TELEGRAM – Συλλήψεις για πολιτικούς λόγους – Ξέρετε τι συμβαίνει στ’ αλήθεια;


Ολοκληρώθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες των Παρισίων (καλύτερα να τους αποκαλέσουμε «Olympic Games» προκειμένου να μην συγχέουμε την Ιερά Αθλητική Εορτή των Πανελλήνων, κατά τους αρχαίους χρόνους, με την σύγχρονη βέβηλη εμποροπανήγυρη της παγκοσμιοποίησης) αφήνοντάς μας μία πικρή γεύση δεδομένου ότι επρόκειτο αναμφίβολα για ένα show που στόχο είχε την δραστική προώθηση της woke ατζέντας όπως, πέραν πάσης αμφιβολίας, φάνηκε από την κακόγουστη και αποκρουστική «τελετή έναρξης» η οποία απετέλεσε την επιτομή του woke-ισμού αφού καθόλου δεν διέφερε άλλωστε από την εμετική ακαλαισθησία των «gay-pride». Μοναδική όαση συνδέσεως με το αρχαίο πνεύμα του αυθεντικού Ολυμπισμού ήταν η ερμηνεία του Ολυμπιακού Ύμνου τον οποίο είχε συνθέσει εξ αφορμής των πρώτων συγχρόνων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 1896 ο Έλλην συνθέτης Σπύρος Σαμάρας σε ποίηση Κωστή Παλαμά. Αυτός ο ύμνος ακούστηκε στα Ελληνικά κατά την τελετή ενάρξεως και στα Γαλλικά κατά την τελετή λήξεως και ήταν ίσως η μοναδική θετική σκηνή της διοργανώσεως εν μέσω του εν γένει αίσχους. Πέραν της τελετής ενάρξεως υπήρχαν και λοιπά στοιχεία επιθετικού woke-ισμού, όπως, η αδιανόητη συμμετοχή στο αγώνισμα της πυγμαχίας γυναικών, ατόμου χρωμοσωμικώς άρρενος, που, λόγω του προφανούς ορμονικού πλεονεκτήματός του κέρδισε και το χρυσό μετάλλιο!!! [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]


Παρουσιάζομεν σήμερον ἐκ νέου τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀπὸ ἐτῶν ἔχουμε συγκεντρώσει περὶ τῆς Μεγάλης Προδοσίας τοῦ 1974, ἥτις καὶ ἀπετέλεσεν τὴν ἀναγκαίαν σκηνοθεσίαν τῆς ἐπανόδου τῶν ἐπαγγελματιῶν βρυκολάκων τῆς Πατρίδος ὅπως τὴν εἶχον ἀπὸ ἐτῶν ἤδη φαντασθῆ κι ἐκφράσει διάφοροι καὶ δὴ ἐξόχως οἱ Κ. Καραμανλῆς καὶ Ἀνδρέας Γ. Παπανδρέου (ὁ τελευταῖος διὰ σειρᾶς ἄρθρων του εἰς ἀμερικανικὸν περιοδικόν, καθὼς πρὸ 45 περίπου ἐτῶν εἶχεν ἀποκαλύψει ὁ «Ἐλεύθερος Κόσμος»).
Ἡ κατάχωσις τῶν στοιχείων καὶ μαρτυρίων τῆς Προδοσίας ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν θεμελιώδης διὰ τὴν ὑπόστασιν τῆς Μεταπολιτεύσεως: Ἤδη πρὸ τῆς παρελεύσεως διμήνου ἀπὸ τῆς ἐπανόδου τοῦ μιαροῦ Δημοκρατικοῦ Θιάσου ἀντικατεστάθησαν τὰ στελέχη τῶν ἐν Κύπρῳ σταθμευόντων ἑλληνικῶν στρατιωτικῶν τμημάτων, κατὰ δὲ τὴν 15ην Σεπτεμβρίου διετάχθησαν τὰ ἄρτι ἀφιχθέντα στελέχη ὅπως συντάξωσιν ἐκθέσεις περὶ τῶν κατὰ τὴν εἰσβολὴν καὶ πρὸ ταύτης διαδραματισθέντων, τὰ ὁποῖα βεβαίως ἐκεῖνοι δὲν ἠδύναντο καθόλου νὰ γνωρίζουν!!! Καὶ οὐ μόνον τοῦτο ἀλλὰ διετάχθη καὶ ἡ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ τῶν παλαιῶν ἐκθέσεων, τῶν ὑπὸ τῶν αὐτοπτῶν καὶ αὐτουργῶν μαρτύρων συνταχθεισῶν… ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Δεν έχουμε παρά να συγχαρούμε για το θάρρος της την Πολωνή ευρωβουλευτή Εύα Ζαγιάτσοβσκα, που ανήκει στο (χαρακτηριζόμενο από τα συστημικά μ.μ.ε. ως «ακροδεξιό») κόμμα «Konfederacja Wolność i Niepodległość»! Λίγο πριν ξεκινήσει η ψηφοφορία για την εκλογή για την θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εξεφώνησε την παρακάτω, γεμάτη αλήθειες, ομιλία, με την οποία επετέθη με δριμύτητα στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν:
«Κυρία Φον ντερ Λάιεν είναι ο καιρός να σας πει κάποιος άμεσα τι σκέφτεται η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών για εσάς. Είστε το πρόσωπο του ευρωπαϊκού Πράσινου νόμου, που καταστρέφει την ευρωπαϊκή οικονομία και μετατρέπει την Ευρώπη σε υπαίθριο μουσείο, που καταστρέφει τη γεωργία και οδηγεί την Ευρώπη σε οικονομικό τέλμα. Είστε το πρόσωπο της κλιματικής τρέλας, που οδηγεί εμάς τους Ευρωπαίους να γινόμαστε όλο και πιο φτωχοί. Τέλος, είστε το πρόσωπο του νόμου περί μετανάστευσης και σας απευθύνομαι ως γυναίκα προς γυναίκα και σαν μάνα σε μάνα. Πώς μπορείτε να μην ντρέπεστε προάγοντας κάτι σαν το Σύμφωνο Μετανάστευσης, που οδηγεί εκατομμύρια γυναίκες και παιδιά να αισθάνονται πως απειλούνται μέσα στις ίδιες τους τις πόλεις; Είστε υπεύθυνη για κάθε βιασμό, για κάθε επίθεση και για κάθε τραγωδία που προκλήθηκε από τους παράνομους μετανάστες, διότι εσείς είστε που καλείτε αυτούς τους ανθρώπους στην Ευρώπη. Και γι’ αυτά που κάνατε, θα έπρεπε να πάτε στη φυλακή και όχι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ξέρετε τι σκεφτόμαστε για το Ευρωπαϊκό Πράσινο Σύμφωνό σας; Αυτό. Ξέρετε τι σκεφτόμαστε για το Σύμφωνο Μετανάστευσης; Αυτό!» πρόσθεσε σε έντονο ύφος, σκίζοντας δύο κομμάτια χαρτιά.

Αν και η φανατική οπαδική ενασχόληση με το ποδόσφαιρο ούτως ή άλλως προϋποθέτει ιδιαιτέρως χαμηλή νοημοσύνη και ακόμα χαμηλότερο πολιτιστικό επίπεδο, το θέαμα των κατά 99% λευκών Γάλλων, Άγγλων, Γερμανών, Ολλανδών και άλλων λοβοτομημένων Ευρωπαίων να εκστασιάζονται με τις ενέργειες των νεγροειδών εκπροσώπων των εθνών τους, μόνο αηδία, θλίψη και άκρατη απαισιοδοξία σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης μπορεί να προκαλέσει. Η φυλετική σύνθεση των ανθρώπων στις εξέδρες παρέπεμπε στο παρελθόν, ενώ η αντίστοιχη σύνθεση εντός των γηπέδων παρέπεμπε στο παρόν και στο μέλλον της Ευρώπης. Από την άλλη, η νοητική κατάσταση του αλλόφρονος λευκού όχλου στις εξέδρες καταδεικνύει μια από τις βασικές αιτίες του πρωτοφανούς ξεπεσμού της Γηραιάς Ηπείρου, ήτοι τον εκχυδαϊσμό των μαζών. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι του 20ου αιώνος (επρόκειτο κατά βάσιν για ευρωπαϊκούς πολέμους), εκτός από την συντριβή της Ε/Σ Γερμανίας, εσήμαναν την αποδυνάμωση των έως τότε παραδοσιακών ευρωπαϊκών δυνάμεων πλανητικής εμβελείας (Μ. Βρετανίας και Γαλλίας) και την ανάδειξη δύο νέων υπερδυνάμεων (Η.Π.Α. – Ε.Σ.Σ.Δ.), οι οποίες έκτοτε απεδύθησαν εις αδυσώπητο μεταξύ τους πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό ανταγωνισμό, πολώνοντας μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου το σύνολο της υφηλίου σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Αυτή η πόλωση έμεινε γνωστή στην ιστορία ως «ψυχρός πόλεμος». Ως γνωστόν, η ραγδαία αποδόμηση και τελικώς η παταγώδης κατάρρευση του ενός εκ των δύο στρατοπέδων (του Ανατολικού, με ηγέτιδα την Ε.Σ.Σ.Δ.) κατά το διάστημα των ετών 1989-1992, ανέδειξε την πλανητική κυριαρχία του Δυτικού στρατοπέδου με προεξάρχουσες τις Η.Π.Α., μίας ιμπεριαλιστικής δηλαδή υπερδυνάμεως αδιαμφισβητήτου ισχύος με χαρακτήρα παγκοσμίου αυτοκρατορίας, και την εμμονική προσπάθεια επιβολής του πολιτικού και οικονομικού μοντέλου της απανταχού της γης.
Η πλανηταρχία των Η.Π.Α. εσχάτως δοκιμάζεται και αμφισβητείται από ένα αναδυόμενο σύμπλεγμα, ασιατικών κυρίως, δυνάμεων (Κίνα, Ιράν, Β. Κορέα) ή ημι-ασιατικών (Ρωσική Ομοσπονδία), οι οποίες σχηματοποιούν, προοδευτικώς, μία συμμαχία αντίρροπη προς την Δυτική-Αμερικανική κοσμοκρατορία. Αυτή η νέα κατάσταση, που δεν έχει πλήρως αποκρυσταλλωθεί, χαρακτηρίζεται ως «πολυπολικός κόσμος» και συνιστά την αυγή μίας νέας εποχής της ανθρωπότητος, της οποίας είναι δύσκολο να προβλεφθούν τα τελικά χαρακτηριστικά και τα σημεία νέας πλανητικής ισορροπίας. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Φίλτατοι αναγνώστες, αν αποδεχτούμε πως σκέψεις και προβληματισμοί περί της κοινωνικής ρώμης και υγείας δεν βρίσκουν κοινό, δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα, δεν φυτεύουν έναν εύελπι σπόρο και δεν προκαλούν σκέψη, τότε αυτομάτως αποδεχόμεθα πως η Ελληνικότης έχει εκλείψει. Πως η γλώσσα μας έχει πεθάνει. Πως η ιστορία μας είναι μυθολογία και πως οι παραδόσεις δεν είναι εθνοκοινοτικό απόσταγμα, αλλά πανηγύρια…
Οι ελάχιστες δικές μου προσπάθειες λοιπόν και οι προσπάθειες πολλών άλλων, πραγματικά σημαντικών ανθρώπων, για την σκιαγράφηση μιας κοινωνικής στέγης, κάτω από την οποία θα προστατευθεί το κύτταρο της κοινωνίας και του Έθνους, υψώνονται ως τιτάνιοι κυματοθραύστες στο νεομαρξιστικό αφήγημα της μαζικοποίησης, της αποχαύνωσης, της αμορφωσιάς, της παραλυσίας και της εξαρτημένης από ουσίες κοινωνικής χίμαιρας, στην οποία κάποιοι θυσιάζουν το μέλλον όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των αδελφών Ευρωπαϊκών Εθνών. Και με τον όρο «θυσία» αναφέρομαι στην τελετουργική ανθρωποθυσία επί βωμού, από φυλές κανιβάλων.
Του Αχιλλέα Ξανθάκη
Αυτό ήταν. Κομήτης ήταν και πέρασε. Ναι, είχε μεγάλη και μακριά ουρά, αλλά πέρασε. Ναι, κάποιες στιγμές είχε και λαμπερή ουρά, αλλά… πέρασε.
Αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε « ο χώρος» ή ο «πατριωτικός ή εθνικιστικός χώρος» στις τελευταίες ευρωβουλευτικές εκλογές, μας τελείωσε.
Στις μέρες μας, αυτός ο χώρος έσυρε τα υπολείμματα των δεκαετιών 1940-1970, μέσα από την ανήλια εποχή της μεταπολίτευσης. Μια πολιτική εποχή που δημιούργησε εκατοντάδες σοσιαλ-αριστερούς και κεντρο- δεξιούς πολιτικούς, ευθέως υπευθύνους για την κατάντια της χώρας, αλλά καμμίαν απολύτως πολιτική μορφή του εθνικιστικού χώρου. Μεγάλο πρόβλημα για το έθνος η ιδεολογική και πολιτική πενία των ημερών μας.

Αυτό που συνέβη γενικώς στις χώρες της Ε.Ε. και ιδίως στις τρεις μεγαλύτερες σε πληθυσμό, σε οικονομική δύναμη και πολιτική εμβέλεια χώρες, ήτοι στην Γαλλία, στην Γερμανία και στην Ιταλία, είναι η άνοδος της λεγομένης «ακροδεξιάς», η οποία χαρακτηρίζεται από τα συστημικά μ.μ.ε. ως «πολιτικός σεισμός», που «προκαλεί μεγάλη ανησυχία»… (γιατί άραγε;).
Στην Γαλλία το κόμμα της Μαρίν Λεπέν κατήγαγε περιφανή νίκη με ένα εντυπωσιακό 32% έναντι 15% του κόμματος του προέδρου Μακρόν, ο οποίος, μη μπορώντας να παρακάμψει την εκλογική συντριβή του κόμματός του, ανακοίνωσε άμεσα την προκήρυξη πρόωρων βουλευτικών εκλογών. Στην Γερμανία το AfD ξεπέρασε το κυβερνῶν SPD (!) ερχόμενο δεύτερο, μετά τους χριστιανοδημοκράτες (πρώτο στα περισσότερα κρατίδια της πρώην ανατολικής Γερμανίας). Στην Ιταλία, το κόμμα «Αδέρφια της Ιταλίας» της Μελόνι εκτόξευσε την δύναμή του με ποσοστά τα οποία, αθροιζόμενα με την πολιτικώς συναφή «Λέγκα του Βορρά», πλησιάζουν το 40%. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Προ ολίγων ημερών, δύο μέλη οργανώσεως εθελοντών για τον καθαρισμό των δασών από σκουπίδια εδέχθησαν απρόκλητη και βάναυση επίθεση στην Πάρνηθα, και συγκεκριμένα πλησίον της Φυλής, από «ομάδα νεαρών», όπως τα ίδια τα θύματα και όλα τα ΜΜΕ αποκαλούν τους θύτες της επιθέσεως.[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Καθώς η Ελλάς έχει εισέλθει στην τροχιά των επικειμένων ευρωεκλογών, ήτοι των εκλογών για την ανάδειξη εκπροσώπων κάθε χώρας στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, εντείνεται όλο και περισσότερο η αίσθηση του πολιτικού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει όλη η Ευρώπη· ενός αδιεξόδου που συνδέεται άμεσα με την ίδια την ιδρυτική κυρίαρχη ιδεολογία, τον πολιτικοοικονομικό προσανατολισμό και τους (περίπου δικτατορικούς) θεσμούς της ψευδεπιγράφου «Ευρωπαϊκής Ενώσεως» (που όλο και περισσότερο ομοιάζει με την, αλήστου μνήμης, Σοβιετική Ένωση…), μίας ενώσεως θεμελιωμένης σε οικονομίστικη-υλιστική βάση, θεμελιωμένης στο ιδεολογικό βάθρο του Διαφωτισμού, στα δόγματα του ρασιοναλισμού, του λιμπεραλισμού και του εξισωτισμού, δυνάμει των οποίων κατακρημνίζεται προς την προοπτική της γκρίζας ομογενοποιήσεως, ήγουν, της απαλείψεως του εθνοπολιτισμικού πλούτου, της ετερότητος και ποικιλότητος των ιστορικών ευρωπαϊκών εθνών και των ιστορικών ταυτοτήτων με τις οποίες αυτά τα έθνη είναι εγγενώς ταυτόσημα – και, ακόμη περισσότερο, στην βάση του εφιαλτικού «Σχεδίου Kalergi», καθώς έχει ανοίξει διάπλατα τις πύλες της στα απειράριθμα στίφη των κάθε λογής αλλοφύλων-εποίκων (δήθεν «προσφύγων»), που εισβάλλουν κι εγκαθίστανται μαζικώς στην Ευρώπη, μεταβάλλοντας άρδην την βιολογική της βάση και την πολιτισμική της υπόσταση!
Βλέπουμε λοιπόν μία €.€., που ομοιάζει με έναν άγαρμπο και κλυδωνιζόμενο οικονομικό γίγαντα (με την άλλοτε οικονομική ισχύ της να φθίνει πλέον δραματικώς…), να στηρίζεται σε σαθρά πολιτικά πόδια ένεκα της καταφανούς απουσίας ευρωπαϊκής ηγεσίας, εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής αμύνης (βλέπε απροθυμία δημιουργίας ευρωπαϊκού στρατού απεξαρτημένου από την αμερικανονατοϊκή κηδεμονία), καθιστάμενη απλώς ένα χρήσιμο γρανάζι στον παγκόσμιο μηχανισμό διεθνούς υποτελείας, που ενορχηστρώνει (μεταπολεμικώς) ο υπερατλαντικός πάτρων της Ευρώπης, οι ΗΠΑ.
Η αυτοκαταστροφική πολιτική στην οποία εξωθήθηκε η Ε.Ε. από τις ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας (αλλά και του ιδίου της εαυτού, δίκην μπούμερανγκ), μαζί με την παθητική κι ενεργό συνέργεια της Ε.Ε. στην εισβάλλουσα αφροαραβική πλημμυρίδα δείχνουν ξεκάθαρα τον πολιτικό νανισμό αλλά και την ουσιώδη εγγενή αντι-ευρωπαϊκότητα της €.€. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]