Για εκείνους που ξέρουν πώς να ζήσουν το Θείο Τραγούδι.
Dominuque Venner (16 Απριλίου 1935 – 21 Μαΐου 2013) ΑΘΑNΑΤΟΣ!
του ήσαν οι στίχοι
άχαρη τύχη
και ματαιότη. Η ορμή του η πρώτη
πια δεν αντήχει,
αλλά, στα τείχη,
ένδοξη νιότη. Γίνονται οι γέροι
γαύροι. Θα ορμήσει
ανδρών λουλούδι.
Κι ο Μπάιρον ξέρει
πώς να το ζήσει
το θείο Τραγούδι.
(Στίχοι του Κ. Καρυωτάκη)
Διαβάστε πως ο ίδιος εξηγεί τα κίνητρά της πράξεώς του στην εξαιρετική τελευταία του επιστολή και στην τελευταία ανάρτηση του ιστολογίου του.
Ο ρόλος των δούλων στην αρχαία Ελλάδα.
Πολλά πράγματα και καταστάσεις που συνέβησαν και αναπτύχθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα έφθασαν σε εμάς τελείως διαστρεβλωμένες και ολοκληρωτικά αλλοιωμένες. Τρανό παράδειγμα είναι αυτό το οποίο έχει σχέση με τους δούλους στην Αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα. Αυτό το οποίο θα πρέπει να προσέξουμε είναι το ότι η δουλεία -τουλάχιστον στο κλεινόν άστυ, στο πρυτανείον σοφίας του Περικλέους – δεν έχει να κάνει με εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αλλά με την ίδια την υφή και τη φύση της Αθηναϊκής Πολιτείας – εν γένει της Ελληνικής Πολιτείας.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
20-4-2013: Εκδηλώσεις του ΑΡΜΑτος σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
Σάββατο 20 Απριλίου: στα γραφεία του ΑΡΜΑτος – σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη – πραγματοποιήθηκαν παράλληλες εκδηλώσεις Τιμής και Μνήμης με αφορμή την επέτειο γεννήσεως ενός μεγάλου Ανδρός, μιας μοναδικής ιστορικής προσωπικότητος που άφησε καθοριστικό αποτύπωμα στην ευρωπαϊκή ιστορία, που σημάδεψε καταλυτικώς την διαμόρφωση της κοσμοθεωρίας μας στην σύγχρονη εποχή, που νοηματοδότησε με τρόπο τραγικό τον Αγώνα επιβιώσεως των Αρίων λαών στην σκοτεινή μας εποχή (kali-yuga).
1805, ο Αφορισμός των Αρματωλών
Ένα σημαντικό γεγονός της προεπαναστατικής περιόδου το οποίο στέρησε τον Αγώνα του 1821 από δυναμικούς και ικανούς οπλαρχηγούς, απετέλεσε ο διωγμός των κλεφταρματωλών κατά την περίοδο 1803-1805. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία απεφάσισε τότε να εξαλείψει τον κίνδυνο που αποτελούσε η Αρματωλική Ομοσπονδία που είχε συστήσει στην Πελοπόννησο ο Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης το 1785. Η ανάγκη αντιμετωπίσεως της Σερβικής Επαναστάσεως είχε οδηγήσει την Υψηλή Πύλη στην εκ νέου αναγνώριση της Ομοσπονδίας μετά από μία περίοδο διωγμών κατά τα έτη από το 1792 και ύστερα, όμως εφόσον εξέλειπε πλέον από το 1803 και το πρόβλημα του Σουλίου οι διώξεις ξεκίνησαν και πάλι. Το 1804 φονεύεται ο Πετμεζάς και το 1805 ο Ζαχαριάς. H πίεση των Οθωμανών κορυφώθηκε το 1805 όταν εκμεταλλεύτηκαν μία άστοχη ενέργεια δύο Κολοκοτροναίων, του Γιωργακλή και του Ιωάννη οι οποίοι έστησαν ενέδρα και λήστευσαν τον Πρωτοσύγκελο του Πατριαρχείου Ανδριανόπουλο, ο οποίος συνέλεγε φόρους στην Πελοπόννησο. Το αποτέλεσμα ήταν ο αφορισμός των κλεφτών από τον Πατριάρχη Καλλίνικο Ε’(ο Κανδηλώρος αναφέρει στο βιβλίο του «Οι Αρματωλοί της Πελοποννήσου» πως οι Οθωμανοί απείλησαν με γενική σφαγή των Ελλήνων του Μοριά) και ο συνακόλουθος ανελέητος διωγμός τους από Τούρκους και Έλληνες. Χαρακτηριστικό είναι πως από τους τριάντα έξι πρώτους εξάδελφους των Κολοκοτρωναίων διέφυγαν τον θάνατο μόνον οκτώ. Ο Κολοκοτρώνης δήλωνε σχετικώς προς την καταστροφή της κλεφτουριάς πως «Αν ζούσαν οι παλιοί, θα ‘χαμε κάνει δέκα φορές τόσα και πολύ γλήγορα». Ακολουθεί το κείμενο του αφορισμού.
Ἀθανάσιος Διάκος «Ἡ παραμονή»
«Ἀνέβα, Μῆτρε στοῦ βουνοῦ κατάκορφα τὴ ράχη,
πᾶρε τὸ μάτι τοῦ ἀητοῦ καὶ τἀλαφιοῦ τὸ πόδι
καὶ τὴν ἀγρύπνια τοῦ λαγοῦ, καὶ στῆσε καραοῦλι.
Κι ἂν δῇς χιλιάδαις τὸν ἐχθρό, ἄλογα καὶ πεζούρα,
μὲ τὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ πασᾶ, τὸν ὕπνο μὴ μοῦ κόψῃς,
στάσου, πολέμα μοναχός. Κι᾿ ἂν δῇς μὲς στὸ φουσάτο
νὰ πηλαλάῃ τἄλογο τοῦ Ὁμέρπασα Βρυώνη,
πέτα ροβόλα, κρᾶξε με. Σύρε μὲ τὴν εὐχή μου».
Ἄστραψε ἀπ᾿ ἄγρια χαρὰ τὸ μέτωπο τοῦ κλέφτη,
ἐβρόντησαν τὰ χαϊμαλιά, ἀνέμισε ἡ φλοκάτη,
ἔλαμψε ὁ Μῆτρος μία στιγμὴ κ᾿ ἐσβήστηκε σὰν ἄστρο.
πᾶρε τὸ μάτι τοῦ ἀητοῦ καὶ τἀλαφιοῦ τὸ πόδι
καὶ τὴν ἀγρύπνια τοῦ λαγοῦ, καὶ στῆσε καραοῦλι.
Κι ἂν δῇς χιλιάδαις τὸν ἐχθρό, ἄλογα καὶ πεζούρα,
μὲ τὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ πασᾶ, τὸν ὕπνο μὴ μοῦ κόψῃς,
στάσου, πολέμα μοναχός. Κι᾿ ἂν δῇς μὲς στὸ φουσάτο
νὰ πηλαλάῃ τἄλογο τοῦ Ὁμέρπασα Βρυώνη,
πέτα ροβόλα, κρᾶξε με. Σύρε μὲ τὴν εὐχή μου».
Ἄστραψε ἀπ᾿ ἄγρια χαρὰ τὸ μέτωπο τοῦ κλέφτη,
ἐβρόντησαν τὰ χαϊμαλιά, ἀνέμισε ἡ φλοκάτη,
ἔλαμψε ὁ Μῆτρος μία στιγμὴ κ᾿ ἐσβήστηκε σὰν ἄστρο.
…
100ή επέτειος απελευθερώσεως των Ιωαννίνων.
Εκατό χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους Τούρκους. Η κυριαρχία των Οθωμανών στην πόλη κράτησε για 482 χρόνια. Κατά το διάστημα αυτό οι ντόπιοι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από το κάστρο της πόλης, ενώ παράλληλα εγκαταστάθηκαν στην θέση τους Τούρκοι και Εβραίοι. Όπως σε όλο τον ελλαδικό χώρο εκείνη την περίοδο, υπήρξαν διάφορες εξεγέρσεις πριν την τελική απελευθέρωση, οι οποίες όμως κατεπνίγησαν. Αυτό όμως δεν επτόησε τους Γιαννιώτες και τους λοιπούς τότε εκστρατεύοντες Έλληνες οι οποίοι, ορμώμενοι από τον πόθο για την απελευθέρωση της πολύπαθης πατρίδος τους, κατάφεραν να αποτινάξουν ολοκληρωτικά τον τουρκικό ζυγό από την πόλη των Ιωαννίνων στις 21 Φεβρουαρίου του 2013.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
“The Holocaust-Merchants of the Myth”.
Παραθέτουμε σε τρία αποσπάσματα το ιστορικό “ντοκιμαντέρ” της Ιρανικής τηλεοράσεως με τίτλο “Το Ολοκαύτωμα- οι έμποροι του μύθου”, το οποίο αξιοποιώντας την επιστημονική συνεισφορά ιστορικών μελετητών αντικρούει τους μύθους περί Εβραϊκού “Ολοκαυτώματος” κατά την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
ΣΕΛΙΔΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Η κατάπτωση της οικονομίας επί διακυβερνήσεως Βενιζέλου το 1932.
Η πτώχευση της Ελλάδος το 1932 συνέβη επίσημα το Μάϊο του 1932. Η Ελληνική κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου κήρυξε παύση πληρωμών, συνέπεια αναπόφευκτη λόγω της διόγκωσης του εξωτερικού χρέους της χώρας συνεπεία της οικονομικής κρίσης και της μείωσης των εξαγωγών. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος τηρώντας πιστά τη σύνδεση της δραχμής με τον κανόνα χρυσού απέτυχε τελικά να σώσει την ελληνική οικονομία, οι παρακλήσεις του το 1932 δεν εισακούσθηκαν από τη διεθνή κοινότητα η οποία δεν στήριξε δανειακά την Ελλάδα με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη τελικά του κανόνα του χρυσού, την ραγδαία υποτίμηση της δραχμής και την χρεωκοπία. Ας θέσουμε μία σειρά στα γεγονότα: [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Το πνεύμα των Χριστουγέννων
Χριστούγεννα σήμερα και μαζί με τις ευχές μας για τη μεγάλη αυτή γιορτή των ευρωπαϊκών λαών που, διόλου τυχαία, σχεδόν συμπίπτει ημερολογιακά με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, την κορυφαία γιορτή του αρχαίου αριοευρωπαϊκού κόσμου, παραθέτουμε δυο βίντεο που ανήρτησαν στην ιστοσελίδα τους οι Αμερικανοί συναγωνιστές της Ε/Σ οργανώσεως «New Order», τα οποία μεταφέρουν το κλίμα αυτών των ημερών σε μια χώρα όπου το Άριο παραδοσιακό πνεύμα ήταν παρόν, στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία:
Διεθνής Μαραθώνιος Αθηνών: πλαστογράφηση του ιστορικού νοήματος;
Πριν λίγες μέρες η ελληνική πρωτεύουσα φιλοξένησε ένα σημαντικό αθλητικό γεγονός με παγκόσμια ακτινοβολία: τον 30 ο διεθνή μαραθώνιο Αθηνών. Πολλές χιλιάδες δρομέων απ’ όλα τα μέρη του κόσμου συνέρρευσαν στην Αττική γη για να διανύσουν την «κλασσική» διαδρομή, με εκκίνηση από τον Μαραθώνα και τερματισμό στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό στάδιο, το στάδιο που το 1896 φιλοξένησε τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τότε ήταν που για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε αγώνας δρόμου παρόμοιας απόστασης με πρώτο νικητή τον θρυλικό Σπύρο Λούη. Από το 1896 οπότε πραγματοποιήθηκε ο πρώτος μαραθώνιος δρόμος μέχρι σήμερα ένα παγκόσμιο αθλητικό κίνημα έχει γιγαντωθεί με επίκεντρο το αγώνισμα του μαραθωνίου.
17 Νοεμβρίου 2012. Ένα ακόμη “δάκρυ” για την “αδικοχαμένη” Ηλένια.
Την πρώτη επέτειο του «Πολυτεχνείου», το 1974, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες άλλων ανύπαρκτων «νεκρών» που γέμισαν το πολύπαθες κτίριο, τις μάντρες, τις αυλές και τα κάγκελα του, ήταν και το σκίτσο μιας ωραιότατης κοπέλας. Δίπλα του, στο ίδιο κάγκελο υπήρχε ένα σημείωμα με τα εξής δακρύβρεχτα:
«Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει».