Το προφίλ του καλού αναρχικού
Ο καλός αναρχικός είναι πιστός φίλος του ανθρώπου, γεννημένος μέσα στην φύση έχει όλες τις μυρωδιές της. Επειδή ως διεθνιστής φοβείται τον μεγάλο Έλληνα Θαλή, που είπε ότι το ύδωρ είναι η αρχή του Παντός, δεν τα πάει και πολύ καλά με το νερό – γι αυτό σχεδόν πάντα ζέχνει και βρωμάει. Επίσης ευρισκόμενος μέσα στην φύση δεν ξεχνάει να σέρνει πάντα τον κρυμμένο εαυτό του – συνήθως σκυλιά και γατιά.
Ο καλός αναρχικός δεν είναι ιδιαίτερα πειθαρχημένος, θα έλεγα μάλιστα ότι μέσα στην όλη ανισορροπία του έπαθε και παθαίνει αυτό το οποίο συνέβαινε στον μεγάλο μαθηματκό Αμπέρ: Βλέπει όλους τους τοίχους σαν μαυροπίνακα και τους γεμίζει με τις ηλιθιότητες που κατεβαίνουν στο μυαλό του. Μάλλον στις σχολικές τάξεις κρυβόταν η βλακεία του ,γι’ αυτό το σχολείο του λείπει πολύ, η ζεστασιά του σχολείου – και προσπαθεί γράφοντας στους τοίχους να πείσει την κοινωνία ότι έχει μάθει το μάθημά του και άρα είναι καλός μαθητής.





