Τοῦ Povl H. Riis-Knudsen (Μετάφρασις ἐκ τοῦ Δανικοῦ πρωτοτύπου)
Οἱ ΗΠΑ ἑώρτασαν τὴν 250ὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεώς τους στὶς 4 Ἰουλίου 2026. Ἡ ἐπέτειος αὐτὴ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ ᾿μένα. Συμπληρώνονται ἀκριβῶς 50 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἐπισκέφθηκα γιὰ πρώτη φορὰ τὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ μιλήσω στὸ συνέδριο τοῦ Ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ Κόμματος τοῦ Λαοῦ τῶν Λευκῶν (The National Socialist White People᾿s Party), μὲ ἀφορμὴν τὴν διακοσιοστὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεως τῶν ΗΠΑ. Ἔτσι ἄρχισε ἡ ἀμερικανικὴ περίοδος τῆς ζωῆς μου, ποὺ διήρκεσε σαράντα χρόνια πλήρη γεγονότων. Γνώρισα πολλοὺς ἐνδιαφέροντες ἀνθρώπους καὶ ταξίδεψα σὲ ὅλες τὶς πολιτεῖες, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Χαβάη. Θὰ ἔχω διανύσει τουλάχιστον διακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα στὴν χώρα. Ἀγάπησα πολὺ τὴν Ἀμερική — ὄχι ὅμως τὸ ἀμερικανικὸ κράτος.
Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς ἀποτελοῦν κρατικὸ σχηματισμό, ὄχι ὅμως ἔθνος – καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμερικανικὸς λαός. Οἱ πρῶτοι ἄποικοι ἦσαν Ἰσπανοί· ἀκολούθησαν οἱ Βρετανοί, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὸ Jamestown (VA.) τῆς Βιρτζίνιας τὸ 1607, μὲ πρωτίστως ἐμπορικοὺς σκοπούς. Τὸ 1620 ἀκολούθησε μία ὁμάδα θρησκευτικῶς διαφωνούντων, ποὺ ἐγκατεστάθη στὴν Μασαχουσέτη. Οἱ αὐτόχθονες παρακολουθοῦσαν μὲ περιέργεια. Θεωροῦσαν τοὺς μετανάστες «φίλους ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμη γνωρίσει» – καὶ οἱ Ἰνδιάνοι τοὺς βοήθησαν νὰ ἐπιβιώσουν. Οἱ ἴδιοι ὅμως ὑπέστησαν τελικῶς μαζικὴ γενοκτονία – καὶ ὅσοι ἐπέζησαν εὑρέθησαν σὲ καταυλισμοὺς περιορισμοῦ. Γράφω πολὺ περισσότερα γιὰ ὅλ᾿ αὐτὰ στὸν δεύτερο τόμο τῶν ἀπομνημονευμάτων μου «Στὴν μακρὰ σκιὰ τῆς σβάστικας», καθὼς καὶ στὸν τρίτο, ποὺ ἑτοιμάζεται καὶ θὰ κυκλοφορήσῃ πρὶν ἀπὸ τὴν ἄνοιξι μὲ τίτλο «Μὲ τὴν σβάστικα ὡς φορτίο». Δὲν εἶναι λανθασμένο νὰ ποῦμε ὅτι οἱ ΗΠΑ θεμελιώθηκαν ᾿πάνω στὴν γενοκτονία καὶ τὴν δουλεία.
Τὸ 1776 οἱ δεκατρεῖς μικρὲς ἀποικίες στὴν δυτικὴ ἀκτὴ τῆς ἠπείρου συγκρότησαν μίαν Ἕνωσι. Ἀπεσχίσθησαν ἀπὸ τὴν Ἀγγλία, ἡ ὁποία ὑπεχρεώθη νὰ συνθηκολογήσῃ τὸ 1783, ὕστερα ἀπὸ αἱματηρὸ πόλεμο. Σταδιακῶς οἱ ΗΠΑ ἐπεξέτειναν τὴν ἐπικράτειά τους, ἄλλοτε μὲ ἐξαγορὰ καὶ ἄλλοτε μὲ πόλεμο, ὥστε σήμερα ν᾿ ἀποτελοῦνται ἀπὸ 50 πολιτεῖες, ποὺ καλύπτουν περίπου τὸ 40% τῆς βορειοαμερικανικῆς ἠπείρου.
Τὸ πολυδιαφημισμένο Σύνταγμα τῶν ΗΠΑ συνετάχθη γιὰ ἕνα κράτος ἀποτελούμενο ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς δεκατρεῖς μικρὲς πολιτεῖες, τῶν ὁποίων ἡ κυριώτερη πηγὴ εἰσοδήματος ἦταν ἡ γεωργία. Ὁ πληθυσμός τους — ἂν ἐξαιρέσουμε τοὺς Ἰνδιάνους, ποὺ δὲν ἐθεωροῦντο σημαντικοί — ἦτο ἐξαιρετικῶς ὁμοιογενής: κυρίως προτεσταντικὸς καὶ κυρίως βρετανικῆς καταγωγῆς, μὲ κάποια γερμανικὴ πρόσμειξι. Οἱ ἐκλογὲς διεξάγονταν σὲ σχετικῶς μικρὲς τοπικὲς περιφέρειες, ὅπου οἱ ψηφοφόροι γνώριζαν τοὺς ὑποψηφίους γιὰ τὰ δημόσια ἀξιώματα. Οἱ τελευταῖοι δὲν ἐλάμβαναν μισθό ἀλλὰ τὸ πολὺ ἡμερησίαν ἀποζημίωσι γιὰ τὶς ἡμέρες παρουσίας τους, καὶ κατ᾿ ἀρχὴν ἀνεμένετο νὰ καλύπτουν μόνοι τὰ ἔξοδά τους. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι μόνον οἱ εὐπορώτεροι διέθεταν χρόνο γι᾿ αὐτό — οἱ ὁποῖοι καὶ ἦσαν, βεβαίως, οἱ ἱκανώτεροι καὶ καλύτερα μορφωμένοι. Οὔτε στὴν δική μας χώρα (ΣτΜ: ἐννοεῖται ἡ Δανία) διέφερε ἀρχικῶς τὸ σύστημα. Μὲ ἄλλα λόγια, δὲν εἰσήρχετο κανεὶς στὴν πολιτικὴ γιὰ νὰ πλουτίσῃ!
Τότε δὲν ὑπῆρχαν οὔτε μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως καί, πρὸ παντός, οὔτε τηλεόρασις οὔτε διαδίκτυο. Οἱ πολῖτες πήγαιναν στὶς προεκλογικὲς συγκεντρώσεις καὶ ἔρχονταν σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τοὺς ὑποψηφίους. Καθὼς ἡ χώρα μεγάλωνε, οἱ ἐκλογικὲς περιφέρειες διευρύνονταν καί, μὲ τὴν ἐπέλευσι τῶν μέσων ἐνημερώσεως, ἄλλαξαν τὰ πάντα: οἱ προεκλογικὲς ἐκστρατεῖες ἄρχισαν νὰ κοστίζουν τόσο, ὥστε οἱ ὑποψήφιοι ἀναγκάζονταν νὰ ζητοῦν οἰκονομικὴ ὑποστήριξι, ἡ ὁποία φυσικὰ δὲν παρέχεται δωρεὰν καὶ ἄνευ ἀνταλλαγμάτων. Σήμερα οἱ πολιτικοὶ ἐξαγοράζονται ἀπὸ μεγάλες ὁμάδες συμφερόντων (ἰδίως τὴν φαρμακοβιομηχανία, τὴν βιομηχανία ἐξοπλισμῶν καὶ τὸ φιλοϊσραηλινὸ λόμπυ) καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς πλουτοκράτες. Μία ἕδρα στὴν Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων κοστίζει ἕως καὶ 300.000 δολλάρια. Ἔτσι, δὲν κυβερνᾷ πλέον ὁ λαὸς ἀλλὰ τὸ χρῆμα — δηλαδὴ οἱ ὀλιγάρχες, ἀξιοσημείωτα μεγάλο μέρος τῶν ὁποίων εἶναι Ἑβραῖοι. Ἡ ἰδιοκτήτρια τοῦ Τράμπ εἶναι ἡ Μίριαμ Ἄντελσον (Miriam Adelson), τὸ γένος Φάρμπσταϊν (Farbstein), ποὺ τοῦ ἔχει διαθέσει 250 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἐὰν ἐκ νέου θέσῃ ὑποψηφιότητα γιὰ τρίτη θητεία. Ὑπάρχουν πρὸς τοῦτο συνταγματικὰ προβλήματα – ἀλλὰ τίποτε ποὺ νὰ μὴ μπορῇ νὰ λυθῇ μὲ τέτοια χρηματικὰ μέσα. Οἱ σημερινοὶ σύμβουλοι τοῦ Τράμπ παρουσιάζονται στοὺς Times of Israel. Πολλοὶ διαθέτουν καὶ ἰσραηλινὴ ὑπηκοότητα.[1]
Αὐτὸ κατέστη, φυσικά, δυνατόν, ἐπειδὴ ἐν τῷ μεταξὺ τροποποιήθηκαν οἱ μεταναστευτικοὶ νόμοι, ποὺ ἀρχικῶς εἶχαν διαμορφωθῆ ἔτσι, ὥστε ἡ ἐθνοτικὴ ἰσορροπία τῶν ΗΠΑ νὰ μὴ μεταβάλλεται μὲ τὴν μετανάστευσι. Ἤδη στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ἄνοιξαν ὡστόσο οἱ πύλες γιὰ τοὺς «δυστυχεῖς» διωκόμενους Ἑβραίους τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, τῶν ὁποίων ἡ ἀναμφισβήτητη ἱκανότητα στὰ οἰκονομικὰ ζητήματα τοὺς ἔδωσε μέσα σὲ ἐκπληκτικῶς λίγα χρόνια ἀποφασιστικὸ ἔλεγχο ἐπὶ τῶν ΗΠΑ — καὶ οἱ ὁποῖοι ἔπειτα μὲ τὴν σειρά τους ἄνοιξαν τὶς πύλες γιὰ κάθε λογῆς ἀπόκληρους:
«Δῶσέ μου τοὺς κουρασμένους σου, δός μου τοὺς φτωχούς σου,
τὰ συνωστισμένα σου πλήθη, ποὺ λαχταροῦν ν᾿ ἀναπνεύσουν ἐλεύθερα,
τὰ ταλαίπωρα ἀπομεινάρια τῶν πολυάνθρωπων ἀκτῶν σου.
Στεῖλέ μου αὐτούς, τοὺς ἄστεγους, τοὺς θαλασσοδαρμένους·
ὑψώνω τὸ λυχνάρι μου πλάι στὴ χρυσῆ πύλη!»
(“Give me your tired, your poor, Your huddled masses yearning to breathe free, The wretched refuse of your teeming shore. Send these, the homeless, tempest-tost to me, I lift my lamp beside the golden door!”)
…ὅπως τὸ ἐξέφρασε ἡ Ἑβραία ποιήτρια Ἔμμα Λάζαρους ᾿πάνω στὸ «Ἄγαλμα τῆς Ἐλευθερίας» (Emma Lazarus, The Statue of Liberty), στὴν εἴσοδο τοῦ λιμένος τῆς Νέας Ὑόρκης. Ἡ Ἔμμα Λάζαρους ἦταν ἀκτιβίστρια ὑπὲρ τῆς μεταναστεύσεως (ΣτΜ: … ὁποία σύμπτωσις! Καὶ τότε ὅπως καὶ τώρα – καὶ πάντα! – οἱ Ἑβραῖοι πρωτοστατοῦν ὑπὲρ τῆς εἰσροῆς ἀλλοφύλων καθὼς καὶ πάσης ἐκφυλιστικῆς τοῦ φιλοξενοῦντος ἔθνους ἐκδοχῆς καὶ δυνατότητος!) καὶ ἀσχολήθηκε ἰδίως μὲ τοὺς Ἑβραίους «πρόσφυγες» ἀπὸ τὴν Ρωσία. Αὐτοὶ καὶ μεταγενέστεροι Ἑβραῖοι «ἀκτιβισταὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» δὲν ἐνεθάρρυναν μόνον τὴν κατάργησιν ὅλων τῶν λογικῶν μεταναστευτικῶν νόμων ἀλλὰ καὶ τὴν χειραφέτησιν τῶν πρώην δούλων καθὼς καὶ τὴν μαζικὴ μετανάστευσι ἀπὸ ὅλες ἐκεῖνες τὶς χῶρες, γιὰ τὶς ὁποῖες οἱ ἴδιοι ἐκεῖνοι κύκλοι εἶχαν παρακινήσει τὶς ἄτολμες καὶ ὑποτελεῖς των κυβερνήσεις τῶν ΗΠΑ νὰ τὶς συντρίψουν μὲ στρατιωτικὲς ἐπεμβάσεις – ἐπεμβάσεις, ποὺ ποτὲ καὶ μὲ κανέναν τρόπο δὲν ὠφέλησαν τὸν ἀμερικανικὸ πληθυσμό παρὰ μόνον τὴν βιομηχανία ὅπλων καὶ τοὺς νεκροθάφτες.[2]
Ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἡ Ἀμερικὴ ἐθεωρεῖτο χωνευτῆρι, ὅπου θὰ ἀναμειγνύονταν ὅλες οἱ φυλές, οἱ λαοὶ καὶ οἱ πολιτισμοί, γιὰ νὰ προκύψῃ ἕνας νέος πολιτισμὸς καὶ ἕνας νέος ἄνθρωπος. Ὅμως τοῦτο δὲν συνέβη – κι οὔτε, βεβαίως, θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ. Ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ 50 χρόνια μποροῦσε κανεὶς νὰ βρῇ διάφορες εὐρωπαϊκὲς ἐθνοτικὲς ὁμάδες στὶς ΗΠΑ, ποὺ ὣς ἕναν βαθμὸ διατηροῦσαν τὸν πολιτισμὸ τῆς πατρίδος τους. Τὸ Ἔλκ Χορν τῆς Ἀϊόβας εἶναι, λόγου χάριν, ἕνα μέρος ὅπου ἀκόμη καλλιεργεῖται ὁ Δανικὸς πολιτισμός, ἔστω καὶ ἂν οἱ κάτοικοι γνωρίζουν πλέον ἐλάχιστα γιὰ τὴν Δανία. Ἐκεῖ ἔχει ἀνακατασκευασθῆ κι ὁ ἀνεμόμυλος τοῦ Nørre Snede. Ὡς Δανὸς αἰσθάνεται κανεὶς ἐκεῖ σὰν στὸ σπίτι του. Ὑπάρχουν ἐπίσης πόλεις μὲ ὁλλανδικὸ ἢ γερμανικὸ χαρακτῆρα – ἀλλὰ τὰ πολιτισμικὰ τους πρότυπα σχεδὸν ἔχουν πλέον ἐξαφανισθῆ καὶ ἐπιβιώνουν μόνον ὡς μουσειακὰ κατάλοιπα.
Σήμερα μπορεῖ κανεὶς στὶς ΗΠΑ νὰ μιλήσῃ τὸ πολὺ γιὰ ἕναν κοινὸ πολιτισμὸ μὲ εὐρωπαϊκὰ χαρακτηριστικά. Ὅμως οἱ Εὐρωπαῖοι ποὺ ἔθεσαν τὰ θεμέλια τῶν συγχρόνων ΗΠΑ τείνουν νὰ καταστοῦν μειονότης. Ὑπάρχουν πλέον καὶ πόλεις μὲ ἔντονα ἀραβικὸ ἢ σομαλικὸ χαρακτῆρα (ἡ Μιννεάπολις, ποὺ πρὶν ἀπὸ μόλις 25 χρόνια εἶχε ἰσχυρὸ σκανδιναβικὸ χαρακτῆρα, μοιάζει σήμερα μὲ ἀντίγραφο τοῦ Μογκαντίσου) – καὶ ὁλόκληρη ἡ πολιτεία τῆς Μιννεσότας, μὲ τὸ σουηδικὸ παρελθόν της, συγκαταλέγεται στὰ πολιτικῶς πιὸ ἐκφυλισμένα μέρη τῶν ΗΠΑ.
Ὅταν διαπιστώθηκε ὅτι τὸ χωνευτῆρι δὲν ἔφερε τὸ ἐπιθυμητὸ ἀποτέλεσμα, ἐπελέγη τὸ μωσαϊκὸ διαφορετικῶν πολιτισμῶν ποὺ θὰ ἀλληλογονιμοποιοῦνταν. Οὔτε αὐτὸ ὅμως ἀπέδωσε πολλά. Μόνον οἱ κοινότητες τῶν πλέον προσφάτων μεταναστῶν, συχνὰ μὲ ἰσλαμικὸ ὑπόβαθρο, διατηροῦνται – ὅπως καὶ οἱ Βιετναμέζοι καὶ Κινέζοι διατηροῦν ὣς ἕναν βαθμὸ τὸν πολιτισμό τους, χωρὶς νὰ τὸν μοιράζωνται μὲ ἄλλους. Ἡ πλειονότης τῶν Ἀμερικανῶν, μαύρων καὶ λευκῶν, ζῇ ὡστόσο σὲ μία πολιτισμικὴ κενότητα. Τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδό τους εἶναι τὸ χαμηλότερο ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ φαντασθῇ, οἱ δὲ Ἀμερικανοὶ εἶναι ὁ πλέον ἀμαθὴς πληθυσμὸς τοῦ λεγομένου πολιτισμένου κόσμου, στὸν ὁποῖο δύσκολα πλέον μποροῦν νὰ συμπεριληφθοῦν οἱ ΗΠΑ. Ἂν ἔχῃς χρήματα, μπορεῖς φυσικὰ νὰ ἀποκτήσῃς τὰ πάντα καὶ νὰ ζῇς θαυμάσια σὲ ὄμορφο καὶ ἄνετο περιβάλλον. Ὅλο καὶ περισσότεροι Ἀμερικανοί, ὅμως, κατοικοῦν στοὺς δρόμους καὶ τρέφονται ἀπὸ τοὺς κάδους ἀπορριμμάτων. Ὅλο καὶ περισσότεροι ναρκώνονται μὲ φαιντανύλη γιὰ νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν «χώρα τοῦ Θεοῦ». Οἱ ὑποδομὲς καταρρέουν, οἱ πόλεις σύντομα θὰ θυμίζουν τὸν Τρίτο Κόσμο, ἡ βιομηχανία μεταφέρεται στὴν Κίνα. Ἐπὶ σαράντα χρόνια παρακολουθοῦσα τὴν παρακμὴ τῆς χώρας – καὶ σήμερα δὲν ἐπιθυμῶ καθόλου νὰ ἐπιστρέψω.[3]
Οἱ ΗΠΑ ἀρέσκονται νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερία ὡς σῆμα κατατεθέν — τὸ λαμπρὸ φῶς ἐπάνω στὸ βουνό — πρᾶγμα ποὺ δῆθεν τοὺς παρέχει τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα καὶ δὴ τὸ δικαίωμα νὰ ἐπεμβαίνουν παντοῦ, ἀκόμη καὶ νὰ κυβερνοῦν ὁλόκληρο τὸν κόσμο· ἴδε π.χ. Βενεζουέλα, Κούβα καὶ Ἰράν. Τὸ Ἰρὰν δὲν ἀπειλεῖ κατὰ κανένα τρόπο τὶς ΗΠΑ· ἀκόμη κι ἂν διέθετε πυρηνικὰ ὅπλα, δὲν θὰ εἶχε μέσα προωθήσεώς τους ἱκανὰ νὰ ἀπειλήσουν τὶς ΗΠΑ. Ὅπως ἔχω γράψει συχνά, δὲν θεωρῶ ὅτι ὁ καθένας πρέπει νὰ διαθέτῃ τὸ δικό του πυρηνικὸ ὅπλο στὸ ἑρμάριο τῆς κουζίνας του· ἀλλὰ τί δουλειὰ ἔχουν οἱ ΗΠΑ; Θὰ ἀποφασίζουν πράγματι αὐτὲς ποιὸς ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃ πυρηνικὰ ὅπλα καὶ ποιὸς ὄχι;
Καὶ τί γίνεται μὲ τὸ Ἰσραήλ, ποὺ δὲν ἔχει κἂν ὑπογράψει τὴν Συνθήκη Μὴ Διαδόσεως, δὲν ἐπιτρέπει ἐπιθεωρήσεις καὶ εἶναι τὸ πιὸ ἀσταθὲς κράτος τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, μὲ τὴν πιὸ παράφρονα κυβέρνησιν ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ φαντασθῇ; Μία κυβέρνησι ποὺ πιστεύει ὅτι ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὡς ὁ περιούσιος λαὸς τοῦ Ἰαχβέ, δικαιοῦται νὰ διαπράττῃ γενοκτονία ἐναντίον τῶν Παλαιστινίων, ποὺ κατοικοῦν στὶς περιοχὲς αὐτὲς μερικὲς χιλιάδες χρόνια περισσότερο ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, οἱ πλεῖστοι τῶν ὁποίων ἔχουν ρίζες στὴν Οὐκρανία — πρᾶγμα ποὺ ἴσως ἐγείρει καὶ ἄλλες σκέψεις καὶ ἐνθυμίσεις… Φαίνεται πὼς ἰσχύει διαφορετικὸ δίκαιο γιὰ διαφορετικοὺς λαούς! Ἕνα πάντως εἶναι βέβαιο: τὸ Ἰρὰν ἔχει μάθει ὅτι ὑποχρεοῦται νὰ κατέχῃ πυρηνικὰ ὅπλα γιὰ τὴν ἀσφάλειά του. Ὁ πόλεμος τῶν ΗΠΑ κατὰ τοῦ Ἰρὰν εἶναι κατ᾿ ἐξοχὴν ἀπρόκλητος ἐπιθετικὸς πόλεμος ἀλλὰ τὰ δυτικὰ μέσα ἐνημερώσεως δὲν τὸν χαρακτηρίζουν ποτὲ ἔτσι — ἀντιθέτως πρὸς τὴν εἰδικὴ στρατιωτικὴ ἐπιχείρησι τῆς Ρωσίας στὴν Οὐκρανία, ἡ ὁποία δὲν ἦταν καθόλου ἀπρόκλητη καὶ δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ ἐπιθετικὸς πόλεμος. Ἂς μνημονεύσουμε ἐπίσης τὴν μακρὰν ἀκολουθίαν ἄλλων ἀπροκλήτων ἐπιθετικῶν πολέμων τῶν ΗΠΑ, ἀπὸ τὴν Κορέα καὶ τὸ Βιετνὰμ ἕως τὴν Γιουγκοσλαβία, τὸ Ἰράκ, τὸ Ἀφγανιστάν, τὴν Συρία, τὴν Λιβύη, τὸ Σουδὰν κ.λπ.
Οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν καμμίαν ἀπολύτως νομιμοποίησιν ὡς «παγκόσμιος χωροφύλαξ», διότι δὲν διαφυλάσσουν τὴν δικαίαν τάξιν ἀλλ᾿, ἀπεναντίας, τὴν καταστρέφουν, καταλείποντας παντοῦ πόλεμο,συμφορὰ καὶ χάος. Ποιὸν ἐξυπηρετοῦν ὅλ᾿ αὐτά; Πάντως ὄχι τὸν ἀμερικανικὸ λαό, ποὺ πληρώνει ἀκριβά. Πόσα δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν λάβει οἱ Ἀμερικανοὶ φορολογούμενοι μὲ τὰ δισεκατομμύρια ποὺ ἐκόστισε ὁ αὐθαίρετος πόλεμος τοῦ Τράμπ (καθ᾿ ὑπαγόρευσιν τοῦ Ἰσραήλ!) κατὰ τοῦ Ἰράν; Δωρεὰν ὑγειονομικὴ περίθαλψι, δωρεὰν ἐκπαίδευσι καὶ ἄλλα παρόμοια;
Ἀλλὰ τί συμβαίνει στὴν πραγματικότητα μὲ τὴν περίφημη «ἐλευθερία» στὶς ΗΠΑ; Τὸ διαδίκτυο κατακλύζεται ἀπὸ βίντεο σοβαρῶν παραβιάσεων ποὺ διαπράττουν διεφθαρμένοι ἀστυνομικοί — χωρὶς νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν ICE. Φυσικὰ δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ ἀπελαύνονται οἱ παράνομοι μετανάσται· ὁ τρόπος ὅμως μὲ τὸν ὁποῖον δρᾷ ἡ ICE μπορεῖ ἐνίοτε νὰ μὲ ἐξοργίσῃ. Προστίθενται ἡ διαρκῶς αὐξανομένη τρομοκρατία τῆς γνώμης στὰ μέσα ἐνημερώσεως καὶ κοινωνικῆς δικτυώσεως, στὰ ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα κ.λπ. καὶ οἱ ἐκκωφαντικὲς διακρίσεις/διώξεις κατὰ τοῦ λευκοῦ πληθυσμοῦ.
Οἱ ΗΠΑ ἔχουν, ἐν σχέσει πρὸς τὸν πληθυσμό τους, τοὺς περισσοτέρους κρατουμένους στὸν κόσμο καὶ στὶς φυλακὲς σερβίρεται συστηματικῶς τροφὴ γιὰ ζῶα ἀντὶ ἀνθρωπίνης τροφῆς· βλέπετε, οἱ φυλακὲς λειτουργοῦν ἰδιωτικῶς καὶ πρέπει νὰ ἀποφέρουν τὸ μεγαλύτερο δυνατὸ κέρδος. Ἀκόμη καὶ οἱ περὶ ὁπλοφορίας νόμοι, ἔσχατο καταφύγιο ἔναντι μιᾶς ἀνεξέλεγκτης καὶ καλπαζούσης ἐγκληματικότητος, ἔχουν περιορισθῆ σὲ πολλὰ μέρη, ὥστε νὰ θυμίζουν τὶς ἄθλιες εὐρωπαϊκὲς συνθῆκες.
Ἀλλὰ τί σημαίνει ἐλευθερία, ὅταν κατοικῇ κανεὶς στὸν δρόμο; Ὁ Γιόζεφ Γκαῖμπελς εἶπε κάποτε ὅτι ἡ μόνη ἐλευθερία ποὺ γνώριζε ἦταν ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ψεῖρες. Οὔτε, ὅμως, αὐτὴν δὲν διαθέτουν οἱ φτωχότεροι Ἀμερικανοί. Ὑπάρχει μήπως ἡ ἐλευθερία νὰ ἐκλέγῃ κανεὶς τοὺς πολιτικοὺς ποὺ θέλει; Ὑπάρχει αὐτὴ πράγματι σὲ μία χώρα, ὅπου οἱ πολιτικοὶ ἐξαγοράζονται ἀπὸ ὁμάδες συμφερόντων καὶ δὲν φθάνουν ποτὲ στὸ ψηφοδέλτιο, ἐὰν δὲν διαθέτουν σημαντικὰ ποσὰ γιὰ διαφήμισι; Καὶ σ᾿ ὅλα τοῦτα προστίθεται καὶ ἡ ἀποφασιστικῆς σημασίας ἐπιρροὴ τοῦ Τύπου καὶ τῶν λοιπῶν ΜΜΕ. Γνωρίζουμε δὲ καλὰ ποιὸς τὰ ἐλέγχει! Θὰ ἐπανέλθουμε σὲ αὐτὸ τὸ θέμα ἄλλη φορά…
Ὁ Ντόναλντ Τράμπ ἐξελέγη τὸ 2024 μὲ ὑπόσχεσιν εἰρήνης — τέλος στοὺς ἀτελείωτους πολέμους καὶ ἐκκαθάρισιν τοῦ βάλτου τῆς Οὐάσιγκτων. Ὄχι ἄλλες ἐπεμβάσεις στὰ ἐσωτερικὰ ἄλλων χωρῶν, ὄχι ἄλλες ἐπιχειρήσεις «ἀλλαγῆς καθεστῶτος» — MAGA, «νὰ ξανακάνουμε τὴν Ἀμερικὴ μεγάλη!». Στὴν ἀρχὴ τὰ πράγματα πῆγαν ἀρκετὰ καλά, ὅπως ἔχω συχνὰ ἀναφέρει, ἀλλὰ συντόμως ὅλα ἐκύλισαν πίσω στὴν παλαιὰ κατάστασι. Ὁ Τρὰμπ καυχιέται ὅτι δὲν ἔχει διαβάσει ποτὲ βιβλίο – καὶ πράγματι ἀγνοεῖ πλήρως τὸν κόσμο, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπιθυμεῖ νὰ κυριαρχήσῃ. Ἀναθέτει τὶς συμβουλὲς στοὺς Ἑβραίους φίλους του καὶ στὸν πρωθυπουργὸ τοῦ Ἰσραὴλ Βενιαμὶν Νετανιάχου, ὁ ὁποῖος τὸν χειρίζεται ὅπως κάθε μαριονέτα — μὲ τὸ χέρι νὰ τὴν ἀδράχνει σταθερὰ στὸ πίσω μέρος της. Τὸ Ἰσραὴλ ἐπιθυμεῖ νὰ καταστρέψῃ τὸ Ἰράν, ἁπλούστατα διότι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο στὰ μεγαλομανῆ του ὄνειρα κυριαρχίας. Δὲν εἶναι τὸ Ἰρὰν ἀλλὰ οἱ ΗΠΑ (καὶ τὸ Ἰσραήλ), ποὺ χρηματοδότησαν καὶ ὠργάνωσαν τρομοκρατικὲς ὁμάδες σὲ ὅλον τὸν κόσμο, ἀνέτρεψαν νομίμως ἐκλεγμένες κυβερνήσεις καὶ ἐξαπέλυσαν στρατιωτικὲς ἐπιθέσεις. Σὲ αὐτὰ προστίθενται χρηματιστηριακὲς χειραγωγήσεις τῶν ἀγορῶν συναλλάγματος καὶ μετοχῶν.
Οἱ ΗΠΑ εἶναι τὸ μακρὰν χείριστο τρομοκρατικὸ κράτος τῆς νεώτερης ἱστορίας. Ὅλες οἱ χῶρες τοῦ κόσμου θὰ ἔπρεπε νὰ ἑνωθοῦν μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν ἐξάλειψιν τῶν ΗΠΑ. Ἐπειδὴ ἕνας πυρηνικὸς πόλεμος (ἐκ μέρους τῶν ΗΠΑ) θὰ μᾶς ἐξώντωνε ὅλους, πρέπει νὰ χρησιμοποιηθοῦν μὴ στρατιωτικὰ μέσα: καθολικὸ μποϋκοτάζ, διακοπὴ διπλωματικῶν σχέσεων, κλείσιμο τοῦ ἐναερίου χώρου γιὰ ἀμερικανικὰ ἀεροσκάφη καὶ γιὰ πτήσεις πρὸς καὶ ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, πλήρης ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός, ἀποκλεισμὸς ἀπὸ τὸ SWIFT, κατάργησις τοῦ δολλαρίου ὡς διεθνοῦς μέσου πληρωμῶν — καὶ πρὸ παντὸς ἐξόφλησις ὅλων τῶν ἀμερικανικῶν κρατικῶν ὁμολόγων (!) — πάγωμα τῶν ἀμερικανικῶν ἀπαιτήσεων στὸ ἐξωτερικό, διακοπὴ ὅλων τῶν πολιτιστικῶν σχέσεων (οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν ἄλλως τε καμμίαν ἀπολύτως ἀληθινὴ κουλτούρα), ἀθλητικῶν ἀνταλλαγῶν, ταξιδιῶν Ἀμερικανῶν καὶ ἐπιστημονικῆς συνεργασίας, ἀπαγόρευσις χρήσεως κάθε ἀμερικανικοῦ λογισμικοῦ καὶ ψηφιακῆς ὑπηρεσίας, κινηματογραφικῆς παραγωγῆς κ.λπ. Δὲν χρειαζόμαστε τίποτε ἀπὸ αὐτά! Ἔτσι κι ἀλλιῶς πρέπει νὰ ἀποδράσουμε ἀπὸ τὴν ψηφιακὴ φυλακή. Οἱ ἴδιες κυρώσεις θὰ πρέπει νὰ ἐπιβληθοῦν καὶ στὸ Ἰσραήλ – ἀλλὰ ἐὰν παύσῃ ἡ ἀμερικανικὴ ὑποστήριξις, τὸ Ἰσραὴλ αὐτομάτως θὰ καταρρεύσῃ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ. Μόνον ἐὰν ἐξαφανισθοῦν αὐτὲς οἱ δύο κηλίδες ἀπὸ τὸν παγκόσμιο χάρτη μπορεῖ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ παγκόσμιος εἰρήνη![4]
Μπορεῖ φυσικὰ νὰ ἀναρωτηθῇ κανείς, γιατί ὁ Τράμπ ἀφήνει τὸν Νετανιάχου νὰ τὸν χειραγωγῇ. Εἶναι 80 ἐτῶν καὶ δὲν ἔχει οὔτε ἀνάγκην οὔτε πρακτικὴν δυνατότητα γιὰ περαιτέρω πολιτικὴ σταδιοδρομία. Μὲ τὴν πλειοψηφία ποὺ διαθέτει θὰ μποροῦσε νὰ ἐφαρμόσῃ σχεδὸν ὁλόκληρο τὸ πρόγραμμά του πρὸς ὄφελος τῶν ΗΠΑ καὶ τοῦ σκληρῶς δοκιμαζομένου ἀμερικανικοῦ λαοῦ. Αὐτὸ θὰ ἐνίσχυε τὴν δημοτικότητά του καὶ θὰ τὸν καθιστοῦσε ἕναν ἀπὸ τοὺς καλυτέρους προέδρους τῶν ΗΠΑ. Ἀντιθέτως, τώρα χαρακτηρίζεται ὡς ὁ χειρότερος. Συνδέεται βεβαίως στενὰ μὲ τὸ Ἰσραὴλ μὲ οἰκογενειακοὺς καὶ φιλικοὺς δεσμούς ἀλλὰ τοῦτο δὲν ἐπαρκεῖ πρὸς ἑρμηνείαν τοῦ παραδόξου.
Ἀποτελεῖ σήμερα παγιωμένο γεγονὸς ὅτι ὁ Τζέφρυ Ἔπσταϊν ἐργαζόταν γιὰ τὴν Μοσάντ, συγκεντρώνοντας καὶ δημιουργώντας ἐνοχοποιητικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν λεγομένη παγκόσμιον ἐλίτ. Οἱ ΗΠΑ ἀρνοῦνται στὴν πρᾶξι νὰ δημοσιοποιήσουν τὸ ὑλικό, ποὺ θὰ ἀπεκάλυπτε ὄχι μόνον σεξουαλικὲς ἀκρότητες μὲ ἀνηλίκους ἀλλὰ πολὺ χειρότερα πράγματα. Ἴσως αὐτὸ νὰ εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ Τράμπ.[5]
Τὸ ἀμερικανικὸ Σύνταγμα βασίζεται σὲ ἕνα περίτεχνο σύστημα «ἐλέγχων καὶ ἰσορροπιῶν» (checks and balances), σχεδιασμένο ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀποτρέπῃ τὴν ὑπερβολικὴν συγκέντρωσιν ἐξουσίας σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ τρία κρατικὰ ὄργανα: τὸν πρόεδρο, τὸ Κογκρέσσο καὶ τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο. Δὲν εἶχε προβλεφθῆ ἡ σημερινὴ κατάστασις, ὅπου ὁ Τρὰμπ εἶναι πρόεδρος καὶ συγχρόνως ἐλέγχει τὸ Κογκρέσσο, ἐνῷ ἔχει διορίσει ἀρκετοὺς δικαστὰς τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ πλειοψηφία δικαστῶν ποὺ συμμερίζονται, λίγο ἢ πολύ, τὶς πολιτικές του ἀπόψεις. Τὸ πρόβλημα δύσκολα λύνεται ἐντὸς τῶν πλαισίων τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος. Θὰ ὠφελοῦσε τὶς ΗΠΑ ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ Τράμπ μὲ διαδικασία παραπομπῆς – ἀλλ᾿ αὐτὴ εἶναι χρονοβόρος. Ἡ ἱστορία τῶν ΗΠΑ δείχνει ὅτι, ἐν περιπτώσει ἀνάγκης, ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι τρόποι ἀπαλλαγῆς ἀπὸ ἕναν πρόεδρο. Πρὸς τὸ παρὸν ὅμως ὁδηγούμεθα κατ᾿ εὐθεῖαν πρὸς παγκόσμιο πόλεμο.
Χρειαζόμαστε μίαν νέαν παγκόσμιον ἀρχιτεκτονικὴν ἀσφαλείας, κατὰ τὴν ὁποίαν καμμία χώρα δὲν θὰ δύναται νὰ κυριαρχῇ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Ἐντὸς ὅμως τοῦ σημερινοῦ συστήματος κάθε λύσις θὰ εἶναι πρόχειρο μπάλωμα. Ὁ κόσμος ἔχει καταστῆ τόσο περίπλοκος, ὥστε χρειαζόμαστε σύστημα ποὺ νὰ ἐξασφαλίζῃ ὅτι τὰ ἔθνη καὶ τὰ κράτη μας κυβερνῶνται ἀπὸ κατηρτισμένους καὶ ἱκανοὺς ἡγέτας, ὄχι ἀπὸ πρόσωπα ὅπως ὁ Τράμπ, ἡ Μέττε Φρέδερικσεν, ἡ Κάγια Κάλλας, ἡ φὸν ντὲρ Λάιεν, ὁ Μὰρκ Ρούτε καὶ ἄλλα τέτοια ἀνόητα καὶ ἀμαθῆ ἀνθρωπάρια. Ὅσον ἀφορᾷ τὶς ΗΠΑ, τὰ προβλήματα εἶναι ἀστρονομικοῦ μεγέθους. Δὲν ὑπάρχει ἀπολύτως τίποτε ποὺ νὰ συνδέῃ κι ἑνώνῃ τὸν πληθυσμό, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἄστοχη μεγαλομανία τῶν συμποσιακῶν προπόσεων καὶ κούφιων πανηγυρικῶν λόγων. Οἱ ΗΠΑ θὰ ἔπρεπε, κατὰ τὸ μέτρον τοῦ δυνατοῦ, νὰ ὑποδιαιρεθοῦν μὲ ἐθνοτικὰ καὶ πολιτισμικὰ κριτήρια. Οἱ μικρότερες ἑνότητες διοικοῦνται εὐκολώτερα, δὲν μποροῦν νὰ προκαλέσουν τόσο μεγάλη ἀναστάτωσι στὸν κόσμο καὶ οἱ δυνατότητες διαφθορᾶς εἶναι πιὸ περιωρισμένες.
Ἀναγνωρίζοντας ὅλ᾿ αὐτὰ καὶ ἀκολουθώντας ἐδῶ τὴν ἐμμονικὴ συνήθεια τοῦ Τράμπ νὰ μετονομάζῃ τόπους καὶ πράγματα θὰ μετονομάσουμε κι ἐμεῖς προσφυῶς τὶς ΗΠΑ εἰς «Ἐπσταϊνία» — ἕνα πολὺ ταιριαστὸ ὄνομα γιὰ τὸν ἄνευ συναγωνισμοῦ μεγαλύτερο ἀπόπατο τοῦ κόσμου!
ΠΗΓΗ: https://danmarksfrihedsraad.com/2026/10/17/epsteinia-250-aar/
[1] https://www.timesofisrael.com/who-are-the-jews-in-trumps-inner-circle-and-how-will-they- affect-his-second- term/
[2] Βλ. λ.χ. Neal Gabler: An Empire of Their Own. How the Jews Invented Hollywood, Doubleday, Νέα Ὑόρκη 1989. Ὁ Νὴλ Γκάμπλερ εἶναι ὁ ἴδιος Ἑβραῖος καὶ ἀφηγεῖται μὲ ὑπερηφάνεια πῶς οἱ Ἑβραῖοι ἀπέκτησαν τὸν ἔλεγχο ὁλόκληρης τῆς βιομηχανίας ψυχαγωγίας τῶν ΗΠΑ. Ἡ βιομηχανία ψυχαγωγίας διαμορφώνει τὶς στάσεις καὶ τὶς ἀπόψεις τῶν ἀνθρώπων. Προστίθενται καὶ τὰ μέσα ἐνημερώσεως, ποὺ βρίσκονται, κατὰ τὸν συγγραφέα, στὰ ἴδια χέρια.
Judith Ramsey Ehrlich καὶ Barry J. Rehfeld: The New Crowd. The Changing of the Jewish Guard on Wall Street, Harper Perennial, Νέα Ὑόρκη 1990. Ἑβραῖοι συγγραφεῖς γράφουν καὶ πάλι μὲ ὑπερηφάνεια γιὰ Ἑβραίους.
David Duke: Jewish Supremacism. My Awakening to the Jewish Question, Free Speech Press 2003. Δανικὴ ἔκδοση: David Duke: Jødisk racisme, Dan Publishing, χωρὶς χρονολογία.
[3] Ὁ ἀντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βὰνς περιέγραψε ἐξαιρετικὰ τὰ παιδικὰ του χρόνια καὶ τὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο μεγάλωσε. Ὡς ἕνας ἐκ τῶν ἐλαχίστων Ἀμερικανῶν πολιτικῶν, προέρχεται ἀπὸ τὰ κατώτατα κοινωνικὰ στρώματα: J. D. Vance: Hillbilly Elegy. A Memoir of a Family and Culture in Crisis, William Collins, Λονδίνο 2016. Μὲ αὐτὴν τὴν καταγωγή, ὁ Βὰνς διαθέτει ἀσφαλῶς καλύτερο ὑπόβαθρο ἀπὸ τὸν Τράμπ γιὰ νὰ κατανοήσῃ τὴν κατάστασι τοῦ μέσου Ἀμερικανοῦ· διαθέτει ὅμως καὶ τὴν ἀπαραίτητη πνευματικὴ παιδεία καὶ ὑπόβαθρο γιὰ νὰ διορθώσῃ τὴν ἀμερικανικὴ κοινωνία; Δύσκολα θὰ ἐπιτύχῃ κάτι περισσότερο ἀπὸ πρόχειρα ἐμβαλώματα. Τὸ βιβλίο ἀξίζει πάντως νὰ διαβασθῇ – καὶ κυκλοφορεῖ καὶ στὰ δανικά.
[4] https://www.leksikon.org/art.php?n=3940&t=512
[5] Whitney Alyse Webb: One Nation Under Blackmail – Vol. 1 The Sordid Union Between Intelligence and Crime that Gave Rise to Jeffrey Epstein & One Nation Under Blackmail – Vol. 2 The Sordid Union Between Intelligence and Organized Crime That Gave Rise to Jeffrey Epstein.