Με αφορμή μια ξεχασμένη βόμβα στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης.

Τα τερατώδη ψεύδη που ανακυκλώνονται από το 1945 μέχρι σήμερα, σχετικώς με τα πολεμικά γεγονότα, τα αίτια και τους υπευθύνους του αιματηρού και καταστροφικού πολέμου και κυρίως σχετικώς με τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν είτε εναντίον στρατιωτών (αιχμαλώτων) είτε – κυρίως – εναντίον του αμάχου πληθυσμού, δεν έχουν προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία!

Είναι γνωστός ο διαχρονικός κανόνας, σύμφωνα με τον οποίο, είναι οι εκάστοτε νικητές ενός πολέμου που στην πραγματικότητα «γράφουν» την ιστορία του πολέμου, εννοώντας ότι είναι εκείνοι που υπαγορεύουν τα όρια της «αποδεκτής» ιστοριογραφίας, «φιλτράροντας» μεροληπτικώς ουσιώδες πτυχές, διαστρεβλώνοντας, αποσιωπώντας, υποβαθμίζοντας ή μεγαλοποιώντας περιστατικά, αναλόγως αυτού που εξυπηρετεί την «αγιοποίηση» των νικητών και αντιστοίχως την δαιμονοποίηση των ηττημένων.

Στην περίπτωση ειδικώς του 2^ου παγκοσμίου πολέμου, δεδομένης της ιδεολογικής και πολιτικής φορτίσεως με την οποία είναι συνυφασμένος, ενορχηστρώθηκε, μεταπολεμικώς, τεραστίας κλίμακος επιχείρηση συστηματικής δαιμονοποιήσεως των ηττημένων

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

  Ἡ δεκαετία τοῦ ᾿30 ὑπῆρξε καθοριστικὴ διὰ τὴν μετέπειτα παγκόσμιον πολεμικὴν σύρραξιν, τὴν ὁποίαν πᾶς σοβαρὸς ἱστορικὸς μελετητὴς ἀντιλαμβάνεται ὡς ἐκ τῶν διεθνῶν ἑβραιοκρατουμένων κέντρων προδιαγεγραμμένην κατόπιν τῆς ἱστορικῶς μοιραίας ἐγκαθιδρύσεως τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ἐν Γερμανίᾳ, λειτουργήσαντος ὡς φωτεινοῦ πυρσοῦ διὰ τὴν συνειδητοποίησιν τοῦ Ἀριανισμοῦ καὶ διὰ τὴν κατὰ τὸν ὁρίζοντα δι᾿ αὐτοῦ προβάλλουσαν συναδέλφωσιν τῶν λευκῶν λαῶν. Τὰ πρὸς τὸν ἐθνοφυλετισμὸν ἀντιδιαμετρικῶς ἐχθρικὰ διεθνῆ Ἑβραϊκὰ κέντρα δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἐπιτρέψωσι τὴν ἑδραίωσιν τοῦ Ἐθνικοσοσιαλισμοῦ ὡς πανευρωπαϊκοῦ δόγματος, καθὼς τοῦτο θὰ ἐσήμαινε σταδιακῶς τὴν ὁλικήν των ἐκρίζωσιν. Το ἐλεύθερον πνεῦμα του Ἀρίου δὲν θὰ ἠδύνατο ποτὲ νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν βδελυρὰν ἐκμετάλλευσιν τῶν ἀδελφῶν του ὑπὸ μιᾶς σκοτεινῆς κλίκας ὑπανθρώπων, ἐχθρευομένης πᾶν τι φωτεινὸν καὶ ἀνωτροπικὸν καὶ μεθοδικῶς προωθούσης ὁ,τιδήποτε ἔκφυλον καὶ ἄρρωστον, ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον πρὸς ἱκανοποίησιν τῆς νοσηρᾶς μεσσιανικῆς της ἰδιοσυγκρασίας καὶ τῆς ἀκράτου της παρασιτικῆς ἀδηφαγίας. Ἤδη ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τῆς δεκαετίας του ᾿30 διεφαίνετο ἡ μεγάλη ἐπερχομένη σύγκρουσις, ἥτις ἐπρόκειτο νὰ καθορίσῃ τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης.

  Περαιτέρω, τὰ ὑπόλοιπα Εὐρωπαϊκὰ κράτη ἐδονοῦντο ἀναλόγως κατὰ τοὺς παλμοὺς ρωμαλέων Ἐθνικῶν κινημάτων· ὁ στρατηγὸς Φράνκο ἐκυριάρχει ἐν Ἱσπανίᾳ, ὁ Σαλαζὰρ μετέτρεπε τὴν Πορτογαλίαν εἰς πρότυπον ἐθνικὸν κράτος, ὁ ἐν Ἰταλίᾳ Φασισμὸς ἐνισχύετο σταθερῶς, ἀκόμη δὲ καὶ ἐν Ἀγγλίᾳ, ἡ προσωπικότης τοῦ Oswald Mosley ἀνεδεικνύετο κυρίαρχος καὶ οἱ Μελανοχίτωνές του ἐπολλαπλασιάζοντο μὲ ταχύτατον ρυθμόν. Ἡ δὲ Ἑλλὰς διήνυε περίοδον δημιουργικῆς εὐημερίας ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς 4ης Αὐγούστου καὶ τὸν Ἰωάννην Μεταξᾶ.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]

Τα ξημερώματα της 13^ης προς 14^η Οκτωβρίου του 1904, έφυγε από την ζωή, χτυπημένος από οθωμανική σφαίρα, ο Παύλος Μελάς, ήρως και σύμβολο του μακεδονικού αγώνος. Επρόκειτο για έναν γενναίο αξιωματικό του ελληνικού στρατού, προερχόμενο από ευκατάστατη οικογένεια, ο οποίος στις αρχές του 20^ου αιώνος απεφάσισε εθελουσίως να εγκαταλείψει την ήρεμη οικογενειακή ζωή των Αθηνών, για να περάσει (αναλαμβάνοντας ουσιαστικά μία αποστολή αυτοκτονίας) στην ακόμα κατεχόμενη τότε (από τους Οθωμανούς), μακεδονική γη, προκειμένου να οργανώσει ελληνικά ένοπλα ανταρτικά σώματα προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κλιμακούμενη τότε βουλγαρική επιθετικότης και να ανακοπούν οι συνεχείς τρομοκρατικές ενέργειες που συστηματικώς διενεργούσαν βουλγαρικές ένοπλες ομάδες και συμμορίες (οι λεγόμενοι κομιτατζήδες) που λυμαίνονταν τα χωριά της Μακεδονίας, με στόχο να επιτύχουν τον βίαιο εκβουλγαρισμό της και την μελλοντική ενσωμάτωσή της στην Βουλγαρία, εν όψει της, διαφαινομένης τότε, διαλύσεως της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της αποσύρσεως των Οθωμανών από την χερσόνησο του Αίμου.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]