Στην σχιζοφρενική εποχή απολύτου παρακμής που διανύουμε η συχνότης άκρως εξωφρενικών και αντιφατικών φαινομένων είναι τόσο υψηλή που πλέον αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητος και αρχίζουν να περνούν απαρατήρητα από τις μάζες. Για παράδειγμα, μπορεί τα μέλη μιας συμμορίας Αλγερινών που παρουσιάζονται ως “πρόσφυγες” να έχουν συλληφθεί κυριολεκτικώς εκατοντάδες φορές για τα ίδια αδικήματα αλλά να συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθερα και να δρουν ανενόχλητα, εάν εξαιρέσουμε τις λίγες ημέρες παραμονής στο κρατητήριο που συνεπάγεται κάθε επαναλαμβανόμενη σύλληψή τους. Aπό την άλλη, ένας καταστηματάρχης που υπερασπίζεται την περιουσία του απέναντι σε κάποιο άθλιο περιθωριακό στοιχείο που προσπαθεί να τον ληστέψει μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος εάν έχει την ατυχία ο ληστής να ανήκει σε κάποια αγιοποιημένη “ευπαθή” ομάδα… Μπορεί ένας αστυνομικός που υπέπεσε στο “αδιανόητο έγκλημα” του ραπίσματος ενός μικρού παραβατικού αθίγγανου να κινδυνεύει να χάσει την δουλειά του και να διωχθεί ποινικώς, ενώ οι αναρίθμητες συμμορίες των “Ρομά” κλέβουν, ληστεύουν, σκοτώνουν και τρομοκρατούν χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο. Mπορεί να τελούνται οργανωμένες εν ψυχρώ δολοφονίες αθώων ανθρώπων στο όνομα της ελεύθερης επιλογής, ενώ δράστες ειδεχθών εγκλημάτων να αποφυλακίζονται μετά από 5 έτη εγκλεισμού, το πολύ, πάλι στο όνομα της ελευθερίας! Και τι πιο αντιφατικό και παράλογο από το κυρίαρχο δόγμα της εποχής σύμφωνα με το οποίο όλοι είναι διαφορετικοί αλλά ταυτοχρόνως ίσοι;
Στα πλαίσια των σχιζοφρενικών αντιφάσεων της εποχής της “προόδου” εντάσσεται και η αντιμετώπιση του ακανθώδους ζητήματος των αμβλώσεων, το οποίο προσφάτως προσέλκυσε τα φώτα της δημοσιότητος. Καθώς το ζήτημα αυτό είναι ιδιαιτέρως περίπλοκο, και για να αναλυθεί λεπτομερώς πρέπει να προσεγγιστεί από πολλές και ποικίλες πλευρές, από την ηθική έως την βιολογία, και από τις δημογραφικές του προεκτάσεις έως ακόμη και την μεταφυσική, θα επιχειρήσουμε απλώς να αναδείξουμε την άκρατη υποκρισία και τις εξόφθαλμες αντιφάσεις της κυρίαρχης “προοδευτικής” αντιλήψεως περί του θέματος.
Το βασικό επιχείρημα των οργανώσεων που υποστηρίζουν την απαγόρευση των αμβλώσεων είναι ότι η άμβλωση αποτελεί ουσιαστικώς δολοφονία. Από οποιαδήποτε οπτική γωνία και αν εξεταστεί αυτό το επιχείρημα, όποιος διαθέτει στοιχειώδη λογική σκέψη δεν μπορεί παρά να δεχθεί ότι όντως η άμβλωση ισοδυναμεί με δολοφονία, δεδομένου ότι ο “τερματισμός της κυήσεως” δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκούσιος τερματισμός μίας ζωής κατόπιν σχεδίου, συνεπώς με δόλο. Η απάντηση των υποστηρικτών των αμβλώσεων, με αιχμή του δόρατος τις φαιδρές φεμινιστικές οργανώσεις, ποτέ δεν είναι ευθεία καθώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει με χρήση λογικών επιχειρημάτων. Αντ’ αυτού η “απάντηση” συνίσταται σε ένα ακατάληπτο συνονθύλευμα ανάρθρων κραυγών σχετικώς με την ελευθερία της βουλήσεως και το δικαίωμα των γυναικών να διαχειρίζονται το σώμα τους, όπως επιθυμούν, βασισμένη στο παράλογο, εμφανέστατα αντιεπστημονικό, ψευδοεπιχείρημα ότι το έμβρυο αποτελεί μέρος του σώματος της εγκύου και ως εκ τούτου η ιδία δικαιούται να αποφασίσει εάν θα αφαιρεθεί από το σώμα της ή όχι (σαν να επρόκειτο για κάποιον όγκο). Χρησιμοποιώντας παρόμοιο σκεπτικό, ένα έμβρυο που αναπτύσσεται στο σώμα μιας παρενθέτου μητρός αποτελεί μέρος του σώματος της και συνεπώς μπορεί και αυτή να τερματίσει την κύηση εφόσον το επιθυμεί, κάτω από τις όποιες προϋποθέσεις του νόμου. Αλλά βεβαίως κάτι τέτοιο θεωρείται αδιανόητο.
Ας σημειωθεί ότι ο νόμος περί αμβλώσεων στην Ελλάδα και σχεδόν παντού στον δυτικό κόσμο αφήνει πολλά περιθώρια για “τερματισμό της κυήσεως” ακόμη και αρκετούς μήνες μετά την σύλληψη. Για παράδειγμα, η άμβλωση επιτρέπεται μέχρι την 24η εβδομάδα της εγκυμοσύνης εάν συντρέχει “σοβαρός κίνδυνος για την σωματική ή την ψυχική υγεία της εγκύου”. Και αν ο σοβαρός κίνδυνος για την σωματική υγεία ακούγεται ως λογικό επιχείρημα, η εγγενής ασάφεια που περιβάλλει τον ορισμό του “σοβαρού κινδύνου για την ψυχική υγεία” δίνει εμμέσως την δυνατότητα σε όποια το επιθυμεί να προχωρήσει σε άμβλωση χωρίς καμία νομική συνέπεια, σε συνεργασία βεβαίως με κάποιον από τους αναρίθμητους ψυχιάτρους του “προοδευτικού” χώρου που όχι μόνο παριστάνουν τους επιστήμονες, αλλά και παραπλανημένοι καθώς είναι από τον άκρατο ναρκισσισμό τους, αυτοπροβάλλονται ως στοχαστές.
Στην εποχή της συγχύσεως, των αντιφάσεων, της υποκρισίας και της παράνοιας, δεν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ότι τα ίδια ακριβώς άτομα, οι ίδιες ακριβώς οργανώσεις, που υπερασπίζονται λυσσωδώς το “δικαίωμα” των γυναικών στην άμβλωση, δηλαδή στην δολοφονία αγέννητων ανθρώπων στο όνομα της ελεύθερης επιλογής (!), ταυτοχρόνως εμφανίζονται ως αρνητές κάθε μορφής βίας και θεωρούν αδιανόητη κάθε σκέψη για επαναφορά την “απάνθρωπης” θανατικής ποινής, ακόμη και για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο παραβιάζει το θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην ζωή! Τα ίδια άτομα που μένουν παγερώς αδιάφορα όταν ακούν για τις εκατοντάδες χιλιάδες αμβλώσεις/δολοφονίες που διαπράττονται ετησίως στην Ελλάδα, λυγίζουν από συγκίνηση και κλαίνε με λυγμούς για το “δράμα των δυστυχισμένων προσφυγόπουλων” αφού “κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην ζωή”! Τα ίδια άτομα που θεωρούν αυτονόητο τον τερματισμό της ζωής ενός εμβρύου που παρουσιάζει σοβαρά ιατρικά προβλήματα, με την αιτιολογία ότι η γέννηση ενός προβληματικού παιδιού αποτελεί δυσβάσταχτο φορτίο για τους γονείς, ανατριχιάζουν στο άκουσμα της “τρισκατάρατης” λέξεως “Ευγονική”.
Από την άλλη, και οι φανατικοί πολέμιοι των αμβλώσεων βρίσκονται σε σύγχυση. Ορμώμενοι από τον θρησκευτικό (χριστιανικό) τους δογματισμό, ανάγουν την άμβλωση/δολοφονία σε μέγιστο αμάρτημα αφού, σύμφωνα με την θρησκεία τους, μόνον ο Θεός μπορεί να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή – ποτέ ο ίδιος ο άνθρωπος. Όμως για να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία και με λογική το ζήτημα των αμβλώσεων, που πλέον είναι ιδιαιτέρως κρίσιμο λόγω της δημογραφικής συρρικνώσεως της Ελλάδος και του μαζικού εποικισμού από αφροασιάτες που εντελώς σχιζοφρενικώς έρχονται να αντικαταστήσουν τα παιδιά που εμείς δεν θέλουμε, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η δολοφονία είναι σε κάποιες περιπτώσεις ηθικώς αποδεκτή και θεμιτή. Είτε πρόκειται για έναν κατά συρροήν δολοφόνο που πρέπει να εκτελεστεί είτε για ένα προβληματικό έμβρυο του οποίου η ζωή πρέπει να τερματιστεί.
Ευτυχώς η τραγελαφική κυβέρνηση της νεοφιλεύθερης ψευδοπατριωτικής δεξιάς βρήκε την λύση στο πρόβλημα! Η επιδότηση με το ποσό των δύο χιλιάδων ευρώ για κάθε γέννηση θα ανασχέσει το κύμα αμβλώσεων και θα ανακόψει την συρρίκνωση του γηγενούς πληθυσμού! Με την υποσημείωση ότι κύριοι επωφελούμενοι από αυτό το απίστευτα γελοίο μέτρο, αναμένεται να είναι οι “Ρομά”, οι οποίοι μόνο γηγενείς δεν είναι…
Η δραματική υπογεννητικότητα που μαστίζει τον Ελληνικής καταγωγής πληθυσμό της Ελλάδος έχει πλέον λάβει διαστάσεις ιδιότυπης γενοκτονίας αφού καθιστά προβλέψιμο με απλούς αριθμητικούς υπολογισμούς το βιολογικό και ιστορικό τέλος του Ελληνισμού στο εγγύς ορατό μέλλον. Αφετηριακό χρονικό σημείο αυτής της δημογραφικής καταρρεύσεως είναι (καθόλου τυχαία) η αρχή της μεταπολιτεύσεως, σημειώνοντας έκτοτε και μέχρι σήμερα συνεχή επιδείνωση, οπότε ο δείκτης γεννήσεων έχει πλέον υποχωρήσει κάτω από το 1,3, αριθμός που σημαίνει ότι αντιστοιχούν 1,3 παιδιά ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας στον πληθυσμό της Ελλάδος. Αν μάλιστα επιχειρηθεί αναγωγή αυτού του στατιστικού δείκτη στους Έλληνες, αφαιρουμένων δηλαδή των κάθε λογής αλλοφύλων και των αθιγγάνων, ενδέχεται να υποχωρεί και κάτω από το 1 (παιδί ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας)!
Το φαινόμενο των αμβλώσεων, οι οποίες στην Ελλάδα ανέρχονται σε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ετησίως, αποτελεί καθοριστική πτυχή της ραγδαίας δημογραφικής καταρρεύσεως-γενοκτονίας.
Πρόσφατο εντυπωσιακό συμβάν που απέδειξε, για μίαν ακόμη φορά, τον όλως αντεθνικό προσανατολισμό και χαρακτήρα και της νυν (δήθεν συντηρητικής) κυβερνήσεως (της Ν.Δ.) με τα δήθεν “εθνικώς σκεπτόμενα” στελέχη της και τους δήθεν “εθνικώς ευαίσθητους” οπαδούς της, απετέλεσε η αδιανόητη ενέργεια του γνωστού βουτυρομπεμπέ γόνου της επαράτου οικογενείας των Καραμάν-αλήδων, να επιβάλει (κατά σαφή παραβίαση και των πιο στοιχειωδών ελευθεριών περί ελευθεροφωνίας, ελευθεροτυπίας και ελευθερίας διακινήσεως των ιδεών, που υποτίθεται ότι είναι και συνταγματικώς εγγυημένες) λογοκρισία και απαγόρευση δημοσιοποιήσεως αφισών, οι οποίες είχαν αναρτηθεί σε χώρους του Υπογείου Σιδηροδρόμου Αθηνών, προκειμένου να ενημερωθεί το κοινό γύρω από την μάστιγα των αμβλώσεων. Διέταξε λοιπόν ως (αν-)αρμόδιος υπουργός την απόσυρσή των αφισών από τα σημεία στα οποία νομίμως είχαν αναρτηθεί, ανταποκρινόμενος άμεσα στην σχετική απαίτηση του παρδαλού σιναφιού αναρχικών, αριστεριστών, φεμινιστριών, ΛΟΑΤΚΙ, κλπ, που ενοχλήθηκαν σφόδρα από το περιεχόμενό τους (εξασφαλίζοντας ευτυχώς, παρ’ όλα αυτά, άθελά του, λόγω της δημοσιότητος που έλαβε το θέμα ως αποτέλεσμα της αυθαιρέτου ενεργείας του, ανέλπιστη διαφήμιση του μηνύματος των αφισών…).
