Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ «Σουλτάνου» στὸ … «Yunanistan» ἕως τὴν διαφαινομένην ΠΡΟΔΟΣΙΑ στὸ Μακεδονικό (καὶ μία παλαιά, πάντοτε επίκαιρη, ἀνάλυση τοῦ ἀειμνήστου Π. Κονδύλη).

Ουδείς αντελήφθη ποία σκοπιμότης επέβαλε την αποστολή  προσκλήσεως στον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν για την πρόσφατη πραγματοποίηση επισήμου επισκέψεως στην Ελλάδα.  Με βάση την κοινή λογική φαντάζει απολύτως αδιανόητη η απόφαση να προσκληθεί ο, παγίως προκλητικός νεο-σουλτάνος της Τουρκίας να επισκεφθεί την Ελλάδα, όταν ήταν προβλέψιμο, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι η επίσκεψή του θα συνοδευόταν από «αλυτρωτικού»  χαρακτήρος περιοδεία στην Δ. Θράκη καθώς και από σκόπιμη  εκ μέρους του δημοσία πρόκληση τετελεσμένων (όπερ και εγένετο), έστω σε ρηματικό επίπεδο, τα οποία πίστωσαν καίρια επικοινωνιακά σημεία στην μακρά στρατηγική της Τουρκίας για αναθεώρηση του εδαφικού status quo, όπως αυτό διεμορφώθη το 1923 μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης, η οποία όρισε τα σύνορα των δύο κρατών, Ελλάδος και Τουρκίας, όρισε το καθεστώς δικαιωμάτων στον χώρο του Αιγαίου και επέβαλε την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ των δυο κρατών, ως αποτέλεσμα της οποίας, εκατομμύρια Ελλήνων  της Αν. Θράκης και της Μ. Ασίας εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες και ηναγκάσθησαν να μεταναστεύσουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ασφαλώς δεν αναμέναμε τίποτε καλύτερο από μία παγίως ανθελληνική κυβέρνηση, όπως αυτή των Συριζαν(θ)ελ, ούτε αναμέναμε κάτι περισσότερο από την αμήχανη στάση του φαιδρού χαχανούλη σαλτιμπάγκου που παριστάνει τον πρωθυπουργό, ή την αντίδραση του καραπαζοεισπράκτορος προέδρου της δημοκρατίας (η εικόνα του «οικοδεσπότου» Παυλόπουλου ως περιδεούς κακόμοιρου υποτελούς, στριμωγμένου στην άκρη του καναπέ, απέναντι στον εμφανώς προκλητικώς καθημένου στο μέσον του ιδίου καναπέ, επιβλητικού και επιθετικού «φιλοξενουμένου», Ερντογάν, αποτελεί σπουδή για μάθημα σημειολογίας), οι οποίοι ψέλλισαν κάποιες φράσεις διαφωνίας, ως χλιαρή διπλωματική αντίδραση στο ιταμό ύφος του νταή επισκέπτη. Ο αμήχανος χειρισμός του ανεξελέγκτου Ερντογάν εκ μέρους των πολιτειακών παραγόντων, δυσκολεύει την εξαγωγή συμπεράσματος ως προς το κατά πόσον το όλο φιάσκο πρέπει να αποδοθεί σε απροσμέτρητη βλακεία  ή στις παγίως εθνομηδενιστικές ιδεολογικές εμμονές της κυβερνητικής κομπανίας.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ὁ ἱστοχῶρος «Δήλιος δύτης» τῆς Τσεχίας ἀνήρτησε εἰδικὸ ἀφιέρωμα στὸ ΑΡΜΑ

 

Πρόκειται κατ᾿ ἀρχὴν περὶ ἑνὸς ἱστοχώρου-πλατφόρμας εὐρέος παραδοσιακοῦ-κριτικοῦ φάσματος προάγοντος τὴν πραγματικὴν ἐλευθερίαν ἐκφράσεως καὶ σκέψεως, κατ᾿ ἀντίθεσιν πρὸς τὴν κρατοῦσαν μονόχνωτον ὀρθοπολιτικὴν τυραννίαν. Ὁ τίτλος «Δήλιος δύτης» προέρχεται ἐκ τῆς Ἡρακλειτείου παραδόσεως, κατὰ μίαν εἰκόνα ποὺ ἐχρησιμοποίησεν ὁ Σωκράτης ἐρωτηθεὶς περὶ τῆς γνώμης του μετὰ τὴν μελέτην τοῦ συγγράμματος τοῦ Ἡρακλείτου «Περὶ Φύσεως», εἰπὼν ὅτι πρέπει νὰ δύναται κανεὶς νὰ καταδύεται εἰς μεγάλα βάθη «ὅπως οἱ περίφημοι Δήλιοι δῦται ποὺ ἁλιεύουν μαργαριτάρια ἀπὸ ἐκεῖνα» – τοῦτο δὲ συνδυαστέον πρὸς τὴν ἐν Δήλῳ λατρείαν τοῦ Ὑπερβορείου Ἀπόλλωνος, ἡ εἰς ἣν μύησις φέρει μόνον εἰς ἐπαφὴν μὲ τὴν ἡλιακότητα ἐκείνην καὶ πρωτογενῆ ἀκτινοβολίαν ποὺ ἀντιστοιχεῖ εἰς τὰ Ἡρακλείτεια βάθη!

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ: «ΚΟΥΡΟΣ» (ΤΡΑΓΩΔΙΑ)

Μία γλαφυρή καί ἐξόχως συμβολική παρουσίαση τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Ἀρίου πρωτo-ελληνικοῦ πνεύματος ἐπί τῆς προελληνικῆς Κρήτης.

Ελάχιστοι ίσως το γνωρίζουν, αλλά το εκπνέον έτος 2017 είχε ορισθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως έτος αφιερωμένο στον μεγάλο Έλληνα λογοτέχνη και στοχαστή Νίκο Καζαντζάκη, λόγῳ συμπληρώσεως 60 ετών από τον θάνατό του.

Επρόκειτο για μία κολοσσιαία προσωπικότητα των ελληνικών γραμμάτων.

………………..

Για να τιμήσουμε λοιπόν την τεράστια αυτή προσωπικότητα των ελληνικών και ευρωπαϊκών γραμμάτων, επιλέγουμε, ως τελευταία ανάρτησή μας πριν την εκπνοή του 2017, να παρουσιάσουμε μια παλαιά ραδιοφωνική ηχογράφηση που ανασύραμε από το αρχείο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, ένα πραγματικό διαμάντι! Πρόκειται για ραδιοφωνική προσαρμογή του θεατρικού έργου του Νίκου Καζαντζάκη, «Κούρος». Ακούστε το προσεκτικά και παρατηρήστε πόσο δεξιοτεχνικώς, μέσω της λογοτεχνικής διασκευής του μύθου του φόνου του Μινώταυρου από τον Αθηναίο Ήρωα Θησέα, παρουσιάζεται η επικράτηση των (Μυκηναίων) Πρωτο-Ελλήνων, κατακτητών της Κρήτης, επί των (Προελλήνων) Μινωιτών και εκ παραλλήλου αποκαλύπτεται η νίκη του ηλιακού αρίου πατριαρχικού πνεύματος επί του χθονίου προ-αρίου μητριαρχικού μεσογειακού κόσμου.  Πρόκειται  για έναν πραγματικό ύμνο στο Άριο-Ελληνικό Πνεύμα, έναν ύμνο στο πρωταρχικώς αυθεντικό Πνεύμα της ΑΙΩΝΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ!

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΙΔΕΕΣ – ΟΡΑΜΑ – ΚΑΘΗΚΟΝ

Σκέψεις γιὰ τὸ νόημα καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ Ἀγῶνος, στὸ κατῶφλι ἑνός νέου ἔτους.

Ζούμε σε μιαν εποχή κατά την οποίαν τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Μπορεί βεβαίως το περιεχόμενο θεμελιωδών εννοιών όπως: καλό/κακό, σωστό/λάθος, όμορφο/άσχημο, ανέκαθεν να ήταν (και να παραμένει) κατά βάσιν υποκειμενικό, εξαρτώμενο από τις αξιολογήσεις των εκάστοτε πρωταγωνιστών του ιστορικού γίγνεσθαι και επηρεαζόμενο από την οπτική γωνία των παρατηρητών της ιστορίας και των γεγονότων, στις ημέρες μας ωστόσο τίθενται πλέον υπό αμφισβήτηση όχι μόνον έννοιες όπως οι παραπάνω, που δύνανται να θεωρηθούν «σχετικές», αλλά κυριολεκτικώς κάθε τι! Πλέον καλούμαστε κάθε στιγμή να πείσουμε για και να αποδείξουμε τα αυτονόητα, τα αυταπόδεικτα, τα πρωτογενή…

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΤΟ ΑΡΜΑ ΤΙΜΑ ΤΟ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ.

Ομάδα μελών του ΑΡΜΑτος, με πίστη στις αρχέγονες παραδόσεις των αριοευρωπαϊκών λαών, τιμήσαμε και φέτος το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, με τρόπο βιωματικό, όπως πραγματικά αρμόζει στην Ημέρα του Ανικήτου Ηλίου!

Έχοντας επιλέξει ως τόπο συναντήσεως ορεινή τοποθεσία του χιονισμένου Χολομώντα, η ορεινή διανυκτέρευση περιελάμβανε: συμπόσιο μπροστά από την πυρά, ανάγνωση ποιημάτων, συζητήσεις φιλοσοφικού και πολιτικού στοχασμού και, ασφαλώς, αγωνιστικά εμβατήρια που δόνησαν την παγωμένη ατμόσφαιρα κάτω από τον έναστρο ουρανό.

Νωρίς το πρωί, αφού χαιρετήσαμε τον Ζωοδότη Ήλιο, ατενίζοντας στο βάθος του ορίζοντος τον χιονισμένο Όλυμπο,  κινήσαμε την ορεινή μας πεζοπορία, διασχίζοντας, στοιχισμένοι σε φάλαγγα, ένα κατάλευκο τοπίο, τόσο μαγευτικά ταιριαστό με την τιμώμενη ημέρα!  

 

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

 

 

ΟΙΑΚΙΣΜΟΙ (21)

Χαιρετισμὸς πρὸς τοὺς τὸ Μέγα Ἡλιοστάσιον τιμῶντας συναγωνιστάς:

 

Συναγωνισταί,

Τὸ ἐφετεινὸν Μέγα Ἡλιοστάσιον, περὶ τῆς μεταφυσικῆς σημασίας τοῦ ὁποίου ἔχω σημειώσει ἀρκετὰ καὶ εἰς τοὺς ἄρτι ἐκ νέου ἀναρτηθέντας 18ους Οἰακισμούς μου, μᾶς εὑρίσκει εἰς μίαν καθ᾿ ὅλα κρίσιμον καμπήν, συλλογικῶς ὡς Φυλήν, ὡς Ἔθνος, ὡς ΑΡΜΑ – ἀλλὰ κατὰ συγκυρίαν ἐπίσης καὶ πολλοὺς ἐξ ἡμῶν ἀτομικῶς ἀκόμη. Ἐξἄλλου ὅλων μας ἡ ἐπιβίωσις ἔχει καταστῆ ἐπίπονος καὶ δυσχερής, οὐ δὲ μόνον ἕνεκα τῆς γενικῆς δυσπραγίας ὡς ἐκ τῆς ἄφρονος, προδοτικῆς, ἐθνικῶς ὀλεθρίας καὶ αὐτοκτονικῆς κυριολεκτικῶς διαχειρίσεως τῶν κοινῶν ὑπὸ τῶν ἀπατεώνων λακέδων τοῦ Συστήματος, ποὺ πρωταγωνιστοῦν καὶ μετέχουν τοῦ θλιβεροῦ Θεάτρου Σκιῶν τῆς Δημοκρατίας/Δεινοκρατίας, ἀλλὰ προσέτι διά τινας ἐξ ἡμῶν καὶ δυνάμει ἐπιπροσθέτων εἰδικῶν δυσχερειῶν ποὺ τὸ Σύστημα μᾶς ἐπιβάλλει ὡς ἀνεπιθυμήτους καὶ σιωπηρῶς διωκομένους ἀντιφρονοῦντας…

Ἡ γενικὴ καὶ εἰδικὴ δυσπραγία φέρει ἕκαστον τῶν συναγωνιστῶν ἀλλὰ καὶ φίλων μας ἀκόμη εἰς κατάστασιν κρίσεως, καθὼς ἡ πρόσθετος πίεσις, ψυχολογικῆς ἢ καὶ μᾶλλον ἐξωτερικῆς φύσεως, δοκιμάζει τὴν ἀντοχὴν καὶ τὰς ἀντιστάσεις, θέτει δ᾿ ἐκ νέου διλήμματα, τὰ ὁποῖα θὰ ὤφειλεν πάντως ἕκαστος συντασσόμενος ὑπὸ τὰ λάβαρά μας νὰ εἶχε πρὸ πολλοῦ διευκρινίσει καὶ ἀποφασίσει. Καὶ τοῦτο ἀσφαλῶς ἔχει πράγματι γίνει καὶ ἀκλονήτως ἰσχύει διὰ τοὺς πλείστους τῶν τασσομένων ὑπὸ τὰ λάβαρα τοῦ Ἅρματος, ὅμως ὄχι πάντοτε δι᾿ ὅλους.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἡ ἔννοια τῆς Ἀρίας Ἡλιακότητος καὶ τοῦ Ἡλίου ὡς Κέντρου

Καθ᾿ ὅσον ὁ ἱερός χρόνος εἶναι κυκλικός, ἀναρτοῦμε σήμερα (21ην Δεκεμβρίου) ἐκ νέου ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τοῦ Μεγάλου Ἥλιοστασίου(σημειουμένου ἐφέτος καθ᾿ ὥραν Ἑλλάδος 19:28 – συγ-κεντρωθῆτε κατ᾿ ἐκείνην τὴν μαγικὴν στιγμήν!) σχετικόν ἄρθρον/χαιρετισμὸν [ΟΙΑΚΙΣΜΟΙ 18] γραφὲν πρὸ διετίας ἀκριβῶς ὑπὸ τοῦ ἡγήτορος τοῦ Ἅρματος, Στεφάνου Γκέκα:

Συναγωνισταὶ καὶ φίλοι τοῦ Ἅρματος,

Τὸ Μέγα χειμερινὸν Ἡλιοστάσιον ἐνσωματώνει κυκλοχωροχρονικῶς τὸν γενεσιουργὸν πυρῆνα τόσον τῶν Ἰδεῶν μας ὅσον καὶ τῆς Φυλῆς μας. Ἡ Ἡλιακότης ὡς πρωταρχικὸν θεμέλιον ἀμφοτέρων ἐκδηλοῦται παντοιοτρόπως διὰ τῶν ποικίλων πτυχῶν καὶ διαστάσεων τῆς Παραδόσεώς μας, τῆς Ἀρίας Παραδόσεως. Περὶ τὸ ζήτημα τοῦτο ἔχουν γραφῆ τόσα περισπούδαστα συγγράμματα – καὶ παραμένει, ἐν τούτοις, ἀνεξάντλητον. Κυρίως δὲ ὡς ἐμπειρίωσις, βίωμα καὶ πραγμάτωσις προσεγγίζεται ἡ Ἡλιακότης ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου τῆς Παραδόσεως, ὑπὸ τῶν συνειδητῶν Ἀρίων.
Τὴν Ἡλιακότητα μετελαμπάδευσαν ἀνὰ τὴν Εὐρώπην καὶ μέρη τῆς Ἀσίας οἱ ἐπὶ χιλιετίας μετακινούμενοι Ἄριοι πολεμισταί, ἐκλεκτὴ μερὶς τῶν ὁποίων ἐγκατεστάθη καὶ ἐπεβλήθη ἐπὶ τῆς μείζονος Ἑλλάδος. Ἐκτοπίζοντες δόγματα καὶ ἰδιοσυγκρασίας τελλουρικάς, αἱμοδιψεῖς μητριαρχικάς, δαιμονιωδῶς προληπτικὰς καὶ ἀσταθεῖς σεληνιακάς, ἀνέδειξαν τὴν οὐρανίαν καὶ φωτεινὴν ἁρμονίαν τοῦ ὀντικῶς κεντρικοῦ καὶ ἀνωτροπικοῦ Ἀρίου πολεμιστοῦ-στοχαστοῦ, τῆς παγίας καὶ ἀδιασαλεύτου ἀλλὰ πάντοτε σώφρονος καὶ ἐμμέτρου Πατριαρχίας. Τὸ κέντρον βάρους μετετοπίσθη διὰ βιαίως ἐπιβεβλημένης ἡλιακῆς ἀνδρικῆς βουλήσεως ἀπὸ τὰς ὑπερμεγέθεις γαστέρας καὶ αἰδοῖα μαινομένων καὶ μισαλλοδόξων χθονίων θεαινῶν εἰς τὴν μητίετα, ἤτοι σώφρονα, κεφαλὴν τοῦ πολεμικοῦ ἀλλὰ κατὰ βάθος πάντοτε ἠρέμου Διὸς Πατρός, τοῦ εἰς ἄλλας, φρατερικὰς παραλλήλους ἐκδοχὰς γνωστοῦ ὡς Djaus Pitar, Ju-piter, Ziu Fatir καὶ οὕτω καθ᾿ ἑξῆς. Διαστάσεις τῆς ἰδίας ταύτης Ἡλιακότητος έκπροσωποῦν κατ᾿ ἐξοχὴν ὁ ἀπαστράπτων μουσηγέτης Ἀπόλλων, ἀντίστοιχος τοῦ Σκανδιναυϊκοῦ Baldur, καὶ ἡ βαλκυριοειδὴς Ἀθηνᾶ, ἐκπηδήσασα δίκην πολεμικῆς βουλήσεως καὶ πατριαρχικῆς ἡλιακῆς σοφίας ἐκ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διός-Πατρός, ἄνευ μητρός καὶ στιγμιαίως, ὅπως ἡ ἡλιακὴ ἀκεραία σύλληψις καὶ ἐνόρασις τοῦ ἡλιοειδοῦς Νοῦ.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

ΑΙ ΑΡΧΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ – ΣΕΙΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΣΠ. ΜΑΡΙΝΑΤΟΥ – ΜΥΚΗΝΑΙ

 

Ἡ Μυκηναϊκὴ τέχνη

Εἰς τὴν κυρίως Ἑλλάδα, μετὰ τὸ τέλος τοῦ Νεολιθικοῦ πολιτισμοῦ, ἐμφανίζεται ἡ πρώτη περίοδος τοῦ χαλκοῦ, ἡ Πρωτοελλαδική. Πρόκειται περὶ πενιχροῦ πολιτισμοῦ γεωργικῆς καὶ ποιμενικῆς φύσεως, κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ κεραμεικὴ καὶ μικροπλαστικὴ παρουσιάζουν μᾶλλον ὀπισθοδρόμησιν ἐν σχέσει πρὸς τὴν προκάτοχον περίοδον. Γνωρίζομεν μικροὺς συνοικισμοὺς μὲ πτωχικὰς κατοικίας. Μόνον ἐν Τίρυνθι, ὑπὸ τὰ θεμέλια τοῦ αὐτόθι ἀνακτόρου, ἀνεκαλύφθησαν τὰ ἴχνη πελωρίου κυκλοτεροῦς οἰκοδομήματος (ἐξωτ. διάμεσος περὶ τὰ 28 μέτρα), ὅπερ πιθανῶς ἦτο πρωτοελλαδικὸς σιτοβολών. Ἕτερον σπουδαῖον κέντρον τῆς ἐποχῆς ταύτης εἶναι ὁ Ὀρχομενὸς τῆς Βοιωτίας, ἔνθα ὡσαύτως ἀνεκαλύφθησαν κυκλοτερεῖς σιτοβολῶνες.

Ἡ ἀκολουθοῦσα Μεσοελλαδικὴ περίοδος φέρει τὰ αὐτὰ πενιχρὰ χαρακτηριστικά. Κατ᾿ αὐτὴν ἐμφανίζονται τὸ πρῶτον τροχήλατα ἀγγεῖα φαιοῦ μονοχρώμου πηλοῦ, τὰ καλούμενα Μινύεια, τὰ ὁποῖα ὑπετέθη ὅτι σημειώνουν καὶ τὴν παρουσίαν τῶν πρώτων Ἑλληνικῶν φυλῶν.

Περὶ τὸ τέλος τῆς περιόδου ταύτης (1600 π.Χ.) αἱ Μυκῆναι, αἱ ὁποῖαι τέως ἦσαν ἄσημος συνοικισμός, ὑψοῦνται ἀποτόμως εἰς δύναμιν καὶ ὑλικὸν πλοῦτον. Ὁ Ἐρρῖκος SCHLIEMANN, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸ 1876 ἀνεκάλυψε τοὺς πέντε βασιλικοὺς τάφους (βραδύτερον εὑρέθη καὶ ἕκτος) ἐντὸς τῆς ἀκροπόλεως τῶν Μυκηνῶν, ἀνέσκαψεν ἐκπληκτικὸν πλοῦτον. Χιλιάδες ἀντικειμένων τέχνης περιείχοντο ἐντὸς τῶν τάφων τούτων: Δεκάδες ξιφῶν, ἐγχειρίδια ἐμπιέστως κεκοσμημένα, αἰχμαὶ λογχῶν, μάχαιραι, χιλιάδες κοσμημάτων ἐκ χρυσοῦ, χρυσᾶ διαδήματα, χρυσᾶ καλύμματα τοῦ στήθους, πέντε χρυσαῖ προσωπίδες, χρυσᾶ ποτήρια καὶ ἄλλα σκεύη, ἀργυρᾶ ἀγγεῖα καὶ χάλκινα ἀγγεῖα καὶ σκεύη. Πλεῖστα κοσμήματα ἐκ χρυσοῦ, ἐλέφαντος, φαγεντιανῆς καὶ ἡμιπολυτίμων λίθων ἀνεκαλύφθησαν ὡσαύτως. Τὸ βάρος τοῦ χρυσοῦ ἦτο 15 περίπου χιλιόγραμμα.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ανταπόκριση από την πρόσφατη μεγαλειώδη εθνικιστική πορεία στην Βαρσοβία.

Μέλος του ΑΡΜΑτος βρέθηκε προ ημερών στην Πολωνία και συμμετείχε στην εντυπωσιακή, τόσο σε όγκο όσο και σε δυναμισμό, πορεία εθνικιστών που πραγματοποιήθηκε το κέντρο της Βαρσοβίας, πρωτεύουσας της χώρας.

Στην παρακάτω  ανταπόκρισή του από την Πολωνία,  ο συναγωνιστής, μας μεταφέρει την άμεση εμπειρία του από την μεγαλειώδη αυτή πορεία που τρομοκράτησε το πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο (και πέραν της Πολωνίας) καθώς και την γενικότερη εικόνα που απεκόμισε, με βάση τις επαφές που είχε με Πολωνούς εθνικιστές, για το εξαιρετικώς ελπιδοφόρο κλίμα, υπέρ των εθνικών-φυλετικών και παραδοσιακών ιδεών, που διαμορφώνεται στην σημαντική αυτή χώρα της Β.Α. Ευρώπης με τον υπερήφανο λαό και την πολυκύμαντη ιστορία:

Η Πολωνία είναι μια χώρα η οποία κατέχει περίοπτη θέση στην νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία καθώς έχει υπάρξει, όχι μια, αλλά δύο φορές, ο σωτήρας της Ευρώπης! Η πρώτη φορά ήταν το 1683 όταν ο Ιωάννης Σομπιέσκι με τους φτερωτούς του Ουσάρους, το βαρύ ιππικό της Πολωνίας, έσπασε την δεύτερη πολιορκία της Βιέννης, ανακόπτοντας την οθωμανική προέλαση προς τον Βορρά και την Δύση. Η δεύτερη φορά ήταν το 1920 όταν ο στρατηγός Πιλσούτζκι απέκρουσε με επιτυχία, στην μάχη της Βαρσοβίας, την εισβολή του ερυθρού στρατού, αναγκάζοντας τον Λένιν να παραδεχτεί την πανωλεθρία που υπέστη. Ωστόσο, λιγότερο από δύο δεκαετίες αργότερα, η Γαλλία μαζί με την Βρετανική αυτοκρατορία, με αφανή, ως γνωστόν, σιωνιστική υποκίνηση, χρησιμοποίησαν την Πολωνία ως πρόφαση για την κήρυξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο οποίος επέφερε τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

«Βάτραχος στὴν κατσαρόλα» καὶ ὁ ἐθισμός στὸ ἀδιανόητο…

Σε αρκετούς είναι γνωστό το διπλό πείραμα κατά το οποίο, αν μεν κανείς επιχειρήσει να τοποθετήσει εντός σκεύους με καυτό νερό έναν βάτραχο, ο βάτραχος, αισθανόμενος αμέσως την υψηλή θερμοκρασία του νερού ως επικίνδυνη για την ζωή του, με ένα γρήγορο άλμα τινάσσεται έξω από το καυτό νερό για να σωθεί. Ο ίδιος όμως βάτραχος, εφ’ όσον τοποθετηθεί σ᾿ ένα δοχείο με χλιαρό νερό, σε θερμοκρασία δηλαδή που του είναι ευχάριστη, δεν θα κάνει καμμίαν απόπειρα να απομακρυνθεί καθώς σιγά-σιγά θερμαίνεται το νερό, ακόμη και όταν η θερμοκρασία του προοδευτικώς φθάσει σε επικινδύνως υψηλά επίπεδα. Ο βάτραχος στην περίπτωση αυτή ουδόλως  επιχειρεί να απομακρυνθεί (καίτοι δύναται ανέτως να το πράξει) εν όσῳ το νερό συνεχώς θερμαίνεται και γίνεται καυτό, μέχρι που το νερό φθάνει σε σημείο βρασμού, βράζοντας τελικώς εντός του σκεύους τον βαθμηδὸν αδρανοποιημένο και μουδιασμένο βάτραχο, ο οποίος, ευρισκόμενος σε πλήρη χαύνωση, αδυνατεί να αντιληφθεί τις μικρές προοδευτικές θερμοκρασιακές αυξήσεις του νερού, ώσπου, παραμένοντας εντελώς αδρανής και απραγής, μη ξεκινώντας  καμμίαν απόπειραν αποδράσεως,  υποκύπτει εις το μοιραίον, καταλήγων ως βάτραχος  βραστός στην κατσαρόλα…

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Ἐλευθέρα ὁπλοκατοχὴ-ὁπλοφορία

Σήμερον ἡ ὁπλοφορία δὲν εἶναι ἐλευθέρα ἀλλὰ πρακτικῶς κυκλοφοροῦν μεταξὺ τῶν ἡμεδαπῶν (διότι οἱ ἀλλοδαποὶ ἐγκληματίαι ἀνεξελέγκτως διαθέτουν ἀκόμη καὶ βαρὺν ὁπλισμόν!) ἀνάριθμοι καραμπῖναι, ἐκ τῶν ὁποίων μάλιστα πολλῶν ἡ ἄδεια ἔχει λήξει. Ποιός ἐλέγχει τὴν ψυχονοητικὴν ἰσορροπίαν τῶν ἅπαξ δηλωσάντων κυνηγῶν (τ.ἔ. ἐξ ὁρισμοῦ πιθανῶς ἀνισορρόπων) καὶ ἀποκτησάντων κυνηγετικὸν ὅπλον; Πῶς προστατεύομαι λοιπὸν ἐγώ ἔναντι ὅλων αὐτῶν, ἰδίᾳ καὶ κυριώτατα ἔναντι τῆς β α ρ ε ί α ς ἐγκληματικότητος ἐνόπλων ἀλλοδαπῶν; Διὰ τῆς βραδυκινήτου ἀστυνομίας;

Ἡ αὐτοδικία

Ἡ αὐτοδικία, λέγουν τινὲς νομικοὶ ἢ καὶ λοιποὶ εὐαίσθητοι ἀνθρωπισταί, ἀπαγορεύεται ἐκ τοῦ νόμου. Τὸ ψυχολογικὸν ὑπόβαθρον τοιούτου ἰσχυρισμοῦ εἶναι αὐτοκαταστροφικόν, στρεφόμενον κατ᾿ αὐτῶν τῶν ἐνστίκτων ἐπιβιώσεως ἀλλὰ καὶ ἡ ἠθική του ἐπήρεια εἶναι ἀποδομητική, καθὼς σκοπὸς τοιούτων συνθημάτων εἶναι ὁ πρωτογενής μας ψ υ χ ο λ ο γ ι κ ὸ ς ἀ φ ο π λ ι σ μ ό ς , ὥστε νὰ εἴμεθα παθητικὰ ἀνδράποδα ἐνώπιον οἱουδήποτε λυσσῶντος ὑπανθρώπου ἐγκληματίου, ἀπειλοῦντος ζωήν, ἀκεραιότητα ἢ καὶ ἰδιοκτησίαν. Ἐκ δὲ τηλοψίας ἠκούσθη προσφάτως ὅτι δράστης τις («εὐπαθὴς» μάλιστα) ἠθέλησε νὰ διαπράξῃ «μίαν ἁπλῆν λῃστείαν»! – ἄρα πρὸς τί ἡ χρῆσις καραμπίνας ἐκ μέρους τοῦ ἰδιοκτήτου, ἔναντι «μιᾶς ἁπλῆς λῃστείας»;!!!

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

“Homicide” (“Ανθρωποκτονία”): Ο Εβραίος που “μισεί τον εαυτό του”

 

Η κινηματογραφική ταινία “Ανθρωποκτονία” (“Homicide”) του θεατρικού συγγραφέα, σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μάμετ (David Mamet) προβλήθηκε στις αίθουσες το 1991 και, αν και πέρασε σχετικά απαρατήρητη, τουλάχιστον στην χώρα μας, θεωρείται ως μια από τις καλύτερες του συγκεκριμένου δημιουργού. Πέρα από την ενδιαφέρουσα πλοκή, τις στιβαρές ερμηνείες, και τον χαρακτηριστικό τραχύ, ρεαλιστικό διάλογο του Μάμετ, η ταινία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς αποτελεί μια μελέτη του πολύ σημαντικού θέματος της αναζήτησης της (φυλετικής) ταυτότητας του ατόμου και των συνεπειών της αμφισβήτησης/απόρριψης αυτής της ταυτότητας. Αν και η ταινία καταπιάνεται με το θέμα αυτό από την οπτική γωνία ατόμων εβραϊκής καταγωγής, αφού και ο Μάμετ είναι Εβραίος, μπορούν ωστόσο να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα, ιδιαίτερα αν αντιπαραβάλουμε την όλη διαδικασία της αναζήτησης της εβραϊκής ταυτότητας και των συνεπειών της αμφισβήτησης της με την αντίστοιχη διαδικασία και τις αντίστοιχες συνέπειες στον λευκό πληθυσμό.

Πέρα όμως από το κεντρικό θέμα της ταινίας, η “Ανθρωποκτονία” είναι ένα σημαντικό σημείο αναφοράς στον χώρο της έβδομης τέχνης καθώς αποτελεί ίσως την μοναδική περίπτωση κινηματογραφικής ταινίας δημιουργημένης από έναν καταξιωμένο Εβραίο καλλιτέχνη, στην καρδιά του Χόλυγουντ, η οποία αφήνει κάτι παραπάνω από ανοιχτά υπονοούμενα σχετικά με την εμπορική εκμετάλλευση και την κολοσσιαία απάτη που έχει στηθεί γύρω από το περίφημο “Ολοκαύτωμα”, προφανώς εκφράζοντας τα βασανιστικά ερωτήματα και τις ανησυχίες του δημιουργού της. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας (Homicide) παραπέμπει σε λογοπαίγνιο του “Ολοκαυτώματος” (Genocide). [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]