“Αυτό είναι που κάνει την αυτοκτονία πιο εύκολη: το γεγονός ότι ο φυσικός πόνος που σχετίζεται με αυτήν χάνει τη σημασία του στα μάτια κάποιου ο οποίος πλήττεται από σφοδρό πνευματικό πόνο.”
Arthur Schopenhauer, Über den Selbstmord
Πριν από περίπου δυόμισι χρόνια, ο Rich Russell, ένας 29χρονος υπεύθυνος φορτοεκφορτώσεων αποσκευών στο Διεθνές Αεροδρόμιο Seattle-Tacoma, πήρε ένα διπλό-στροβιλοελικοφόρο αεροσκάφος τύπου Bombardier Q400, το οποίο εκείνη τη νύχτα ήταν σταθμευμένο εκεί, και ταξίδεψε 25 μίλια ώσπου το έριξε στο αραιοκατοικημένο Νησί Ketron, δίνοντας έτσι τέλος στη ζωή του. Ο Rich φαίνεται να ήθελε να αποφύγει να κάνει κακό σε άλλους σε αυτήν την κινηματογραφική, και θεωρητικώς γεμάτη αδρεναλίνη, έξοδό του από τη ζωή. Το πιο οδυνηρό σε αυτές τις τελευταίες στιγμές πριν τον θάνατό του, ήταν η αποφασιστικότητα του Rich να εκτελέσει σπειροειδή μανούβρα πριν φτάσει στη Νήσο Ketron. Υπήρξε επίσης και μια αλληλεπίδραση με έναν ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Rich, ανήσυχος, αφηρημένος, συναισθηματικός και φανερά προβληματισμένος, προσπάθησε να κάνει εύθυμη ψιλή κουβέντα. Κάποια στιγμή ακολούθησε η παρακάτω συζήτηση:
Rich: Αν προσγειωθώ επιτυχώς, λες η Αλάσκα να με προσλάβει σαν πιλότο;
Ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας: Ξέρεις, φαντάζομαι πως αν το καταφέρεις αυτό, θα σε προσλάβουν ως οτιδήποτε.
Rich: Ναι καλά! Μπα, είμαι Λευκός.
Δεν θα μάθουμε ποτέ τους λόγους που οδήγησαν αυτόν τον άνθρωπο να αφαιρέσει τη ζωή του, ο συγκεκριμένος διάλογος όμως σίγουρα απηχεί εντόνως ένα διογκούμενο πρόβλημα: συγκεκριμένα, ο δείκτης αυτοκτονιών είναι πλέον τρομακτικός μεταξύ των λευκών και χειροτερεύει όλο και περισσότερο.
https://www.elsevier.com/books/explaining–suicide/meyer/978-0-12-809289-7
Ένα ακόμα σημάδι ότι υπήρξε κάτι βαθύτερο στο χαρακτήρα του θανάτου του Rich Russell, ήταν η ανταπόκριση της κοινότητος Alt-Right στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στον Rich δόθηκε πολύ γρήγορα ένα hashtag θαυμασμού και συμπάθειας, το #SkyKing, και, ενώ τα καθεστωτικά μέσα και η Αριστερά όλων των εκφάνσεων φάνηκε να αγνοεί εξ’ ολοκλήρου την ιστορία, ήταν αξιοσημείωτο ότι οι λογαριασμοί της κοινότητας Alt-Right άλλαξαν τα username τους ώστε αυτά να περιέχουν emoji με αεροπλάνα, παρήγαγαν οπτικοακουστικό υλικό αφιερωμένο στο συμβάν και εξέφρασαν τα συλλυπητήριά τους για το χαμό ενός νεαρού άνδρα που οποιοσδήποτε θα ήθελε να έχει για γιο ή αδελφό. Ακόμα και αν αφήσουμε κατά μέρος την επική πτυχή του θανάτου του Rich, αν αυτή είναι η κατάλληλη ορολογία για να χρησιμοποιήσουμε, αυτή η αυτοκτονία διήγειρε ξεκάθαρα τα αντανακλαστικά. Γιατί;
Ένας λόγος είναι ότι η Alt-Right έχει έντονη συναίσθηση, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πολιτιστική ή πολιτική ομάδα στον δυτικό κόσμο, ότι στον Λευκό άνθρωπο έχει επιβληθεί υπαρξιακή κρίση ως αποτέλεσμα των συγχρόνων κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων. Η κρίση αυτή είναι κυριολεκτικά θανατηφόρος. Το 2015, δύο οικονομολόγοι του Princeton ανακάλυψαν ότι οι θάνατοι στους λευκούς μεσήλικους άνδρες αντί να ελαττώνονται, όπως γίνεται με τις περισσότερες ομάδες ανθρώπων, αυξάνονται.
Σύμφωνα με τον ειδικό πρόληψης αυτοκτονιών, Δρ. Christine Moutier, το 70% του συνόλου όλων των αυτοκτονιών κάθε χρόνο διαπράττονται από μεσήλικες Λευκούς. Από αυτούς, οι 9/10 προέρχονται από χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα.
Η κρίση αυτή έχει σκεπάσει ολόκληρη τη Δύση. Η Βρετανία έχει χάσει τον έλεγχο της κρίσης ανδρικών αυτοκτονιών.
https://www.esquire.com/uk/culture/a9202/britain-male-suicide-crisis/
Οι άνδρες στο Η.Β., ηλικίας από 20 έως 49, είναι πιο πιθανό να πεθάνουν αυτοκτονώντας παρά με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Πριν κάποιους μήνες ανακοινώθηκε ότι “ο δείκτης αυτοκτονιών των ανδρών στην Αυστραλία έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας”.
Στη Γαλλία, κάθε ώρα αυτοκτονεί και ένα άτομο και η αυτοκτονία είναι το δεύτερο αίτιο θανάτου για ανθρώπους από 15 μέχρι 24 χρονών, μετά τα τροχαία ατυχήματα.
Την ίδια στιγμή στη Βαυαρία, ένα κρατίδιο (εντός της Ομοσπονδιακής Γερμανίας) με χαμηλά ποσοστά ανεργίας και υψηλά εισοδήματα, οι αυτοκτονίες είναι υπερδιπλάσιες από τους θανάτους σε τροχαία ατυχήματα.
https://www.thelocal.de/20110131/32779
Πέρα από κάποιες περιπτώσεις προσωπικού ατομικού τραύματος, υπάρχουν τρία σκέλη εξηγήσεων για αυτήν την καταστροφή που εκτυλίσσεται και επιδεινώνεται και μόνο μερικά από αυτά συζητούνται επαρκώς στα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Τα τρία αυτά σκέλη μπορούν σε γενικές γραμμές να οριστούν ως πολιτιστικά, έμφυλα και φυλετικά. Στη σφαίρα της κουλτούρας, είναι ξεκάθαρο ότι ο Δυτικός πολιτισμός έχει πλήρως οδηγηθεί σε μία φάση στειρότητος και υποβαθμίσεως, που έχει ως αποτέλεσμα την διάχυτη ανουσιότητα της ανθρώπινης ζωής. Αναπόφευκτος παράγοντας σε αυτό το πλαίσιο είναι η ανάπτυξη της τεχνολογίας και τα επακόλουθα της βιομηχανικής επαναστάσεως, η τουλάχιστον το πνεύμα που συνόδευσε αυτές τις εξελίξεις. Δύο συγγράμματα-κλειδιά που αναγνωρίζουν αυτήν την ανησυχία είναι τα εξής: «Η Τεχνολογία ως Φιλοσοφικό Ζήτημα» (The Question Concerning Technology),(1954) του Martin Heidegger, και το «Μανιφέστο Unabomber: Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της»,(1995) του Ted Kaczynski.
http://www.psyp.org/question_concerning_technology.pdf
http://editions–hache.com/essais/pdf/kaczynski2.pdf
Για τον Heidegger, όπως και για τον Max Weber παλαιότερα, η εξέλιξη της σύγχρονης βιομηχανικής επιστήμης στο να
εξηγεί τα πάντα φυσικά, οδήγησε στην “απογοήτευση του κόσμου”. Όσο ο άνθρωπος έτεινε ολοένα και περισσότερο στο να αντιλαμβάνεται τους γύρω του μόνο σαν δυναμικό προς πλήρη αξιοποίηση και εκμετάλλευση, η ικανότητά μας να διάγουμε αξιόλογο και ουσιαστικό βίο ετίθετο σε κίνδυνο. Αυτό είναι πλήρως ξεκάθαρο στην ανάπτυξη του λεγομένου “τμήματος ανθρωπίνου δυναμικού” ως κεντρική μορφή όλων των πρακτικών απασχόλησης. Με αυτήν την εξέλιξη, η στείρα “αντικειμενοποίηση” και εναλλαξιμότητα του ανθρώπου ουσιαστικώς ολοκληρώθηκε και ο “καλός άνθρωπος” μετετράπη στον «πιο ευέλικτο και ικανότερο να ανταπεξέλθει στα ωράρια της αγοράς, στην πληθώρα πολιτισμών, στις αλλαγές των κοινωνικών νορμών» κτλ. Μέσα στην προσαρμοστικότητά τους, τα ανθρώπινα όντα, στην εποχή της τεχνολογίας, διάγουν παρόμοιο βίο με τα άψυχα όντα, καθώς τα πάντα την σήμερον ημέρα αξιολογούνται με βάση την ελαστικότητα και την αποτελεσματικότητά τους. Η σύγχρονη τεχνολογία, με άλλα λόγια, έχει αλλάξει την αντίληψή μας για τον κόσμο”.[1]Τούτο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα πρώτο βήμα στο μονοπάτι της απόγνωσης.
Η κουλτούρα της σύγχρονης τεχνολογίας, επιπλέον, με το να δίνει έμφαση στην ατέρμονη εκμετάλλευση δυναμικού και με την εχθρότητά της σε κάθε είδους εμπόδιο, είναι εγγενώς πολέμια πάσης φύσεως καθορισμένων εκφράσεων της ανθρώπινης ζωής: βιολογικών διαφορών φύλου, συνόρων και εθνικών πολιτειών, θρησκευτικών ή ρομαντικών αντιλήψεων περί του σκοπού ή του υψηλότερου νοήματος της ανθρώπινης ζωής, ή ακόμα και της ιδέας ότι κάποιος μπορεί να κάνει καριέρα σε έναν συγκεκριμένο τομέα. Στην πραγματικότητα, ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα βασίζεται την παροχή μιας σειράς “δεξιοτήτων” στους μαθητές, αντί να τους εξειδικεύσει σε έναν συγκεκριμένο τομέα – με στόχο να παραχθεί μια μεγάλη δεξαμενή υποψηφίων υπαλλήλων ικανών να προσαρμοστούν σε μια ευρύτερη ποικιλία εργασιακών καταστάσεων. Οι Financial Times τώρα συμβουλεύουν νέους απόφοιτους να προετοιμαστούν για τουλάχιστον πέντε καριέρες κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
https://www.ft.com/content/0151d2fe-868a-11e7-8bb1-5ba57d47eff7
Πολλοί άνθρωποι, συνεπώς, αποφοιτούν από τα κολέγια χωρίς καν την αμυδρή ελπίδα για μία διαδρομή ή ένα ικανοποιητικό ερευνητικό σχέδιο με το οποίο θα σταδιοδρομήσουν στην επαγγελματική τους ζωή. Η ύπαρξή τους είναι μάλλον καταδικασμένη εξ αρχής να καθοριστεί από την παροδικότητα και τη εναλλαξιμότητα, καθιστώντας τους, σχεδόν κυριολεκτικώς, ένα ακόμα γρανάζι για την τεχνολογική μηχανή.
Αν ο Heidegger είχε δίκιο όταν υπενόησε ότι οι άνθρωποι κατέχουν μεγαλύτερη αίσθηση του Είναι όταν είναι περισσότερο συνδεδεμένοι με τη γη και τα πράγματα γύρω τους, τότε το πνεύμα της βιομηχανικής επανάστασης υπήρξε όντως βίαιος λωποδύτης. Οι πρόγονοί μας άφησαν τα βουνά και τους αγρούς για τις πόλεις και τα εργοστάσια, όχι μόνο για την επιφανειακή άνεση της μισθωτής εργασίας και την αποφυγή του περιοδικού λιμού, αλλά επίσης λόγω της προοπτικής της συμμετοχής σε ένα μεγαλύτερο έργο: θα παρήγαγαν κάτι και μέσω αυτού του κάτι, θα συνέβαλλαν στην Δυτική εξάπλωση, πρόοδο και κυριαρχία. Μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνος, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η βιομηχανική επανάσταση είχε, από την πλευρά της, εκπληρώσει την συμφωνία αυτή. Σήμερα όμως, στη μετα-βιομηχανική Δύση, έχουμε αποκοπεί από τα βουνά και τους αγρούς, καθώς επίσης και από τη μεγαλύτερη οπτική. Τα εργοστάσια κλείνουν ή έχουν ήδη κλείσει, ενώ τα μεγάλα έργα της Δύσεως είναι τώρα παρατημένα, εγκαταλελειμμένα και δυσφημισμένα. Η τεχνολογική-οικονομική ζωή, η ίδια η βάση του να στηρίζει κάποιος την υλική του ύπαρξη στον εκσυγχρονισμό, αποτελεί άγονο πεδίο που στερείται αληθούς νοήματος. Για να το αντισταθμίσουμε, χρησιμοποιούμε τεχνολογία για να παράγουμε ακόμα περισσότερες συσκευές που θα μας εξασφαλίσουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, κάνοντάς το όμως αυτό, απλά βουτάμε ακόμα περισσότερο στο υπαρξιακό κενό. Ξεφεύγουμε από αυτό το στάδιο αναισθησίας μέσω μιας φαινομενικώς ατέρμονης παροχής ανούσιας απασχόλησης και διασκέδασης. Όταν αυτό τελικώς αποτυγχάνει, καταλήγουμε παντελώς ανικανοποίητοι και στερούμενοι κουλτούρας. Έχουμε κάνει το δεύτερο βήμα στο δρόμο προς της απελπισία.
Το επόμενο πλέγμα ερμηνείας για την καταστροφική επιδημία αυτοκτονιών στους Δυτικούς άνδρες αφορά την εξέλιξη των σεξουαλικών σχέσεων. Πέρα από το ότι πλέον στερείται νοήματος, το σύγχρονο εργασιακό και εκπαιδευτικό περιβάλλον έχει επίσης εντελώς εκθηλυνθεί.
http://time.com/4064665/women-college-degree/
Οι δουλειές που πλήρωναν καλά στον βιομηχανικό τομέα έχουν εξαφανιστεί, και έχουν αντικατασταθεί από ανειδίκευτη εργασία, χαμηλόμισθα πόστα που ευνοούν γυναικείες “δεξιότητες”, ή ρευστά επαγγέλματα που αποτελούν μέρος της παραφουσκωμένης, αποστειρωμένης, ανούσιας, μη-παραγωγικής, και αναφερόμενης ως πολιτικώς ορθής “εταιρικής διοικητικής τάξεως”. Πολιτικές θετικών διακρίσεων, ξεκάθαρες ή όχι, οδηγούν στη μαζική εισροή γυναικών σε όλα τα επίπεδα του εκπαιδευτικού συστήματος, εκτοπίζοντας τους άνδρες και περιθωριοποιώντας τις εκπαιδευτικές τους επιλογές.
Ένα από τα μεγάλα ψεύδη της απάτης περί “ισότητας” είναι πως τἀχα αυτή δεν έχει κάποιο κόστος αλλά πως είναι απλώς θέμα κάποιας (πάντως αφηρημένης κι αποσπασμένης από κάθε φυσική, οργανική αναφορά, τις οποίες ο φεμινισμός συλλήβδην καταγγέλλει ως “στερεότυπα”…) “δικαιοσύνης”. Τίποτε δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Αυτό που στην πραγματικότητα επιτυγχάνεται με την “ισότητα” είναι μια αποσταθεροποίηση και μια αναδιανομή ρόλων, η οποία περιλαμβάνει απώλεια ισχύος, επιρροής και σημαντικότητος του τμήματος του πληθυσμού που θεωρείται “προνομιούχο” κατά την υπαγορευμένην ιδεολογική μόδα της εποχής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες (ΣτΜ: καὶ ὄχι μόνον στὶς ΗΠΑ!) οι ακαδημαϊκές επιδόσεις των αγοριών σημειώνουν πτώση από το 1950.
Το ίδιο μοτίβο έχει πιστοποιηθεί στον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία – και όπου αλλού έχουν διεξαχθεί σχετικές έρευνες.
https://www.theguardian.com/education/2016/may/12/university-gender-gap-scandal-thinktank-men
https://pursuit.unimelb.edu.au/articles/minding-the-gap-for-boys-and-girls-at-school
Μάλιστα στην Αυστραλία οι προδιαγραφές της εκπαίδευσης έχουν εξ ολοκλήρου καταρρεύσει, παράλληλα με το γεγονός ότι οι άνδρες καθηγητές αποτελούν πλέον είδος υπό εξαφάνιση στη χώρα.
http://theconversation.com/male-teachers-are-an-endangered-species-in-australia-new-research-83464
Η περιθωριοποίηση ή εκθήλυνση των αρρένων στο εκπαιδευτικό και εργασιακό περιβάλλον προχωρά ανεμπόδιστη λόγω της εκτεταμένης δαιμονοποιήσεως της αρρενωπότητος στην σύγχρονη, στείρα και κεντραρισμένη στις εξωτερικές μόνο δεξιότητες κουλτούρα. Ο Jonathan Bowden είχε κάποτε εκφράσει τη γνώμη ότι “η αρρενωπότητα είναι κάτι ιερό”. Η διοχετευόμενη επιθετικότητα, η στωικότητα, ο αυτοέλεγχος, η φιλοδοξία, η επιμελής αίσθηση της τιμής και, όπου είναι αναγκαία, η στοχευμένη οργή, είναι όντως ιερές πτυχές της Δυτικής αρρενωπότητος και έχουν εγχαραχθή στις ψυχές μας προτού ακόμα γραφούν στην Ιλιάδα. Για αιώνες μετά τον Όμηρο τα χαρακτηριστικά αυτά εκτιμούνταν, εξαίρονταν και διεμόρφωναν την τέχνη και την ποίηση. Σήμερα όμως όλες οι πτυχές της αρρενωπότητας παρουσιάζονται ως ανεπιθύμητες, χαρακτηρίζονται “τοξικές” και τίθενται υπό την επίβλεψη της εκθηλυσμένης τεχνολογικής πολιτείας. Η «Boston Globe», η «Psychology Today» και ακόμα και η Βρετανική κυβέρνηση επιμένουν πως τα αγόρια πρέπει να ενθαρρύνονται να παίζουν με κούκλες, ώστε να γίνουν “πιο στοργικά και τρυφερά“, κάτι το οποίο “αρμόζει σε αγόρια όσο αρμόζει και στα κορίτσια”.
https://www.psychologytoday.com/gb/blog/woman-power/201702/why-boys-really-need-boy-dolls
https://www.bbc.co.uk/newsround/30799065
Μια τέτοια ρητορική αγνοεί και αποκρύπτει το γεγονός ότι οι άρρενες επί πολλές χιλιετίες επέδειξαν στοργή και ανέθρεψαν τις οικογένειές τους – με τον δικό τους τρόπο. Τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν ως αληθινό στόχο, όχι να κάνουν τους άνδρες τρυφερούς και στοργικούς, αλλά να τους κάνουν τρυφερούς και στοργικούς με γυναικείο τρόπο. Ήτοι, επιδιώκουν την εξάλειψη της αρρενωπότητος.
Διαδίδουν επίσης το μύθο ότι η αρρενωπότητα είναι εγγενώς κακή και επικίνδυνη. Αυτό είναι ιδιαιτέρως εμφανές από την γρήγορη εξάπλωση του μιμιδίου περί “κουλτούρας βιασμού”. Είναι μια εκ των εξόφθαλμων αντιφάσεων της αριστερίστικης σκέψης: το γεγονός ότι οι Πολιτιστικοί Μαρξιστές εκφράζουν έντονες ανησυχίες ότι όλοι οι Δυτικοί άνδρες είναι δυνάμει βιαστές, ενώ την ίδια στιγμή ζητωκραυγάζουν υπέρ της μαζικής μεταναστεύσεως πραγματικών βιαστών από τον Τρίτο Κόσμο – μια εξέλιξη η οποία έχει οδηγήσει στην, κατά πάσα πιθανότητα πιο ραγδαία, αύξηση των βιασμών στην ιστορία της Δύσεως. Οι Λευκοί άνδρες, συνεπώς, βρίσκονται αντιμέτωποι με την περίεργη και, κατά κάποιο τρόπο, ψυχοπλακωτική εικόνα Λευκών γυναικών να επιδεικνύουν ανοικτή προτίμησή σε ξένους βιαστές με χαμηλό IQ έναντι του ιδίου τους του είδους. Η συνεπαγόμενη πικρία αποτελεί μονάχα ένα μέρος της ευρύτερης κρίσεως των σεξουαλικών σχέσεων, η οποία συνδέεται άρρηκτα με το εκθηλυμένο και υλικά προσδιορισμένο σύστημα διαζυγίων, το οποίο βλέπει τους άνδρες όχι σαν πατεράδες ή ανθρώπους, αλλά ως τραπεζικό υπόλοιπο και ώρες επιμελείας. Ως αντίδραση, όλο και περισσότεροι άνδρες απορρίπτουν το γάμο και στρέφονται σε κινήματα τα οποία περιέχουν, από τη μια, πλήρη απόρριψη των σχέσεων (MGTOW ή Men Going Their Own Way: Άνδρες που Ακολουθούν το Δικό τους Δρόμο), ή από την άλλη, δεξιότητες στο καμάκι (PUA ή Pick Up Artists, το οποίο αποτελεί ένα εφήμερο, ανερμάτιστο, και βασισμένο στο ασήμαντο, προϊόν της υλιστικά προσδιορισμένης κοινωνίας). Οι ενδεχομένως πιο απογοητευμένοι είναι οι Incels (Involuntarily Celibates ή Ακουσίως Απέχοντες από το Σεξ/Ακουσίως Άγαμοι), αυτοί που απλώς δεν μπορούν να βρουν σύντροφο δεδομένης της σύγχρονης μορφής των σεξουαλικών σχέσεων. Το συγκεκριμένο κίνημα αποτελεί το επίκεντρο της μεγάλης απόγνωσης και έχει συντελέσει σε πολλές αξιοπρόσεκτες αυτοκτονίες.
Το τρίτο σκέλος που αιτιολογεί την εκτίναξη των αυτοκτονιών μεταξύ των Λευκών αρρένων αφορά τη φυλή. Ζούμε σε μια εποχή στην οποία σχεδόν κάθε ερευνητικό σχέδιο ή εγχείρημα αξιολογείται σύμφωνα με το επικρατούν ιδεολογικό δόγμα και το πρωταρχικό μέτρο είναι ο αριθμός των Λευκών αρρένων που θα συμμετάσχουν στο ερευνητικό σχέδιο ή στο εγχείρημα. Το “οι Λευκοί είναι πάρα πολλοί” αποτελεί ίσως την πιο σημαντική επίκριση, ηθική και μη, που μπορεί να έχει στόχο την οποιαδήποτε κινηματογραφική ταινία, θεατρική παράσταση, βιβλίο, άθλημα, ακαδημαϊκό κλάδο, αστικό θεσμό, ή υπηρεσία δημόσιας διοικήσεως. Συνεπώς, απουσία ή η εξάλειψη των Λευκών, του κοινωνικού αυτού “μπαμπούλα”, μετατρέπεται σε κάτι εγγενώς και ηθικώς ωφέλιμο στα πλαίσια του πολιτισμού. Δεδομένης της καταστάσεως, δεν προκάλεσε έκπληξη το ότι το περασμένο έτος, η κάμερα κατέγραψε τους Δημοκρατικούς του Μέιν να γελούν με την αύξηση των αυτοκτονιών μεταξύ των Λευκών αρρένων.
Ένοιωσαν αναμφισβήτητα ότι κάτι τέτοιο είναι αποδεκτό καθώς αυτοί που ήταν στο στόχαστρό τους έχουν διεξοδικώς απολέσει την ανθρωπίνη υπόσταση από την σύγχρονη κουλτούρα, από τον φεμινισμό και από τη φυλετική δυναμική της συγχρόνου πολυπολιτισμικής πολιτείας. Φυσικά, την πιο ουσιαστική εκδήλωση του δόγματος “ οι Λευκοί είναι πάρα πολλοί” αποτελούν οι θετικές διακρίσεις. Πιθανώς να μην αποκτήσουμε ποτέ ακριβή στοιχεία για το αριθμό των Λευκών που απεκλείσθησαν από την πρόσληψη στην κοινωνία που έκτισαν οι πατεράδες τους, και όλα αυτά χάριν της ελεεινής ισότητας. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι η ύπαρξη και μόνο των θετικών διακρίσεων αποτελεί αποθαρρυντική προσβολή στην αξιοπρέπεια κάθε σκληρώς εργαζομένου Λευκού στην Αμερική και οπουδήποτε αλλού παίρνουν κεφάλι τέτοιες δηλητηριώδεις πολιτικές. Η αποθαρρυντική τους επίδραση είναι εντονότερα χαραγμένη σε κάθε συλλαβή που άρθρωσε ο Rich Russell, όταν δίστασε και αναφώνησε “Μπα, είμαι Λευκός”, πριν δώσει τέλος στη ζωή του.
Όντες αντιμέτωποι με ένα τέτοιο εξαιρετικώς καταπιεστικό κλίμα, σίγουρα δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι Λευκοί περιέρχονται σε απόγνωση. Είναι όμως σωστή απάντηση η αυτοκτονία; Ή μήπως ακόμα και το τιθέμενο θέμα είναι αβάσιμο; Έχω ιδίαν πείρα επί του ζητήματος. Όταν ήμουν 20 χρονών, ο καλύτερός μου φίλος και συνομήλικός μου πήγε και κρεμάστηκε. Έπειτα από μια εξαιρετικώς δύσκολη παιδική ηλικία και καθώς ήταν απογοητευμένος με την επαγγελματική του σταδιοδρομία, βρισκόταν ψυχολογικώς στην κόψη του ξυραφιού. Ύστερα έμαθε ότι η κοπέλα του τον απατούσε. Μέρες μετά βρέθηκε νεκρός. Ήμασταν λίγο-πολύ αχώριστοι από τη στιγμή που γνωριστήκαμε, όταν ήμασταν 5 χρονών. Ήταν σαν αδελφός, και ο θάνατός του ήταν για μένα συγκλονιστικός. Και είναι ακόμα, από μια άποψη. Ως επακόλουθο, μετά το μούδιασμα, τα δάκρυα και το θυμό, έρχεσαι αντιμέτωπος και με το συναίσθημα της αγανακτήσεως. Τους ανθρώπους αυτούς, εν τέλει, τους στερούμαστε. Και παρά το γεγονός ότι αυτό δεν θα φέρει πίσω τους αγαπημένους μας, αμφισβητούμε την ηθική και την ορθότητά του. Στα 25 μου, με κάποιους από αυτούς τους προβληματισμούς να ανακυκλώνονται στο μυαλό μου, βρήκα την έκθεση “Περί Αυτοκτονίας” του Schopenhauer, και την διάβασα ξανά, ώρες μετά το άκουσμα της ειδήσεως του τελευταίου ταξιδιού του Rich Russell. Σε αυτήν την έκθεση δεν βρήκα απαντήσεις που αφορούσαν μόνο το ζήτημα της αυτοκτονίας από ηθικής πλευράς, αλλά που επίσης αφορούν και τις διαφορετικές αντιδράσεις που είχε η Εναλλακτική Δεξιά με τους μη-ανήκοντες στην Εναλλακτική Δεξιά, στον απόηχο του θανάτου του Rich.
Κατά την οπτική του Schopenhauer, “μόνο στις μονοθεϊστικές – δηλαδή στις Εβραϊκές – θρησκείες θεωρείται η
αυτοκαταστροφή έγκλημα”. Ο λόγος για αυτό δεν είναι κάποια απαγόρευση στις γραφές, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει, αλλά μάλλον η συνειδητοποίηση ότι η αυτοκτονία είναι “μια νοσηρή φιλοφρόνηση σε αυτόν που είπε ότι όλα βαίνουν καλώς… Είναι μία ακόμη περίπτωση υποχρεωτικής αισιοδοξίας σε αυτές τις θρησκείες, η οποία καταδικάζει την αυτοκαταστροφή ώστε να μην καταδικαστεί από αυτή”. Το απόσπασμα αυτό με εκφράζει απολύτως, καθώς ο Αριστερός Λιμπεραλισμός δεν είναι παρά μια σύγχρονη κοσμική θρησκεία χρωματισμένη με έναν αναγκαστικό οπτιμισμό. Συνεχώς ακούμε ότι τα πράγματα γίνονται καλύτερα, ότι “η διαφορετικότητα είναι η δύναμή μας” και ότι “η ισότητα θα κάνει τα πράγματα πιο δίκαια”. Η οιαδήποτε εναντίωση σ’ αυτήν την ποτισμένη με αντικαταθλιπτικά φάρμακα οπτική προβάλλεται σχεδόν σαν διανοητική διαταραχή. Είναι λοιπόν άξιο απορίας το ότι μια τέτοια μαζική κουλτούρα, με αυτές τις τάσεις, θα εκφράσει αναστάτωση μπροστά στο θέαμα των Λευκών που αυτοκτονούν, χάνοντας το νόημά και την ευρύτερη σημασία των αυτοκτονιών αυτών; Η Αριστερά/Λιμπεραλισμός, όπως θα έλεγε ο Schopenhauer, αγνοεί, περιθωριοποιεί, ακόμα και κοροϊδεύει τις αυτοκτονίες των Λευκών ώστε να μην καταδικαστεί από αυτές. Η Εναλλακτική Δεξιά, έχοντας επίγνωση της πολιτισμικής παρακμής, και εναρμονισμένη με τον πόνο της απόγνωσης, είδε τα κατηγορώ του Rich Russell ως αυτό που είναι και αντέδρασε αναλόγως.
Είναι όσοι διαπράττουν αυτοκτονία απλώς αδύναμοι δειλοί; Ο Schopenhauer προσθέτει: «Ακούμε ότι η αυτοκτονία είναι η πιο δειλή πράξη, ότι μόνον ένας τρελός θα μπορούσε να την διαπράξει και παρόμοιες σαχλαμάρες ή τον ανόητο ισχυρισμό πως η αυτοκτονία είναι “λάθος”, όμως είναι προφανές ότι πρόκειται για κάτι στο οποίο ο κάθε άνθρωπος, όσον αφορά την ζωή του και το άτομό του, έχει το πιο αναντίρρητο δικαίωμα». Είναι η πράξη της βουλήσεως στην άσκηση αυτού του δικαιώματος που δεν με αφήνει να καταδικάσω όσους διαλέγουν αυτό το μονοπάτι. Η δική μου ερμηνεία για το θάνατο του Rich Russell ήταν ότι ο Rich αποφάσισε στις τελευταίες του στιγμές να αδράξει τη ζωή του και όπως θα έλεγε και ο Heidegger, κυριολεκτικώς να «ζήσει προς το θάνατο».[2] Αντιμέτωπος με μια ζωή στερουμένη νοήματος, το μόνο που απέμενε ήταν ένας θάνατος γεμάτος νόημα, ή έστω ένα δείγμα ελέγχου ή αυτοδιαθέσεως. Σχεδόν κάθε πτυχή των τελευταίων στιγμών του Rich Russell δείχνουν αυτοδιάθεση – από την συζήτηση που είχε με τον ελεγκτή εναέριας Κυκλοφορίας στον σπειροειδή ελιγμό προς τη δύση της ζωής του. Δεν μπορούσε να καθορίσει το πώς θα ζήσει, οπότε αποφάσισε να καθορίσει το πώς θα πέθαινε.
Αυτά παραμένουν απλές εικασίες και το θέμα αυτό παραμένει λεπτό. Ο σκοπός εδώ δεν είναι να προσβάλουμε, αλλά ίσως να προειδοποιήσουμε. Είμαστε αντιμέτωποι με μια μεγάλη κρίση. Οι πιο ευαίσθητες ψυχές ανάμεσά μας θα είναι οι πρώτες που θα την πληρώσουν. Μια βαθειά σήψη έχει κάνει την εμφάνισή της στη Δυτική κουλτούρα, και πρέπει να ξεριζωθεί πριν χάσουμε πολλούς καλούς ανθρώπους- και ακόμα περισσότερο, πριν χάσουμε “πολλούς Λευκούς.” Για αυτούς που φεύγουν, ίσως το καλύτερο που μπορούμε να προσφέρουμε είναι ναι μεν να μην εγκρίνουμε και να μην καταδικάζουμε, αλλά να λέμε απλώς ότι καταλαβαίνουμε.
Παράρτημα: Επιλεγμένα σχόλια από Alt–Right Λογαριασμούς στο Twitter (κατόπιν άδειας):
“Νομίζω πως νιώθει τον πόνο μιας ολόκληρης φυλής που εξολοθρεύεται αλλά δεν μπορεί εκφράσει την κατάθλιψή του.” Tolerant Fellow.
“Είναι ανησυχητικό. Τόσο ανθρώπινος, ευάλωτος, και γενναίος ταυτόχρονα.” The Frog of War.
“Είχα καιρό να δω όλες αυτές τις διαφορετικές ομάδες τόσο ενωμένες.” National Apacheism.
“Ήταν κυριολεκτικώς η πιο Λευκή αεροπειρατεία που υπήρξε ποτέ. Ο τύπος πετούσε γύρω από το νερό και έπεσε σε σημείο τέτοιο ώστε να μην κινδυνεύσει κανείς.” Sherman McCoy.
“Αυτοί που έχουν το μπλε σήμα επαληθεύσεως (στμ: Στο Twitter) θα μισήσουν τον Rich επειδή κατά τις τελευταίες στιγμές της ζωής του ήταν ελεύθερος και αυτό τους τρομάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.” Titus of the Dreamlands.
[1] M. Wrathall, Heidegger (London: Granta, 2005), p.101
[2] Ο ίδιος ο Heidegger θεωρούσε την αυτοκτονία ως μια “μη αυθεντική” προσέγγιση του Θανάτου, το επιχείρημά του όμως έχει κριθεί από ακαδημαϊκούς ως οφειλόμενο στο Καθολικό του υπόβαθρο.
*το παρόν αποτελεί μετάφραση ενός άρθρου της σελίδος Occidental Observer.