Liberté, égalité, fraternité (ελευθερία, ισότης, αδελφότης). Τι «σπουδαίες» λέξεις! Αποτελούν τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες (υποτίθεται). Αποτελούν «απαράβατα δικαιώματα» πάνω στα οποία οικοδομήθηκε η σύγχρονη Ευρώπη. Αποτελούν τον δογματικό πυρήνα των νέων θρησκειών. Τόσο εντυπωσιακές λέξεις … αλλά και τόσο μα τόσο απατηλές!
- Liberté
Προ ολίγων ημερών πληροφορηθήκαμε την ύπαρξη και εν τέλει την επ’ αόριστον αναβολή του «Πρώτου Πανελληνίου Συνεδρίου Γονιμότητος» μετά τον σάλο που ξεσήκωσε στους χώρους της τηλεοράσεως και των μέσων «κοινωνικής δικτυώσεως» (που αλλού;) το διαφημιστικό του σποτ. Το συγκεκριμένο συνέδριο ορθώς αναβλήθηκε, και θα ήταν ακόμη ορθότερο εάν είχε ακυρωθεί, διότι ναι μεν η βασική ιδέα του συνεδρίου, τουτέστιν της ενημερώσεως των γυναικών σχετικά με τα προβλήματα γονιμότητος που αντιμετωπίζουν σε μεγαλύτερες ηλικίες, είναι σωστή (αν και πρόκειται για κάτι προφανές), οπότε και ο στόχος του συνεδρίου θεμιτός μιας και αγγίζει την υπογεννητικότητα – το κρισιμότερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, καθώς και των ευρωπαϊκών κοινωνιών γενικότερα. Όμως το πρόγραμμα του αποκαλύπτει ότι επρόκειτο για προχείρως σχεδιασμένο εκλαϊκευμένο συνέδριο που προωθεί τον ευτελισμό και εκχυδαϊσμό της επιστήμης καθώς είχε κληθεί να απευθύνει ομιλίες ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα εξειδικευμένων και μη επιστημόνων, παντελώς αμόρφωτων τηλεπερσόνων, ψευδοκαλλιτεχνών έως και λαϊκών (σκυλο)-τραγουδιστριών!
Κανείς όμως δεν ασχολήθηκε με την απαράδεκτα χαμηλή ποιότητα ενός τόσο σημαντικού από απόψεως θεματολογίας συνεδρίου, ίσως επειδή έχουμε όλοι συνηθίσει στον εκχυδαϊσμό της επιστήμης και στην πλήρη απαξίωση των «ειδικών» μετά από τόσους μήνες αποδομήσεως κάθε εννοίας επιστημοσύνης που παρακολουθούμε καθημερινώς σε ζωντανή μετάδοση. Αυτό που απασχόλησε τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους καλλιτέχνες και τους απλούς χρήστες (ή μάλλον τα υποχείρια) των μέσων «κοινωνικής δικτυώσεως», ήταν η δήθεν αμφισβήτηση των δικαιωμάτων της γυναίκας στην αυτοδιάθεση του σώματος της και στην επιλογή τρόπου ζωής. «Η κάθε γυναίκα πρέπει να είναι ελεύθερη να διαχειριστεί το σώμα της όπως αυτή επιθυμεί, απαλλαγμένη από τα στερεότυπα που επιβάλλουν την μητρότητα ως την φυσική πράξη ολοκληρώσεως των γυναικών». Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα όλων των υπαρκτών και ανυπάρκτων προσωπικοτήτων που εθίγησαν από την ομολογία λάθους μιας γυναίκας που πέρασε τα 40 χωρίς να τεκνοποιήσει λόγω της προσηλώσεως της σε κατά φαντασίαν επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Στην πραγματικότητα όμως, η ελευθερία επιλογής τρόπου ζωής από μια γυναίκα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ψευδαίσθηση, όπως και η πλειονότητα των αντιλήψεων των συγχρόνων μαζανθρώπων. Η επιθυμία για τεκνοποίηση δεν είναι επιλογή. Είναι ένα ακατανίκητο φυσικό ένστικτο που απαντάται σε όλες τις γυναίκες, πλην κάποιων ψυχοπαθολογικών περιπτώσεων. Η επιλογή της απορρίψεως της τεκνοποιήσεως και της προσηλώσεως σε καριέρες και υλιστικές απολαύσεις δεν είναι καθόλου ελεύθερη. Είναι το προϊόν της ανελέητης προπαγάνδος και χειραγωγήσεως που δέχονται οι λευκές γυναίκες με στόχο την μείωση των γεννήσεων στον λευκό κόσμο. Οι γυναίκες που είτε «επιλέγουν» να μην τεκνοποιήσουν είτε καθυστερούν την διαδικασία της τεκνοποιήσεως ώστε να προλάβουν να «απολαύσουν» την ζωή τους, με φυσικό επακόλουθο τις δυσκολίες στην σύλληψη, έχουν εξαπατηθεί από το δόλιο σύστημα που υποσχόμενο την ψυχική τους ολοκλήρωση μέσω μιας επιτυχούς καριέρας, αφθονίας υλικών αγαθών, διασκεδάσεων και διαρκούς εναλλαγής ερωτικών συντρόφων, εν τέλει τις παρατάει μόνες, γηρασμένες, αβοήθητες και καταθλιπτικές στην πόρτα του …ψυχιάτρου.
Ας αντιπαραβάλουμε τώρα τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζει το Σύστημα την «ελεύθερη» διαχείριση του σώματος μιας γυναικός σε ό,τι αφορά στην τεκνοποίηση, με την «ελεύθερη» επιλογή ενός ανδρός ή μιας γυναικός στον εμβολιασμό απέναντι στον κορωνοϊό. Στην πρώτη περίπτωση, θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα της γυναικός η επιλογή του αν και πότε θα προσπαθήσει να τεκνοποιήσει, συμπεριλαμβανομένης της επιλογής μίας ή και πολλαπλών αμβλώσεων, εφ’ όσον το επιθυμεί. Μια γυναίκα που επιλέγει να δώσει την εντολή για την εν ψυχρώ δολοφονία του αγεννήτου τέκνου της είναι, σύμφωνα με το Σύστημα, ελεύθερη, χειραφετημένη, ανεξάρτητη, γενναία.
Στην δεύτερη περίπτωση, κάποιος που για οιονδήποτε λόγο επιλέγει να μην εμβολιαστεί με κάποιο πειραματικό εμβόλιο, εμμέσως πλην σαφώς στερείται του αυτονοήτου δικαιώματος της ελευθερίας στην διαχείριση του σώματος του, καθώς σύσσωμο το σύστημα έχει βαλθεί να εξαναγκάσει τους πάντες στον εμβολιασμό χρησιμοποιώντας όλων των ειδών τις απειλές και τους εκβιασμούς. Ο άνθρωπος που αρνείται να γίνει πειραματόζωο θεωρείται «αντικοινωνικός», «επικίνδυνος», «ατομιστής», «ψεκασμένος», «αμόρφωτος» διότι ως μη εμβολιασμένος υπάρχει η πιθανότητα να είναι φορέας του ιού, τον οποίο ίσως μεταδώσει σε κάποιον με τον οποίο θα έρθει σε επαφή, ο οποίος με την σειρά του δεν αποκλείεται να τον μεταδώσει σε κάποιον ευάλωτο του περιβάλλοντός του, που ίσως νοσήσει βαριά, κάτι που όμως μας λένε είναι απίθανο εάν έχει εμβολιαστεί, αλλά εν τέλει υπάρχει η, έστω και μικρή, πιθανότητα να πεθάνει. Για τον λόγο αυτόν ο «ανεμβολίαστος» είναι «αντικοινωνικός» και πρέπει να του στερηθεί η ελευθερία διαχειρίσεως του σώματός του, ενώ μια γυναίκα που δολοφονεί το παιδί της είναι άξια επαίνων για την ελεύθερη βούληση που επιδεικνύει! Vive la liberté!
Το επιχείρημα που προβάλλει το σύστημα εξουσίας πολιτικών, Μ.Μ.Ε. και των αβούλων στρατιωτών του διαδικτύου είναι ότι ο εμβολιασμός επιβάλλεται για λόγους «προστασίας του κοινωνικού συνόλου», ήτοι, προκειμένου να περιοριστεί η διασπορά του ιού και συνεπώς να μειωθεί ο κίνδυνος για τις ευάλωτες ομάδες των ηλικιωμένων και των ανθρώπων με υποκείμενα νοσήματα. Χωρίς να σχολιάσουμε το κατά πόσο και υπό ποιες προϋποθέσεις ευσταθεί αυτό επιστημονικώς, ας ερωτήσουμε τι είναι το «κοινωνικό σύνολο». Δύναται να υπάρξει «κοινωνικό σύνολο» χωρίς παιδιά; Ποια μπορεί να είναι μεγαλύτερη και ιερότερη προσφορά μιας γυναίκας στο «κοινωνικό σύνολο» από την τεκνοποίηση; Πως είναι δυνατόν να προστατεύεται το κοινωνικό σύνολο ωθώντας τις γυναίκες στην ατεκνία και ουσιαστικά επιβραβεύοντας τις όταν οι ίδιες δολοφονούν τα παιδιά τους;
Τα ερωτήματα αυτά μπορούν να απαντηθούν, με διεστραμμένο τρόπο, εάν υιοθετώντας την αντιφυσική ψευδοθεωρία της καθολικής ισότητος, αδιαφορήσουμε για το αν στην Ελλάδα γεννιούνται Έλληνες ή Αφγανοί, Πακιστανοί, Άραβες, Σομαλοί και Κονγκολέζοι… Το οποίο μας φέρνει στο επόμενο «ευρωπαϊκό ιδεώδες».
(Συνεχίζεται)