Ο Κόκκινος Θάνατος


13 Οκτωβρίου σήμερα, επέτειος θανάτου μίας μεγάλης μορφής του νεωτέρου Ελληνισμού, του Παύλου Μελά, πρωτεργάτου και συμβόλου του Μακεδονικού Αγώνος και ταυτοχρόνως ημέρα καθιερωμένη για να τιμάται επισήμως απ’ όλους τους Έλληνες ο Μακεδονικός Αγών. Ένας αγών νωπά προδομένος, με τον πιο αισχρό τρόπο, από τους ανθέλληνες αριστερούς της απελθούσας κυβερνήσεως, προδομένος όμως επίσης και από τους ψευτοπατριώτες της νυν αστοδεξιάς κυβερνήσεως (του «γαλάζιου ΣΥΡΙΖΑ») που, αφού υφάρπαξε πονηρά τις ψήφους αφελών πατριωτών μεταχειριζόμενη απατηλή συνθηματολογία περί δήθεν ασκήσεως πολιτικής που θα μείωνε τάχα τις αρνητικές επιπτώσεις της «επιζήμιας συμφωνίας» (όπως επιμένει να αποκαλεί την ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ συμφωνία των Πρεσπών), τώρα περί άλλων τυρβάζει… Καμία απολύτως αντίδραση στην προδοσία των Πρεσπών δεν εξεδηλώθη, ούτε καν επισήμανση της πλήρους καταστρατηγήσεως των όρων της επονειδίστου αυτής συμφωνίας από τους ίδιους τους Σκοπιανούς, λόγος που επιτάσσει την άμεση καταγγελία και την κατάπτωσή της!
Όσον αφορά την φετινή μας επετειακή αναφορά, πρωτοτυπώντας κάπως, θα αναφερθούμε σε μία μεταγενέστερη φάση της εξελίξεως του Μακεδονικού ζητήματος, σε μία επίσης πολύ δύσκολη περίοδο για τον μακεδονικό Ελληνισμό, την περίοδο της γερμανικής κατοχής, οπότε, οι Βούλγαροι επιβουλείς της Μακεδονίας προσπάθησαν να αξιοποιήσουν την συμμαχία τους με το Γ΄ Ράιχ προκειμένου να αποσπάσουν εδαφικά οφέλη και τελικώς να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της Μακεδονίας.
Στην κατοχή μας περιήλθε προσφάτως ένα σπανιότατο και πολύ ενδιαφέρον ιστορικό ντοκουμέντο εκείνης της εποχής, του οποίου θα επιδιώξουμε προσεχώς την έκδοση. Πρόκειται για ένα υπόμνημα το οποίο συνέταξαν στις 28.12.1943 και υπέβαλαν στον Χέρμαν Νώυμπαχερ, Ειδικό Πληρεξούσιο του Ράιχ στην Ελλάδα, οι «Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές Μακεδονίας-Θράκης», μία από τις Εθνικοσοσιαλιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνταν την εποχή εκείνη στην Ελλάδα. Το υπόμνημα αποτελούταν από επτά κεφάλαια και περιελάμβανε επίσης ένα παράρτημα με στοιχεία για την εθνολογική σύσταση του πληθυσμού των υπό βουλγαρική διοίκηση περιοχών της ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης.[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]



Τα «Κέντρα Υποδοχής Μεταναστών» ασφυκτιούν. Ενδεικτικώς, μόνο στην διαβόητη Μόρια της Λέσβου, οι εκεί εγκατεστημένοι λαθροέποικοι υπερβαίνουν ξανά τις 10.000, παρά τις κατά διαστήματα μετακινήσεις μέρους αυτών σε σπίτια, ξενοδοχεία και ξενώνες (ενοικιαζόμενα από τις ΜΚΟ) τόσο στα νησιά όσο και στην ενδοχώρα – στα μουλωχτά. Για να γίνει αντιληπτός ο ρυθμός της λαθροεισβολής αρκεί να αναφέρουμε ότι σε διάστημα μόλις δύο ημερών και μόνο στο νησί της Λέσβου, κατεγράφησαν άνω των 500 νέων αφίξεων! (https://www.protothema.gr/greece/article/920273/ekriktiki-i-katastasi-sti-lesvo-500-nees-afixeis-metanaston-sto-nisi/). Η έλευση των νέων λαθροεισβολέων είχε αυτήν την φορά χαρακτήρα κανονικής αποβάσεως χωρίς να υπάρξει η παραμικρή προσπάθεια ανασχέσεως της αποβάσεως π.χ. από το Πολεμικό Ναυτικό. Διερωτάται κανείς, εάν επρόκειτο για απόβαση Τούρκων πεζοναυτών, άραγε και τότε δεν θα υπήρχε καμία αντίδραση; Αλλά τελικώς ποια είναι η διαφορά;! Συγκεκριμένως, σε χρονικό διάστημα μόλις 30 λεπτών, 547 λαθροεισβολείς οι οποίοι επέβαιναν σε περισσότερες από δέκα λέμβους ξεκίνησαν από την μικρασιατική τουρκική ακτή του Μπεχράμ Καλέ για να φθάσουν εντελώς ανενόχλητοι στη περιοχή Συκαμιά της Λέσβου!!!

Ένας τέτοιος ξεχωριστός Ανήρ ήτο ο Κωνσταντίνος Μπαϊκούσης, ιδρυτικό μέλος της κοινότητός μας, που πρόωρα έφυγε από την ζωή μία τέτοια μέρα του Αυγούστου. Έκτοτε, κάθε που το θέρος βαίνει στο τέλος του, στην εν γένει μελαγχολία της εποχής έρχεται να προστεθεί η θλίψη που συνοδεύει την θύμηση της απώλειας ενός τόσο ξεχωριστού συναγωνιστού, τον οποίο είναι αδύνατον να λησμονήσουμε. Κι αν δεν βρίσκεται κοντά μας μένει διαρκώς ζωντανό το πρότυπο του ήθους και του χαρακτήρος του!
Κάθε τέτοια μέρα οι παλαιοί συντροφοί του τραγουδούμε με συγκίνηση τους στίχους που τότε είχαν γραφεί στην μνήμη του, πάνω στην μελωδία του παλαιού Ε/Σ εμβατηρίου “Ich hatt’ einen Kameraden (Είχα έναν σύντροφο)”, https://www.youtube.com/watch?v=-h_OLOF1gxg) :
Ὠδὴ μνήμης
Στοῦ Λεωνίδα ἐστάθην κι ἔνοιωσα τὴν Τιμή
σὲ φίλου ἐμπρὸς τὸ μνῆμα, ὡσὰν σ᾿ αἰώνιο Βῆμα
καὶ συναγωνιστῆ,
ποὺ ἐχάθη πιά· εἶχε σθένος καὶ βλέμμα καθαρό,
σπινθηροβόλο πνεῦμα – ποὺ ἐμάχετο τὸ ψέμμα,
τὸ φαῦλο, τὸ σαθρό.
Τὸ φρόνημα ἀτσαλένιο κι ὁ νοῦς του διαυγής,
καὶ μιὰ καρδιὰ καθάρια, ἀμάθητη στὰ πλάγια
– στ᾿ ἀλήθεια εὐγενής.
Ὁ λόγος του σπουδαῖος, στεντόρεια ἡ φωνή
τὸ σῶμα γυμνασμένο, ἀθλητικὰ πλασμένο,
ἡ φύσις του λιτή.
Ἀπρόσμενη μιὰ μοῖρα τὸν πῆρε μακριά ·
κενὸ μεγάλο μένει, μὰ ἡ μνήμη του ἀναμμένη
αἰώνια πυρά.
Ποτὲ δὲν σὲ ξεχνοῦμε οἱ σύντροφοί σου ἐμεῖς!
Στὸ πλάι μας σὲ νογοῦμε, πιστὰ ὡς προχωροῦμε
στὸν Δρόμο τῆς Τιμῆς.

σειρᾶς συνεντεύξεων τοῦ Ἐτζμέλ Μπαρουτσού, Ἁρμοδίου Κυπριακῶν Ὑποθέσεων παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας τὸ 1974, δημοσιευθείσης εἰς τὴν ἐφημερίδα «ΜΙΛΙΕΤ» τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐν εἴδει ἱστορικῶν ἀναμνήσεων ὑπὸ τίτλον «ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ»: 


οπαγάνδα υπέρ των αλλοφύλων εποίκων των ευρωπαϊκών πατρίδων. Καθ’ όμοιον τρόπο, κατά το μάλλον ή ήττον, πράττουν και πολλοί σημαίνοντες εκπρόσωποι του ημετέρου “ορθοδόξου” ιερατείου – για να μην μιλήσουμε για τους πρώτους διδάξαντες, τους απολύτους κήρυκες του πολυπολιτισμικού/πολυφυλετικού αντι-λευκού κηρύγματος, προτεστάντες (…). Απέναντι σ΄αυτούς τους σαπιοκήρυκες βρέθηκε, κατά τρόπο εκπληκτικό ο Θιβετιανός Βουδιστής ηγέτης, ο Δαλάι Λάμα, ο οποίος βρήκε το θάρρος να μιλήσει ανοιχτά, δημοσίως, δίχως να μασήσει τα λόγια του, αναφορικώς με την μεταναστευτική λαίλαπα και να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την θνήσκουσα Ευρώπη! Και δεν είναι η πρώτη φορά που λαμβάνει παρόμοια τολμηρή δημόσια τοποθέτηση (βλέπε παλαιότερό μας σχετικό δημοσίευμα: https://www.armahellas.com/?p=17944).

Ὅτι ὁ Ἀντετοκοῦμπο εἶναι πάνυ πεπροικισμένος περὶ τὴν καλαθόσφαιραν ὁμολογεῖται γενικῶς καὶ ἐκ τῆς πορείας του καθίσταται πρόδηλον (ἀλλὰ καὶ ὅλως ἀδιάφορον) ἀκόμη καὶ εἰς τὸν – ἀμύητον αὐτῆς – γράφοντα τὰς σειρὰς ταύτας.
Ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν εἶναι Ἕλλην ὅμως ἔτι μᾶλλον πρόδηλον εἰς τοὺς ὀλίγους πλέον νουνεχεῖς καὶ συναισθηματικῶς ὑγιεῖς. [βλ. καὶ https://www.ethnos.gr/athlitismos/25313_giannis-antetokoynmpo-gennithika-stin-ellada-megalosa-se-nigiriano-spiti]

Πρὸς τὸν σκοπὸ τοῦτο οἱ εἰσαγγελικοὶ λειτουργοὶ ὀφείλουν, τὸ πρῶτο εἰκοσαήμερο τοῦ Δεκεμβρίου (γιὰ τὸ ἑξάμηνο Ἰουνίου-Νοεμβρίου) καὶ Ἰουνίου (γιὰ τὸ ἑξάμηνο Δεκεμβρίου-Μαΐου) κάθε ἔτους, νὰ ἀποστέλλουν στὸν Ἄρειο Πάγο, σὲ ἠλεκτρονικὴ μορφὴ ἀλλὰ καὶ ἐγγράφως, ἀναλυτικοὺς πίνακες μὲ τὶς δικογραφίες ποὺ ἐσχηματίσθησαν κατὰ τὰ ἀνωτέρω ἑξάμηνα διαστήματα, στὶς ὁποῖες ἐνυπάρχει ὁ χαρακτὴρ τοῦ «ῥατσιστικοῦ ἐγκλήματος».
Ἡ ἐγκύκλιος ἐξηγεῖ ὅτι «ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ προστασία τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ θεμελιώδη ὑποχρέωσι τῆς πολιτείας», καὶ τὰ ὁποῖα, πέραν τῆς συνταγματικῆς τους κατοχυρώσεως, «ἀποτελοῦν κατάκτησι τοῦ πολιτισμοῦ καὶ στοιχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος». Ἡ προστασία αὐτὴ δὲν ἀφορᾷ μόνο στοὺς Ἕλληνες (πολῖτες) ἀλλὰ σὲ οἱονδήποτε εὑρισκόμενο ἐντὸς τῆς ἑλληνικῆς ἐπικρατείας.

Η Άλωσις της Πόλεως των Κωνσταντίνων από τα βαρβαρικά στίφη των Οθωμανών Τούρκων την 29η Μαΐου του 1453, η δραματική πτώση της Βασιλεύουσας των πόλεων της μεσαιωνικής Ευρώπης, της πιο σημαντικής, από γεωστρατηγικής απόψεως, πόλεως του κόσμου όχι μόνο στα μεσαιωνικά χρόνια αλλά και στα νεώτερα, υπήρξε ένα συγκλονιστικό γεγονός που επηρέασε καθοριστικά το ιστορικό γίγνεσθαι και στιγμάτισε βαθιά την ιστορική συνείδηση και την συλλογική μνήμη πολλών λαών, ιδίως βέβαια των Ελλήνων που αισθάνθηκαν ότι ήσαν οι κύριοι – αν όχι οι αποκλειστικοί – κληρονόμοι της υπερχιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας, της πιο μακρόβιας αυτοκρατορίας που γνώρισε η ιστορία!
Η επέτειος της Αλώσεως μας προσφέρει αφορμή μίας συντόμου αναφοράς στον χαρακτήρα του μεσαιωνικού ελληνισμού και της επονομαζομένης βυζαντινής αυτοκρατορίας, της οποίας την κατάρρευση επισφράγισε η Άλωσις του 1453. Προσφέρει ωστόσο αφορμή για αναφορά όχι μόνο στον ιστορικό αντίκτυπο της Αλώσεως αλλά και στις σύγχρονες αναλογίες που, βυθισμένοι στην μακάβρια αμεριμνησία τους, αδυνατούν να συλλάβουν οι νεοέλληνες.
Ένα κρίσιμο ερώτημα που παλαιόθεν προκαλούσε διχογνωμίες μεταξύ ατόμων με ζωηρά εθνικά αισθήματα – οι οποίες δεν φαίνεται να έχουν κοπάσει (ένεκα της ιδεολογικής συγχύσεως και της ιστορικής αγνοίας) – είναι το εξής: μπορεί άραγε βασίμως να θεωρήσει κανείς ότι το βυζαντινό κράτος ήταν μία μεσαιωνική ελληνική αυτοκρατορία ή μήπως επρόκειτο για ένα κράτος άσχετο ή και εχθρικό προς τον Ελληνισμό; [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Ἀπὸ διμήνου σχεδὸν ξεκινήσαμε ὡς γνωστὸν τὴν δημοσίευσιν νέας σειρᾶς ὑπὸ τίτλον “Ἐθνολογικὲς Μελέτες“, κύριος συντελεστὴς τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολυγραφώτατος ἐθνικιστὴς διανοούμενος καὶ παλαιὸς ἀγωνιστὴς Δημήτριος Ε. Εὐαγγελίδης (ΔΕΕ).
………………………