Η εκδήλωση του φιλελληνισμού στην Ευρώπη είχε την αφετηρία της στις κλασσικές σπουδές και τα κλασσικά πρότυπα, ιδιαίτερα στην Γερμανία. Βαθμιαία όμως η ιδεαλιστική και ρομαντική κίνηση παρέσυρε τα αισθήματα του πολιτισμένου κόσμου και προσανατόλισε την σκέψη στην απελευθέρωση των καταπιεσμένων από την δουλεία απογόνων των αρχαίων Ελλήνων που αγωνίζονται για την ελευθερία. Έτσι ασυναίσθητα και σε ανύποπτο χρόνο αναπτύχθηκε η ιδέα που θα πάρει πιο συγκεκριμένη μορφή και θα ονομαστεί φιλελληνισμός. Στην Γερμανία ο θερμός φιλελληνισμός είχε βαθιές ρίζες με την διδασκαλία και τον θαυμασμό για την αρχαία Ελλάδα.[…]
Σπανίως δίδεται στις βαθύτερες πτυχές της Εθνεγερσίας και των ανθρώπων που την καρτερούσαν σημασία μεγαλύτερη από αυτήν που θα έδινε μια στείρα προγονοπληξία. Το μεγαλείο ενός ιστορικού φαινομένου βρίσκεται μπροστά σε όλους, αλλά για άλλη μια φορά αποδεικνύεται το πόση δειλία μπορεί να κρύψει ο νους του ανθρώπου και να κρατήσει μόνο τις βολικές και ακίνδυνες πτυχές, ή και να τις διαστρεβλώσει όπως γίνεται κατά κόρον σήμερα.Αυτές που δεν θα οδηγήσουν σε πολιτικά μη ορθές σκέψεις – αλλά σε τεχνητούς και βεβιασμένους συνταιριασμούς του Εθνικού αγώνος με τα στεγανά της συγχρόνου υλιστικής δημοκρατικής παράνοιας.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Θίξαμε προ ημερών διάφορες σοβαρές εκδηλώσεις ιδεολογικής αλλοιώσεως που μαστίζουν τον ευρύτερο πολιτικό «χώρο» (που εμφορείται – ή θεωρεί ότι εμφορείται – από εθνικές ιδέες), ομαδοποιούμενες υπό τον γενικό αντιφατικό τίτλο «εθνικομπολσεβικισμός». Όσο και αν ενδεχομένως στενοχωρούμε ορισμένους, κρίνουμε σκόπιμη την παρουσίαση αυτών των επισημάνσεων, διότι είναι σημαντικό, σε μια εποχή γενικής συγχύσεως και αποπροσανατολισμού, άπαντες οι ενδιαφερόμενοι και ιδίως τα νεαράς ηλικίας άτομα που προσελκύονται από συναφείς ιδέες, τα οποία ενδεχομένως ούτε γνωρίζουν την ιδιαιτέρα ιδεολογικοπολιτική γενεαλογία, ούτε βεβαίως το ποιόν των προσώπων που εκπροσωπούν την μία ή την άλλη «τάση», να έχουν την ευκαιρία, μέσω αναλύσεων και διευκρινίσεων, να σχηματίσουν μια καθαρή εικόνα των διαφόρων εμφανιζομένων «τάσεων» και της αντιστοίχου πολιτικής ανθρωπογεωγραφίας, αξιολογώντας, αναλόγως, ό,τι γνωρίζουν, διαβάζουν ή συναντούν.
Σειρά έχει η στηλίτευσις [σε δυο συνέχειες] ενός άλλου θλιβεροτάτου φαινομένου του ευρυτέρου «χώρου»: του φαινομένου της αγυρτείας που χαρακτηρίζει τους πλείστους των εν Ελλάδι κύκλων αυτοκλήτων «αρχαιολατρών – αρχαιοθρήσκων – ελληνοκεντρικών».[…]
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
«Στις 2 ιανουαρίου του 2014 έφυγε ένας ακόμη από τους τελευταίους εναπομείναντες μαχητές της Μεγάλης Ευρώπης, ο Εσθονός Harald Nugiseks (1921-2014), πρώην μαχητής των Waffen SS και τιμημένος με μια απ' τις σημαντικότερες πολεμικές διακρίσεις, τον Σιδηρούν Ιπποτικό Σταυρό (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Η ιστορία του μας θυμίζει ότι υπήρξε ακόμη πολύ προσφάτως κάποια τελείως άλλη Ευρώπη από το σημερινό ανδρείκελο των τραπεζών, των χρηματιστών και του σιωνισμού, που ως πρώτην αξία έθετε την ανδρείαν αρετή και τον ηρωϊσμό, τον ριζωμένο στην αιωνιότητα της Φυλής και της Πατρίδος. Μας διδάσκει ακόμη ότι οι πραγματικοί μαχητές ξέρουν να επιβιώνουν ακόμα και στις πιο σκληρές αντιξοότητες συνεχίζοντας να βαδίζουν πάνω στις ρίζες τους, ως θεμελιωταί και δημιουργοί μιας νέας ζωής, από ένδοξοι μαχητές των πεδίων της τιμής και της φωτιάς.
Ο Harald Nugiseks (1921-2014) ευρίσκεται ήδη στο πάνθεον των αγωνιστών της αληθινής και Μεγάλης Ευρώπης κι εκεί θα ζει για πάντα, στους κόλπους της Αθάνατης Στρατιάς, που πάντα μας δείχνει τον Δρόμο και μας συντροφεύει!
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Σε συνέχεια της προηγούμενης αναφοράς μας σχετικά με την πρόσφατη κηδεία του «αγωνιστή» Μαντέλα θα θέλαμε να θυμίσουμε ορισμένες «λεπτομέρειες» της επιμελώς αποσιωπουμένης στο ευρύ κοινό (εκ μέρους των κρατούντων μ.μ.ε.) συντελουμένης γενοκτονίας εις βάρος των εναπομεινάντων λευκών ευρωπαϊκής καταγωγής αγροτών της Ν. Αφρικής, με ανεξέλεγκτες συμμορίες νέγρων εγκληματιών κατσαπλιάδων που λυμαίνονται την χώρα στον ρόλο των φυσικών αυτουργών…
Mε αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του Νέλσον Μαντέλα, η κοινή γνώμη βομβαρδίστηκε επί σειρά ημερών με μεγαλόστομες αναφορές, εκτενή αφιερώματα κλπ, κλπ, για τον «μεγάλο αγωνιστή», του οποίου η κηδεία εξελίχθηκε σε διεθνές γεγονός, αφού πάμπολλοι ήταν οι ηγέτες από διάφορες χώρες του κόσμου που
συνέρρευσαν στη Ν. Αφρική προκειμένου να παραστούν σ΄ αυτή. Παρέλειψαν βέβαια τα τηλεοπτικά δελτία να αναφερθούν σε λεπτομέρειες από τον βίο και την δράση του Μαντέλα, ως τρομοκράτη και δολοφόνου, κυρίως όμως, παρέλειψαν να αναφερθούν στα θαυμαστά αποτελέσματα του «αγώνα» του Μαντέλα κατά του «απαρτχάιντ», όταν, μετά την πτώση του καθεστώτος διακυβερνήσεως της Νοτίου Αφρικής από τους λευκούς και την επακόλουθη ανάληψη της διακυβέρνησης από τους μαύρους, η χώρα οδηγήθηκε τάχιστα, εντός ολίγων ετών, σε χαοτική κατάσταση..
Σαν σήμερα, στις 26 Οκτωβρίου 1912, ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε την πόλη της Θεσσαλονίκης από τον Οθωμανικό ζυγό, μόλις 20 ημέρες μετά την κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου. Το παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο στην Μακεδονία με την ευκαιρία της 101ης επετείου της απελεθευρώσεώς της.
Στις 13 Οκτωβρίου 1904 στην Στάτιστα, ψηλά στο Βίτσι, έπεφτε ο Παύλος Μελάς… Η λύρα του Παλαμά θρηνούσε τον θάνατο ενός από τους ευγενέστερους ήρωες του Έθνους:
«…Πλατιά του ονείρου μας η γη κι απόμακρη… Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά. Ιερή στιγμή… Σαν πιο πλατιά τη δείχνεις και τη φέρνεις σαν πιο κοντά».
Ξημερώματα της 20ης Ιουλίου 1974. Τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις, με τις ευλογίες και την επίνευση των αμερικανοσιωνιστών (π.χ. Χένρι Κίσινγκερ), επιχειρούν στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο η οποία δείχνει μάλλον απροετοίμαστη, από στρατιωτικής και ψυχολογικής απόψεως, για την απόκρουση μίας τέτοιας εισβολής.
Τα αίτια και οι υπεύθυνοι που οδήγησαν στην γνωστή τραγική κατάληξη της εισβολής, η οποία διήρκησε μέχρι τα μέσα Αυγούστου του ιδίου έτους με αποτέλεσμα την κατάληψη του 37% του νησιού από τους Τούρκους, έχουν επιμελώς αποσιωπηθεί και συγκαλυφθεί από το ένοχο καθεστώς της μεταπολιτεύσεως που πολύ βολικά έσπευσε να φορτώσει όλη την ευθύνη στο στρατιωτικό καθεστώς, φροντίζοντας παράλληλα να κρατά ερμητικά κλειστό – επί 39 έτη – τον περίφημο «φάκελο της Κύπρου» (γιατί άραγε;;;).
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ευρωπαϊκής ιστορίας, μακρά υπήρξε η σειρά των ηγεμόνων που επεδόθησαν σε αλλεπάλληλους αιματηρότατους αγώνες για την υπεράσπιση των ευρωπαϊκών πατρίδων από εισβολές αλλοφύλων. Δυστυχώς τα σύγχρονα εβραιόδουλα και εθνοπροδοτικά πολιτικά καθεστώτα ατιμάζουν με την πολιτική τους το αίμα τόσων και τόσων μαχητών των ευρωπαϊκών εθνών που θυσιαστήκαν στο βωμό της φυλής.
Μια μέρα σαν τη σημερινή πριν 1377 χρόνια (16 Ιουλίου του 636), έλαβε χώρα η μάχη του Ιερομίακος ποταμού (ποταμός Yarmouk, στα σημερινά σύνορα Ιορδανίας-Συρίας), κατά την οποία οι εξασθενημένοι βυζαντινοί υπεχώρησαν κάτω από την πίεση των αραβικών στιφών. Η μάχη αυτή εγκαινίασε μια μακραίωνη σειρά εξ ανατολών επιθέσεων η οποία ουσιαστικά, με διάφορες μορφές, συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Η Πόλις των Κωνσταντίνων, η Βασιλεύουσα πόλις, το κέντρο μιας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, η οποία εγεννήθη μέσα από τις στάχτες και τα συντρίμμια του καταρρέοντος, άλλοτε πανίσχυρου ελληνορωμαϊκού κόσμου, για να μετεξελιχθεί προοδευτικά στην, κατ’ ουσίαν ελληνική μεσαιωνική αυτοκρατορία, εκπορθείται από έναν βάρβαρο δυνάστη, ασιατικής καταγωγής. Την ώρα που οι προδότες της εποχής εκείνης – δειλοί, διεφθαρμένοι και εθελόδουλοι πάσης προελεύσεως, προτιμούσαν, αντί να αρπάξουν το σπαθί και να πολεμήσουν τα αλαλάζοντα στίφη των επιτιθέμενων μογγολοειδών υπανθρώπων, να παραμένουν κλεισμένοι σε ναούς και μοναστήρια, αναμένοντας μοιρολατρικά την πτώση (…αν δεν την επεδίωκαν κιόλας), κάποιο ολίγοι, ανδρειωμένοι και αδούλωτοι στο φρόνημα μαχητές, έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα για την υπεράσπιση της Τιμής του Ελληνισμού. Με επικεφαλής έναν άξιο αυτοκράτορα
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Σύμφωνα με τον έμπιστο σύμβουλο του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ιστορικό Γεώργιο Φραντζή , τα πρώτα Οθωμανικά στρατεύματα κατέφθασαν έξω από τα τείχη της πόλεως στις 2 Απριλίου 1453, ενώ ολόκληρο το στράτευμα έφτασε σταδιακά μέχρι την 5η Απριλίου. Την ίδια ημερομηνία έφτασε και ο σουλτάνος με τις τελευταίες μονάδες και αμέσως απέκλεισε την Πόλη από στεριά και θάλασσα.
Η εκδήλωση του φιλελληνισμού στην Ευρώπη είχε την αφετηρία της στις κλασσικές σπουδές και τα κλασσικά πρότυπα, ιδιαίτερα στην Γερμανία. Βαθμιαία όμως η ιδεαλιστική και ρομαντική κίνηση παρέσυρε τα αισθήματα του πολιτισμένου κόσμου και προσανατόλισε την σκέψη στην απελευθέρωση των καταπιεσμένων από την δουλεία απογόνων των αρχαίων Ελλήνων που αγωνίζονται για την ελευθερία. Έτσι ασυναίσθητα και σε ανύποπτο χρόνο αναπτύχθηκε η ιδέα που θα πάρει πιο συγκεκριμένη μορφή και θα ονομαστεί φιλελληνισμός. Στην Γερμανία ο θερμός φιλελληνισμός είχε βαθιές ρίζες με την διδασκαλία και τον θαυμασμό για την αρχαία Ελλάδα.[…]
