Φύσις καὶ Ἰσότης.
Ἀποτελεῖ συνήθη πλάνη καὶ παρανόησι, συχνὰ ἀναδυομένη ὅταν ἀσκῆται κριτικὴ στὸν κομμουνισμὸ ἢ στὴν δημοκρατία βάσει τῶν πραγματικῶν τους ἁπτῶν ὀλεθρίων ἀποτελεσμάτων, νὰ ἀντιτείνεται ἡ κλασικὴ ἀνοησία πὼς «αὐτὸ δὲν εἶναι/ἦταν πραγματικὸς κομμουνισμός» ἤ, ἀντιστοίχως, «πραγματικὴ δημοκρατία», «ποὺ στὴν θεωρία εἶναι κάτι ἰδανικό»: παρατήρησις ποὺ ἔχει μὲν κάποιο στοιχεῖον ἀληθείας, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι ποτὲ δὲν εἶναι δυνατὴ οὔτε κατὰ προσέγγισιν ἡ συνολικὴ ἐπίτευξις τῶν «ἀρχῶν» της, τῆς διαφεύγει, ὅμως, ἡ κατανόησις τῆς βασικῆς ἀληθείας ὅτι, ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν θὰ ἠδύνατο ποτὲ νὰ ὑπάρξῃ οὔτε «πραγματικὸς κομμουνισμός» οὔτε «πραγματικὴ δημοκρατία»: ὄχι δὲ ἁπλῶς λόγῳ «ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν» πρὸ κάποιας στοχευομένης «ἰδανικῆς καταστάσεως» ἀλλ᾿, ἀπεναντίας, ἐπειδὴ ἀμφότερες οἱ ἐν λόγῳ ἀποστάξεις τῶν προκρουστείων ἐξισωτικῶν δογμάτων ἀποτελοῦν καθ᾿ ἑαυτὲς Ὕβριν ὑψίστη πρὸς αὐτὰ τὰ θεμέλια τῆς Κοσμικῆς Τάξεως, ὄντας ἐξ ὑπαρχῆς τελείως οὐτοπικὲς καὶ βιαστικὲς τῆς Φύσεως θεωρήσεις, ποὺ ἄν μετεφέροντο π.χ. στὸν κόσμο τῶν κυττάρων ἑνὸς ὀργανισμοῦ, μερικῶς διότι ὁλικῶς θὰ ἦτο ἀσύλληπτον, θὰ ἐπήρχετο στιγμιαίως πλήρης ἐκφυλισμὸς καὶ θάνατος.Οὐχ ἧσσον, ἐν τούτοις, ἀποτελοῦν ἀμφότερα, ὅπως καὶ τὰ παντοειδῆ ἀποκυήματα καὶ ὑποπαράγωγα τῆς περιφήμου «ἰσότητος», πράγματι κάποιου εἴδους ἰδανικά: διότι ἀποδεικνύονται ΠΑΝΤΟΤΕ ἰδανικὰ ὀχήματα κοινωνικῆς ἀναρρήσεως τσαρλατάνων καὶ παντοειδῶν ἀναξίων, ποὺ ἐνεργοῦν στὸ ὄνομα τῶν ἀνωνύμων πολλῶν «ἴσων» πολιτῶν, πρὸς χάριν – ἀλλὰ καὶ δυνάμει! – ταπεινῶν ἐγωπαθῶν κινήτρων ἀλλὰ καὶ ὠργανωμένων σκοτεινῶν συμφερόντων, παρασκηνιακῶν ἢ καὶ ἀπροκαλύπτων, τῶν ὁποίων ἡ δημοκρατία ἀποτελεῖ τὸν ἀπόλυτον «παράδεισον» – ὅμως, πάντα, «γιὰ τὸ λαό», δηλαδὴ ἑλληνιστί, «εἰς ὑγείαν τῶν κορόιδων»!!!
Ἡ λεπτὴ ἀλλὰ θεμελιώδης αὐτὴ παρατήρησις ὑπεκφεύγει συνήθως ἀπὸ τοὺς «ἀναλυτὰς» καὶ ἀμπελοφιλοσόφους τοῦ σωροῦ, ὅμως κατωτέρω ἀναδημοσιεύουμε μὶαν ἐναργῆ καὶ ἁπλῆ συνάμα ἐπισήμανσί της ὑπό τινος πανεπιστημιακοῦ τὸ 1985.
ΣτΓκ
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Ὅρια μεταβλητότητος τοῦ χαρακτῆρος τῶν φυλῶν.
Κατ’ αρχήν όχι η μονιμότητα, αλλά η μεταβλητότητα φαίνεται να αποτελή τον γενικό κανόνα. Η ιστορία των λαών, μας δίνει αφορμή να υποθέσουμε, ότι η ψυχή τους υφίσταται μερικές φορές μεγάλες και πολύ γρήγορες μεταμορφώσεις. Για παράδειγμα ποιος είναι αυτός που αγνοεί την μεγάλη και ουσιαστική διαφορά μεταξύ του χαρακτήρος του Άγγλου Κρόμβελλ και του Άγγλου των σημερινών χρόνων… Ποιος ιστορικός δεν σημείωσε τις παραλλαγές του εθνικού χαρακτήρος μεταξύ του 17ου και του 18ου αιώνος; Και στις μέρες μας ποιος δεν διακρίνει την καταπληκτική διαφορά ανάμεσα στα σημερινά ατίθασα μέλη της Convention (Coventionellis) και του χαρακτήρος των ευκολομεταχείριστων δούλων του Ναπολέοντα;(2) Κι όμως ήσαν οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι σε διάστημα ολίγων ετών, φαίνονται τελείως αλλαγμένοι. Για να ξεκαθαρίσωμε τις αιτίες των μεταβολών αυτών, θα πρέπει ευθύς αμέσως να υπενθυμίσουμε ότι το «Ψυχολογικό όν» όπως και το ανατομικό-φυσικό όν, διαμορφώνεται και στηρίζεται σε θεμελιώδη και άφθαρτα χαρακτηριστικά, γύρω από τα οποία συγκεντρώνονται δευτερεύοντα τροποποιήσιμα χαρακτηριστικά. Ο κτηνοτρόφος, που μετατρέπει την ορατή εμφάνιση κάποιου ζώου, ο κηπουρός που αλλάζει την όψη ενός φυτού, έτσι που κάποιος που δεν είναι εξασκημένος να μην το αναγνωρίζει, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος – σε καμία περίπτωση – δεν έχει επηρεάσει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του είδους. Δεν επηρέασαν παρά μόνο δευτερεύοντα και πρόσθετα χαρακτηριστικά.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]Η σημασία της κληρονομικότητος και τα αντιεπιστημονικά στερεότυπα της μεταπολεμικής «πολιτικής ορθότητος».
Το κυριότερο ίσως χαρακτηριστικό του μεταπολεμικού κόσμου, του κόσμου δηλαδή που διαμορφώθηκε από το 1945 και εξής, με βάση χονδροειδή ψεύδη, αντιφυσικά δόγματα, απατηλούς μύθους και προκατασκευασμένα ιδεοληπτικά στερεότυπα, τα οποία ανακυκλώνουν έκτοτε, σε παγκόσμια κλίμακα – ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο και αντίλογο – οι νικητές του 2ου παγκοσμίου πολέμου (και κατά βάσιν οι αφανείς, μεσανατολικής προελεύσεως, πάτρωνές των) μέσω των κολοσσιαίας ισχύος μηχανισμών μαζικής εξαπατήσεως που ελέγχουν, είναι η κατασκευή και διάχυση ψευδο-ηθικιστικών εμμονικών αντιλήψεων τις οποίες επιβάλλουν ως το αναγκαστικό γενικό νοηματικό υπερπλαίσιο στα πεδία ενδιαφέροντος και ερεύνης όλων ανεξαιρέτως των επιστημονικών κλάδων και περιοχών – και όχι μόνο εκείνων που από την φύση τους μοιάζουν πιο ασαφείς και άρα περισσότερο ευάλωτες στην ισοπεδωτική προπαγάνδα (των λεγομένων θεωρητικών, ανθρωπιστικών ή κοινωνικών επιστημών) αλλά ακόμη και των θεωρούμενων ως πιο στέρεων και σαφών, θετικών επιστημών. Τα περί ων ο λόγος ψευδοηθικιστικά υπερπλαίσια λειτουργούν συχνά ως ένας μόνιμος παράγων σιωπηρά συμπεφωνημένης προληπτικής αυτολογοκρισίας των επιστημόνων (τουλάχιστον όσων ενδιαφέρονται στοιχειωδώς για την ακαδημαϊκή τους καριέρα…), οσάκις τα πορίσματα των ερευνών τους συμβαίνει να αγγίζουν «επικίνδυνες» για τα θεμελιώδη μεταπολεμικά δόγματα γνωστικές περιοχές. Στο ιδιότυπα νεοσκοταδιστικό αυτό περιβάλλον αναφύονται αλλεπάλληλα ανορθολογικά συμπλέγματα και ταμπού που υπονομεύουν και ακυρώνουν την ίδια την έννοια της επιστημονικής γνώσεως και δεοντολογίας. Ένα από τα πλέον κοινότυπα στερεότυπα-ταμπού στο χώρο των επιστημών, εμπεδωμένo ως αποτέλεσμα πολυετούς οπτικοακουστικού σφυροκοπήματος, είναι η έννοια της κληρονομικότητος, η οποία έχει διαστρεβλωθεί και κακοποιηθεί με όσο καμία άλλη από τους ινστρούχτορες της μεταπολεμικής ψευδολογίας.
Η Ψυχή των Φυλών
Σε μία εποχή απολύτου ψυχοδιανοητικής συγχύσεως, αποπροσανατολισμού και διαστροφής όπως η σημερινή, μια εποχή κατά την οποία συστηματικώς διαστρεβλώνονται και τεχνηέντως δαιμονοποιούνται θεμελιώδεις διαχρονικές, έννοιες όπως: «έθνος», «φυλή», «καταγωγή», «κληρονομικότης» – έννοιες που αντιστοιχούν σε απτές και διαχρονικές φυσικές πραγματικότητες – μέχρι του σημείου εσχάτως να παρατηρείται το ακραίο φαινόμενο σε πολλές χώρες (κατά σύμπτωσιν, κυρίως Ευρωπαϊκές χώρες…) να ποινικοποιείται ακόμη και η απόπειρα προσεγγίσεως, διατυπώσεως ερμηνειών και αναγωγής ιστορικών και κοινωνικών φαινομένων στις έννοιες αυτές (που εμμέσως καθίστανται τοιουτοτρόπως περίπου απαγορευμένες), αξίζει να μελετήσουμε με προσοχή το παρακάτω διεισδυτικότατο – και πάντοτε θαυμαστά επίκαιρο – κείμενο του σπουδαίου Γάλλου διανοητού και συγγραφέως Γουσταύου Λεμπόν (Gustave Le Bon) με τίτλο «Η Ψυχή των Φυλών».Ο Λεμπόν στο κείμενο αυτό, με την γνωστή μοναδική ενάργεια που τον διέκρινε, παρουσιάζει και αναλύει τις αιώνιες αυτές πραγματικότητες, από την γνώση και την συνειδητοποίηση των οποίων έχει ατυχώς απομακρυνθεί, άρδην, η τρέχουσα μυωπική κατανόηση του παρηκμασμένου συγχρόνου «πολιτισμού», με τις συλλογικές αυταπάτες και τα ψεύδη που συστηματικώς καλλιεργεί και ανακυκλώνει μέσω της αντι-παιδείας και των μ.μ.ε. (μέσων μαζικής εξαπατήσεως), οδηγώντας την λευκή ευρωπαϊκή φυλή και όλα τα ευρωπαϊκά έθνη – μεταξύ των οποίων ασφαλώς και το ελληνικό έθνος – σε έναν προδιαγραφόμενο βιολογικό και ιστορικό όλεθρο![…] [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΞ ΑΥΤΗΣ ΑΝΑΒΡΥΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ, ΥΓΙΟΥΣ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΟΣ – Ἄρθρον τοῦ Γ. Βρασιβανοπούλου ἐκ τῆς μηνιαίας ἐπιθεωρήσεως «Νέα Πολιτική» (1937)
Ἡ ἐκ τῆς φυσικῆς αἰσθητικῆς κινήσεως προερχομένη χαρὰ καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἐξαρτωμένη πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία παρήγαγον τὴν περίφημον Ἑλληνικὴν φαιδρότητα, ἥτις ἐν ἁρμονικῇ συναφείᾳ μετὰ τοῦ ἀριστοκρατικοῦ πνεύματος τῆς Ἑλληνικῆς μεγαλοψυχίας διακρίνει τὸ καθαρὸν Ὀλυμπιακὸν πνεῦμα.
Ὑπ᾿ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἡ ὀλυμπιακὴ εὐγένεια ἀναφέρεται εἰς τὴν ὑψίστην βαθμίδα τῆς ἀνθρωπίνης εὐδαιμονίας καὶ συνενώνει τὰς δύο ἠθικὰς ἀρχὰς τοῦ Καντίου περὶ προσωπικῆς τιμιότητος καὶ «ξυνῆς» (καθ᾿ Ἡρακλείτειον ὁρολογίαν, ἤτοι κοινῆς) εὐδαιμονίας ἐν τῇ προσωπικότητι ἑνὸς ἐλευθέρου, ὡραίου καὶ ἰσχυροῦ ἀνθρώπου.
Ὁ ἐλεύθερος Ἕλλην τῆς μυθολογικῆς εὐδαιμονίας δὲν ἐδίσταζε νὰ συγκρίνῃ καὶ νὰ παραβάλλῃ ἑαυτὸν μὲ τοὺς θεοὺς ὅσον ἀφορᾷ τὴν ζωϊκὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν βιοτικὴν εὐδαιμονίαν. Πρὸς τοῦτο τὸν παρώτρυνε τὸ πνεῦμα τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, οἱ δὲ ἀναδεικνυόμενοι Ἥρωες τῆς ὀλυμπιακῆς ἀριστοκρατίας τοῦ ἐχρησίμευον ὡς πρότυπα παραδείγματα καὶ ὁδηγοί. [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
DELENDA CARTHAGO!
Αναδημοσιεύουμε εν συνεχεία ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον παλαιό κείμενο του Πέτρου Βλαστού με τον πολύ εύγλωττο τίτλο «Delenda Carthago». Θα διαπιστώσετε πόσο εντυπωσιακά διαυγής και διορατική είναι η προσέγγιση του Βλαστού (διατηρούμε την ιδιαίτερη ορθογραφία του συγγραφέως) όπως αυτή διατυπώνεται στις αρχές του 20ου αιώνα, για ζητήματα τα οποία παραμένουν – ιδίως στις χαλεπές ημέρες μας – περισσότερο επίκαιρα παρά ποτέ!»!
Ινδοευρωπαϊκή γλωσσολογία
Μέ τόν όρο «Ινδοευρωπαϊκή Γλωσσολογία» εννοούμε τήν μελέτη μιάς ομάδος γλωσσών, οί οποίες είναι συγγενείς μεταξύ τους καθώς αποτελούν απογόνους τής ίδιας μητρικής γλώσσας, τής ινδοευρωπαϊκής (ΙΕ) ή τής πρωτοινδοευρωπαϊκής (ΠΙΕ). Ο όρος «ινδοευρωπαϊκός» εξηγεί κατά κάποιον τρόπο καί τό περιεχόμενό του, καθώς αναφέρεται σέ γλώσσες πού εκτείνονται σέ μιά γεωγραφική περιοχή από τήν Ινδία μέχρι τήν Ευρώπη.
Η Έλευσις των Ελλήνων
Γύρω στο 1900 π.Χ. είχαν ήδη εγκατασταθή στο ηπειρωτικό τμήμα της Ν. Ελλάδος οι δημιουργοί του πολιτισμού της Μέσης Εποχής του Χαλκού που ονομάζεται γενικώς Μεσοελλαδική.
Ο χρονολογικός προσδιορισμός έγινε διά της μελέτης των κεραμικών και τεκτονικών στοιχείων καθώς και των εθίμων ταφής. Η εξέταση με την μέθοδο του άνθρακος 14 των καταλοίπων των πρώτων χρόνων του μεσοελλαδικού οικισμού της Λέρνας έδειξε ότι η αρχή της Μέσης Εποχής του Χαλκού πρέπει να τοποθετηθή στο 1.948±117 π.Χ. .
Όπως συμβαίνει και με τις προηγούμενες φάσεις, μοναδική πηγή γνώσεως της Μέσης Εποχής του Χαλκού είναι οι αρχαιολογικές ανασκαφές και έρευνες που έγιναν και γίνονται στον ελληνικό χώρο. Αλλά τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθή είναι ακόμη ατελή και άνισα. Έτσι πλήρης εικόνα της Μέσης Εποχής του Χαλκού για την ηπειρωτική Ελλάδα είναι αδύνατη και για μερικές περιοχές της ανύπαρκτη.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Nordic Hellas
During the course of my investigations into Nordic racial history, I have gathered together some rather interesting material on the presence of the Nordic race in the Classical World. Of particular value, are the researches of J. L. Angel, who performed an xtensive survey of all ancient Greek crania. Angel analysed these skulls from a typological perspective, and because of the position he took on the reality of race, he was subsequently much criticised by his contemporaries.
We may note that Angel (1944), calculated that during the Classical period of Greek history (650-150 BC), 27% of the Greek population had been predominantly Nordic in type. He observed that prior to the Classical period, the Nordic element had been larger, and that after it, the element in question had declined. [Angel (1943; 1944; 1945; 1946a, b, c.] Angel (1971), also noted that the immigrant Indo -Europeans, were of Nordic subrace.
Peterson (1974), studied portrait busts of famous ancient Greek personages, and concluded that the aristocracies of Hellas were a product of closely interbreeding, Eupatrid clans. These clans were mostly Nordic in type, being largely descended from the Indo-European invaders. The demos, or common people however, as well as most slaves, were of Mediterranean, Pelasgian descent.
Η θεωρία του Δαρβίνου και η δικτατορία της «πολιτικής ορθότητας».
Με τα σημερινά πολιτικά κριτήρια, τα συμπεράσματα του Δαρβίνου θα ήταν αρκετά για να του προσαφθεί ο χαρακτηρισμός του ρατσιστού αφού θεωρούσε ότι οι ανθρώπινες φυλές είναι απολύτως διακριτές και ο βαθμός διαφοροποιήσεώς των είναι τέτοιος ώστε θα ήτο ορθότερον να θεωρούνται υποείδη: «Ο άνθρωπος έχει ανέλθει στην σύγχρονή του κατάσταση ως αποτέλεσμα των δεδομένων που έως τώρα διευκρινίστηκαν, συνεπικουρούμενων και από άλλα ίσως ανεξερεύνητα ακόμη στοιχεία. Δεδομένου όμως ότι το πέτυχε στο επίπεδο της ανθρωπότητος, έχει διαχωριστεί σε διακριτές φυλές ή όπως θα μπορούσαν ορθότερα να ονομαστούν, υποείδη. Κάποια από αυτά όπως ο Νέγρος και ο Ευρωπαίος είναι τόσο διακριτά ώστε αν δείγματα τους είχαν εκτεθεί σε έναν φυσιοδίφη χωρίς συμπληρωματικές πληροφορίες, αναμφισβήτητα θα είχαν εξεταστεί από εκείνον ως πραγματικά είδη.» [CHARLESDARWIN, TheDescentofMan (1871)]
Νέες ανακαλύψεις για την φυλετική διάσταση της Ινδοευρωπαϊκής Ομοεθνίας.
Νέα πολύτιμα στοιχεία προστίθενται στην επιστημονική έρευνα περί του προσδιορισμού της κοιτίδος αλλά και των περιοχών όπου εγκαταστάθηκαν ινδοευρωπαϊκοί πληθυσμοί, έπειτα από την εξέταση DNA που πραγματοποιήθηκε σε σκελετό ανδρός ηλικίας περίπου 2.000 ετών, ανευρεθέντος στην ανασκαφή ενός μεγάλου αρχαίου νεκροταφείου στην περιοχή DuurligNas στην ανατολική Μογγολία. Ο άνδρας στον οποίο ανήκει ο σκελετός θεωρείται βάσει των συνοδών ευρημάτων πως κατείχε εξέχουσα θέση στην αυτοκρατορία Xiongnu. Στηριζόμενοι οι επιστήμονες στα ευρήματα παλαιοτέρων ανασκαφών, ανακαλύψεων και αρχαίων κινεζικών χειρογράφων εκτιμούν πως η αυτοκρατορία Xiongnu ( 209 π.Χ. – 93 μ.Χ.), η οποία εξαπλωνόταν σε μία μεγάλη περιοχή της Μογγολίας, αποτελούνταν από πολλά νομαδικά φύλα τα οποία παρουσίαζαν σημαντικές εθνικές και γλωσσολογικές διαφορές, δεχόμενα επιρροές από Κινεζικούς αλλά και από Λευκούς πληθυσμούς της εποχής. Βασικός στόχος των επιστημόνων είναι ο προσδιορισμός της φυλετικής και γλωσσικής ταυτότητος του ανδρός, στοιχείο το οποίο θα προσδιορίσει την άρχουσα τάξη της αυτοκρατορίας.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Έρευνα του πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης επιβεβαιώνει ότι ο “ρατσισμός” είναι έμφυτο γενετικά στοιχείο κάθε υγιούς ανθρώπινης οντότητος και όχι απλώς κοινωνική και πολιτική άποψη.
Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Amherst διαπίστωσαν ότι από την βρεφική ηλικία τα μωρά κάθε φυλής κάνουν διακρίσεις σε βάρος ατόμων από διαφορετικές φυλές , πολύ πριν αναπτύξουν την ικανότητα να μιλούν, αλλά ακόμη και δίχως να έχουν ξαναδει στο παρελθόν άτομα που να ανήκουν σε κάποια φυλή διαφορετική από την δική τους. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν οι ερευνητές είναι ότι η διάκριση που κάνουν τα βρέφη ανάμεσα στις διαφορετικές φυλές, δεν θα μπορούσε να οφείλεται σε κάποια προηγούμενη σχετική κοινωνική τους εμπειρία, αφού τέτοια δεν υπάρχει, αλλά ότι αποτελεί αποτέλεσμα της αναπτύξεως του ανθρώπινου εγκεφάλου και μια ικανότητα που ο κάθε ανθρώπινος εγκέφαλος έχει αναπτύξει πλήρως στην ηλικία των 9 μηνών! [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]