Κάποια πρώτα συμπεράσματα από τις πρόσφατες εξελίξεις στην Αίγυπτο
Κάποια πρώτα συμπεράσματα σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις στην Αίγυπτο και γενικότερα στον αραβοϊσλαμικό κόσμο. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Η σημειολογία των γεγονότων με τους λαθρομετανάστες στην Νομική
Το βράδυ της Πέμπτης 27 Ιανουαρίου 2010, εκατομμύρια αποχαυνωμένων μαζανθρώπων παρακολουθούσαν επί σειρά ωρών από τα Μέσα Μαζικής Εξαπατήσεως (τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και διαδίκτυο) τις διαπραγματεύσεις επαγγελματιών «αντιρατσιστών» με το ανθελληνικό κράτος, αναφορικά με το ζήτημα, της καταλήψεως κτηρίου της Νομικής σχολής, από 300 λαθρομετανάστες…
Το πραγματικό ενδιαφέρον στο γεγονός, που το κάνει αξιοσημείωτο, είναι η σημειολογία του. Αν κάποιος ήθελε να εξηγήσει εντός 10 λεπτών σε έναν άνθρωπο της προχριστιανικής Ευρώπης την κατάντια , την παρακμή και την διαστροφή του πνεύματος στην χώρα μας, θα αρκούσε να του εξιστορήσει τα γεγονότα της Νομικής…
Η οντολογική αστάθεια της έννοιας της ισότητας
Ο κόσμος μας είναι ένα ελάχιστο κομμάτι στη σημειογραφία του όντος.Το ον περιέχει αναμφιβόλως τη διάστασή μας και αυτό το καταλαβαίνουμε από την έννοια της απειρίας που διέπει το ανθρώπινο μυαλό,έννοια η οποία δεν δικαιολογείται μέσα στα στενά όρια του παρόντος χώρου και χρόνου και προϋποθέτει αναμνήσεις και ενοράσεις από ευρύτερο οντικό ζωτικό χώρο.Επιτέλους θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ο λόγος της επίσημης διανόησης –ειδικά της μεταπροσωκρατικής περιόδου- επειδή είναι αντιοντολογικός, ομιλεί για αυτή τη διάσταση η οποία είναι το μη ον, καθώς επικαλύπτει και δεν αναδεικνύει τις ιδιότητες καθεαυτές του όντως όντος και άρα οι έννοιες και αξίες που αναφύει καλύπτουν διασπαστικώς μόνο τον υπό το όν κείμενο κόσμο. Μέσα από τη χυδαία αντιστροφή ως μεγάλοι φιλόσοφοι χαρακτηρίσθηκαν όσοι κατάφεραν να αντιστρέψουν την οντική συνέχεια, να την κλείσουν στον παρόντα κόσμο και να φυλακίσουν τον επιλήσμονα άνθρωπο, ο οποίος τότε μάταια αναζητεί μία ωραία ζωή η οποία οντικά ανήκει στον οντολογικό κόσμο των επομένων τελείων υπερανθρώπων.
Μία τέτοια έννοια η οποία οντολογικά υπάρχει με ένα τρόπο και σκεπτικό τελείως διαφορετικό από το χυδαίο διαστασιακό που εδώ τη χρησιμοποιούμε είναι η έννοια της ισότητας. Θα πρέπει από την αρχή να το διατυπώσουμε προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης:σε αυτόν τον κόσμο της λήθης και του μη όντος δεν υπάρχει καμμία έννοια ισότητας,και ευτυχώς που δεν υπάρχει. Διότι εάν υπάρξει εδώ ισότητα τότε η εξισορρόπηση όλων των μεταβλητών που κινούν τον παρόντα κόσμο θα καταδικάσει την παρούσα διάσταση σε αιώνια ανυπαρξία, κατωτερότητα και αντικίνηση προς το Τέλειο όπου οι ανώτεροι Άρειοι οδηγοί κινούν την παρούσα εν λήθῃ διάσταση.
Ο Αμπντούλ, ο Νουρντί, ο Μουσταφά και οι εγχώριοι υπάνθρωποι… Ιστορίες καθημερινής τρέλας σε ένα κράτος – οπερέτα…
Ενόσω διεξάγεται η φαρσοκωμωδία της λεγομένης διερευνήσεως από την «διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή» των (παραγεγραμμένων) ευθυνών των πολιτικών προσώπων που φέρονται …
Τηλεοπτική τουρκολαγνεία: προλείανσις μιας νέας περιόδου τουρκοκρατίας;
Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι παρόμοιο στην δύσμοιρη, παρηκμασμένη, σύγχρονη Ελλάδα. Φέτος όμως έχει ξεπεραστεί κάθε προηγούμενο! Πρόκειται για την γενικευμένη τηλεοπτική τουρκολαγνεία. Τηλεθεαταί κάθε ηλικίας – κυρίως γυναίκες, τα πιο ευάλωτα, ως συνήθως, θύματα της τηλεοπτικής αποχαυνώσεως – ξημεροβραδιάζονται παρακολουθώντας φτηνές τουρκικές τηλεοπτικές παραγωγές – κακόγουστα ρομάντζα, ταυτιζόμενοι με τους τούρκους «ήρωες» των σεναρίων τους.
Αυτή η «μόδα» κάθε άλλο παρά συμπτωματική με την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα είναι. Την ίδια εποχή λοιπόν κατά την οποία η Ελλάς βρίσκεται στα πρόθυρα της πλήρους οικονομικής καταρρεύσεως, στο ναδίρ της διεθνούς απαξιώσεως, την ίδια εποχή κατά την οποία η νέο-οθωμανική Τουρκία εντείνει την επιθετικά αναθεωρητική της στρατηγική, οδηγώντας κατ’ ουσίαν την Ελλάδα στη θέση ενός υποτελούς, περιορισμένων δικαιωμάτων, δορυφόρου, εντείνεται η διαδικασία της πολιτισμικής αλλοιώσεως των νεοελλήνων οι οποίοι άγονται τεχνηέντως στην υποκουλτούρα της μέσης ανατολής.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]ΟΙΑΚΙΣΜΟΙ (3)
Νοῦς ὁρῇ καὶ νοῦς ἀκούει·
πῶς κ᾿ ἴδοιεν τὰν σοφίαν πέλας ἑστακυῖαν
ἀνέρες, ὧν τὸ κέαρ παλῷ σέσακται
καὶ δυσεκνίπτῳ τρυγί;
(Πῶς νὰ ἀνεγνώριζε τὴν σοφία κάποιος μὲ καρδιὰ καθόλου ἀνάλαφρη κι ἁγνὴ ἀλλὰ φορτωμένη φορτία βαριὰ καὶ ἐμποτισμένη μὲ τόσο κρασὶ ποὺ μὲ τίποτα δὲν φεύγει;)
Πράγματι, ξεκινώντας τὴν σειρὰν αὐτὴν τῶν «Οἰακισμῶν» ἐπὶ τῇ λήξει τοῦ σωτηρίου ἔτους 2010 δὲν εἶχα διόλου κατὰ νοῦν ὅτι δημοσιεύματα ἢ διαδόσεις ἄλλων θὰ ἀπετέλουν συχνὰ τὴν ἀφορμὴν τῆς συντάξεώς των· ἂς εἶναι ὅμως κι ἔτσι: οὕτως ἢ ἄλλως, πάντως, ἐκεῖνα δὲν θὰ σημαίνουν πολλὰ περισσότερα ἀπὸ τοῦτο ἀκριβῶς, σημεῖα δηλαδὴ ἢ ἁπτὰς εἰκόνας ἐκ τῶν ὁποίων ἀφ-ορμώμεθα δίκην διαφωτιστικοῦ παραδείγματος διακρίσεως, οὐχ ἧσσον δὲ καὶ ἰδιαιτέρου ἐνδιαφέροντος ὡς ἔκ τινος ἀνακυπτούσης ἐπικαιρότητος, ἀφ᾿ ἑτέρου.
Διότι ἡ ἄφατος φωτεινὴ Ἰδέα ἐκ τῆς ὁποίας ἐμφορούμεθα καθ᾿ ἑαυτὴ οὐδεμίαν ἔχει χρείαν τῶν ἀντιθέσεων διὰ τὴν οὐσίαν της – ἀλλ᾿ οὔτε κι ἐμεῖς, κατ᾿ ἀναλογίαν· βεβαίως ἡ μάχη, τὸ πῦρ τὴν ἀποκαθαίρει καὶ ἀναδεικνύει, προσδιορίζουσα αὐτὴν ἐκ τῆς ἀντιθέσεως τόσον, ὅσον συμβάλλει εἰς τὴν εὕρεσιν τῆς θέσεως, τοῦ ἰδίου δηλαδὴ στίγματος καί, περαιτέρω τελικῶς, ἄξονος.
Ἀπεναντίας, ὅταν κάπου τὸ θετικὸν περιεχόμενον εἶναι πενιχρὸν ἕως ἀνύπαρκτον, τότε τὰ σκοπίμως, χάριν τοῦ α΄ ἢ β΄ στόχου ἐπιστρατευόμενα, ἰδεολογήματα χρῄζουν μιᾶς ἀντιθέσεως, μιᾶς ἀρνήσεως ἥτις θὰ ὑποκαθιστᾷ τὴν ἐλλείπουσαν θετικὴν θέσιν, θὰ παραγάγῃ δὲ καὶ τὸν δέοντα κινητήριον φανατισμόν, ὁ ὁποῖος θὰ ὑποκαταστήσῃ τὸ ἐλλεῖπον ἐνδογενὲς πῦρ, φῶς καὶ διαύγειαν…
Εξέλιξη, μετάλλαξη και απομίμηση – και η αδυναμία διακρίσεως αυτών
Ο αιώνιος Εβραίος έκανε κάτι πολύ πιο έξυπνο από την πάταξη του εθνικοσοσιαλισμού: Διέδωσε μια ασθένεια που επέφερε μετάλλαξη στην νοοτροπία των κινήσεων, έφτιαξε τον δικό του “εθνικοσοσιαλισμό” κονσέρβας, μια παγίδα που πέφτουν μέσα όσοι από αγαθές προθέσεις στην αρχή θέλησαν να αγωνιστούν, και μετατρέπονται σε ακινδύνους για το σύστημα ακτιβιστές, με κανένα σοβαρό όπλο εναντίον του, προκαλώντας του επιδερμικές ζημιές, ως κάκιστοι πρεσβευτές μιας ιδεολογίας που δεν ασχολήθηκαν ποτέ να εφαρμόσουν στην καθημερινότητα τους (διότι ποτέ δεν τους έδωσαν τις βάσεις για κάτι τέτοιο οι υπεύθυνοι).
Ο “εθνικοσοσιαλισμός” τους έχει αποκοπεί από κάθε κεντρικό άξονα και πυρήνα κοσμικής αληθείας για να γίνει ένας ακόμα -ισμός στο οριζόντιο επίπεδο, όπως ο καπιταλισμός και ο κομμουνισμός (και μόνο για συμβατικούς λόγους η ιδεολογία μας ανήκει στην ίδια γλωσσική κατηγορία με τους άλλους -ισμούς). Τελικά, ποιος είναι λοιπόν ο εχθρός; Ο αντιφασίστας αναρχικός; Ή ο κάθε μετεμφιεσμένος καλικάντζαρος και μπαμπουΐνος που, πριονίζοντας σιγά αλλά σταθερά τον κορμό των Ιδεών μας, ευαγγελίζεται ότι τον υπερασπίζεται κιόλας(!) και του δίνει ζωή;
Οι στόχοι τους είναι μεγαλεπήβολοι. Αλλά η δράση για να τους επιτύχουν είναι μόνον επιδερμική.
Πως θα μεταδώσεις κάτι όταν δεν το έχεις εσύ ο ίδιος; Πως πρεσβεύεις κάτι όταν δεν το ζεις; Μια ανικανότητα επιλογής ενός σταθερού, μεγαλοπνόου και μακροπνόου σχεδίου χαρακτηρίζει τους πάντες, όλοι θέλουν κάτι “ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ” (άλλη μια μόλυνση από το Σύστημα), χωρίς φυσικά να καταφέρνουν καθόλου να το πραγματοποιήσουν. Είναι ο πλήρης αποπροσανατολισμός, αυτός που κάνει το κίνημα επί δεκαετίες να χτίζει παλάτια στην άμμο, αντί να κάνει το πρώτο βασικό και σημαντικότερο βήμα: να φτιάξει τις βάσεις γι᾿ αυτό που θα ακολουθήσει.
Είναι άραγε ποτέ δυνατόν να χτισθεί παλάτι, πάνω σε κινούμενη άμμο;;;
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]Ο αποσυμβολισμός της προσφάτου επισκέψεως του G.A.P. στην Τουρκία.
Πριν μερικές ημέρες αναδημοσιεύσαμε ένα προφητικό κείμενο του Π. Κονδύλη, στο οποίο με θαυμαστή οξυδέρκεια ανελύετο με όρους γεωπολιτικής της ισχύος, η διαδικασία της σταδιακής υπαγωγής της παρηκμασμένης Ελλάδος σε δευτερεύοντα δορυφόρο της νέο-οθωμανικής Τουρκίας.
Η πρόσφατη επίσκεψη του θλιβερού G.A.P. στην Τουρκία και συγκεκριμένα στο Ερζερούμ, όπου παρέστη στη σύνοδο των Τούρκων πρέσβεων (!), συνιστά ένα ακόμη επεισόδιο που τραγικά επιβεβαιώνει την σοφή ανάλυση του Κονδύλη.
Και μόνον ο σημειολογικός αποσυμβολισμός της εκεί παρουσίας του G.A.P. αρκεί για να καταδειχθεί του λόγου το αληθές.
ΟΙΑΚΙΣΜΟΙ (2)
Ἀφετηρίαν τῶν «Οἰακισμῶν» μας ἀπετέλεσεν ἡ Ἀρχὴ τοῦ «νὰ ἀποτελέσῃ τις εἰκόνα ἀληθῆ καὶ ἀξίαν τοῦ Εἴδους του»: Διόλου τυχαίως, ἀφοῦ τοῦτο καὶ συνιστᾷ λίθον ἀκρογωνιαῖον τῆς ἐν γένει θεωρήσεως, στάσεως καὶ δράσεως, μακρὰν ἢ ἄνευ τοῦ ὁποίου τίποτε δὲν θὰ εἶχε πλέον τὴν δέουσαν σημασίαν καὶ λειτουργίαν. Ἐκεῖ ἀκριβῶς ἐγκέκρυπται καὶ ὁ τρόπος κι ὁ τόπος θεῶν καὶ ἀνθρώπων, ἐν τῇ συναρμοστῇ ἐπιτελέσει τοῦ κοινοῦ τούτου ὑψίστου Κοσμικοῦ Στόχου, Νοήματος καὶ Ἐπιταγῆς.
Καθὼς ὁ ὀρειβάτης κατέρχεται ἐκ τῶν ἀποκρήμνων κορυφῶν, τόσῳ μᾶλλον πόρρω τοῦ στόχου του θὰ πλανηθῇ, ὅσῳ ὑψηλότερον διαπραχθῇ τὸ λάθος: Μία μικρὰ ἐσφαλμένη ἀπόκλισις παρὰ τοὺς πρόποδας θὰ στοιχίσῃ ἐλάχιστα ἐν σχέσει πρὸς τὸ ἀνάλογον λάθος διαπραττόμενον μερικὰς χιλιάδας μέτρα ὑψηλότερον.
Ὁ Ἀνίκητος Ἥλιος
Ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τοῦ Μεγάλου Ἡλιοστασίου, σηματοδοτοῦντος πάντοτε καὶ τὰ (ἔννατα, ἐφέτος) γενέθλια τοῦ ΑΡΜΑΤΟΣ, εὐχόμεθα ὅλας τὰς χάριτας τῆς Ἡλιακότητος, ὡς ἀμέσου καὶ ἁπτῆς θεωρίας καὶ ἀντιλήψεως, ὡς αὐθεντικῆς ἐκπηγάσεως καὶ πραγματώσεως, ὡς εὐδαίμονος ψυχικῆς ζέσεως καὶ ἐμπύρου φωτεινῆς Βουλήσεως, ὡς πραγματουμένης καὶ ζώσης ἀλκῆς, ἀρχαϊκῆς καλοκἀγαθίας καὶ διαχρονικῆς ἑλληνοπρεποῦς λεβεντιᾶς : τῶν ὁποίων ἀποκλειστικῶς οἱ φορεῖς καὶ ἀκριβῶς πέπρωται νὰ ὁδηγήσουν διὰ τῆς κατακλυζούσης ἐρεβώδους Νυκτὸς εἰς τὸ ἡλιακὸν καὶ κατὰ τὴν Οὐσίαν του ἀπρόσβλητον Φῶς – ἀπρόσβλητοι κι αὐτοὶ ἀπὸ τὰ καλλωπισμένα ἐκπτύσματα καὶ ἐκκηβδιλώματα ποικιλλωνύμων καλλικαντζάρων, χρυσοκανθάρων καὶ κοπροσωρειτῶν, δούλων ποικίλων, φερωνύμων ἢ καὶ ὅλως ψευδωνύμων, τοῦ κρατοῦντος αἰσχροῦ Συστήματος, καθ᾿ ὅλας του τὰς ἐκφάνσεις.
ΟΙΑΚΙΣΜΟΙ
Ἕνας ὀργανισμὸς γιὰ νὰ ἀποτελέσῃ εἰκόνα ἀληθῆ καὶ ἀξίαν τοῦ Εἴδους του πρέπει νὰ διευθύνεται ἀπὸ ἕνα ὑγιὲς κεντρικὸ νευρικὸ σύστημα μὲ κορωνίδα τὸν νοῦν, τοῦ ὁποίου τὸ ὕψος καὶ ἡ διαύγεια κατ᾿ ἀρχὴν ἐξαρτῶνται ἐκ τοῦ Εἴδους, μὲ ἀρωγοὺς δὲ εἰς αὐτὸ ὑπηγμένους τὶς ποικίλες καὶ κατὰ ἐπίπεδα διατεταγμένες ἐξειδικευμένες συμπυκνώσεις καὶ συναρθρώσεις νοημοσύνης, ὅπως ἡ διάχυτος καὶ ἐπιτόπιος ἐπίσης λειτουργικὴ νοημοσύνη τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ ὅπως τὰ διάφορα ἔνστικτα, ἡ σημασία τῶν ὁποίων εἶναι πρωταρχική – καὶ τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν ὀντικὴν κλίμακα βεβαίως ὑπερέχουν ἔναντι τῶν φυσικῶν ὀργάνων τὰ ὁποῖα αὐτὰ διευθύνουν, ἀποτελούντων τὴν ἐξωτερίκευσιν ἐκείνων. Χαλάρωσις, διαστροφὴ ἢ ἀπαλοιφὴ τῶν ἐνστίκτων, ἀκόμη δὲ χαλάρωσις τῆς ἀμοιβαίας ἱεραρχίας ἢ ἐπιγνώσεως ἀλλήλων, σημαίνουν ἀλλοιώσεις καὶ διαστροφάς, δυναμένας ἐν τέλει νὰ ἐπιφέρουν τὸν εὐτελισμὸν ἢ καὶ τὸν θάνατον τοῦ ὀργανισμοῦ. Ἂν ἡ ἐξαλλοίωσις προχωρῇ κατὰ τρόπον συστηματικὸν, τότε ἔχουμε ἀλλοίωσιν ὁλοκλήρου Ἔθνους ἢ καὶ ὁλοκλήρου Φυλῆς, Εἴδους. Οἱ ἐπισημάνσεις αὐτὲς εἶναι τόσον ζωτικῶς θεμελιώδεις καὶ πρωταρχικές, ποὺ θὰ μποροῦσαν ν᾿ ἀποτελέσουν τὴν ἀφετηρίαν συγγραφῆς τόμων.
Ἐν προκειμένῳ θὰ ἀποτελέσουν ἁπλῶς τὴν βάσιν κάποιων λακωνικῶν παρατηρήσεων – κατ᾿ ἀρχάς.
FREE HORST MAHLER PETITION (Text in English, Française, Deutsch)
Wo Recht zu Unrecht wird, wird Widerstand zur Pflicht. When justice becomes injustice, resistance becomes duty.