Ο εκνευριστικά οιηματίας, λαλίστατος αρλουμπολόγος – τάχα πολιτικός αναλυτής – τηλεδημοσιογραφίσκος Τάκης Χατζής συμμετείχε, μεταξύ άλλων σπουδαιοφανών «δημοσιογράφων», στην εβδομαδιαία εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου της Δευτέρας. Στην εκπομπή συζητούνταν διάφορα θέματα τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητος, με τους «δημοσιογράφους» να ανταλλάσσουν απόψεις με το γνωστό στυλ πάγιας διαστρεβλώσεως της αλήθειας και συστηματικού αποπροσανατολισμού του αποβλακωμένου κοινού, το οποίο συνηθίζουν να μεταχειρίζονται τα άθλια εξωνημένα φερέφωνα της κατεστημένης δημοσιογραφίας των Συστημικών Μέσων Μαζικής Εξαπατήσεως.
Δεν χρειάζεται να σχολιαστούν οι συνήθεις μπουρδολογίες που ανακυκλώνονται σε παρόμοιες εκπομπές. Θα σταθούμε μόνο σε μια άκρως ενδεικτική του «ήθους» και της «δημοκρατικότητος» των αλητών της άθλιας συνομοταξίας των καθεστωτικών κονδυλοφόρων, φράση, που εκστομίστηκε από τον προαναφερθέντα Τάκη Χατζή. Όταν λοιπόν κάποιος από τους ομιλούντες, θύμισε, αναφερόμενος στους διωκόμενους φυλακισμένους βουλευτές της Χ.Α., «ας μη ξεχνάμε ότι υπάρχει και το τεκμήριο της αθωότητας», ο Χατζής, με απύθμενο θράσος και μίσος ταλμουδικό, απήντησε το εξής ανατριχιαστικό: «για φασίστες δεν υπάρχει κανένα τεκμήριο αθωότητας»!!!
Γίνεται όλο και περισσότερο ορατό στον καθένα (που τουλάχιστον διατηρεί μια επαφή με την πραγματικότητα και την ελαχίστη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια), ότι πλέον υφίσταται ζήτημα θεμελιώδους καταλύσεως της πιο στοιχειώδους μορφής ατομικών ελευθεριών εκ μέρους ενός εσμού ελληνοφώνων ανθελλήνων εξουσιαστών που αφαιμάσσουν μέχρι θανάτου την καταρρέουσα πατρίδα μας.
Τείνει να εξελιχθεί σε ρουτίνα που σχεδόν παύει πλέον να προκαλεί έκπληξη ακόμα και σε όσους, εις πείσμα της γενικευμένα αποβλακωτικής και αποπροσανατολιστικής λειτουργίας του ποδοσφαιρικού θεάματος που, μεσούντος του θέρους, βρίσκεται στο ζενίθ του, επιμένουν να παρακολουθούν τα πολιτικά τεκταινόμενα. Αναφερόμαστε στο κολοσσιαίων διαστάσεων σκάνδαλο, δίπλα στο οποίο τα απειράριθμα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα διαφθοράς του φαύλου μεταπολιτευτικού καθεστώτος ωχριούν! Πρόκειται για το σκάνδαλο του απολύτου εξευτελισμού του σημαντικότερου πολιτειακού θεσμού, του θεσμού της δικαιοσύνης. Της δικαιοσύνης που άλλοτε εθεωρείτο αδέκαστη και ακεραία – ύστατο καταφύγιο του κάθε αδικουμένου πολίτου απέναντι στην αυθαιρεσία των πολιτικά ή οικονομικά ισχυρών. Αποτελεί βέβαια γεγονός ότι εδώ και χρόνια η ελληνική δικαιοσύνη εμφάνιζε ρωγμές, ότι πολλαπλασιάζονταν τα σημάδια σήψεως (χρηματισμοί, σκοπιμότητες, κυκλώματα, κλπ), σημάδια σήψεως ανάλογα με αυτά που μαστίζουν την σύγχρονη ελληνική κοινωνία εν συνόλω. Υπήρχε ωστόσο η υποψία, ή μάλλον, η (ψευδ-)αίσθηση ότι, καίτοι η κορυφή της δικαστικής ιεραρχίας διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση (άρα είναι εξ ορισμού ευάλωτη στις όποιες πιέσεις της εκτελεστικής εξουσίας), η συντριπτική πλειονότης των δικαστών ίστατο εν τούτοις στο ύψος του καθήκοντός της, διατηρώντας ένα στοιχειώδες επίπεδο αμεροληψίας, ευσυνειδησίας και ακεραιότητος, όπως επέβαλλε αυτός ο κρίσιμος θεσμικά ρόλος. Τα όσα όμως συνέβησαν τους τελευταίους μήνες – και εξακολουθούν να συμβαίνουν, παρά τις συντριπτικές (ακούσιες) αποκαλύψεις που μεσολάβησαν, δια στόματος του (έως πρό τινος γραμματέως του υπουργικού συμβουλίου και επί δεκαετίες στενού συνεργάτου του θλιβερού πρωθυπουργού) Μπαλτάκου – απέδειξαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο θεσμός της δικαιοσύνης είναι όχι απλώς ένας ακόμη θεσμός που διέρχεται κρίση, αλλά
