“Ἀντὶ ἄλλου ἀφιερώματος στὴν σημαδιακὴ 20ὴ Ἀπριλίου, παρουσιάζουμε μιὰν ἡρωικὴ πτυχὴ τῆς τιτανομαχίας τῶν ὑπερασπιστῶν τοῦ Βερολίνου, ἐκτυλιχθείσης μεταξὺ 17ης καὶ 20ῆς Ἀπριλίου τοῦ 1945 κατὰ τοῦ προελαύνοντος Ἐρυθροῦ Στρατοῦ – ὅπου ἡ ἀναλογία μὲ τὸ ἐπίκαιρον δρᾶμα τῆς ἡρωικῆς Μαριουπόλεως καὶ τῶν ἀκαταβλήτων της ἐσχάτων ὑπερασπιστῶν (κυρίως τῆς AZOV) εἶναι προφανής…”
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ
“Ο μέγας σταθμός του στοχασμού στην μεσημβρία του Μυθικού πολιτισμού των Ελλήνων είναι ο μεγαλύτερος στοχαστής των αιώνων, ο Ηράκλειτος. Ο Ηράκλειτος βιώνει την ενότητα Λόγου και Κόσμου: “Ουκ εμού αλλά του Λόγου ακούσαντας ομολογείν σοφόν εστίν, Εν Πάντα είναι” (Diels, 50). [Λόγος+ Πάντα (Κόσμος)= Έν], Λόγος (Όντα-Υποκείμενα) και Κόσμος (Πράγματα-Αντικείμενα) είναι Έν. Στον στοχασμό του δεν υπάρχει η διάκριση Υποκειμένου-Αντικειμένου, τα Όντα και τα Πράγματα συντήκονται δημιουργώντας την Αντικειμενική Πραγματικότητα, το Είναι το οποίο είναι το φωτοστέφανο του Όντος. Η Ενότητα του Ηρακλείτου διαταράσσεται από την δογματική Ταυτότητα του Παρμενίδη. “Το γαρ αυτό Νοείν εστίν τε και Είναι”. Για πρώτη φορά στον στοχασμό Νοείν και Είναι, Λόγος και Κόσμος, Υποκείμενο και Αντικείμενο, ταυτίζονται μεν αλλά δεν συγκροτούν Έν, μα Διπλόη. Το Είναι ως φωτοστέφανο των Όντων εντός του οποίου λούονται τα Πράγματα σκοτίζεται και ανάμεσα τους παρεμβάλλεται η ανυπαρξία του Μηδενός. “Το μη-Όν δεν υπάρχει”. Είναι Δύο αλλά ταυτίζονται, οπότε η τεταραγμένη Αντικειμενική Πραγματικότητα Λόγου και του Κόσμου παραμένει παρούσα αλλά όχι αλώβητη…”
ΑΠΟ ΤΟ “ΓΕΩ-ΕΓΩ” ΣΤΟ “ΘΕΟ-ΕΔΩ”, Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΩΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
“Μεταξύ των ετών 1927-1931 έλαβε χώρα στην Γερμανία η ούτω πως αποκληθείσα Οντολογική Επανάσταση, η οποία ήταν ομού επανάσταση Φιλοσοφική, Επιστημονική και Κοσμολογική. Δημιουργοί και φορείς της υπήρξαν τρεις μέγιστοι στοχαστές και επιστήμονες, οι οποίοι απεκάλυψαν στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου τον συμπαντικό λόγο τους σχεδόν ταυτόχρονα. Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ που με το έργο του “Είναι και Χρόνος” το 1927 ανέτρεψε την Μεταφυσική δύο και πλέον χιλιετιών από τον Πλάτωνα έως τον Νίτσε, ο Βέρνερ Χάιζενμπεργκ που με την Κβαντική Μηχανική το 1927 ανέτρεψε ριζικά την Κλασική Φυσική από τον Νεύτωνα έως τον Αϊνστάιν και ο Κουρτ Γκαίντελ (Kurt Gödel) που με το Θεώρημα Μη Πληρότητος υπερκέρασε οριστικά τις Αρχές της Λογικής από τον Αριστοτέλη έως τον Καντ….”
Προσεχῶς θὰ ἀνεβοῦν ἀποσπάσματα ἐκ τῆς εἰσαγωγικῆς ὁμιλίας ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπακολουθησάσης συζητήσεως.
Η διαβόητη «Μεγάλη Επανεκκίνησις» (Great Reset) είναι ένας όρος που ακούγεται και συζητείται όλο και συχνότερα στους εθνικιστικούς (και όχι μόνο) κύκλους τα τελευταία χρόνια. Αν και τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ επιμελώς αποκρύπτουν σχεδόν κάθε είδηση σχετικά με την «Μεγάλη Επανεκκίνηση» και όταν σπανίως αναφέρονται σε αυτήν την αντιμετωπίζουν απαξιωτικώς, ως αντικείμενο «θεωριών συνωμοσίας» ακροδεξιών κύκλων, η διαδικασία μεταβάσεως προς την «Μεγάλη Επανεκκίνηση» έχει ήδη ξεκινήσει διότι μια μεγάλη επανεκκίνηση προαπαιτεί μια μεγάλη κατάρρευση, και η μεγάλη κατάρρευσις, με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο σύγχρονος κόσμος την κατάρρευση, συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum – WEF), τουτέστιν του σημαντικότερου επισήμου οργάνου των παγκοσμίων οικονομικών «ελίτ», η «Μεγάλη Επανεκκίνησις» συνιστά ένα κολοσσιαίο σχέδιο αναδιοργανώσεως της οικονομίας αλλά και των πολιτικών/κοινωνικών δομών. Χρησιμοποιώντας ως βιτρίνα και ελαφριά προκάλυψη των πραγματικών προθέσεων πομπώδεις τεχνητούς όρους όπως «πράσινη ανάπτυξη», «ισότητα και δικαιοσύνη», «τεχνολογική διήθηση», «4η βιομηχανική επανάσταση», το WEF, οι μεγάλες πολυεθνικές, οι γνωστοί-άγνωστοι που κρύβονται πίσω από αυτές, τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί-μαριονέτες, όπως οι διεφθαρμένοι και διεστραμμένοι νεοφιλελεύθεροι λακέδες τύπου Τριντό, Μακρόν και Μητσοτάκης, το ημιθανές ανοϊκό ανδρείκελο Μπάιντεν και οι αποστειρωμένοι ρομποτικοί τεχνοκράτες τύπου Ντράγκι, προωθούν με διαρκώς επιταχυνόμενους ρυθμούς την ατζέντα της Μεγάλης Επανεκκινήσεως.
Εἰς συμπλήρωσιν τῆς γεωπολιτικῆς πλευρᾶς τῶν διαδραματιζομένων συγκρούσεων καὶ τῶν ὅσων ἤδη ἔχουμε ἀναρτήσει ἀναδημοσιεύουμε ἐνταῦθα ἐκ τοῦ φιλίου μας ἱστολογίου τοῦ Ἱδρύματος Στρατηγικῶν καὶ Ὁμογενειακῶν Σπουδῶν Ι.ΣΤ.Ο.Σ. (http://istos.net.gr/index.html) τὴν ἔγκριτον ἀνάλυσιν τοῦ πάντοτε ἐμβριθοῦς κ. Γ. Λιναρδῆ “Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΠΡΟ ΟΛΙΓΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΑΛΛΑ ΠΡΟ ΟΚΤΩ ΕΤΩΝ” (http://istos.net.gr/page245.html )...
Ἡ διαπάλη αὕτη τῶν φυλετικῶν ψυχῶν εἶναι τὸ μέγα διακύβευμα καὶ τὸ βάθος τῆς συγκρούσεως – ὅμως καθ᾿ ἕνα ὅλως περίπλοκον τρόπον, δίκην Γορδίου Δεσμοῦ, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ταὐτισθῶμεν πρὸς τὴν μίαν ἢ τὴν ἄλλην πλευράν, ἐφ᾿ ὅσον δὴ τὸ ἐσωτερικὸν ἑκάστης πρόσημον εἰσέτι διακυβεύεται.
Περίπλοκη κατάσταση εμπόλεμης θέσης από την διεπαφή Ουκρανικών και Ρωσικών αλληλουχιών
Τα σημερινά γεγονότα που όλοι παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαμορφώθηκαν ως διεπαφή των ρωσικών και ουκρανικών αλληλουχιών ταυτότητας και γεωστρατηγικής. Ως εκ τούτου για την όσο δυνατόν σοβαρότερη μελέτη και κατανόηση της σημερινής εμπόλεμης κατάστασης οφείλουμε να εμβαθύνουμε. Ένα πρώτο ξεκάθαρο ιστορικό συμπέρασμα παρουσιάζει την Ουκρανική ταυτότητα να ετεροκαθορίζεται ως πρόσθεση ή αφαίρεση της ρωσικής αυτοκρατορίας. Επομένως τις ήδη σχετικές σχέσεις των δυο ταυτοτήτων διαγράφει η άμεση ιστορική εμπειρία της ρωσικής κατοχής. Δίχως βέβαια να επισημαίνεται ο πραγματικός εβραϊκός παράγοντας στην Ουκρανία εδραιωμένος μέσω της ρωσικής ισχύος. Οι λόγοι ελλιπούς αναφοράς είναι εκτός των ευκόλως εννοούμενων, ότι οι εβραϊκοί πληθυσμοί στο έδαφος της Ουκρανίας παραμένουν σημαντικοί, με προφανέστερο παράδειγμα τον ίδιο τον πρόεδρο της, Ζελένσκι (Зеленський). Είναι λοιπόν εμφανές ότι ο Ουκρανικός χώρος βρίσκεται αναγκαστικά σε αυτή την μόνιμη αναζήτηση γεωπολιτικής θέσης. Για την Ρωσία όμως η Ουκρανία αποτελεί αναγκαίο στρατηγικό βάθος, άρα απαιτείται ο άμεσος ή έμμεσος έλεγχος της χώρας. Όμως η Ρωσική ταυτότητα δεν είναι τόσο διακριτή όσο άλλων χωρών ακόμα και αυτοκρατοριών και άρα εγκλωβίζεται ανάμεσα σε εμφατικές συγχύσεις του εθνικού της ρόλου. Η συγκεντρωτική ταύτιση θρησκείας, ηγέτη, έθνους, σε μια πολυεθνική κοινωνία με ένα κυρίαρχο λαό υπό τον αναπόφευκτο όμως αυταρχισμό διαχείρισης της αυτοκρατορίας σχηματοποιούν τα σημαντικότερα ρωσικά χαρακτηριστικά. Μια άμεση και πρακτικά παρούσα τομή διαμόρφωσης, που δύσκολα θα απεκδυθεί είναι ο Σοβιετικός ρόλος, που αμαυρώνει κάθε σχέση ως προς τις πρώην ρωσικές περιοχές. Ακόμα και η ίδια η Ρωσία δεν δέχεται στο βαθμό του δυνατού την απομάκρυνση του και δεν επιζητά μια ρωσική αναγέννηση με τα παραδοσιακά της προ-μπολσεβικικά στοιχεία. Τουναντίον όλο και εξισώνεται, ταυτίζεται και εξαναγκάζει με τις σοβιετικές συνέχειες του ρωσικού εθνικού κράτους, όσο εντάσσει προσχηματικώς και εργαλειακά την ορθοδοξία μαζί με τον σλαβισμό ως ενοποιητικό διαδραματίζον πολεμικό όχημα καθοριστικής κατεύθυνσης στην κεντρική νέα δυναμική Ρωσία.
Ήταν το (μακρινό πια…) 1992 όταν εξεδόθη το διάσημο, ευρέως επιδραστικό βιβλίο του Francis Fukuyama με τίτλο The End of History and the Last Man. Στο πολυσυζητημένο εκείνο βιβλίο ο, ιαπωνικής καταγωγής πολιτικός φιλόσοφος και συγγραφέας, καθηγητής του πανεπιστημίου Stanford των Η.Π.Α., διατύπωνε – κάπως προκλητικώς – την άποψη ότι η (πρόσφατη τότε) κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ. και συνολικώς του κομμουνιστικού συστήματος, σηματοδοτούσε το τέλος μίας σειράς ιστορικών αλλαγών που ισοδυναμούσαν με το τέρμα μίας μακράς ιστορικής εξελίξεως του παγκοσμίου πολιτισμού, ο οποίος, σε πολιτικό επίπεδο, ελάμβανε (οριστικά όπως διετείνετο ο Fukuyama) τον χαρακτήρα του θριάμβου της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, που ο Fukuyama διέκρινε ότι είχε οριστικώς επικρατήσει σε παγκόσμιο επίπεδο, χωρίς μάλιστα να διαφαίνονται προοπτικές για περαιτέρω μεταβολές ή ανατροπές στο μέλλον. [Fukuyama, Francis: Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος. Εκδόσεις Λιβάνη. Αθήνα, 1993].
Η τοποθέτηση αυτή του Fukuyama δίχασε αρκετά το κοινό, επιστημονικό και μη. Από άλλους αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό (ιδίως από την πολιτική ελίτ της ηγεμονευούσης πολιτικής τάξεως των Η.Π.Α. η οποία εξ αυτού του δόγματος αφορμώμενη, εξαπέλυσε, έκτοτε, σειρά πολεμικών επιχειρήσεων απανταχού της γης προς εξαγωγήν και επιβολήν της …δημοκρατίας) και από άλλους με επιφύλαξη και σκεπτικισμό, χωρίς βεβαίως να λείψουν και φωνές συνολικής απορρίψεως της θεωρίας του «Τέλους της Ιστορίας». Η πιο διάσημη απάντηση προήλθε από τον επίσης Αμερικανό καθηγητή (και δάσκαλο του Fukuyama στο Harvard!) Samuel Huntington, ο οποίος εξέδωσε, περίπου την ίδια εποχή, το επίσης ιδιαιτέρως επιδραστικό και πολυσυζητημένο σύγγραμμα The clash of civilizations and the remaking of world order, [Huntington, Samuel: Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης. Εκδόσεις Πατάκης, 2017] στο οποίο, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του Fukuyama, διετύπωνε την άποψη ότι, κανένα τέλος της ιστορίας δεν σηματοδοτούσαν η κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος και το τέλος του «ψυχρού πολέμου» παρά μόνον ίσως μία ιστορική καμπή της οποίας διαφαινομένη συνέχεια θα ήταν μία μεγάλης κλίμακος σύγκρουση στην βάση ριζικών πολιτισμικών αντιθέσεων. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Σε προηγουμένη ανάρτησή μας είχαμε αναφερθεί στον καθηγητή P. Boghossian και στις ύπουλες επιθέσεις και τις ασφυκτικές συνθήκες διώξεως και τρομοκρατήσεως (που εξελίχθηκαν σε έναν πολυμέτωπο εναντίον του ανοιχτό πόλεμο) τις οποίες κλήθηκε να αντιμετωπίσει, οδηγούμενος τελικώς σε παραίτηση από την θέση του στο πανεπιστήμιο, προκειμένου να διασώσει την επιστημονική του αξιοπρέπεια.
Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε την επιστολή παραιτήσεώς του, απευθυνόμενη προς την κοσμήτορα της σχολής, η οποία αποτελεί ένα κείμενο-κόλαφο ενάντια στην δικτατορία της «πολιτικής ορθότητος» που έχει επιβληθεί στον δυτικό κόσμο.
Αγαπητή κοσμήτορα Susan Jeffords,
Σας γράφω σήμερα για τους λόγους της παραιτήσεώς μου από την θέση του επίκουρου καθηγητού φιλοσοφίας στο πολιτειακό πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ. Την τελευταία δεκαετία, είχα το προνόμιο να διδάξω στο πανεπιστήμιο. Οι ειδικότητες μου περιλαμβάνουν την κριτική σκέψη, την ηθική και την σωκρατική μέθοδο, και διδάσκω μαθήματα όπως Επιστήμη και Ψευδοεπιστήμη και Φιλοσοφία της Εκπαιδεύσεως. Αλλά εκτός από την εξερεύνηση κλασικών φιλοσόφων και παραδοσιακών κειμένων, έχω προσκαλέσει να μιλήσουν στις τάξεις μου ένα ευρύ φάσμα ομιλητών, από υποστηρικτές της “επιπέδου Γης”, χριστιανούς απολογητές, σκεπτικιστές για το παγκόσμιο κλίμα, έως υποστηρικτές του κινήματος Occupy Wall Street και είμαι υπερήφανος για τη δουλειά μου. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου 1945 1.100 αμερικανικά και βρετανικά αεροπλάνα άδειασαν πάνω από 4.000 τόνους εμπρηστικών και εκρηκτικών βομβών, ισοπεδώνοντας στην κυριολεξία την πανέμορφη πόλη της Δρέσδης. Το 88% των κτηρίων της καταστράφηκαν, ενώ υπολογίζεται ότι πολὺ πάνω από 35.000 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους. Ο αναθεωρητής ιστορικός Ντέιβιντ Ίρβινγκ ανεβάζει τους νεκρούς σε 135.000
Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πόσοι σκοτώθηκαν στο μεγαλύτερο έγκλημα των συμμάχων, τον βομβαρδισμό της Δρέσδης – διότι πέραν των κατοίκων της χιλιάδες άμαχοι από άλλες περιοχές είχαν καταφύγει στην πόλη στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τους Σοβιετικούς σφαγείς…
Οι εικόνες ομιλούν από μόνες τους για το μέγεθος της ανείπωτης φρίκης την οποία προκάλεσαν οι «δημοκράτες» «ελευθερωτές», σφαγιάζοντας αθώους αμάχους στην ανοχύρωτη και χωρίς στρατηγικό ενδιαφέρον πόλη της Δρέσδης – πόλη (πραγματικῶν, τότε!) προσφύγων.
Οι αυτουργοί του ολοκαυτώματος της Δρέσδης (αλλά και δεκάδων άλλων παρομοίων ανά την Γερμανία!) είχαν κατόπιν το θράσος να καταδικάσουν τα στελέχη της ηττημένης Ε/Σ Γερμανίας ως εγκληματίες πολέμου!
Σήμερα οι πολιτικοί απόγονοι εκείνων που διέπραξαν το μαζικό έγκλημα της Δρέσδης είναι έτοιμοι, και πάλι στο όνομα της «δημοκρατίας», να αιματοκυλίσουν εκ νέου την Ευρώπη!
Προ ολίγων ημερών διεπράχθη η γνωστή πολυσυζητημένη στυγερή δολοφονία ενός εφήβου στην Θεσσαλονίκη, ένα αποτρόπαιο έγκλημα που σόκαρε το πανελλήνιο, πυροδοτώντας τεράστιο κύμα οργισμένης αγανακτήσεως, διαμαρτυριών και σειράς «αποκαλύψεων» σχετικώς με την άκρως παρακμιακή κατάσταση που επικρατεί στον χώρο του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Ανάλογα επεισόδια και δολοφονίες έχουν συμβεί κι άλλα τα τελευταία χρόνια με άμεσα εμπλεκομένους τους ανεγκέφαλους χούλιγκανς και τα λοιπά ταραχοποιά λούμπεν στοιχεία των «συνδέσμων» οπαδών των διάφορων ομάδων.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εντελώς άστοχες και αποπροσανατολιστικές απόπειρες των συστημικών ΜΜΕ όπως επίσης και του (λόγω της αλλοτριωτικής επιδράσεως των ΜΜΕ) αποχαυνωμένου και παραλυμένου λαού να αναζητήσουν τα δήθεν βαθύτερα αίτια της διαπράξεως του συγκεκριμένου εγκλήματος. Τα συμπεράσματα στα οποία οδηγούνται διέρχονται από τα νόθα ιδεοληπτικά φίλτρα της «πολιτικής ορθότητας» και επηρεάζονται από τα παρακμιακά (αντι-)πρότυπα της εποχής μας, αποτελώντας στην πράξη άστοχες ριπές ανούσιας φλυαρίας, κενής περιεχομένου… [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]