29 Μαΐου, ημέρα αποφράς! Επέτειος της αλώσεως – το 1453 – της Κωνσταντινουπόλεως, επέτειος της πτώσεως του κέντρου της χιλιόχρονης, πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας (την οποία οι ιστορικοί ονόμασαν «Βυζαντινή»), που ξεκίνησε ως η χριστιανική μετεξέλιξη του ρωμαϊκού-πολυεθνικού κράτους για να καταλήξει να φαντάζει στην ιστορική συνείδηση του νεότερου ελληνισμού, ως η μεσαιωνική ελληνική αυτοκρατορία. Επέτειος, παράλληλα, ενάρξεως της ζοφερής περιόδου της υποδουλώσεως του ελληνικού έθνους, καθώς και άλλων λαών της ΝΑ Ευρώπης, στην οθωμανική εξουσία, στις δυνάμεις της βαρβαρικής Ανατολής.
“Μια πολύ σημαντική αρχαιολογική έρευνα ολοκληρώθηκε και το συμπέρασμα που προέκυψε προκαλεί ενθουσιασμό καθώς, υπάρχουν πολύ σοβαρές ενδείξεις ότι βρέθηκε ο τάφος του Αριστοτέλους.
H σχετική ανακοίνωση για τον χώρο που στέγασε την τέφρα του φιλοσόφου, έγινε στη Θεσσαλονίκη, με την συμπλήρωση 2400 χρόνων από την γέννησή του και ενώπιον 250 αριστοτελιστών από όλο τον κόσμο…”
Η 19η Μαΐου έχει εδώ και χρόνια καθιερωθεί ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, που βίωσαν απερίγραπτους διωγμούς, εκτοπίσεις, δηώσεις και σφαγές, θύματα της τουρκικής βαρβαρότητος και της πολιτικής εθνοκαθάρσεων, αρχικώς της οθωμανικής και εν συνεχεία της κεμαλικής διοικήσεως, που συστηματικά επεδίωξαν την εξόντωση του Ελληνισμού της Ανατολής.
Ωστόσο, είναι ευδιάκριτη, εσχάτως, η διάθεση των κυβερνώντων εθνομηδενιστών (π.χ. δηλώσεις Φίλη, κλπ) να αμβλυνθεί, υποβαθμιστεί (ή και αμφισβητηθεί) η ιστορικότης των δραματικών εκείνων γεγονότων των αρχών του 20ου αιώνος, που οδήγησαν στον βίαιο ξεριζωμό του ποντιακού Ελληνισμού από τις πατρογονικές του εστίες.
Αν και είναι δύσκολο να διεισδύσει κανείς στους διαταραγμένους νόες και τον νοσηρό ψυχισμό των ανθελλήνων (της κυβερνώσας αριστερίζουσας συνομοταξίας συμπεριλαμβανομένων), ένας τουλάχιστον λόγος που δύναται να ερμηνεύσει την επιχειρούμενη υποβάθμιση της επετείου, πιθανότατα συνδέεται με την μύχια επιθυμία των πάσης φύσεως (ελληνόφωνων) ανθελλήνων-τουρκολάγνων να ικανοποιήσουν παραλλήλως τους …«περιούσιους»,
Ατελείωτα τα ηρωικά γεγονότα και οι σελίδες δόξης που κοσμούν τους αγώνες των αρίστων του Έθνους εναντίον των Οθωμανών κατά την μεγάλην Εθνεγερσία του 1821. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήθους, αντρειοσύνης και ελευθέρου πνεύματος αποτελεί η θυσία του Γιωργάκη Ολυμπίου στην μονή Σέκου στην Μολδοβλαχία, όταν μαζί με 11 παλληκάρια και μετά από 14 μέρες πολιορκίας από 10.000 Τούρκους ανατίναξε την μονή, λαμπρύνοντας έτσι και με την πράξη του αυτή το Πάνθεον των ηρώων του Έθνους.
Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η προαιώνια σύγκρουση της Ευρώπης – της Ευρώπης ως λίκνου του Λευκού Ανθρώπου και του Πολιτισμού – με την ασιατική βαρβαρότητα και τον μεσανατολικό σκοταδισμό, βρίσκεται σε μία κρίσιμη, κοσμοϊστορική, καμπή. Σε τέτοιες εποχές οφείλουμε να ανακαλούμε στην μνήμη μας τις μορφές εκείνες της ευρωπαϊκής ιστορίας που σήκωσαν, σε διαφορετικές εποχές, το βάρος του αγώνος υπέρ της επιβιώσεως της φυλής μας και του παραδοσιακού ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μία τέτοια ιστορική μορφή ανυπερβλήτου μεγαλείου ήταν αναμφιβόλως ο Μέγας Ιουλιανός, αυτοκράτωρ, στρατηγός και φιλόσοφος.
Με αφορμή την εκκίνηση της εκστρατείας του Ιουλιανού στην Ανατολή, τέτοιες μέρες του έτους 363 (που διεκόπη με τον θάνατό του – ή μάλλον την ύπουλη δολοφονία του – κατά την διάρκεια της μάχης), αξίζει να θυμηθούμε κάποια σημεία του εντόνου, αν και τραγικώς συντόμου, βίου, του σπουδαίου αυτού Ανδρός.
Μέχρι της επιβολής της κοσμοθεωρίας του “θείου βρέφους” και των άλλων μεσανατολικών θρησκειών στους Αρίους λαούς, η αίσθηση της θειότητος της φλόγας ήταν κοινό σημείο όλων των Αρίων λαών, με περισσότερο ίσως γνωστή την πυρολατρία στους ζωροάστρες Πέρσες. Το Πῦρ ήταν στὸν Ηράκλειτο η εικόνα του Όντος, του Ενός· η ιερά εστία έκαιγε πάντα, πράγμα που επεβίωσε και μετά την επέλαση του ιουδαιοχριστιανισμού στην λαϊκή παράδοση και υιοθετήθηκε και από την εκκλησία (κατά την δολία της συγκρητιστική στρατηγική διεισδύσεως). Γενικώς, όμως, με την έλευση του χριστιανισμού (στην Ευρώπη) και εν συνεχεία του Ισλάμ (στην Περσία), και γενικώτερα με την μόλυνση της αρίας ψυχής από τους μεσανατολικούς ψυχικούς εισβολείς (οι οποίοι άνοιξαν τον δρόμο και για την μετέπειτα φυσική εισβολή, όπως μάλιστα διαπιστώνεται σήμερα), η λατρεία αυτή χαρακτηρίστηκε ως “ειδωλολατρία”, αφού εκπορευόταν από την ίδια ψυχή που γέννησε το ολυμπιακό πάνθεον αλλά και, φυσικά, επειδή ήταν συνυφασμένη με μία στάση ζωής η οποία, ούσα βαθύτατα πνευματική και υπερβατική, δεν θα μπορούσε να έχει καμμία σχέση με τις (υπό τον αποστεωμένο ψευδομεταφυσικό, μαγικοθαυματουργικό τους μανδύα) υλιστικές και αποκλειστικώς ατομικιστικές (ακόμη και με την υστεροβουλία της ατομικής “σωτηρίας”) εστιάσεις των μεσανατολικών εισβολέων.
Σαν χθες, 12 Ιανουαρίου του 1873, γεννήθηκε ο θρυλικός δρομέας Σπυρίδων Λούης, πρώτος νικητής του μαραθωνίου δρόμου που εισήχθη ως αγώνισμα στους πρώτους συγχρόνους Ολυμπιακούς αγώνες, οι οποίοι τελέσθηκαν στο παναθηναϊκό στάδιο των Αθηνών το 1896. Το αγώνισμα του μαραθωνίου, στο οποίο με τρόπο ανέλπιστο πρώτευσε τότε ο Λούης, καθιερώθηκε εις ανάμνησιν της διαδρομής του αρχαίου ημεροδρόμου (στρατιωτικού αγγελιοφόρου) ο οποίος μετέφερε στον λαό της αρχαίας Αθήνας το μήνυμα της νίκης των αθηναϊκών στρατευμάτων εναντίον των περσικών δυνάμεων, μετά την θριαμβευτική για να ελληνικά όπλα και κοσμοϊστορικής σημασίας για την μοίρα Ελλάδος και της Ευρώπης, μάχη του Μαραθώνος, το 490 π.Χ. Η λιτή και τραχιά φυσιογνωμία του Λούη, ενός απλού νερουλά από το Μαρούσι, αποτελεί εικόνα μίας Ελλάδος που χάνεται, μίας Ελλάδος που πρέπει να αναγεννηθεί! Σαν σήμερα, 13 Ιανουαρίου του 1859, γεννήθηκε ο αξεπέραστος βάρδος του νέου Ελληνισμού, ο κορυφαίος Έλλην ποιητής, Κωστής Παλαμάς. Το έργο του, πραγματικά μοναδικό σε πλούτο νοημάτων και εκφραστική δύναμη. Ο λόγος του συγκλονιστικός. Εκφράζει όσο τίποτε άλλο την ψυχή της ΑΙΩΝΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ!
Για να συνδέσουμε την μία επέτειο με την άλλη, ας θυμηθούμε ένα χαρακτηριστικό δείγμα παλαμικού λόγου, τον ολυμπιακό ύμνο, του οποίου τους στίχους έγραψε ο μεγάλος αυτός εθνικός ποιητής:[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Κατἀ την μακραίωνα ιστορία του Ελληνικού Γένους διαδραματίστηκαν αμέτρητες συγκρούσεις τόσο στα πεδία των μαχών, όσο και σ΄ αυτά του πνεύματος, ώστε σήμερα η λεγομένη αρχαία ελληνική σκέψι να θεωρείται η κορωνίς του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ακόμη δε και παγκόσμιο σημείο αναφοράς, μιας και ο λευκός άνθρωπος εξαπλώθηκε με το «σπαθί και το αλέτρι» σ΄όλες τις γωνιές του πλανήτη.
Συνεπώς, λοιπόν, το ν’ αναφερόμαστε σε ιστορικές επετείους της Ελληνικής Ιστορίας βοηθά στην μνήμη και την επίγνωσι της αυθεντικής ελληνικότητος. Ωστόσο το πλήθος και η ποικιλία των γεγονότων ανά τους αιώνες είναι τόσο μεγάλα, που μοιραίως είτε θα αδικήσουμε κάποιο είτε θα λησμονήσουμε ένα έτερο.
Επιλέξαμε να αναφέρουμε μια μαύρη επέτειο της πολύ προσφάτου ιστορίας μας, όπου δυστυχώς δεν χρειάστηκε να διεξαχθεί καμμία μάχη στο πεδίο της τιμής, ωστόσο το πλήγμα που εδόθη στον πυρήνα της ελληνικής ψυχής ήταν τόσο ισχυρό, που βιώνουμε τα αποτελέσματά του ευκρινώς στις μέρες μας. Ας εξηγηθούμε λοιπόν…[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Στον χώρο της Μέσης Ανατολής οι εντάσεις ενισχύονται, όχι μόνο λόγω του συριακού εμφυλίου, στον οποίο έχουν εμπλακεί άμεσα τόσο οι γειτονικές χώρες (Τουρκία, Ιράν) όσο και οι μεγάλες δυνάμεις της διεθνούς σκηνής (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία, κλπ), αλλά και λόγω της προσφάτου κλιμακώσεως της ενδομουσουλμανικής αντιπαραθέσεως μεταξύ Σουνιτών και Σιτών, με την διπλωματική – και όχι μόνο (Υεμένη) – σύγκρουση της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας με το σιιτικό Ιράν.
Την ίδια ώρα, στην Ευρώπη, τα κύματα των μουσουλμάνων εποίκων (έχοντας είτε τον πλαστό και ψευδεπίγραφο τίτλο του «πρόσφυγα», είτε εκείνον του οικονομικού μετανάστη) συνεχίζουν να συρρέουν μαζικώς και ενώ εκβιάζουν (με την βοήθεια «αλληλέγγυων» αριστεριστών, λιμπεραλιστών και μ.μ.ε.) τον οίκτο των Ευρωπαίων, παράλληλα προκαλούν το κοινό αίσθημα με συνεχή περιστατικά σεξουαλικών παρενοχλήσεων, βιασμών, δολοφονιών και τρομοκρατία, απαιτώντας ιταμώς «σεβασμό» της βαρβαρικής κουλτούρας τους.
Κατόπιν παρακλήσεως πολλών φίλων που δεν κατόρθωσαν να παραστούν, δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο που αποτελεί παρουσίαση των κυριοτέρων σημείων της κεντρικής διαλέξεως από την εκδήλωση με τίτλο “Το Κοράνιο και η Αριοευρωπαϊκή ενατένιση” η οποία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015, στα γραφεία της οργανώσεως Αθηνών του ΑΡΜΑτος:[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Υπέστημεν και φέτος το τρομερό μαρτύριο του από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου προπαγανδιστικού σφυροκοπήματος ετήσιας κομμουνιστικής ψευδολογίας, με αφορμή το για πολλοστή φορά παίξιμο των χιλιοπαιγμένων παραφώνων κασετών με τις μυθιστορηματικές διηγήσεις και τα αφιερωματικά «ντοκιμαντέρ», τα σχετικά με τον γενέθλιο μύθο της μεταπολιτευτικής φαυλοκρατίας: το ΠΑΡΑΜΥΘΙ της «ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ» του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. Πρόκειται για την χονδροειδέστερη συρραφή ανακυκλούμενων τερατωδών ψευδολογιών στην νεότερη ελληνική ιστορία! Που επαληθεύει με παταγώδη τρόπο την παρατήρηση σύμφωνα με την οποία, όσο πιο χονδροκομμένο είναι ένα ψεύδος τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό από τις μάζες των αφελών, όσο και αν «μπάζει» από παντού…
Ψεύδος 1ο : Η «εξέγερση του πολυτεχνείου» έριξε την χούντα»:
– Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου όχι μόνο δεν οδήγησαν σε πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος αλλά απετέλεσαν καταλύτη για την αντικατάσταση του, πιο ήπιου και αποδεδειγμένα (με βάση πρόσφατες αποκαλύψεις που προέκυψαν από έρευνες σε κρατικά αρχεία) ακολουθούντος ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ πολιτική, Παπαδόπουλου (π.χ. ηρνείτο σταθερά να παράσχει διευκολύνσεις χρήσης ελληνικών στρατιωτικών βάσεων σε ΗΠΑ, Ισραήλ), από τον πολύ σκληρότερο και ακραιφνώς (και αφελέστατα) αμερικανόδουλο Ιωαννίδη.
Ψεύδος 2ο : Οι νεκροί» του Πολυτεχνείου:[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Ας αρχίσουμε την έρευνά μας για το σύγχρονο θέμα των «παρατύπων μεταναστών και προσφύγων» θέτοντας ένα πραγματικά απλούστατο, πνευματικό κατά βάση, ερώτημα, το οποίο όμως θα αποτελέσει πνευματική βάση και αφόρμηση στην όλη μας διερευνητική προσπάθεια. Γιατί εν έτει 2015 συμβαίνει αυτό το φαινόμενο; Αν θέλουμε να παραλληλίσουμε το σύγχρονο φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης με ένα ιστορικό ανάλογο, θα πηγαίναμε νοερά στον 5ο αι. μ.Χ. όταν, εκτός των άλλων δεν υπήρχαν νόμοι, στοιχείο που προφανώς συνέτεινε στην εξέλιξη του φαινομένου της μετανάστευσης των λαών. Συγκεκριμένα τον 5ο αι. μ.Χ. γερμανικά φύλα, λόγω της υποχώρησης του εμπορίου και της επιστροφής σε φυσικές μορφές οικονομίας, πλημμύρισαν τα εδάφη της πάλαι ποτέ ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και σταδιακά τα κατέκτησαν, αφομοιούμενοι θρησκευτικά και πολιτειακά με τους Ρωμαίους, οδηγούμενοι τελικά στην ίδρυση της μεγάλης “Αγίας Γερμανικής Αυτοκρατορίας”. Ας δούμε λίγο την ιστορική αναλογία ανάμεσα σε όλες τις μεταναστεύσεις, ερευνώντας τους όρους «υποχώρηση του εμπορίου, ανάπτυξη της φυσικής οικονομίας».[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
