι άραγε δυνατόν ο άνθρωπος να υπήρξε ή να υπάρξει χωρίς το θεό; Ποια πραγματική οντολογική τρίτη θα λέγαμε δύναμη υποκρύπτεται πίσω από το θεό και τον άνθρωπο, η οποία τους δημιούργησε και τους καθοδηγεί μέχρι τη στιγμή της αυτοαναίρεσής τους και της συνέχειας της απείρου οντολογικής εσωτερικής συνέχειας;

  Στον κόσμο του θεού και του ανθρώπου εκείνο το οντολογικό μέγεθος το οποίο αναιρείται είναι η συνέχεια. Ο άνθρωπος εσωκλείεται στη διάσταση που ξεκινά από την ιδέα του πρώτου θεϊκού όντος και του δημιουργηθέντος εξ αυτού κόσμου και τελειοποιείται στην ανθρώπινη πόλη και πολιτισμό. Ο μονοθεϊσμός τελειοποιεί τον παρόντα κύκλο της διάστασης στερεοποιώντας το μοντέλο εμμενούς διάστασης που όπως ήδη είπαμε ξεκινά από το θεό και διά της φύσης-κόσμου περατώνεται στον άνθρωπο.[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Παράλληλες εκδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με αφορμή τον εορτασμό του Χειμερινού Ηλιοστασίου

Τελική. Δεκ.Οι οργανώσεις Θεσσαλονίκης και Αθηνών του ΑΡΜΑτος διοργανώνουν το Σάββατο 19 και την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου αντιστοίχως διαλέξεις με θέμα την εορτή του Ηλιοστασίου.

 Επί μέρους θέματα που θα αναπτυχθούν:

 • Χειμερινό Ηλιοστάσιο: Ο θρίαμβος του Φωτός.

 • Η πάλη των αλλοτρίων δογμάτων.

 • Ο εορτασμός του στους Ινδοευρωπαϊκούς λαούς.

 • Η σημασία της εορτής σήμερα.

Θερινό Hλιοστάσιο.

 Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα! Ο ζωοδότης ήλιος, το αιώνιο σύμβολο της σοφίας, της πνευματικότητος, της ζωτικής ενεργείας και της δημιουργίας, για όλους τους αρίους λαούς, φθάνει (για το βόρειο ημισφαίριο) στο απόγειο του ετησίου κύκλου του, σημαίνοντας την έναρξη του θέρους, την μεγαλύτερη και φωτεινότερη ημέρα του έτους.

  Επ’ ευκαιρία του Θερινού Ηλιοστασίου, εκφράζουμε τις θερμότερες ευχές μας προς όλους τους συναγωνιστάς και φίλους!

 Ο Αιώνιος Ήλιος της φυλής μας ας φωτίζει τον νου και την καρδιά όλων μας, ας μας δίνει δύναμη και έμπνευση, διαλύοντας τα νέφη και απωθώντας τους κάθε λογής μιαρούς τσαρλατάνους και αγύρτες, στους χαλεπούς καιρούς της σκοτεινής εποχής που διανύουμε.

Στὴν μάχη τοῦ ἀνικήτου μας Ἡλίου…

Ἐν ὄψει τῆς κοσμικῆς συγκυρίας τοῦ μεγάλου Ἡλιοστασίου, σηματοδοτοῦντος τὴν περιοδικὴ ἀναστροφὴ πορείας κατὰ τὴν μεταξὺ Σκότους-Φωτὸς ἐναλλαγὴν, δίκην ἀρχετύπου Ἀντιμαχίας μεταξὺ ἀφ᾿ ἑνὸς τῶν ἀνορθωτικῶν, ζῳογόνων, ἀνωτροπικῶν δυνάμεων ἔναντι, ἄφ᾿ ἑτέρου, τῶν λυσσωδῶν συσπειρωμάτων σκότους καὶ θανάτου, διαλύσεως καὶ φθορᾶς, συμμετέχουμε κι οἱ ἴδιοι καὶ συμπολεμοῦμε κατὰ δύναμιν συνειδητῶς στὸν ἀέναο τοῦτον κοσμικὸ Ἀγῶνα, καθὼς ἡ συνείδησίς μας συντονίζεται σ᾿ αὐτὸν κι ἐναρμονίζεται μὲ τὴν πρωταρχική μας ταὐτότητα καὶ φυλετικὸ-πνευματικὸ προσδιορισμό.

 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο.

Ανάμεσα στις “συνηθισμένες” ημέρες του έτους, στις οποίες ο σημερινός άνθρωπος δεν δίνει την δέουσα σημασία, θεωρώντας τες μέρος της ρουτίνας της καθημερινότητος, υπάρχουν ορισμένες ιδιαίτερες ημέρες, όπως η σημερινή, που λόγω της κοσμικής τους σημασίας, σηματοδοτούν αφενός αστρονομικά γεγονότα, ταυτόχρονα όμως οδηγούν σε εσωτερική ανάταση, την οποία ορισμένοι μόνο έχουν την ικανότητα να συναισθάνονται. Μπορεί λοιπόν για τις σημερινές κοινωνίες,όπως έχουν διαμορφωθεί, η 21η Δεκεμβρίου,φαινομενικά να μη συμβολίζει τίποτε, στην Ευρώπη όμως των μεγάλων πολιτισμών,των εθνών και των ανθρώπων, στις εποχές των πολεμιστών και των φιλοσόφων, καθώς και στην Ευρώπη που εμείς οραματιζόμαστε, η 21η Δεκεμβρίου δεν είναι μία καθημερινή μέρα, αλλά μία γιορτή με τεράστια σημασία.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΞ ΑΥΤΗΣ ΑΝΑΒΡΥΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ, ΥΓΙΟΥΣ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΟΣ – Ἄρθρον τοῦ Γ. Βρασιβανοπούλου ἐκ τῆς μηνιαίας ἐπιθεωρήσεως «Νέα Πολιτική» (1937)

Ἡ ἐκ τῆς φυσικῆς αἰσθητικῆς κινήσεως προερχομένη χαρὰ καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἐξαρτωμένη πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία παρήγαγον τὴν περίφημον Ἑλληνικὴν φαιδρότητα, ἥτις ἐν ἁρμονικῇ συναφείᾳ μετὰ τοῦ ἀριστοκρατικοῦ πνεύματος τῆς Ἑλληνικῆς μεγαλοψυχίας διακρίνει τὸ καθαρὸν Ὀλυμπιακὸν πνεῦμα. Ὑπ᾿ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἡ ὀλυμπιακὴ εὐγένεια ἀναφέρεται εἰς τὴν ὑψίστην βαθμίδα τῆς ἀνθρωπίνης εὐδαιμονίας καὶ συνενώνει τὰς δύο ἠθικὰς ἀρχὰς τοῦ Καντίου περὶ προσωπικῆς τιμιότητος καὶ «ξυνῆς» (καθ᾿ Ἡρακλείτειον ὁρολογίαν, ἤτοι κοινῆς) εὐδαιμονίας ἐν τῇ προσωπικότητι ἑνὸς ἐλευθέρου, ὡραίου καὶ ἰσχυροῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἐλεύθερος Ἕλλην τῆς μυθολογικῆς εὐδαιμονίας δὲν ἐδίσταζε νὰ συγκρίνῃ καὶ νὰ παραβάλλῃ ἑαυτὸν μὲ τοὺς θεοὺς ὅσον ἀφορᾷ τὴν ζωϊκὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν βιοτικὴν εὐδαιμονίαν. Πρὸς τοῦτο τὸν παρώτρυνε τὸ πνεῦμα τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, οἱ δὲ ἀναδεικνυόμενοι Ἥρωες τῆς ὀλυμπιακῆς ἀριστοκρατίας τοῦ ἐχρησίμευον ὡς πρότυπα παραδείγματα καὶ ὁδηγοί.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ιούλιος Έβολα, η ζωή και το έργο του.

…Βασική ρίζα των δεινών της Ευρώπης θεωρούσε την αποδυνάμωση και εξάλειψη της έννοιας της ιεραρχίας η οποία οδήγησε στην αρπαγή της εξουσίας από τους αστούς και τους πληβείους, στον υλισμό, στον θετικισμό και την αποπνευματοποίηση της δράσεως.Το αντίδοτο στην κατάσταση αυτή ήταν η αναβίωση του αρχαίου ρωμαϊκού ήθους και της ιδέας του Imperium, όχι απλώς ως θελήσεως για εδαφική εξάπλωση και επίτευξη υλικών στόχων, αλλά ως δυνάμεως που απορρέει από την εγγενή ανωτερότητα του φέροντος, ως δυνάμεως απολύτου εντός της σφαιρός επιρροής της και ως μεταφυσικής πραγματικότητος που εκδηλώνεται με την μορφή μίας ιεραρχικής και οργανικής κρατικής δομής με υπερεθνικό χαρακτήρα και επί κεφαλής ένα πρόσωπο που κατέχει την πνευματική αυθεντία και την πολιτική δύναμη.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Η Ανάβασις του Όρους και ο Συμβολισμός της Αναλήψεως

Οι φοράδες οι οποίες μέ σύρουν μέ τό Άρμα μέ μετέφεραν εκεί όπου φθάνει η εσωτερική ορμή τής ψυχής μου καθώς, οδηγώντας με, οι θεές μ’ έβαλαν στήν πολυφημισμένη οδό, η οποία φέρει τόν προικισμένο μέ σοφία άνδρα διά μέσου όλου τού κόσμου. Σ’αυτόν εδώ τόν δρόμο οδηγούμην, γιατί εδώ μ’ έφεραν τά μέ φρόνηση προικισμένα άλογα, σύροντας τό Άρμα μ’ όλην τους τήν δύναμη, καί οι θυγατέρες τού Ηλίου έδειχναν τόν δρόμο, ο δέ άξων στά περιαξόνια τών τροχών εσύριζε καταξεόμενος (γιατί τό Άρμα, μέ δύο στροβιλιζόμενους τροχούς καί στά δύο άκρα τού άξονος, ραγδαίως εφώρμει), τήν στιγμήν κατά τήν οποίαν τού Ηλίου αι θυγατέρες έσπευδον νά μέ φέρουν πρός τό Φώς, αφού εγκατέλειψαν προηγουμένως τά ανάκτορα τής Νυκτός καί από τίς κεφαλές τους αφήρεσαν (ετράβηξαν) τά καλύμματα.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Περί πεδίων μαχών.

Το «εγώ» δύναται να συνθλιβεί σε κάθε μία από τις εκφάνσεις του τριαδικού βασικού σχήματος. Εξαϋλώνεται από τις πυρφόρες ακτίνες που διατρέχουν τον ορίζοντα κατόπιν ενός «ανεγωικού» βιώματος ενός κατ’ ουσίαν δραστηρίου βίου. Η δυνατότητα επιτεύξεως μιας τέτοιας καταστάσεως δεν υπόκειται σε καμμία πολυπλοκότητα: τουναντίον, ανευρίσκεται πρωτίστως στην απλότητα, εντεταγμένη εντός ενός συστήματος με άξονες αναφοράς την ανιδιοτέλεια, την συνέπεια στον χρόνο, την αφοσίωση, την πειθαρχία, την θέληση και εν τέλει τον ηρωισμό. Η υπερκέρασις αυτή, διότι μονάχα έτσι δύναται να αποτυπωθεί σε βάθος χρόνου μιας και η σύνθλιψη αποτελεί φαινόμενο στιγμιαίο , αποτελεί αναγκαία μα και ικανή διαυγή κατάσταση – ακριβέστατη πυξίδα στο μονοπάτι της ζωής-πολέμου. Δεν αναμένουμε τύχη ή ατυχία, δεν νοείται η πολυτέλεια της επιλογής, δεν προσδοκούμε μήτε νοσταλγούμε. Μαίνεται μία μάχη, Εδώ και Τώρα, ήτοι αδιάκοπα. Δίχως κενά, δίχως διαλείμματα.

Σε αυτή την μάχη οφείλουμε να διατηρήσουμε την Φλόγα δυνατή – με ένα εκ των δύο διανοητών τρόπων: Ο ένας θα ήταν να την μεταφέρουμε καλά προστατευμένη εντός υαλίνου περιβλήματος κρατώντας την στην απαραίτητη απόσταση ασφαλείας εκ του κορμού μας – τόσο ώστε αυτός να μη υπερθερμανθεί. Αυτή η διαδρομή απαιτεί ισχυρές προφυλακτικές ψευδαισθήσεις, συνήθως σκλήρές και εύθραυστες (υάλινες), συναφείς με την διαμόρφωση κελυφών και επιφανειακών κρουστών. Η άλλη λύση είναι να γίνουμε η Φλόγα. Να πυρποληθεί το εφήμερο χάριν μίας εν παρόντι χρόνω ζώσης πυράς. Μιας πυράς αληθούς και φυσικής άνευ τεχνητής καύσιμης ύλης, άνευ υαλοπροστατευτικών, άνευ «μεταφορέων». Αυτή η επιλογή ουδόλως αποτελεί συνήθη προτίμηση, εν τούτοις όμως συνοιστά θεμελιώδη κανόνα-αρχή ενσαρκώσεως της Ιδέας απτής, σε πραγματικό χρόνο και τόπο, καθ᾿ όσον αυτό ακριβώς είναι και το ζητούμενο.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

JUL – YALDA

Δύο έθιμα περί την εορτήν του Κοσμικού Φωτός και του Ηλίου, προερχόμενα από την αρχέγονη υπερβορεία παράδοση, σε δύο εντελώς διαφορετικά γεωγραφικά περιβάλλοντα. Η Jul στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης και η Yalda που εορτάζεται μέχρι και σήμερα στην Περσία.

JUL

H Jul είναι μία αρχαία εορτή για την οποία υπάρχουν αναφορές από αρχαία χρόνια, ότι εορταζόταν από βορειοευρωπαϊκούς λαούς στο μέσον του χειμώνα, σηματοδοτώντας το σημερινό χειμερινό ηλιοστάσιο . Η ονομασία της εορτής αυτής ταυτίζεται με την ονομασία του μηνός κατά την διάρκεια του οποίου εορταζόταν.

Οι αρχαιότερες γραπτές αναφορές στην εορτή αυτή προέρχονται από την ισλανδική Υnglinga Saga , στο πρώτο βιβλίο της Heimskringla όπου πρωτοαναφέρεται ένας εορτασμός της JUL το 840 .

[ΣYNEXEIA]

Λύρα και Τόξο

Στον ομηρικό ύμνο εις Απόλλωνα φαίνεται να λέγει ο νεογέννητος θεός :

εἴη μοι κίθαρίς τε φίλη καὶ καμπύλα τόξα, χρήσω δ᾿ ἀνθρώποισι Διὸς νημερτέα βουλήν.

δηλώνοντας αμέσως τις κύριες ασχολίες του: την τοξοβολία, την μουσική και την εξαγγελία της αλαθήτου βουλής του Διός.Οι καλοί τοξοβόλοι είχαν μάθει την τέχνη από τον ίδιο τον Απόλλωνα• όταν δε επιθυμούσαν μιαν επιτυχημένη βολή, επικαλούνταν τον θεό. Οι θεοί, ευφραίνονται όταν ακούν τους γλυκούς τόνους της λύρας του Απόλλωνος• οι Μούσες τραγουδούν και χορεύουν• άγρια ζώα των δασών, άνθρωποι και θεότητες, όλη η φύσις, μαγεύονται σαν ακουσθούν οι αρμονικοί ήχοι της φόρμιγγάς του.

Τα δύο αυτά όργανα ομοιάζουν κατά πολύ μεταξύ τους ως προς την υλική τους υπόσταση καθώς στα δύο υπάρχουν τεινόμενες χορδές, οι οποίες κατά τους αρχαίους χρόνους κατασκευάζονταν από έντερα ζώων κι χρήση τους γίνεται πάλλοντας τες. Πέρα όμως από την απλή αντίληψη του τόξου ως όπλου, της λύρας ως μουσικού οργάνου, και της σαφούς ομοιότητας της μηχανικής συνθέσεως και λειτουργίας τους, τα δύο αυτά χαρακτηριστικά αντικείμενα του Απόλλωνος έχουν και ομοιότητες στους βαθύτερους συμβολισμούς τους.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

“Ο κοινός Λόγος” (από το ιστολόγιο “Αγχιβασίην”)

“τοῦ δὲ λόγου τοῦδ᾽ ἐόντος ἀεὶ ἀξύνετοι γίνονται ἄνθρωποι καὶ πρόσθεν ἢ ἀκοῦσαι καὶ ἀκούσαντες τὸ πρῶτον · γινομένων γὰρ πάντων κατὰ τὸν λόγον τόνδε ἀπείροισιν ἐοίκασι, πειρώμενοι καὶ ἐπέων καὶ ἔργων τοιούτων, ὁκοίων ἐγὼ διηγεῦμαι κατὰ φύσιν διαιρέων ἕκαστον καὶ φράζων ὅκως ἔχει · τοὺς δὲ ἄλλους ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἐγερθέντες ποιοῦσιν, ὅκωσπερ ὁκόσα εὕδοντες ἐπιλανθάνονται.”

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Μυθολογία: Η Πηγή Του Χρόνου

Τι είναι άραγε η μυθολογία ;Είναι μία ερμηνεία πού χρησιμοποιείται για να ικανοποιήση την επιστημονική περιέργεια ή μήπως η αφύπνιση μιας πρωτόγονης πραγματικότητος σε διηγηματική μορφή; Τι να σημαίνουν όλοι αυτοί οι μύθοι και ποιος να είναι ο πραγματικός τους συμβολισμός; Οι λαοί από τους οποίους ξεπήδησε η μυθολογία όχι μόνον την τραγούδησαν αλλά την βίωναν κιόλας. Αν και ο φορέας της ήταν και υλικός, για εκείνους τους λαούς, αποτελούσε μέσον εκφράσεως, σκέψεως και ζωής. Μέσα από τους μύθους μπορούμε να ανιχνεύσουμε την ενότητα αρχετυπικών μορφών και τον τρόπο με τον οποίον αυτές επηρεάζουν την ατομική και φυλετική ψυχοσύνθεση.

Η επαφή μας με τους μύθους είναι άμεση και ζωντανή, βιώνεται χωρίς να αιτιολογείται ορθολογιστικά – γιατί ο μύθος δεν είναι επινόημα, αλλά αρχετυπικό περιεχόμενο το οποίον αναδύεται αυτομάτως από τα βάθη της ψυχής και ακολουθεί την εξέλιξη της ανθρώπινης πορείας.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΠΥΡ – ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΟΥ

Κόσμον τόνδε οὔτε τις θεῶν οὔτε τις ἀνθρώπων ἐποίησεν – ἀλλ᾿ ἦν ἀεὶ καὶ ἔσται Πῦρ ἀείζωον καὶ ἀείπνοον, ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα. (Ἡράκλειτος)

Δές ᾿κεῖ βαθειὰ μέσ᾿ στὴν ρόδινη αυγή τοῦ Ἥλιου τὴν Θεία ματιά…

Ο ήλιος, αυτός που το πρωί ανατέλλει και βασιλεύει το βράδυ, αυτός είναι το ζωντανό ΠΥΡ!

Ποιός δεν θα ξαφνιαζόταν από αυτήν την ασυνήθιστη διατύπωση σήμερα;

Ο σύγχρονος άνθρωπος, όπως ακριβώς δεν αποδίδει καμμιά σημασία στο ερώτημα γιατί ο ουρανός βρίσκεται ψηλά, έτσι δεν ενδιαφέρεται και για τούς λόγους τούς οποίους υποσημαίνει ο ήλιος, που βασιλεύει στήν δύσι και προβάλλει από την ανατολή, καθώς λάμπει και θερμαίνει, ακολουθώντας μια κανονική τροχιά στόν ουρανό και μη σβήνοντας ποτέ.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Χειμερινό Ηλιοστάσιο: Ο Θρίαμβος του Φωτός επί του Σκότους!

Στο Βόρειο Ημισφαίριο, με την αυγή του Χειμερινού Ηλιοστασίου στις 21 Δεκεμβρίου ξεκινά η μικρότερη μέρα του έτους· ο Ήλιος κάνει την μικρότερη εμφάνισή του στον ουρανό, ενώ το σκοτάδι διαρκεί περισσότερο από κάθε άλλη νύχτα. Ο όρος Ηλιοστάσιο (Ἥλιος + ἵσταμαι) περιγράφει επακριβώς το φυσικό φαινόμενο· λίγες ημέρες πριν το χειμερινό ηλιοστάσιο ο Ήλιος επιβραδύνει την κίνησή του, ώσπου ανήμερα η κίνησή του μηδενίζεται και αντιστρέφεται η φορά της, οδηγώντας σταδιακά μετά από 6 μήνες στην μεγίστη του κυριαρχία στον ουρανό κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο (21 Ιουνίου).

Η Άρια ψυχή, παρά την ευρεία γεωγραφική διασπορά των Ινδοευρωπαϊκών λαών, εκφράστηκε με τον ίδιο βασικώς τρόπο κι έδωσε την αυτή ερμηνεία στο φυσικό αυτό φαινόμενο, του οποίου η ιερά ανάμνηση τον συνώδευσε και στα νέα του νότια ενδιαιτήματα, όπου το περιβάλλον καθόλου δεν το καθιστούσε εμφανές ή κρίσιμο στα μάτια του απλοϊκού ανθρώπου: η θριάμβευση του Φωτός ενάντια στο Σκότος, η αέναη πάλη των αντιθέτων δυνάμεων, των ζωογόνων και καταστρεπτικών, κάθε εκφάνσεως της ζωής και της ψυχής του ανθρώπου, βρίσκει εν τούτοις και για τους Αρίους του νότου, πολλές χιλιετίες ακόμη μετά την κάθοδό τους, την αριστοτεχνικότατη κι οργανική έκφρασή της μέσῳ Φύσεως και του ηλιακού Δράματος της συμπαντικής κυκλικής αρμονίας.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Απορία “ελληνoρθόδοξου πατριώτη” σε “πατριωτικό” φόρουμ στο διαδίκτυο: “Έχουμε τον ίδιο Θεό;”

“Ο πάπας και ο κύριος οικουμενικός Βαρθολομαίος, επισκέφθηκαν την Εβραϊκή Συναγωγή και είπαν ότι έχουμε τον ίδιο Θεό! Έχουμε τον ίδιο Θεό;” ρωτάει ένας “ελληνορθόδοξος πατριώτης” σε κάποιο “πατριωτικό” φόρουμ.

Επειδή και άλλοι “ελληνορθόδοξοι πατριώτες” μπορεί να έχουν την ίδια απορία, μερικές απαντήσεις μπορεί να τους διαφωτίσουν περισσότερο.

«Οι Εβραίοι και οι Ισλαμικοί λαοί και οι Χριστιανοί… αυτές οι τρεις εκφράσεις του ίδιου μονοθεϊσμού, ομιλούν με τις αυθεντικότερες και αρχαιότερες, κι ακόμα με τις τολμηρότερες και πειστικότερες φωνές. Γιατί να μην είναι δυνατό, το όνομα του ίδιου Θεού, αντί να προκαλεί αδιάλλακτη εναντιότητα, να οδηγεί μάλλον σε αμοιβαίο σεβασμό, κατανόηση και ειρηνική συνύπαρξη; Δεν θα έπρεπε η αναφορά στον ίδιο Θεό, στον ίδιο Πατέρα, χωρίς προκαταλήψεις στή θεολογική συζήτηση, να μας οδηγήσει μάλλον να ανακαλύψουμε μια ημέρα αυτό που είναι τόσο προφανές, αλλά και τόσο δύσκολο – ότι είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Πατέρα κι ότι γι’ αυτό είμαστε όλοι αδέλφια;»(Πάπας Παύλος ΣΤ’, «La Croix», 11.8.1970) Στην “Παλαιά Διαθήκη” που κυκλοφορεί στο εμπόριο από τις εκδόσεις “Αποστολικής διακονίας της εκκλησίας της Ελλάδος” με την “έγκριση της “Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και την ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου” διαβάζουμε ως πρόλογο της εκδόσεως, με την υπογραφή “Γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Ελλάδος” τα εξής:

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΜΕΓΑΛΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ: Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΗ! – A Yuletide Message

ΑΡΙΟΙ: Η ΦΥΛΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Ἡ ἀρχέγονη Ἀρία Σοφία στὴν σημερινὴ ἀπαστράπτουσα ἐπικαιρότητά της, τῆς ἀνίκητης ἑορτῆς τοῦ Φωτός, τοῦ Ἡλίου – καθὼς μὲ νόημα βαθύτατο μᾶς τὴν ὑπομιμνήσκει καὶ τὴν σχολιάζει ὁ ἀκατάβλητος ἀγωνιστὴς τῆς Ἰδέας μας, ὁ Commander Matt Koehl τῆς New Order:

Η ΟΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΡΥΣΟ ΔΙΣΚΟ. ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ, Ω ΘΕΕ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΩΣΤΕ ΕΓΩ, Ο ΦΙΛΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΝΑ ΤΗΝ ΙΔΩ!

Ω ΖΩΟΓΟΝΕ ΗΛΙΕ, ΑΠΟΤΟΚΕ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΜΟΝΑΧΙΚΕ ΕΠΟΠΤΗ Τ᾿ ΟΥΡΑΝΟΥ!

ΣΚΟΡΠΙΣΕ ΟΛΟΓΥΡΑ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ, ΚΡΑΤΑ ΟΜΩΣ ΛΙΓΟ ΤΗΝ ΕΚΤΥΦΛΩΤΙΚΗ ΣΟΥ ΛΑΜΠΡΑΔΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΩ
ΤΗΝ ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΗ ΣΟΥ ΜΟΡΦΗ: ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΟΥ ΕΚΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΕΝΟΙΚΕΙ ΕΝΤΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ
ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ ΚΑΤΑΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΝΕΥΜΑ, ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΜΟΥ!
(Ἀπὸ ἀρχαῖες Ἄριες γραφές.)

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]