Ἡ ἀνακομιδὴ τῶν ὀστῶν ἑνὸς ἀκόμη ἀγνοημένου ἥρωος…
Ταφή του ήρωος καταδρομέως Γεωργίου Κατσάνη 46 έτη μετά τον θάνατό του κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο – Ανταπόκριση από την κηδεία και τις εκδηλώσεις στην γενέτειρά του, Σιδηρόκαστρο Σερρών.
Όποιος περνά την πύλη του στρατοπέδου των καταδρομέων στην Ρεντίνα, το πρώτο πράγμα που αντικρίζει είναι η επιγραφή “Στρατόπεδο Στρατηγού Γεωργίου Κατσάνη”. Το όνομα αυτό στην συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων είναι εντελώς άγνωστο, αφού το μεταπολιτευτικό τυραννικό καθεστώς της πατρίδος μας έχει συστηματικώς αποσιωπήσει την ιστορία του Έθνους μας, ιδιαιτέρως κατά τον εικοστό αιώνα.
Ενδεικτικό είναι ότι κατά τις πανελλήνιες εισαγωγικές εξετάσεις στο μάθημα της σύγχρονης ιστορίας είναι εκτός ύλης: ο μακεδονικός αγών, οι βαλκανικοί πόλεμοι, η μικρασιατική εκστρατεία, ο πόλεμος του 40, απουσιάζουν ασφαλώς και οι αγώνες του Κυπριακού Ελληνισμού, ιδίως δε τα γεγονότα της προδοσίας του 1974 – αναλύεται όμως εκτενώς η …σταφιδική κρίση!
Ο Γεώργιος Κατσάνης είναι ένας από τους λησμονημένους Έλληνες στρατιωτικούς που έπεσαν μαχόμενοι στη Κύπρο κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής. Σκοτώθηκε ως διοικητής της 33ης μοίρας καταδρομών πολεμώντας στις κορφές του Πενταδακτύλου στις 20 Ιουλίου 1974. Τέκνο προσφυγικής οικογένειας από την Ανατολική Θράκη, γεννήθηκε το 1934 στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Κατά την εφηβική ηλικία ήταν διακεκριμένος αθλητής στίβου του Ηρακλέους. Την αθλητική του σταδιοδρομία τερμάτισε η εισαγωγή του στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία εξήλθε ως αξιωματικός αρχικώς του πεζικού και στην συνέχεια, κατόπιν εκπαιδεύσεως, των Καταδρομών.
Στην σχιζοφρενική εποχή απολύτου παρακμής που διανύουμε η συχνότης άκρως εξωφρενικών και αντιφατικών φαινομένων είναι τόσο υψηλή που πλέον αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητος και αρχίζουν να περνούν απαρατήρητα από τις μάζες. Για παράδειγμα, μπορεί τα μέλη μιας συμμορίας Αλγερινών που παρουσιάζονται ως “πρόσφυγες” να έχουν συλληφθεί κυριολεκτικώς εκατοντάδες φορές για τα ίδια αδικήματα αλλά να συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθερα και να δρουν ανενόχλητα, εάν εξαιρέσουμε τις λίγες ημέρες παραμονής στο κρατητήριο που συνεπάγεται κάθε επαναλαμβανόμενη σύλληψή τους. Aπό την άλλη, ένας καταστηματάρχης που υπερασπίζεται την περιουσία του απέναντι σε κάποιο άθλιο περιθωριακό στοιχείο που προσπαθεί να τον ληστέψει μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος εάν έχει την ατυχία ο ληστής να ανήκει σε κάποια αγιοποιημένη “ευπαθή” ομάδα… Μπορεί ένας αστυνομικός που υπέπεσε στο “αδιανόητο έγκλημα” του ραπίσματος ενός μικρού παραβατικού αθίγγανου να κινδυνεύει να χάσει την δουλειά του και να διωχθεί ποινικώς, ενώ οι αναρίθμητες συμμορίες των “Ρομά” κλέβουν, ληστεύουν, σκοτώνουν και τρομοκρατούν χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο. Mπορεί να τελούνται οργανωμένες εν ψυχρώ δολοφονίες αθώων ανθρώπων στο όνομα της ελεύθερης επιλογής, ενώ δράστες ειδεχθών εγκλημάτων να αποφυλακίζονται μετά από 5 έτη εγκλεισμού, το πολύ, πάλι στο όνομα της ελευθερίας! Και τι πιο αντιφατικό και παράλογο από το κυρίαρχο δόγμα της εποχής σύμφωνα με το οποίο όλοι είναι διαφορετικοί αλλά ταυτοχρόνως ίσοι;
“Ιερά οργή” και αγανάκτηση κατέλαβε προ ημερών σύμπαντα τα συστημικά μ.μ.ε. με αφορμή ένα βίντεο που διέρρευσε, στο οποίο ομάδα τριών αστυνομικών εμφανίζεται να ελέγχει έναν νεαρό (αθίγγανο) στην περιοχή του Μενιδίου, οπότε, κατά την διάρκεια του ελέγχου, εις εκ των αστυνομικών φαίνεται να ρίχνει δυο φάπες στον αθίγγανο (δίχως να είναι γνωστό τί έχει προηγηθεί…). 
Τελευταίως κυκλοφοροῦν συχνὰ μονομερεῖς ἱστορικὲς θεωρήσεις, εἴτε ἐκ κακῆς εἴτε καὶ ἐξ ἀγαθῆς προθέσεως. 
