Συμπληρώθηκε ένας χρόνος αφ’ ότου (και) η Ελλάδα εισήλθε στην νέα πραγματικότητα ενός επικίνδυνα παρατεινομένου γενικευμένου παραλογισμού, με την επιβολή πρωτοφανών μέτρων περιορισμού της ελευθερίας (που θα ζήλευαν στυγνές δικτατορίες – αν όχι και η ζωηρή φαντασία συγγραφέων δυστοπικών μυθιστορημάτων…). …
…
Όμως, τελείως ανομοίως προς τις ευφάνταστες παραμυθολογίες, δικαίως αφ῾ ετέρου αμφισβητείται η σκοπιμότητα των ακραίων υγειονομικών μέτρων ΟΛΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ και απροκαλύπτου ΕΞΑΝΔΡΑΠΟΔΙΣΜΟΥ, που συντονισμένα επεβλήθησαν από τις κυβερνήσεις, μέτρων που σαφώς διαφαίνονται ως όχι μόνο προσχηματικά ως προς την επικαλουμένην αναχαίτιση της εξαπλώσεως της επιδημίας, αλλά κατά βάσιν ως μία χρυσή ευκαιρία/πρόφαση, την οποίαν εκμεταλλεύθηκε το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας και οι κατά τόπους ασπόνδυλοι εντολοδόχοι του προς την κατεύθυνση της επιβολής ασφυκτικού ελέγχου στην ζωή των πολιτών και της παγιώσεως εφιαλτικών μεθόδων παρακολουθήσεως, καθυποτάξεως και αστυνομεύσεως – και στις οποίες μεθόδους υπό το κράτος της καλλιεργουμένης φοβίας/τρομοκρατήσεως και της “προστασίας της δημοσίας υγείας” δυστυχώς τείνουν οι κοινωνίες να εθισθούν!
Περαιτέρω εμβαθύνεται κρισίμως η παγκόσμια εξάρτηση από και υποδούλωση εις τα σκοτεινά χρηματιστηριακά κέντρα του Συστήματος και η ασύλληπτη κρίση χρέους, όπως επανειλημμένως επεσημάνθη και από τις εκπομπές “Βορεινὰ Σαλπίσματα”…
“Αυτό είναι που κάνει την αυτοκτονία πιο εύκολη: το γεγονός ότι ο φυσικός πόνος που σχετίζεται με αυτήν χάνει την σημασία του στα μάτια κάποιου, ο οποίος πλήττεται από σφοδρό πνευματικό πόνο.”
Ενώ ο τουρκικός στόλος αλωνίζει στο Αιγαίο, διεξάγοντας μεγάλης κλίμακος στρατιωτικές αεροναυτικές ασκήσεις καθώς και παράνομες έρευνες με ωκεανογραφικά σκάφη που σαρώνουν τον υποθαλάσσιο χώρο σε περιοχές του κεντρικού Αιγαίου, ακόμα και λίγο έξω από την Χαλκιδική, χωρίς καμία αντίδραση από την Ελλάδα (!),
…ενώ ο εποικισμός της χώρας από τις μουσουλμανικές ορδές ασιατών και αφρικανών κλιμακώνεται σταθερά, με την συνεχή συστηματική διάχυση και διασπορά των εποικιστικών μαζών σε ολόκληρη την επικράτεια – των ευάλωτων μεθοριακών περιοχών μη εξαιρουμένων (!),
…ενώ η παράνοια των «υγειονομικών μέτρων» δείχνει να μην έχει τέλος, με την οικονομική ζωή να έχει πλήρως παραλύσει και τον ψυχισμό των πολιτών να έχει κυριολεκτικώς σμπαραλιαστεί, εθισμένοι καθώς έχουν καταστεί οι πολίτες σε συνθήκες μίας παρατεταμένης ιδιότυπης δικτατορίας που απλώς επιτρέπει πολύ βολικά να υλοποιούνται ανεμπόδιστα (λόγω εγκλεισμού και απαγορεύσεων) όλα τα αντεθνικά μέτρα που, υπό άλλες συνθήκες, αν δηλαδή γίνονταν πλήρως αντιληπτά, θα προκαλούσαν οργισμένες αντιδράσεις,
…ενώ συμβαίνουν όλα αυτά,
βρώμα και δυσωδία έχει καλύψει όλη την χώρα – μπόχα ανυπόφορη, προερχομένη μάλιστα από τα ανώτατα στρώματα της κοινωνίας! Χιονοστιβάδα οι αλλεπάλληλες αποκαλύψεις, που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία, διαγράφοντας ένα σκηνικό εξαπλώσεως της επιθετικής ανωμαλίας, του κιναιδισμού, της παιδεραστίας και των κάθε λογής σεξουαλικών διαστροφών, ήτοι, μίας γενικευμένης αχαλίνωτης πλέον παθογενείας, η οποία διαπερνά, οριζοντίως και καθέτως, την σάπια νεοελληνική κοινωνία, έχοντας όμως ως προφανή κύρια πηγή της την υποτιθεμένη κοινωνική, οικονομική, πολιτική και «πολιτιστική» «ελίτ» της χώρας! [ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Η επιδίωξη των γεωπολιτικών στόχων της Τουρκίας ιστορικά δεν έχει ευθυγραμμιστεί ποτέ με την διατήρηση εταιρικής σχέσης με τις ΗΠΑ. Οι προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας συχνά έχουν συγκρουσθεί με την εξυπηρέτηση των στρατηγικών στόχων της Ουάσιγκτον, αυτές οι συγκρούσεις αποτυπώθηκαν στο παρελθόν πολλάκις στα πραξικοπήματα του τουρκικού στρατού, αλλά και στις διαιρέσεις εντός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων μεταξύ φιλο-αμερικανών εθνικιστών και αυτοαποκαλούμενων αντι-ιμπεριαλιστών αριστερών εθνικιστών (γνωστών ως uluşalcılar στα τουρκικά).
Αυτή η διαίρεση εμφανίστηκε για πρώτη φορά την δεκαετία του 1960, όταν ένα ισχυρό ρεύμα στον στρατό υποστήριξε μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι η εμμονή της Τουρκίας στο δυτικό καπιταλιστικό στρατόπεδο εμπόδιζε την οικονομική της ανάπτυξη. Αυτό το ρεύμα εντός του στρατού ήρθε πολύ κοντά στην εξουσία με το πραξικόπημα του 1971, αλλά την τελευταία στιγμή οι «uluşalcılar» υπερκεράστηκαν από τους φιλο-αμερικανούς.
“Έβαλε τον εαυτό του κάτω εξήντα χρόνια μοναξιάς, τον έστιψε κι έβγαλε την καλλίτερη σταγόνα που έχουμε. Κι άν ακόμη αρνηθείς όλο του το έργο, μένει ο ίδιος ο άνθρωπος.”
Λίγες ημέρες άφ’ ότου “άφησε” την τελευταία του πνοή ο Μέγας Ρ. Βάγκνερ, γεννάται στην Κρήτη (18 Φεβρουαρίου 1883), μιά άλλη τεραστία μορφή του Πνεύματος, όχι της Μουσικής, αλλά του Λόγου αυτήν την φορά! Η Κοσμική Συγχρονότης μετουσιώνει δηλαδή την κυκλική κίνηση Χρόνου και Ιστορίας (σημειωτέον ότι την 18ή Φεβρουαρίου 2004 αποθνήσκει και η πολυαγαπημένη σύντροφός του Ελένη)!!!
Εύστροφος, οξύς, δωρικός, ακλονήτος στην Βιοθεωρία του, “φώτισε” με την Ολυμπία ποιότητά του (εμπνευσμένη από τον Θείο Όμηρο και Δάντη) τον νέο Ελληνισμό!
Ο άοκνος εργάτης/ποιητής θα δημιουργήση κάθ’ όλην την πορεία της ζωής του μνημειώδη επινοήματα, στις κορφές των οποίων ίστανται η “Οδύσεια”, η “Ασκητική”, ο “Καπετάν-Μιχάλης”, και βεβαίως η εκπληκτική μετάφραση/απόδοση των Ομηρικών Επών!
Χάριν αφιερώματος και πρός τιμήν του φιλοσόφου, μεταφραστού, απαραμίλλου γλωσσοπλάστου, αλλά υπεράνω όλων, της Φωνής της Συνειδήσεως της Φυλής, παραθέτουμε απόσπασμα από την “Ασκητική”.
Η ΡΑΤΣΑ
Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ· πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.
Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με την σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν την βουλή σου και την πράξη.
Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από ‘σένα. Ζούν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου. [….]