Οι εκπληκτικές ομοιότητες του άλλοτε «υπαρκτού σοσιαλισμού» με τον σύγχρονο «υπαρκτό σουρεαλισμό» (στην εποχή της μάσκας) και ένας θάνατος, κατά τη διάρκεια της «καραντίνας», που πέρασε σχεδόν απαρατήρητος.
_________________________________________________
Τα όσα συμβαίνουν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες με αφορμή την εμφάνιση του μυστηριώδους Covid-19 μοιάζουν πραγματικά απίστευτα. Λες και, σε λίγους μόνο μήνες, με τα εντεινόμενα και όλο και πιο ευφάνταστα, σε βαθμό σουρεαλισμού, μέτρα περιορισμού των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, έχουν πια ξεπεραστεί ακόμη και τα όσα, με τρόπο συγκλονιστικά προφητικό και γλαφυρό, περιέγραφε ο Όργουελ στο εμβληματικό και πολυσυζητημένο έργο του «1984», το οποίο είχε γράψει, ως γνωστόν, στο τέλος της ζωής του, προκειμένου να στηλιτεύσει τον σταλινικό εφιάλτη, ο οποίος είχε μετατρέψει την Ρωσία σε μία απέραντη φυλακή (πράγμα που συνέβη τελικώς με όλες τις κομμουνιστικές δικτατορίες που προέκυψαν εν συνεχεία, οδηγώντας ολόκληρες γενιές ανατολικοευρωπαίων – και όχι μόνο – σε εφιαλτικές συνθήκες διαβιώσεως, ώστε, σήμερα, ούτε να ακούσουν θέλουν πια για κομμουνισμό…).
Και τα έγραφε όλα εκείνα ο Όργουελ ως απογοητευμένος αριστερός ο ίδιος, που είχε όμως την εντιμότητα και το θάρρος να αναγνωρίσει την πλάνη της νιότης του, αναδεικνύοντας με την γλαφυρή του πένα, την εγγενή ροπή του κομμουνισμού προς τον ζόφο και την επιβολή της πιο απάνθρωπης δυστοπικής ανελευθερίας. Τα χρόνια όμως περνούν και από την μνήμη των ανθρώπων ξεθωριάζει η ανάμνηση του κομμουνιστικού πειράματος και των τρισαθλίων συνθηκών ζωής που επεφύλασσε στις κοινωνίες. Ξεθωριάζει μάλιστα, ιδίως σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου οι άνθρωποι δεν είχαν άμεση βιωματική εμπειρία της εφαρμογής της αντι-φυσικής μαρξικής θεωρίας και όπου, για πολλούς λόγους (που έχουμε σε άλλα κείμενά μας ενδελεχώς εξηγήσει – και δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε) η αριστερά, όλως παραδόξως, καίτοι ηττηθείσα στο πεδίο της μάχης, μετά την αποτυχία της να καταλάβει διά των όπλων την εξουσία, επωφελούμενη του κενού εξουσίας που προέκυψε με την αποχώρηση των γερμανικών κατοχικών στρατευμάτων, κατάφερε ωστόσο να ηγεμονεύει, σε επίπεδο πολιτικής προπαγάνδας, λόγω της διεισδύσεως ανθρώπων της σε κρίσιμες θέσεις επηρεασμού της κοινής γνώμης (μ.μ.ε., πανεπιστήμια), ιδίως κατά την περίοδο της μεταπολιτεύσεως, κόβοντας και ράβοντας την πραγματικότητα (και την ιστοριογραφία) σύμφωνα με τις επιδιώξεις της, παρουσιάζοντας μία εντελώς στρεβλή και πλασματική εικόνα τόσο για τα άπειρα εγκλήματα και τις εθνικές προδοσίες των κομμουνιστών στην Ελλάδα, από την εμφάνιση του κομμουνιστικού κινήματος και με αποκορύφωμα την αιματοβαμμένη κομμουνιστική ανταρσία των ετών 1941-1949 όσο και για τα εγκλήματα, την καταπίεση (γκούλαγκ) και τις απάνθρωπες συνθήκες διαβιώσεως των πολιτών στην ανατολική Ευρώπη και όχι μόνο (και έως και σήμερα σε χώρες-κολαστήρια τύπου Β. Κορέας), επί κομμουνισμού.
Βεβαίως οι λόγοι της τωρινής επιβολής των διαφόρων περιοριστικών μέτρων και η εντεινόμενη αστυνομοκρατία, που πλέον διαμορφώνεται, με σκοπό την επιβολή και την επιτήρηση της εφαρμογής των μέτρων (αστυνομικοί έχουν να αμοληθεί σε όλη την επικράτεια, από παραλίες μέχρι ορεινά χωριά, επιδίδοντας βαριά πρόστιμα επί δικαίων και αδίκων…), δικαιολογείται – υποτίθεται – για έκτακτους λόγους υγειονομικού ενδιαφέροντος, με γνώμονα την διασφάλιση της υγείας του κοινωνικού συνόλου. Ωστόσο, οι αλλεπάλληλες αντιφάσεις, τα νοηματικά κενά και οι συνεχείς παλινωδίες στις ανακοινώσεις νέων «μέτρων» και στις «εξηγήσεις» για αυτά, εκ μέρους των διαφόρων κωμικοτραγικών κυβερνητικών παραγόντων (υπευθύνων, επιτροπών “ειδικών”, κλπ) επί του θέματος (τόσο στην Ελλάδα όσο και σ’ όλο τον κόσμο) ευλόγως επιτρέπει στον καθένα να εικάσει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο προφανή όσο ίσως προσπαθούν να τα παρουσιάσουν, τροφοδοτώντας, τοιουτοτρόπως, ευφάνταστες θεωρίες συνωμοσίας, γεννώντας στρατιές «αρνητών covid» και εντείνοντας τις παρενέργειες ενός, διάχυτου εντός των κοινωνιών, κλίματος αμφιβολίας, καχυποψίας και αμφισβητήσεως, που ουδείς μπορεί να προβλέψει πώς θα εξελιχθεί. Διότι, ανεπαισθήτως, εντός ολίγων μηνών, εμπεδώθηκε ο εθισμός των ανθρώπων σε πράγματα εντελώς αδιανόητα έως πρότινος, τα οποία όμως, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ήταν πολύ κοινά, ως καθημερινότητα, στην κομμουνιστική ανατολική Ευρώπη, όπως, για παράδειγμα, οι ουρές αναμονής ορθίων, που ήταν συνήθεις, επί κομμουνισμού, στις εισόδους των καταστημάτων και των υπηρεσιών. Βλέπουμε λοιπόν πλέον την ίδια εικόνα να επανεμφανίζεται, με ουρές να σχηματίζονται, συχνά μεγάλες, στις εισόδους καταστημάτων (αγοράς τροφίμων, κλπ) και υπηρεσιών (π.χ τραπεζών, ταχυδρομείων, κλπ), την επανεμφάνιση στην σύγχρονη πραγματικότητα των «φιλελεύθερων δημοκρατικών» χωρών (επί κορονο-δικτατορίας), μίας εικόνας που ήταν καθημερινή στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» 30 χρόνια πριν!
Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό των κάποτε κομμουνιστικών «παραδείσων» με την σύγχρονή μας περιστολή των ελευθεριών ήταν η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, η οποία ήταν περίπου αυτονόητη για τους πολίτες των κομμουνιστικών χωρών. Οι πολίτες των άλλοτε κομμουνιστικών χωρών, προκειμένου να πραγματοποιήσουν την παραμικρή μετακίνηση στο εξωτερικό, ήταν αναγκασμένοι να αιτηθούν ειδικής αδείας, την οποία σπανίως ελάμβαναν… Διότι όποτε αυτό το καθεστώς χαλάρωνε λίγο, ξεκινούσαν οι μαζικές αυτομολήσεις στην «δύση» και οι εκεί αιτήσεις χορηγήσεως ασύλου από τους καθημαγμένους πολίτες των κομμουνιστικών χωρών. Κάπως έτσι ξεκίνησε άλλωστε και το ξήλωμα του κομμουνιστικού πουλόβερ…. Όταν οι ανατολικογερμανοί μαζικώς αψήφησαν τις απαγορεύσεις και συνέρρευσαν στο τείχος του Βερολίνου επιχειρώντας να περάσουν στον δυτικό τομέα… Κατά τρόπο παρόμοιο έχει καταστεί, πλέον, περίπου αδύνατον να ταξιδεύσει κανείς στο εξωτερικό κι ας μην υπάρχει πια κομμουνισμός! Σήμερα, μετακινούμενος κανείς από την μία χώρα στην άλλη (στην καπιταλιστική-δημοκρατική «δύση»), χρειάζεται συχνά τόσες πολλές ειδικές διατυπώσεις (δαπανηρό τεστ κορονοϊού, υποχρεωτική καραντίνα, κλπ) που αποτελούν άκρως αποθαρρυντικές απαιτήσεις, καθιστώντας, στην πράξη, την μετακίνηση από μία χώρα σε άλλη χώρα μία μεγάλη περιπέτεια – στην καλύτερη περίπτωση. Αλλά και για μετακινήσεις εντός της χώρας, από περιοχή σε περιοχή, οι ταλαίπωροι πολίτες των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού» απαιτείτο να λάβουν ειδική άδεια, προσπερνώντας διάφορες γραφειοκρατικές διατυπώσεις και εμπόδια. Εμείς σήμερα, αρκεί να θυμηθούμε την αποθέωση του μπιγκμπραδερισμού που βιώσαμε προ μηνών με την απαγόρευση μετακινήσεως πέραν των ορίων του νομού (!!!) και με την υποχρέωση αποστολής μηνυμάτων προκειμένου να ξεμυτίσουμε δέκα λεπτά από την οικία μας, ακόμα και για να προμηθευτούμε είδη πρώτης ανάγκης!!! Διόλου απίθανο, λοιπόν, εκείνη η μαζική μπιγκμπραδερική παράκρουση να επαναληφθεί και να κλιμακωθεί καθώς, κατά τα φαινόμενα, οδεύουμε προς «δεύτερο κύμα» Covid-19!
Και ενώ ο καθεστωτικός μπιγκμπραδερισμός έχει ξεπεράσει πλέον την οργουελική δυστοπική φαντασία, αίφνης επανεμφανίζεται και η επιτομή της απολύτου τηλεοπτικής σαβούρας, το αηδιαστικό τηλεπαιχνίδι «Big Brother» για να συμπληρώσει την δυστοπική …πραγματικότητα! Θυμίζουμε ότι το εν λόγω φαινόμενο ακραίας κοινωνικής σήψεως είχε τεθεί, όταν πρωτοεμφανίστηκε, προ αρκετών ετών, στο επίκεντρο σχολιασμού της αρθρογραφίας μας, όπως προκύπτει ήδη από το εξώφυλλο του περιοδικού Βόρειον Σέλας που εξέδιδε ο κύκλος μας. Παραθέτουμε το εξώφυλλο εκείνου του τεύχους που παραμένει, μετά από τόσα χρόνια, επίκαιρο!
***
Και μια που, με αφορμή τις αυταρχικές απαγορεύσεις επί ημερών κορονοϊού, θυμηθήκαμε την ανελευθερία των «παραδείσων» του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ταιριάζει να αναφερθούμε σε έναν θάνατο που συνέβη στο διάστημα της ανοιξιάτικης «καραντίνας», ο οποίος πέρασε σχετικώς απαρατήρητος. Αναφερόμεθα στον θάνατο του, πολυλιβανισμένου κορακοζώητου «αγωνιστού της «Αριστεράς», Μανώλη Γλέζου. Βεβαίως, σύμπαν το «δημοκρατικό» πολιτικό κατεστημένο (και μάλιστα με προεξάρχουσα την «δεξιά» κυβερνητική παράταξη!) φρόντισε γλοιωδώς να πλέξει το εγκώμιο του εν λόγω αποθανόντος κομμουνιστού ψευδοήρωος, του οποίου όλη η (κατασκευασμένη) «αίγλη» στηρίχθηκε στην πολυδιαφημισμένη ως «η πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Ευρώπη», όπως χαρακτηρίστηκε, η (υποτιθέμενη) κλοπή της σημαίας των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων από τον ιστό της Ακροπόλεως των Αθηνών.
Η συγκεκριμένη ιστορία είναι γνωστό (αν και όχι στο ευρύ κοινό των καταναλωτών της καθεστωτικής προπαγάνδας) ότι μπάζει από παντού. Ο έχων στοιχειώδεις γνώσεις πρακτικής ψυχολογίας το αντιλαμβάνεται ήδη παρατηρώντας το βίντεο με τους δύο «ήρωες»-«σαμποτέρ» Γλέζο και Σάντα, να πρωτοδιηγούνται την ιστορία τους στην εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού.
https://www.youtube.com/watch?v=s3wcpQn_znA
Είναι φανερό ότι έχουν πλάσει μία ιστορία την οποία εξελίσσουν, αυτοσχεδιάζοντας επί τόπου, ενώπιον του δημοσιογράφου. (“Πες Μανώλη, δεν θυμάμαι”… Πες Λάκη, δεν θυμάμαι”…). Δεν θα επεκταθούμε στις λεπτομέρειες που θέτουν εν αμφιβόλω το πολυδιαφημισμένο «ανδραγάθημα», το οποίο έχει κενά και αντιφάσεις σε όλες τις πτυχές «εξιστορήσεως» των βημάτων της «επιχειρήσεως», ξεκινώντας από το γεγονός ότι οι σημαίες, όπου υπάρχει στρατιωτική φρουρά, συνήθως υποστέλλονται κατά την δύση του ηλίου, οπότε μοιάζει εξ αρχής άκυρος ο ισχυρισμός περί αφαιρέσεως σημαίας από τον ιστίο της Ακροπόλεως …την νύκτα. Θα θυμίσουμε όμως μία άλλη, λιγότερο γνωστή, αν και αδιάψευστη, πτυχή του βίου και της πολιτείας του εν λόγω «τιμημένου αγωνιστού της Αριστεράς», πέραν ασφαλώς από την ενεργό συμμετοχή του στην εγκληματική κομμουνιστική ανταρσία (που ευτυχώς συνετρίβη, σαν τέτοιες μέρες, στα τέλη του θέρους του 1949, στις κορυφές του Γράμμου και του Βιτσίου). 
Ας μην λησμονεί ο αναγνώστης ότι ο Μανώλης Γλέζος υπήρξε αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη την περίοδο του συμμοριτοπολέμου και ότι τον Οκτώβριο του 1948 είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Η ποινή του όμως δεν εξετελέσθη και μετετράπη σε ισόβια. Ξαναδικάστηκε το 1959 με την κατηγορία της κατασκοπίας (!) σε 5 χρόνια φυλακίσεως. Τόσο το 1981 όσο και το 1984 εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, στηρίζοντας την αλήστου μνήμης πολιτική των δανείων που υποθήκευσαν το μέλλον της χώρας οδηγώντας τελικά στο πρόσφατο «μνημόνιο». Το 2000 εξελέγη βουλευτής του Συνασπισμού, ενώ αργότερα υπήρξε βουλευτής (και τελευταία και ευρωβουλευτής) εκλεγμένος με τα ψηφοδέλτια της αντεθνικής συριζαϊκής κομπανίας. Ποιο ήταν όμως το έτερο ιστορικό «κατόρθωμά» του «ήρωα» Μανώλη Γλέζου; Ήταν λοιπόν παρών, το 1985, στην κηδεία του αιμοσταγούς ανθέλληνα κομμουνιστού δικτάτορος της Αλβανίας, Εμβέρ Χότζα, τιμώντας τον, όλο συγκίνηση, με υψωμένη την γροθιά του, την ίδια εποχή κατά την οποία οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες στέναζαν στα κάτεργα και δολοφονούνταν στυγνά από τις αλβανικές περιπόλους, στην προσπάθειά τους, διασχίζοντας τα βουνά, να διαπεράσουν τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα του κομμουνιστικού «παραδείσου» και να διαφύγουν στην Ελλάδα.
Αντί άλλων περιγραφών και σχολίων παραθέτουμε απόσπασμα από το βίντεο της ανατριχιαστικής παρουσίας του Γλέζου στην κηδεία του αιμοσταγούς ανθέλληνος κομμουνιστού δικτάτορος Χότζα, το οποίο ομιλεί από μόνο του:
https://www.youtube.com/watch?v=xB1jHhU2OZQ