Το “¨ΟΧΙ” του Μεταξά στην ιταλική εισβολή του 1940 και τα “ΟΧΙ” που πρέπει να πούμε σήμερα!
Τελευταίως κυκλοφοροῦν συχνὰ μονομερεῖς ἱστορικὲς θεωρήσεις, εἴτε ἐκ κακῆς εἴτε καὶ ἐξ ἀγαθῆς προθέσεως.
Ἕνα ζήτημα ποὺ συνήθως φωτίζεται μονομερῶς ἢ καὶ στρεβλῶς ἀφορᾷ εἰς τὴν στάσιν, τὰ κίνητρα καὶ τὶς προθέσεις τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τῆς Ἑλλάδος ἐν ὄψει καὶ διαρκοῦντος τοῦ Β΄ΠΠ. Κατὰ πόσον εἶχεν ὁ ἴδιος πράγματι τὴν δυνατότητα χαράξεώς της ὑπὸ τὴν βαρειὰ σκιὰ τοῦ ἀπολύτως ἀγγλοδούλου παλατιοῦ καὶ τῶν συναφῶν του κέντρων;
Ἂν ἀπεδείχθη ἀνίκανος νὰ ἀναγνωρίσῃ πλήρως τὸν κοσμοϊστορικὸ χαρακτῆρα καὶ σημασίαν τῆς διαφαινομένης συγκρούσεως καὶ στὴν συλλογιστικήν του ἐκυριάρχησε τελικῶς κάποια στενὴ θεώρησις τῶν τοπικῶν συντεταγμένων τοῦ ζητήματος, ἑνὸς ζητήματος ὅμως μὲ καθοριστικῶς καθολικὰ χαρακτηριστικά, ὅπως μάλιστα ἡ μεταπολεμικὴ περίοδος καὶ δὴ ἡ ἀπερίγραπτη ἔκπτωσις καὶ κατάπτωσις ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας τραγικῶς καὶ μοιραίως καταδεικνύει, δύνανται ἐν τούτοις νὰ τοῦ προσαφθοῦν χαρακτηριστικὰ συγγενῆ πρὸς μειοδοσίαν ἢ καὶ προδοτικὴν ὑποτέλειαν – ἢ μήπως ἁπλῶς ἐπρόκειτο περὶ ἀτελοῦς σταθμίσεως καὶ ἐκτιμήσεως δεδομένων ὡς ἐκ τῆς ἀνεπαρκείας του νὰ δῇ τὴν διαφαινομένην σύγκρουσιν εἰς τὸ ὑψηλόν της ἀληθὲς ἐπίπεδον ἀναφορᾶς, ἐπίπεδον ποὺ κατὰ πολὺ ὑπερέβαινε ἐκεῖνο τῶν παλαιῶν τοπικῶν διακρατικῶν διενέξεων;
Τὸ ζήτημα εἶναι πολυσχιδὲς καὶ περίπλοκον μὲ πολλὰ καὶ ἐν πολλοῖς ἀντιφατικὰ δεδομένα. Ἔχοντας κατὰ τὸ παρελθὸν σαφῶς λάβει θέσιν ἐπικριτικὴν ἔναντι τῆς τελικῆς του στάσεως, τοὐλάχιστον μέχρι τῆς ἐνάρξεως τῆς ἑλληνοϊταλικῆς συρράξεως, ἡ ὁποία βασικὴ θέσις μας καὶ βεβαίως ἰσχύει, ὅμως παρατηροῦντες ἀφ᾿ ἑτέρου μίαν ὑπεραπλουστευτικὴν μονομέρειαν ἐπὶ ἑνὸς τόσον περιπλόκου καὶ πολυσχιδοῦς ἱστορικοῦ θέματος, ζητήσαμε ἀπὸ φίλο ἱστορικὸ νὰ παραθέσῃ κάποια ἱστορικὰ στοιχεῖα πού, παρ᾿ ὅτι βεβαίως δὲν εἶναι πλήρη, τείνουν ὅμως νὰ ἀποκαταστήσουν μίαν πιστωτέραν εἰκόνα τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας ὡς πρὸς τὸ σπουδαῖον αὐτὸ ζήτημα.
Η επικείμενη “ένταξη” χιλιάδων “προσφυγόπουλων” στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδος σε 304 (!!!) Γυμνάσια και Λύκεια, και σε άγνωστο πόσα Δημοτικά, θα έπρεπε να είχε προκαλέσει πανελλήνιο σοκ και να ξεσηκώσει οργισμένες αντιδράσεις. Αντ’ αυτού, η είδηση πέρασε ουσιαστικά απαρατήρητη καθώς αντιμετωπίστηκε με αδιαφορία από την πλειονότητα της μάζας, η οποία διαχρονικώς διαθέτει την ιδιότητα να συνηθίζει και να προσαρμόζεται σε οποιαδήποτε κατάσταση τεθεί από το σύστημα που την ελέγχει, αρκεί να της παρέχονται τα βασικά υλικά αγαθά που η εκάστοτε εποχή επιβάλλει ως απαραίτητα (όπως π.χ. τώρα είναι το…διαδίκτυο). Σχεδόν όλα τα σχολεία που θα “υποδεχθούν τα προσφυγόπουλα” είτε βρίσκονται πλησίον “δομών φιλοξενίας”, κάτι που πλέον συναντάται παντού στην επικράτεια, από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου εώς και σε απομακρυσμένες ορεινές περιοχές των Γρεβενών, είτε βρίσκονται σε περιοχές, κυρίως του κέντρου των Αθηνών αλλά και της Θεσσαλονίκης, που έχουν ήδη αλωθεί από το αφροασιατικό στοιχείο, είτε σε λαϊκές συνοικίες διαφόρων πόλεων όπου, με την μεσολάβηση των αναρίθμητων οργανώσεων του ΟΗΕ και των ακόμη περισσοτέρων ΜΚΟ, έχουν εγκατασταθεί οικογένειες εποίκων σε διαμερίσματα και ξενοδοχεία.
Ζούμε πρωτοφανείς και ανεπανάληπτες στιγμές στην ιστορία της ανθρωπότητος καθώς μπροστά στα μάτια μας εξελίσσεται η μεγίστη απάτη της “προσφυγικής κρίσης” που, καθώς φαίνεται, με την ολοκλήρωσή της θα σημάνει το οριστικό τέλος της Ελλάδος και της Ευρώπης εν συνόλω, ως κοιτίδος πολιτισμού και οδηγού της εξελίξεως της ανθρωπότητος. Μόνο άτομα ιδιαιτέρως χαμηλής νοημοσύνης ή με σοβαρά ψυχονοητικά προβλήματα – που δυστυχώς όμως είναι πολλά – αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η “προσφυγική κρίση” αποτελεί μια τεράστια απάτη καθώς η βρώμα και η δυσωδία του ψεύδους αναδύεται από παντού! Από την διαστρεβλωμένη χρήση των λέξεων “πρόσφυγας” και “μετανάστης” από τους “πολέμους” που δήθεν μαίνονται στην Ασία και την Αφρική και τάχα εξαναγκάζουν τους λαούς σε μετανάστευση, από τις αντεστραμμένες “ευρωπαϊκές αξίες” που επικαλούνται οι εχθροί της Ευρώπης και καμία σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές ευρωπαϊκές αξίες, από τα ψεύτικα δάκρυα των διαφόρων αστέρων του κινηματογράφου, της μουσικής ακόμα και της θρησκείας (όπως ο ανεκδιήγητος εμετικός Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, πιο γνωστός ως Πάπας Φραγκίσκος), από τις πανταχού παρούσες αμαρτωλές μισανθρωπικές Μ.Κ.Ο., από τους γλοιώδεις προδότες Ευρωπαίους πολιτικούς και δημοσιογράφους, από το χυδαία εξευτελισμένο λιμενικό σώμα που “διασώζει πρόσφυγες και μετανάστες” από τα ελάχιστα χιλιόμετρα “τρομακτικής” θάλασσας που χωρίζει τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου από την Τουρκία, από την διατυμπανιζομένη αλλά παντελώς αδύνατη “ένταξη” των “προσφύγων/μεταναστών” στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, από τους δήθεν “δουλεμπόρους” που αντί να μεταφέρουν ανθρώπους σε μια ζωή δουλείας, τους μεταφέρουν σε μια ζωή …επιδομάτων, παρασιτισμού και τεμπελιάς, από τις επιμελώς μαγειρεμένες στατιστικές σχετικά με την διαρκώς αυξανόμενη εγκληματικότητα στην Ευρώπη, από τους εξτρεμιστές ισλαμιστές που καθημερινώς αιματοκυλίζουν τις πατρίδες μας και όλοι τους τυγχάνει να είναι “ψυχικά πάσχοντες”, από τα επιμελώς τοποθετημένα, μόνο για τις κάμερες, γυναικόπαιδα τα οποία ακολουθούνται από ορδές αφροασιατών ανδρών. 
Το παγκόσμιο σύστημα χειραγωγήσεως φροντίζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα να ανανεώνει τα εργαλεία και την θεματολογία του αποπροσανατολισμού των μαζών, και ειδικώς της νεολαίας, ώστε να τις διατηρεί σε μια μόνιμη κατάσταση νάρκωσης, παθητικότητος και συγχύσεως, χωρίς βεβαίως οι ίδιες να το συνειδητοποιούν. Έτσι, δίπλα στα εργαλεία αποπροσανατολισμού που χρησιμοποιούνται σταθερά και με σίγουρα αποτελέσματα εδώ και αρκετές δεκαετίες, όπως είναι η βιομηχανία του ποδοσφαίρου και των λοιπών εμπορευματοποιημένων αθλημάτων, οι βιομηχανίες της μόδας, του κινηματογράφου, και της μουσικής, η βιομηχανία των ναρκωτικών, εφευρίσκονται διαρκώς νέοι τρόποι αποπροσανατολισμού, όπως τα ιδιαιτέρως επιτυχημένα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως που έχουν καταφέρει να προσφέρουν την δυνατότητα κατασκευής μιας ψευδούς εικονικής ζωής χαμόγελων, ξεγνοιασιάς, ευδαιμονίας κι επιτυχίας σε κάθε παθητική αποχαυνωμένη μετριότητα που σέρνει την απρόσωπη κακομοιριασμένη της ύπαρξη δια μέσου μιας βαρετής και ανούσιας ζωής. 
Η μαζική εισβολή αλλοφύλων στην χώρα λαμβάνει νέα εκρηκτική τροπή χωρίς παρ’ όλα αυτά να πυροδοτεί την παραμικρή κοινωνική αντίδραση! Η αμεριμνησία, η επανάπαυση, η απόλυτη αφασία των Ελλαδιτών-νεοραγιάδων μπροστά στον εν εξελίξει ραγδαίο εποικισμό της Ελλάδος από μουσουλμανικούς πληθυσμούς εξ Ασίας και Αφρικής είναι απελπιστική. Μετά τις εκλογές η κατάσταση δείχνει μάλιστα να επιδεινώνεται καθώς, κατά έναν περίεργο τρόπο, η ελλαδική κοινωνία μοιάζει εφησυχασμένη μετά την απομάκρυνση του ανοιχτά και διακηρυγμένα μεταναστολάγνου ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία, ενώ όμως ως προς το ζήτημα της φυλάξεως των (ανυπάρκτων επί της ουσίας) συνόρων με την νέα κυβέρνηση ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ! Μπορούμε ήδη να μιλάμε για τον “γαλάζιο ΣΥΡΙΖΑ”… Και δεν φτάνει αυτό. Η ελλαδικό κράτος, διά της αρμοδίας υπηρεσίας φρουρήσεως (υποτίθεται) των θαλασσίων συνόρων, ήτοι του Λιμενικού Σώματος, συνεχίζει να ακολουθεί την προκλητική τακτική της δημοσιοποιήσεως καθημερινών δελτίων τύπου διά των οποίων ενημερώνει την κοινή γνώμη για τις αλλεπάλληλες «διασώσεις» δεκάδων και εκατοντάδων «προσφύγων-μεταναστών» όπως επιμένει να περιγράφει την εκ μέρους των πλωτών μέσων του Λιμενικού Σώματος, ασφαλή μεταφορά – δίκην παροχής υπηρεσίας ΤΑΧΙ – των λαθροεποίκων, στην ελληνική επικράτεια!!! 
Σε μία εποχή κοινωνικής παρακμής και καθολικής σήψεως όπως αυτή που διανύουμε, εποχή στην οποία κυριαρχούν το ψεύδος και η κιβδηλότης, έξεις ποταπές, εξαχρείωσις των ηθών, κούφια έπαρσις, αναισχυντία στους τρόπους, ανούσια φλυαρία και δολιότης κάθε είδους, μοναδικό ανάχωμα αποτελούν τα λιγοστά παραδείγματα ανθρώπων, αμέμπτου ήθους, που με την στάση του βίου τους, με τον λόγο και τον τρόπο τους, ακτινοβολούν ανδρεία, ακεραιότητα, εντιμότητα, ειλικρίνεια, σταθερότητα και δωρική λιτότητα συνδυαζόμενη με οξυδέρκεια και πνευματικό βάθος.
ις ποδάρες διαφόρων αφρικανών μεταναστών, τους οποίους καλεί στην έδρα του στο Βατικανό, μη χάνοντας ευκαιρία για εμετική ορθοπολιτική πρ
