Στο βιβλίο «Η παρακμή του μεσαιωνικού ελληνισμού και η διαδικασία εξισλαμισμού της Μικράς Ασίας», ο διαπρεπής βυζαντινολόγος Σπύρος Βρυώνης περιγράφει τα γεγονότα που ακολούθησαν την καταστροφική μάχη του Ματζικέρτ και την επακόλουθη πλημμυρίδα των Τουρκομάνων στην Μικρά Ασία. Πάγια τακτική των πρωτοτούρκων ήταν η διενέργεια συνεχών, μικρής κλίμακος, ληστρικών επιθέσεων με σκοπό την λεηλασία, κυρίως της ανοχύρωτης υπαίθρου και των ασθενώς οχυρωμένων πόλεων της Μικράς Ασίας. Αυτές οι επιθέσεις ήταν μεν συνεχείς αλλά ταυτόχρονα τόσο μικρής κλίμακας ώστε να μην προξενούν την δυναμική αντίδραση της κεντρικής εξουσίας της Κωνσταντινουπόλεως. Η τακτική αυτή μετεβάλετο όταν η θνήσκουσα αυτοκρατορία βρισκόταν σε περιόδους εσωτερικών συγκρούσεων, οπότε οι Τούρκοι επετίθεντο εκ του ασφαλούς και σε περισσότερο οχυρωμένες πόλεις τις οποίες και καταλάμβαναν καθώς ο αυτοκρατορικός στρατός ήταν απασχολημένος με τις εσωτερικές έριδες.
Αυτή η αλληλουχία περιόδων συνεχών μικρολεηλασιών (οι οποίες απογύμνωσαν την ύπαιθρο οδηγώντας τους κατοίκους στις πόλεις) και γενικευμένων επιθέσεων όταν η κεντρική εξουσία ήταν σε κατάσταση αδυναμίας, μετέτρεψε σε τέσσερεις αιώνες την κραταιά αυτοκρατορία του Βασιλείου Βουλγαροκτόνου στην πόλη-κράτος του 1453, η οποία, παρά την ηρωική αντίσταση, έπεσε στα χέρια των Οθωμανών.
Παρότι οι σύγχρονοι Τούρκοι έλκουν την καταγωγή τους μόνο κατά ένα ποσοστό από τους πρωτοτούρκους νομάδες, η νοοτροπία τους λίγο έχει μεταβληθεί έκτοτε. Παρενοχλούν τον αντίπαλό τους συνεχώς, αποκοιμίζοντάς και αποδυναμώνοντάς τον, και όταν διακρίνουν μια στιγμή αδυναμίας, επιτίθενται. Σ’ αυτή την στρατηγική εντάσσονται οι παραβιάσεις του εναερίου χώρου και των θαλασσίων υδάτων της πατρίδος μας, όπως επίσης και οι συνεχώς αυξανόμενες διεκδικήσεις επί των νήσων του Αιγαίου. Δεν δίστασαν όμως να επιτεθούν όταν διέκριναν ελληνική αδυναμία λόγω της ασθενείας του στρατάρχου Παπάγου ώστε να εξαπολύσουν τον όχλο εναντίων των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως (το 1955) όπως επίσης βρήκαν την ευκαιρία να εξαπολύσουν την εισβολή στην Κύπρο όταν διέκριναν εσωτερική αδυναμία και να κλιμακώσουν (με τον Αττίλα ΙΙ) δύο μετά την ανάληψη της ηγεσίας από τους πολιτικούς το 1974.

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος, μη διδασκόμενο από τις πικρές συμφορές του μεσαιωνικού Ελληνισμού, επιλέγει μόνιμα να παίζει ένα είδος «fair play» με τους Τούρκους. Επέλεξε να μην προβεί σε κινήσεις ανακαταλήψεως του κατεχομένου βορείου τμήματος της Κύπρου, ούτε απετόλμησε να επεκτείνει τα εθνικά χωρικά ύδατα, σε περιόδους αποδιοργανώσεως του τουρκικού κράτους όπως συνέβη την περίοδο κατά την οποία εκδηλώθηκε το πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν (το 2015) ή, πιο πρόσφατα, με τον καταστροφικό σεισμό του 2023, δίνοντας το περιθώριο στο τουρκικό κράτος να ανασυνταχθεί με την ησυχία του!
Μπορείτε να διαβάσετε παλαιότερες δημοσιεύσεις μας σχετικά με τα ελληνοτουρκικά θέματα καθώς και άλλες πηγές, μέσω των παρακάτω συνδέσμων:
https://www.armahellas.com/2014/02/11/%ce%b7-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%b3%cf%81%cf%86%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%ad%ce%ba%cf%81%ce%b7%ce%be%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf/
https://www.kathimerini.gr/world/562319995/akar-eimaste-yper-toy-diamoirasmoy-ploytoy-sto-aigaio/
https://www.kathimerini.gr/politics/562321411/chamiloi-tonoi-apo-ton-akar-sta-ellinotoyrkika/
https://tourkikanea.gr/ellinotourkikes-sheseis/kshaf/comment-page-1/