Είναι γεγονός ότι σε κάθε εποχή ανεξαρτήτως, η εκάστοτε καθεστηκυία τάξις χρησιμοποιεί το δικό της αφήγημα της ιστορίας προκειμένου να επιτείνει, να δικαιολογήσει και να διατηρήσει την επικυριαρχία της. Δεν είναι, συνεπώς, καθόλου τυχαίο, ότι σε κάθε ιστορία, όπως αυτή μαθαίνεται και διδάσκεται, οι κυρίαρχοι και οι διαμορφωτές της τρεχούσης τάξεως πραγμάτων αποτελούν τους ήρωες και τους σωτήρες, ενώ οι ηττημένοι είναι πάντα ο «κακός» της ιστορίας, ο «δράκος» του παραμυθιού. Είναι γνωστή η φράση του Βολταίρου, ότι «αν θέλεις να μάθεις ποιοί κυριαρχούν, δες ποιους δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις». Ωστόσο σε αυτό θα μπορούσε να προστεθεί ως συμπλήρωμα η σκέψη ότι αυτοί για τους οποίους μπορείς να πεις τα πάντα χωρίς επιπτώσεις, και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα να επιβραβευθείς κιόλας, είναι αυτοί τους οποίους η καθεστηκυία τάξις αντιλαμβάνεται ως αντίπαλον δέος και, κατά συνέπειαν, ως στόχο.
Παράδειγμα μιας τέτοιας περιπτώσεως, ήτοι, ομάδος ή συνόλου ανθρώπων εναντίον των οποίων δύναται κανείς “δωρεάν” να βάλλει δημοσίως, ξεδιάντροπα και με τον χειρότερο τρόπο χωρίς (σοβαρές) επιπτώσεις ή συνέπειες, αποτελεί η λευκή φυλή. Δεν είναι μυστικό ότι έχουμε κατά καιρούς καταστεί μάρτυρες συστηματικής στοχοποιήσεως των λευκών, κατασυκοφαντήσεως και δαιμονοποιήσεως τόσο της ιστορίας τους όσο και του τρόπου ζωής τους καθώς και υπονομεύσεως της ίδιας της υποστάσεώς τους και της αντιστοίχου πολιτισμικής και πολιτιστικής προσφοράς τους.
Οι παραφιλολογία περί «λευκού προνομίου» και η παρουσίαση των απογόνων των Ευρωπαϊκών πληθυσμών ως απογόνων βαναύσων κατακτητών και καταπιεστών των «φιλήσυχων», «ειρηνικών» και «ευγενών» ιθαγενών καλλιεργεί στους απογόνους των τελευταίων μια πεποίθηση κεκτημένου δικαιώματος (entitlement) πάνω σε ό,τι κατέχουν οι λευκοί και, επιπροσθέτως, και ένα συναίσθημα “δικαίας” αντεκδικήσεως. Από την άλλη πλευρά, η ρητορική αμφισβητήσεως της ίδιας της υπάρξεως φυλών, όλως τυχαίως σε περιοχές του κόσμου που (ακόμη) πρώτιστα κυριαρχούν Ευρωπαϊκοί πληθυσμοί, έχει ως στόχο να δημιουργήσει σύγχυση, αίσθημα αμφιβολίας και έλλειψη προσανατολισμού των εν λόγω πληθυσμών, προκειμένου να καμφθεί κάθε αντίσταση στους πραγματικούς κυρίαρχους.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να παρατηρούνται δημόσιες βιτριολικές τοποθετήσεις εναντίον των λευκών χωρίς συνέπειες, ενώ αντίστοιχες τοποθετήσεις εναντίον οποιασδήποτε άλλης φυλής ή κοινωνικής ομάδος θα είχαν ως αποτέλεσμα τον πλήρη κοινωνικό εξοστρακισμό ή και νομικές συνέπειες. Σε πιο ακραίες περιπτώσεις έχουμε δει φαινόμενα πρόσφατων «ξεσηκωμών» των νέγρων εναντίον των «καταπιεστών» τους, με πιο τρανταχτό παράδειγμα το τρομοκρατικό κίνημα Black Lives Matter και τις μαζικές διαδηλώσεις του 2020 και όχι μόνο, καθώς και επιθέσεις επί και δολοφονίες μεμονωμένων τυχαίων λευκών από νέγρους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την δολοφονία της νεαρής Ουκρανής Iryna Zaruska σε τραίνο στο Charlotte της Βόρειας Καρολίνας από νέγρο, ο οποίος αμέσως μετά επανελάμβανε τη φράση «την έφαγα τη λευκή» (“I got that white girl”).
Οποιαδήποτε αντίσταση ή αντίδραση σε αυτά τα φαινόμενα, ή ακόμη και η ίδια η παρατήρηση μοτίβων συμπεριφορών που χαρακτηρίζουν τμήματα του πληθυσμού, ή και οποιαδήποτε αναφορά στην συντελούμενη γενοκτονία των ευρωπαϊκών πληθυσμών μέσω της μαζικής εισαγωγής αλλοφύλων, αντιμετωπίζεται με χλεύη και σε κάποιες περιπτώσεις λογίζεται ως «ρητορική μίσους», με επιπτώσεις οι οποίες ποικίλουν σε σοβαρότητα αναλόγως της χώρας. Ένα πρόσφατο παράδειγμα αυτού είναι η ψήφιση νόμων ρητορικής μίσους στην Αυστραλία, γεγονός το οποίο οδήγησε στην οικειοθελή διάλυση του αξιολογότατου κινήματος «Εθνικοσοσιαλιστικό Δίκτυο» (National Socialist Network).
Εκ παραλλήλου η προπαγάνδα και η πλύσις εγκεφάλου την οποία υφίσταται ο δυτικός κόσμος από το 1945 και μετά έχει επιτύχει τον σκοπό της, δηλαδή να δημιουργήσει έναν ολόκληρο στρατό εθνομαζοχιστών, οι οποίοι μισούν την φυλή τους, ή ακόμη και τον εαυτό τους – διάφορα συγκεχυμένα ανθρωπάκια με κρίση θεμελιώδους ταυτότητος, τα οποία δεν ξέρουν ή δεν μπορούν να αποφασίσουν τι φύλο είναι, καθώς και ολόκληρους πληθυσμούς οι οποίοι είναι αδιάφοροι για ο,τιδήποτε αφορά κάτι πέραν του εαυτού τους. Ο φεμινισμός έχει επἰ πλέον στρέψει τις λευκές γυναίκες εναντίον των λευκών ανδρών (στόχος του φεμινισμού είναι φυσικά ο ΛΕΥΚΌΣ άνδρας – και όχι ο άνδρας εν γένει).
Προκειμένου να κατανοηθεί το πῶς οι επικυρίαρχοι και οι παγκόσμιες ελίτ κατάφεραν να δημιουργήσουν τις συνθήκες για να καταλήξουμε στην τρέχουσα κατάσταση θα πρέπει να αναζητήσουμε την απαρχή και την αφετηρία του εν λόγω κυριάρχου αφηγήματος. Όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω για την αντιλευκή και αντιευρωπαϊκή ρητορική δύνανται να προσαρμοστούν αναλόγως της χώρας. Επί παραδείγματι, στην Ελλάδα στοχοποιούνται οι Έλληνες ως «προνομιούχος» τάξη και ως καταπιεστές, στην Αγγλία οι Άγγλοι, στην Τσεχία οι Τσέχοι κ.ο.κ. Οφείλουμε όμως να παραδεχθούμε πως καμία άλλη εθνικότητα δεν έχει δαιμονοποιηθεί τόσο πολύ όσο οι Γερμανοί. Μετά την ήττα του Άξονος στον Β΄ΠΠ παρατηρείται μια συστηματική κατασυκοφάντηση της ιστορίας της Γερμανίας και μια ξεδιάντροπα μεροληπτική και μονόπλευρη παρουσίαση των όσων συνέβησαν κατά τον δεύτερο Μεγάλο Πόλεμο, με αποκορύφωμα την ιστορία περί Ολοκαυτώματος, για το οποίο σε αρκετές χώρες του Δυτικού κόσμου είναι παράνομο να προβείς ακόμη και σε καλοπροαίρετες ερωτήσεις, πόσω μάλλον σε ευθεία αμφισβήτηση.
Η εν λόγω ιστορία (και “καταλλήλως” αναμασημένη…) χρησιμοποιείται για να προλάβει εν τη γενέσει της κάθε προσπάθεια ομαδοποιήσεως Ευρωπαίων επί τη βάσει της φυλής (πράγμα που επιτρέπεται σε κάθε άλλη φυλή) και τον στιγματισμό ως εγκληματικής κι ένοχης ακόμη και της παραμικρής υπόνοιας φυλετικής συνειδήσεως εκ μέρους των λευκών, με το πρόσχημα ότι κάτι τέτοιο θα καταλήξει σε ένα νέο Ολοκαύτωμα.
Σε οποιοδήποτε συστημικό ντοκυμαντέρ ή βιβλίο, στα σχολεία, σε ταινίες και σε σειρές οι Γερμανοί παρουσιάζονται ως αιμοσταγή αδηφάγα τέρατα, τα οποία ήθελαν να επεκταθούν και να καταπιέσουν ομάδες πληθυσμών σε εδάφη που δεν τους ανήκαν. Συχνά αναπαράγονται διάφορα πρωτοφανή ψεύδη, εφευρίσκονται ιστορίες περί ωμότητας και κακομεταχειρίσεως πληθυσμών από τους Γερμανούς, ενώ πραγματικές ιστορίες οι οποίες ευλόγως προεκάλεσαν κάποια αποφασιστική αντίδραση εκ μέρους των Γερμανών είτε παραλείπονται είτε αναφέρονται ελλιπώς και υποβαθμίζονται. Παραδείγματα ανυπόστατων ψευδών που έχουν κάνει την εμφάνισή τους προς βρώσιν υπό του συγχρόνου Ελλαδικού πληθυσμού και αφορούν την Γερμανική κατοχή, ψεύδη τα οποία έχουν καταρριφθεί πολλάκις, είναι μεταξύ άλλων η ιστορία περί υποστολής της Ελληνικής σημαίας από τους Γερμανούς στην Ακρόπολη και το ότι οι Έλληνες είχαν όλοι κλειστεί στα σπίτια τους κατά την παρέλαση των Γερμανικών στρατευμάτων σε δρόμους της Αθήνας.
Άξια διαλευκάνσεως είναι ωστόσο η κατάσταση που επικρατούσε πέραν των ανατολικών συνόρων της Γερμανίας, στην Πολωνία και στην ανατολική Ευρώπη εν γένει. Ο λόγος που πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην εν λόγω πτυχή της ιστορίας είναι ότι αυτή προκάλεσε την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και τα όσα εκτυλίχθηκαν εκεί έχουν γίνει αντικείμενο δριμείας κριτικής τόσο από τους συστημικούς αντιφασίστες ιστορικούς όσο και από αντικειμενικούς και καλοπροαίρετους ιστοριοδίφες αλλά και αναγνώστες και ακόμη και από συμπαθούντες του Άξονα, ο οποίοι προσάπτουν στο Τρίτο Ράιχ ιμπεριαλισμό και παράλογο επεκτατισμό. Πριν την οποιαδήποτε αναφορά σε γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Πολωνία λίγο πριν την εισβολή του 1939 ωστόσο, θα πρέπει να γίνει μια ιστορική αναδρομή αναφορικά με την ύπαρξη Γερμανικών θυλάκων στην ανατολική Ευρώπη.
Μέχρι και πριν από τον 4ο αιώνα, διάφορα Γερμανικά φύλα όπως οι Γότθοι, οι Βάνδαλοι και οι Βουργουνδοί κατείχαν περιοχές μέχρι την Μαύρη Θάλασσα και τον Βιστούλα. Οι εν λόγω φυλές εκτοπίστηκαν υπό την πίεση των Ούννων προς δυσμάς κατά τον 4ο αιώνα. Η επέκταση των Σλάβων κατά τον 6ο αιώνα μ. Χ. γέμισε τις εν λόγω περιοχές στην ανατολική Ευρώπη. Για περιληπτική αλλά κατατοπιστική περιγραφή της ιστορίας των μετακινήσεων, εισβολών και κατακτήσεων που έλαβαν χώρα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Ευρώπης και τις φυλετικές της προεκτάσεις κατά την καταγεγραμμένη ιστορία μπορούμε να ανατρέξουμε στην εισαγωγή του μνημειώδους έργου του Lothrop Stoddard «Η Έγχρωμη Πλημμυρίδα Ενάντια στην Παγκόσμια Λευκή Υπεροχή» (“The Rising Tide of Color Against White World Supremacy”) από τον Madison Grant:
[…]”μια σειρά από αμιγείς Μογγολικές εισβολές από την κεντρική Ασία, κινούμενες από τα βόρεια της Κασπίας και της Μαύρης Θαλάσσης, έκαναν την ξαφνική εμφάνισή τους στην κεντρική Ευρώπη. Ο Αττίλας και οι Ούννοι του ήσαν οι πρώτοι που έφθασαν μέχρι τις πεδιάδες της βόρειας Γαλλίας. Ουδεμία εκ των μεταγενεστέρων ορδών κατάφερε να εισβάλει βιαίως μέχρι τις εν λόγω περιοχές, με τους εισβολείς να δαπανούν όλην τους την ισχύ στους Αλπικούς των Βαλκανίων και της ανατολικής Ευρώπης.”
[…]
“(Οι Σλάβοι) Δεν μπορούν να θεωρηθούν ως οι πραγματικοί δικαιούχοι της Πολωνίας, της Βοημίας, της Σιλεσίας ή άλλων Βενδικών επαρχιών της ανατολικής Γερμανίας και της Αυστρίας. Οι Τευτονικοί Μαρκομάνοι και Κουάδοι βρίσκονταν στην Βοημία πολύ πριν την έλευση των Τσέχων μέσω της Μοραβικής Πύλης κατά τον έκτο αιώνα. Η Πομερανία και η Πρωσία ήταν η πατρίδα των Τευτονικών Λομβαρδών, Βουργουνδών, Βανδάλων και Σουαβών, ενώ η Κριμαία και η βορειοδυτική ακτή της Μαύρης Θαλάσσης ήταν για αρκετό καιρό υπό την κατοχή των Γότθων οι οποίοι, λίγο πριν την εποχή μας, κατευθύνθηκαν από τη Βαλτική δια ξηράς προς νότον δια μέσου του Βιστούλα.”
[…]
“Ο πυρήνας της Ρωσίας δομήθηκε τον ένατο αιώνα από Σκανδιναβούς Βαράγγους, τους «Φράγκους της Ανατολής», οι οποίοι εγκαθίδρυσαν την πρώτη πολιτισμένη πολιτεία μέσα σε έναν κυκεώνα ημι-Μογγολικών φυλών. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι ποσότητα Νορδικού αίματος συνάντησαν στις περιοχές που μετέπειτα απετέλεσαν την επικράτεια της Ρωσίας, θα πρέπει όμως να ήταν μη αμελητέα καθώς είναι γνωστό ότι από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα υπήρξε βαθμιαία αύξηση της βραχυκεφαλίας, εφ᾿ όσον κρίνουμε βάσει της αυξήσεως του ποσοστού των στρογγυλών κρανίων που συναντώνται σε κοιμητήρια της Μόσχας καθώς και σε άλλα μέρη της Ρωσίας.”
[…]
“Τέτοια ήτο η κατάστασις στην ανατολική Ευρώπη μόλις αυτή κυριεύτηκε από μια νέα σειρά φριχτών Μογγολικών επιδρομών, αυτήν την φορά απ᾿ ευθείας από το κέντρο της Ασίας. Η επίδραση που είχαν οι εν λόγω επιδρομές ήταν τόσο ριζική και τόσο μακράς διαρκείας, που μπορούμε συνοπτικά να αναλογισθούμε την κατάσταση της ανατολικής Ευρώπης μετά την εξάλειψη των Νορδικών και την μερική κατάκτησή της από τους αποκαλούμενους Σλάβους. Ξεκινώντας με τον Αττίλα και τους Ούννους του, τον τέταρτο αιώνα, υπήρξε μια σειρά εισβολών από εξ Ασίας ορμώμενες αμιγώς Μογγολικές φυλές σε διαδοχικά κύματα.
Οι εν λόγω εισβολείς στα βόρεια, όπου μετέπειτα αποκαλούντο Τάταροι, ουσιαστικά ορδές Κεντροασιατικών Μογγολικών καταβολών, κατέλαβαν περιοχές των Βαλκανίων μετά την επέκταση των Νοτιοσλάβων σε αυτές τις χώρες. Είναι γνωστοί με διάφορα ονόματα, αποτελούν όμως άπαντες μέρη της ίδιας γενικής μετακινήσεως, παρ᾿ ότι υπήρξε βαθμιαία μείωση της εντάσεώς τους. Πριν τον Τζένγκις Χαν, οι μετέπειτα ορδές δεν έφτασαν τόσο μακριά στα δυτικά όσο οι προηγούμενες.
Το πρώτο κύμα, τους Ούννους του Αττίλα, τους ακολούθησαν κατά την διάρκεια των επόμενων αιώνων οι Άβαροι, οι Βούλγαροι, οι Ούγγροι Μαγυάροι, οι Πετσενέγοι και οι Κουμάνοι. Όλα αυτά τα φύλα εισέβαλαν βιαίως στα Καρπάθια και στον Δούναβι και ισχυρά συμβολή της φυλετικής τους συστάσεως, ιδίως των Βουλγάρων και των Μαγυάρων, συναντάται ακόμη σε αυτές τις περιοχές. Οι περισσότεροι εξ αυτών υιοθέτησαν Σλαβικές διαλέκτους και αναμείχθηκαν με τον περιβάλλοντα πληθυσμό, οι Μαγυάροι όμως διατηρούν την Ασιατική λαλιά τους μέχρι και σήμερα.
Άλλες Ταταρικές και Μογγολικές φυλές εγκαταστάθηκαν στα νότια και τα ανατολικά της Ρωσίας. Η σημαντικότερη εξ αυτών ήσαν οι Μογγόλοι Χαζάροι, οι οποίοι εγκαθίδρυσαν μια εκτενή και πανίσχυρη αυτοκρατορία στην νότια και νοτιοανατολική Ρωσία από τον όγδοο κιόλας αιώνα. Έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ασπάστηκαν τον Ιουδαϊσμό και αποτελούν τους προγόνους της πλειοψηφίας των Εβραίων της ανατολικής Ευρώπης, των στρογγυλόκρανων Ασκεναζίμ.
Σε αυτόν τον αναμεμειγμένο πληθυσμό Εκχριστιανισμένων Σλάβων και λίγο έως πολύ Εκχριστιανισμένων και Εκσλαβισμένων Μογγόλων εισέβαλε ο Τζένγκις Χαν με τις αμιγώς Μογγολικές ορδές του. Ολόκληρη η νότιος Ρωσία, η Πολωνία και η Ουγγαρία κατέρρευσαν στο διάβα του και στη νότιο Ρωσία η κυριαρχία των Μογγόλων διατηρήθηκε για αιώνες, η δε Χρυσή Ορδή των Τατάρων διατηρούσε τον έλεγχο της Κριμαίας μέχρι το 1783.”
[…]
“Πλείστοι των εν λόγω μεταγενεστέρων Τατάρων είχαν ασπασθεί το Ισλάμ, ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες τους όμως έχουν διατηρήσει την Ασιατική τους διάλεκτο και μέχρι σήμερα δηλώνουν τη Μωαμεθανική πίστη τους. Το μεγαλύτερης διαρκείας αποτέλεσμα των εν λόγω Μογγολικών εισβολών ήταν ότι η νότια Πολωνία και όλες οι χώρες ανατολικώς και βορείως των Καρπαθίων, συμπεριλαμβανομένης και της Ρουμανίας και της Ουκρανίας, έχουν εμποτισθεί εκ νέου με Ταταρικό αίμα, γεγονός που δεν θα πρέπει να λησμονούμε όταν αντιμετωπίζουμε τους πληθυσμούς αυτούς και τα έθνη που έχουν ανάμεσά τους εγκαθιδρυθεί.”
Η προώθηση των Μογγολικών φύλων προς δυσμάς υπήρξε καταστροφική κυρίως για τους Σλαβικούς πληθυσμούς της ανατολικής Ευρώπης. Το Μογγολικό αίμα είχε αφήσει το στίγμα του σε μεγάλο κομμάτι των εν λόγω πληθυσμών, μέχρι και στην εποχή του Τρίτου Ράιχ. Εν τούτοις παραμένει το γεγονός ότι σε διάφορες περιοχές της ανατολικής Ευρώπης υπήρχαν θύλακες Γερμανικών πληθυσμών, των οποίων η καθημερινότητα καθίστατο ολοένα και δυσμενέστερη, ιδίως σε χωριά της Πολωνίας. Ενδεικτικό παράδειγμα αυτού αποτελούν οι καταθέσεις 2 Γερμανίδων, οι οποίες επέζησαν από ένα μπαράζ πρωτοφανούς βαρβαρότητος το οποίο διεπράχθη από Πολωνούς με την πλήρη ανοχή και συνέργεια του Πολωνικού κράτους και το οποίο έλαβε χώρα κατά το ελάχιστο χρονικό διάστημα που χρειάστηκε από της ενάρξεως της Γερμανο-Πολωνικής συρράξεως (1η Σεπτεμβρίου 1939) μέχρι να εισέλθει ο Γερμανικός στρατός στις πόλεις και τα χωριά των Γερμανικών μειονοτήτων.
Σύμφωνα με τα Γερμανικά στρατεύματα, ο αριθμός των νεκρών αμάχων Γερμανών αυτών των ολίγων ημερών ανήρχετο εις 12.857, ενώ ο αριθμός των αγνοουμένων υπερέβαινε τους 45.000. Τα σοκαριστικά αποσπάσματα που ακολουθούν αποτελούν καταθέσεις της 14χρονης Dora στην επιτροπή έρευνας εγκλημάτων του Έλληνος ιατρού Καρέλλα και της 19χρονης Vera Cannot στο στρατοδικείο.
Dora:
«Την Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 1939, γύρω στις 16:30, ήρθαν περίπου έξι Πολωνοί στρατιώτες στο σπίτι μας. Πραγματοποίησαν έρευνα στο σπίτι για όπλα. Μετά την έρευνα, η οποία απέβη άκαρπη, πήραν μαζί τους τον μεγαλύτερο αδελφό μου Fritz, 18 ετών. Τον οδήγησαν πίσω από έναν φράχτη, περίπου 200 μέτρα μακριά από το σπίτι μας. Ένας γείτονας, ο οποίος είναι επίσης ήδη νεκρός, είπε στον πατέρα μου, Artur Radler, λίγο μετά, ότι είχαν πυροβολήσει τον αδελφό μου. Είχαν ήδη πυροβοληθεί κι άλλοι Γερμανοί. Ο διοικητής αεράμυνας (Gaskommandant) μας εξήγησε ότι ο πολωνικός στρατός θα απομάκρυνε όλους τους νεκρούς. Γι’ αυτό αφήσαμε τον αδελφό μου να κείτεται εκεί μέχρι το βράδυ της Δευτέρας. Μετά έπρεπε να τον θάψουμε κατόπιν απαιτήσεως των στρατιωτών. Ο πατέρας μου μας είπε ότι ο αδελφός είχε δεχθεί έναν πυροβολισμό στο στήθος.
Την Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου ήρθαν πάλι Πολωνοί στρατιώτες από το δάσος – αυτήν την φορά πάρα πολλοί, ένα ολόκληρο απόσπασμα. Ήθελαν κάτι να πιουν. Ο 16χρονος αδελφός μου ήταν στην αυλή. Μαζί με τους στρατιώτες είχαν έρθει και πολίτες. Αυτοί είπαν στους στρατιώτες ότι χθες είχε πυροβοληθεί ο αδελφός. Οι Πολωνοί στρατιώτες είπαν τώρα στον μικρότερο αδελφό ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του τούς είχε πυροβολήσει. Όταν ο αδελφός μου απάντησε ότι δεν είχε πυροβολήσει, τον χτύπησαν με το κοντάκιο του όπλου και με τη γροθιά στο κεφάλι και στους ώμους. Από τον φόβο του ο αδελφός μου έφυγε τρέχοντας και προσπάθησε να κρυφθεί στους θάμνους με τα σμέουρα. Εκεί τον βρήκαν και τον πυροβόλησαν. Δέχθηκε δύο πυροβολισμούς, ο ένας τον πέτυχε στο κεφάλι.
Ένα τέταρτο αργότερα ο πατέρας ήρθε στο σπίτι και μας είπε ότι οι στρατιώτες μόλις είχαν ρίξει μια χειροβομβίδα στο σπίτι. Αμέσως μετά ήρθαν πάλι στρατιώτες στην αυλή, στους οποίους βγήκε έξω ο πατέρας μου. Οι στρατιώτες πυροβόλησαν αμέσως τον πατέρα μου. Τον πέτυχαν στον λαιμό. Η σφαίρα βγήκε πάλι από πίσω στην ωμοπλάτη, και μάλιστα πίσω υπήρχε μια υπερβολικά μεγάλη τρύπα, είχε βγει έξω και ο πνεύμονας. Ο πατέρας μου δεν ήταν ακόμη νεκρός, έζησε ακόμα 5 ώρες. Μας απαγόρευσαν να του δώσουμε να πιει ή να τον βοηθήσουμε με άλλον τρόπο. Ο πατέρας μου ικέτευε τους στρατιώτες για τη χαριστική βολή. Εκείνοι τον κορόιδευαν λέγοντας: «Μπορείς κάλλιστα να ψοφήσεις». Το πλήθος γελούσε και αλάλαζε μαζί. Τελικά, μετά από 5 ώρες, ένας στρατιώτης σπλαχνίστηκε και έδωσε στον πατέρα μου την χαριστική βολή στον κρόταφο. Η σφαίρα ήταν πάλι πολύ μεγάλη· εγκεφαλική μάζα είχε βγει μαζί. Κατά την διάρκεια της νύχτας Δευτέρας προς Τρίτη παραμείναμε ακόμη στο σπίτι, στο διαμέρισμά μας. Την επόμενη ημέρα παρατάχθηκαν πολλά πολωνικά πυροβόλα κοντά στο σπίτι μας. Από φόβο μήπως μας συμβεί κάτι, πήγαμε στον γείτονά μας Johann Held. Αυτός ο μάρτυρας βρίσκεται ακόμα εν ζωή. Θέλαμε να πάμε εκεί στο υπόγειο. Ο Πολωνός ενοικιαστής του μάρτυρα Held, ο οποίος διαμένει λοιπόν στο ακίνητο, δεν μας το επέτρεψε. Ο ενοικιαστής ονομάζεται Gòrski. . .»
Vera Gannot:
«Είμαι 19 ετών, προτεσταντικού δόγματος, άνεργη.
Επί της ουσίας: Όταν έγινε γνωστό στην πόλη ότι εισέρχονταν τα γερμανικά στρατεύματα, άρχισαν και σε εμάς να ασκούνται βιαιοπραγίες από τον άμαχο πληθυσμό και Πολωνούς στρατιώτες. Την Κυριακή γύρω στις 2 η ώρα, πλησίασαν το σπίτι μας στην οδό Thornerstrasse 125, 4 χιλιόμετρα έξω από την πόλη, Πολωνοί στρατιώτες και Πολωνοί πολίτες. Οι Πολωνοί πολίτες είπαν: «Εδώ μένουν Γερμανοί». Κατόπιν αυτού, οι στρατιώτες άρχισαν αμέσως να πυροβολούν. Καταφύγαμε σε μια αποθήκη. Οι Πολωνοί στρατιώτες έρριξαν επίσης, κατά την άποψή μου, χειροβομβίδες. Πρώτα έβγαλαν τον πατέρα μου έξω από την αποθήκη. Οι Πολωνοί τον ρώτησαν πού είχε το πολυβόλο. Ο πατέρας μου όμως δεν κατάλαβε την ερώτηση, επειδή δεν γνώριζε πολωνικά. Τότε βγήκα και εγώ έξω από την αποθήκη. Ήθελα να βοηθήσω τον πατέρα μου, επειδή εγώ γνωρίζω πολωνικά. Ρώτησα τους Πολωνούς τι τους είχαμε κάνει και παρακάλεσα για τον πατέρα μου. Οι Πολωνοί όμως φώναζαν: «Κάτω τα γερμανικά γουρούνια!». Ο πατέρας μου δέχτηκε αρκετά χτυπήματα με το κοντάκιο του όπλου στο πρόσωπο και στο σώμα και εν συνεχεία τον μαχαίρωσαν με την ξιφολόγχη. Τότε ο πατέρας μου έπεσε στο έδαφος και πέθανε. Ενώ ήταν πεσμένος, δέχθηκε άλλους 6 πυροβολισμούς. Η αγέλη απεχώρησε στην συνέχεια, αφού είπαν στον άμαχο πληθυσμό ότι μπορούσαν να λεηλατήσουν το σπίτι, αλλιώς θα του έβαζαν φωτιά. Τότε βγήκε και η μητέρα μου από την κρυψώνα της. Θέλαμε και οι δύο να πλύνουμε τον πλημμυρισμένο στο αίμα πατέρα. Καθώς είχαμε ξεκινήσει αυτήν την δραστηριότητα, εμφανίστηκε πάλι μια πολωνική αγέλη, η οποία ήταν οπλισμένη με καδρόνια και ρόπαλα. Η μητέρα μου και η θεία μου ξυλοκοπήθηκαν με αυτά τα ρόπαλα. Εγώ η ίδια δέχτηκα χαστούκια αριστερά και δεξιά. Μετά από αυτό απεχώρησαν πάλι. Μετά από κάποιο διάστημα ήρθε μια άλλη αγέλη Πολωνών στρατιωτών και πολιτών. Καθώς αυτοί πλησίαζαν, έτρεξα προς τον ποταμό Brahe που ρέει πίσω από το σπίτι μας. Με τράβηξαν όμως έξω από τα μαλλιά.
Περίπου 10-15 πολίτες με έσυραν μέσα στο σπίτι. Είπαν ότι έπρεπε να δω πως οι Πολωνοί δεν είναι τελικά τόσο κακοί και ότι θα μου επέτρεπαν να αλλάξω τα βρεγμένα μου ρούχα. Επειδή όμως κανείς δεν έβγαινε από το δωμάτιο, αρνήθηκα να αλλάξω. Τότε οι Πολωνοί μού έσκισαν τα ρούχα από το σώμα και με άφησαν γυμνή στο έδαφος. Περίπου 10 άνδρες με κρατούσαν ακίνητη από το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια. Ένας από τους Πολωνούς με κακοποίησε σεξουαλικά. Προέβη σε συνουσία. Υπέστην τραυματισμούς από αυτό. Τις πρώτες μέρες είχα σημαντικούς πόνους, τώρα πια όχι. Άλλοι Πολωνοί δεν με πείραξαν. Κατά τη διάρκεια αυτού του περιστατικού η μητέρα μου οδηγήθηκε σε ένα δωμάτιο στον πάνω όροφο και την κρατούσαν εκεί υπό την απειλήν όπλου.
Πολωνοί στρατιώτες λήστεψαν από τον πατέρα μου και εμένα χρήματα, την τσάντα, ρολόγια και δαχτυλίδια. Το διαμέρισμά μας καταστράφηκε ολοσχερώς, τα έπιπλα τεμαχίστηκαν με τσεκούρια. Όλα τα σκεύη και τα ασπρόρουχα κλάπηκαν.
Όπλα δεν είχαμε στο σπίτι μας. Τα είχαμε παραδώσει προηγουμένως βάσει μιας γενικής διαταγής της αστυνομίας.»
Αυτές και πολλές ακόμη παρόμοιες ιστορίες δεν υπάρχει περίπτωση να παρουσιασθούν ποτέ από κανένα συστημικό μέσο “ενημερώσεως”, σε κάποιο ντοκυμαντέρ ή πολύ περισσότερο σε κάποιο σχολικό βιβλίο. Οι Γερμανοί αποτελούν το πιο κατασυκοφαντημένο έθνος στην σύγχρονη εποχή. Έχοντας ωστόσο υπ᾿ όψιν όλα τα παραπάνω, καθίσταται κατανοητό ότι η πολιτική που ακολουθήθηκε από τους Γερμανούς του Τρίτου Ράιχ στην ανατολική Ευρώπη αποτελούσε απλώς απόπειρα εκπληρώσεως ενός ιστορικού πεπρωμένου και όχι μια παρανοϊκή επεκτατική πολιτική προς χάριν της επεκτάσεως και μόνο. Θα πρέπει επίσης να μη λαμβάνονται σοβαρά υπ᾿ όψιν οι υπερβολές των συστημικών μεταπολεμικών μέσων περί δήθεν σχεδίου αφανισμού των Σλάβων (ή οποιουδήποτε άλλου λαού). Ορισμένα στοιχεία για την πολιτική που ακολουθήθηκε στην ανατολική Ευρώπη μπορούμε να αντλήσουμε από το βιβλίο «Η Φυλετική Επιστήμη στη νέα Ευρώπη του Χίτλερ»:
«Ο Reichsführer Heinrich Himmler χρησιμοποίησε τις ομιλίες του κατά την διάρκεια του πολέμου για να περιγράψει την συγκεκριμένη ιδέα του να μετατρέψει την Ανατολική Ευρώπη σε έναν “ευρύτερο γερμανικό ζωτικό χώρο”. Σύμφωνα με τον ίδιο, μετά τη στρατιωτική κατάκτηση, οι γερμανικές αρχές έπρεπε να εκμεταλλευθούν την γη προς όφελος του Ράιχ και των Γερμανών πολιτών. Ο γηγενής πληθυσμός θα διαχωριζόταν σε δύο ομάδες: μια πλειοψηφία σκλάβων, που θα λιμοκτονούσαν αργά και θα εργάζονταν μέχρι θανάτου, και μια μειοψηφία προσεκτικά επιλεγμένων ανθρώπων, που θα θεωρούνταν “κατάλληλη για γερμανοποίηση”. Μαζί με τους Γερμανούς και τους εθνοτικά Γερμανούς εποίκους, αυτή η μειονότητα θα σχημάτιζε ένα νέο είδος ελίτ στην Ανατολή. »
Από ομιλία του προ ομάδος SS και αστυνομικών στην Ουκρανία.
[…]
«Μόλις άρχισε ο πόλεμος, ο Χίμλερ και οι ειδικοί του μπορούσαν αμέσως να στραφούν σε έναν κύκλο επιστημόνων προθύμων να συνεργασθούν στην υλοποίηση των σχεδίων τους για ένα πρόγραμμα ευρείας κλίμακος φυλετικής καθάρσεως. Ιδιαίτερη σημασία σε αυτό το πλαίσιο έχει το παράδειγμα του ανθρωπολόγου Reche, συμπτωματικά μέλους των SS 27. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1939, τέσσερις εβδομάδες μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, ο Reche πλησίασε τα SS, προσφέροντας κατευθυντήριες γραμμές για την εθνοπολιτική ανασυγκρότηση της Ανατολής (“Leitsätze zur bevölkerungspolitischen Sicherung des deutschen Ostens”). Η εναρκτήρια παράγραφος των κατευθυντηρίων γραμμών είχε ως εξής:
“Οι πλείστοι των κατοίκων της νεομεταφερόμενης περιοχής είναι φυλετικά (καθώς και κατά τον χαρακτήρα, την νοημοσύνη και τη φυσική τους ικανότητα) εντελώς ακατάλληλοι για αφομοίωση στον γερμανικό λαό και το γερμανικό πολιτικό λαϊκό σώμα [Volkskörper]. Πάνω απ’ όλα, οι Εβραίοι και οι εβραϊκές μεικτές φυλές [Judenmischlinge] που ζουν στις αντίστοιχες περιοχές πρέπει να απομακρυνθούν το συντομώτερο δυνατόν. . . . Ο πολωνικός πληθυσμός πρέπει, ως επί το πλείστον, να θεωρηθεί ως ένα αρκετά ακατάλληλο, δυσμενές μείγμα στοιχείων προ-σλαβικών, ανατολικοβαλτικών και αλπικών φύλων [prä-slavischen, ostbaltischen und ostischen Rasse], συμπεριλαμβανομένων και ιδιαιτέρως ισχυρών μογγολικών επιρροών [mongolische Einschläge]. . . . Μόνον ο φυλετικός ανθρωπολόγος μπορεί να αποφασίσει αν, περιστασιακά, τμήματα του πολωνικού πληθυσμού θα μπορούσαν να είναι φυλετικῶς εποικοδομήσιμα [rassisch brauchbar].»
Για να επιστρέψουμε σε όσα ανεφέρθησαν στην αρχή του άρθρου, διαπιστώνουμε πως ο σύγχρονος κόσμος έχει διαμορφωθεί με βάση τα αφηγήματα που προάγει η καθεστηκυία τάξη, με την έκβαση του ΒΠΠ να αποτελεί επισφράγισμα της κυριαρχίας της. Σύμφωνα λοιπόν με την εν λόγω τάξη, οι λευκοί πρέπει να νιώθουν άσχημα και να απολογούνται για τις αποικίες τους και για τα όσα έκαναν οι πρόγονοί τους στους ιθαγενείς πληθυσμούς, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούν να πάρουν τα εύσημα για ανακαλύψεις και καινοτομίες των προγόνων τους. Την ίδια στιγμή, τα μογγολικά φύλα έχουν στις χώρες τους τεράστιους αδριάντες των ηγετών των δικών τους εξαπλώσεων. Επί πλέον, εντός της λευκής φυλής, ειδικώς οι Γερμανοί θα πρέπει ατερμόνως να απολογούνται για το κακό που έκαναν σε όλους τους λαούς, ενώ είναι σχεδόν απαγορευτική και με σοβαρές επιπτώσεις η αμφισβήτηση του αντιγερμανικού μεταπολεμικού αφηγήματος.
Το παραπάνω αφήγημα είναι το επίσημο αφήγημα του μεταπολεμικού κόσμου, δηλαδή του κόσμου που επισφράγισε την Αμερικανοσιωνιστική κυριαρχία στην Δύση αλλά και παγκοσμίως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως. Με τις πρόσφατες εξελίξεις ωστόσο, οι τεκτονικές πλάκες της γεωπολιτικής σείονται και ενδέχεται να προμηνύουν κοσμοϊστορικές αλλαγές. Μένει να δούμε αν και κατά πόσο η Ευρώπη αλλά και η Δύση δύνανται ποτέ να κατανοήσουν ότι επιβάλλεται να αποσύρουν ως τάχιστα τέτοια σκοτεινώς υποβολιμαία αυτοκτονικά αφηγήματα και τις ποικίλες τους προεκτάσεις, καθώς αυτά στρέφονται ριζικώς καί ανεπιστρεπτὶ εναντίον της υποστάσεώς τους και, εν τέλει, θα επιφέρουν και την ολική βιολογική καταστροφή και εξάλειψή τους.