Οι εικόνες από την «εξέγερση» των ξεσαλωμένων νέγρων των Η.Π.Α. – εξέγερση υποκινούμενη από ύποπτα κέντρα αφανών χρηματοδοτών, τύπου G. Soros – είναι ακόμα νωπές. Κι αν έχει κάπως περιοριστεί το μέγεθος των διαφυλετικών ταραχών σε σύγκριση με το προηγούμενο διάστημα, το πρόβλημα στις Η.Π.Α. είναι υπαρκτό και παραμένει οξύ. Οι κοινωνία των Η.Π.Α. αποτελεί καζάνι που βράζει, το οποίο είναι βέβαιο ότι θα (ξανα)εκραγεί. Το, καθοδηγούμενο από τα ίδια κέντρα, κύμα διεθνούς προπαγάνδας, εξαπλώνεται τάχιστα σε όλη την υφήλιο, με την πολυπλόκαμη διασπορά της αποκρουστικής προπαγάνδας, που συνοδεύει και ενισχύει το παρδαλό κίνημα B.L.M., να πλήττει ιδιαιτέρως (και) τις μεγαλουπόλεις της δυτικής Ευρώπης, οι οποίες βαδίζουν ολοταχώς στον ίδιο ολέθριο δρόμο! Διότι δεν είναι μόνο οι Η.Π.Α., με την πολυφυλετική πανσπερμία που επέτρεψαν να διαμορφωθεί στους κόλπους τους, που διολισθαίνουν στο φυλετικό χάος. Τον ίδιο κίνδυνο διατρέχουν όλες οι χώρες οι οποίες, υπό τις ευλογίες των αρχιερέων του, κρατούντος, μεταπολεμικώς, πολιτιστικού μαρξισμού και την δράση των πολιτικών/οικονομικών/δημοσιογραφικών διασπορέων και πολλαπλασιαστών του, άνοιξαν τις πύλες των ευρωπαϊκών πατρίδων στην μαζική εισβολή αλλοφύλων που ταχέως αλλοτριώνει την εθνοτική και φυλετική υπόστασή τους ως λευκών εθνών!
…”Αφροέλληνες”!!!
Εσχάτως γίνονται προσπάθειες προωθήσεως του ιδίου κινήματος νεγροφιλίας και στην Ελλάδα, πρωτοστατούντος του Ιδρύματος Ωνάση (!) το οποίο, όπως διαφημίζει, οργάνωσε συζήτηση στην οποία μιλούν «Αφροέλληνες (!!!) για το ρατσισμό που βιώνουν στην Ελλάδα»… Μετά από «Αφροαμερικανούς», μαθαίνουμε λοιπόν τώρα και για …«Αφροέλληνες» (ο Αριστοτέλης Ωνάσης μάλλον θα στριφογυρίζει στον τάφο του).
Η ουσιώδης πτυχή του ζητήματος δεν είναι, όμως, η (υποτιθεμένη) παραβίαση των δικαιωμάτων των νέγρων που διαβιούν σε λευκές χώρες, το βιωτικό επίπεδο και το επίπεδο ελευθεριών των οποίων είναι ασυγκρίτως καλύτερο από το αντίστοιχο επίπεδο που «απολαμβάνουν» οι ομόφυλοί τους σε χώρες οι οποίες διοικούνται από πλειονότητες μαύρων (στην Αφρική επί παραδείγματι) αλλά ο θανάσιμος κίνδυνος της νεγροποιήσεως που απειλεί τις κοινωνίες των λευκών, περί του οποίου οι χαζοχαρούμενοι αλλοτριωμένοι Ευρωπαϊκοί λαοί «αγρόν αγοράζουν»! Ενδεικτικώς να αναφέρουμε, για όσους αγνοούν τα αδυσώπητα δημογραφικά δεδομένα, ότι ο πληθυσμός της Αφρικής εκτινάσσεται ιλιγγιωδώς. Οι περισσότερες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής έχουν αδιανόητους δείκτες γεννητικότητας, άνω του 6 (που σημαίνει ότι σε κάθε γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας αντιστοιχούν περισσότερα από έξι παιδιά!). Έτσι εξηγείται γιατί ο πληθυσμός της Αφρικής αναμένεται στο όχι μακρινό μέλλον, να ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια, από 1 που υπολογίζεται ότι είναι σήμερα! Μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί σε ποια «γη της επαγγελίας», θα διαγκωνίζονται να μεταναστεύσουν τα εκατομμύρια του νεανικού υπερπληθυσμού της Αφρικής τα επόμενα χρόνια, όπως ήδη κάνουν, μέσω Λιβύης. Καληνύχτα Ευρώπη…
Ωστόσο, μία ιδέα για το πόσο δραματική μπορεί να γίνει η κατάσταση για τους λευκούς, εφόσον λάβει την διαφαινομένη δυσμενή τροπή η προϊούσα διαδικασία νεγροποιήσεως, μπορεί να έχει κανείς αν ανατρέξει στα ιστορικά παραδείγματα χωρών στις οποίες οι νέγροι υπερτερούσαν πληθυσμιακώς και στις οποίες οι λευκοί επέτρεψαν, βλακωδώς, την απώλεια του πολιτικού ελέγχου που είχαν, παραδίδοντας την εξουσία στους νέγρους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση της Ν. Αφρικής, η οποία από ευημερούσα χώρα, μετά την παράδοση της εξουσίας από τους λευκούς στους μαύρους, πολύ γρήγορα περιέπεσε στο κοινωνικό, οικονομικό και υγειονομικό χάος! Η κατάσταση έγινε αφόρητη για όσους λευκούς (κυρίως αγρότες) δεν κατάφεραν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, την οποία οι πρόγονοί τους είχαν δημιουργήσει με σκληρούς αγώνες (από τον εποικισμό της Ν. Αφρικής από Ολλανδούς Ουγενότους, που βρήκαν εκεί καταφύγιο διωγμένοι από τους ευρωπαϊκούς θρησκευτικούς πολέμους, τους αγώνες εναντίον της Αγγλοκρατίας – πόλεμοι των Μπόερς, κλπ) οι οποίοι έκτοτε αποτελούν μόνιμο στόχο δολοφονικών επιθέσεων από εγκληματικές συμμορίες νέγρων, με την ανοχή ενός, ήδη διαλυμένου από την διοίκηση των μαύρων, κράτους. Η κατάσταση είναι όμως πολύ χειρότερη και για τους ίδιους τους νέγρους, συγκρινόμενη με τις συνθήκες ζωής τους, υπό το άλλοτε καθεστώς φυλετικού διαχωρισμού (Απαρτχάιντ) όσο δηλαδή την διοίκηση της χώρας διατηρούσε η μειοψηφία των λευκών.
Η πολύπαθη Ροδεσία
Έχουμε και στο παρελθόν αναφερθεί με άρθρα μας στην (άκρως θλιβερή αλλά και εξόχως διδακτική για τους απανταχού της γης λευκούς ομοφύλους μας), περίπτωση της Ν. Αφρικής. Αυτή την φορά θα εστιάσουμε σε μία άλλη, παρομοίως θλιβερή περίπτωση, την περίπτωση της Ροδεσίας (νυν …Ζιμπάμπουε). Η Ροδεσία ήταν μία μικρή, σχετικά άγνωστη χώρα της Αφρικής, η οποία δεν παρουσίαζε κάποιο ιδιαίτερο στρατηγικό ενδιαφέρον, δεν διέθετε ιδιαίτερες πλουτοπαραγωγικές πηγές, ούτε κάποιο άλλο σημαντικό οικονομικό ενδιαφέρον. Γράφουμε «ήταν» διότι όσο η διοίκηση ήταν στα χέρια των λευκών, η Ροδεσία μπορούσε να θεωρηθεί χώρα και μάλιστα χώρα-πρότυπο. Σήμερα, καθώς έχουν μεσολαβήσει αρκετές πλέον δεκαετίες αφότου οι λευκοί έχασαν τον έλεγχο της χώρας, το επίπεδο διαλύσεως δυσκολεύει κάποιον σύγχρονο παρατηρητή να αποκαλέσει την Ζιμπάμπουε χώρα… Στην περίπτωση της καταστροφής της δυστυχούς Ροδεσίας, υπάρχει ένα στοιχείο που, τηρουμένων των αναλογιών, μας θυμίζει την σημερινή κατάσταση, όσον αφορά την εξέγερση των νέγρων στις Η.Π.Α., το διεθνές κίνημα B.L.M., κλπ, δηλαδή την, εκ πρώτης όψεως παράδοξη, αγαστή σύμπραξη των ακραίων αριστερών (αναρχικών, κομμουνιστών, “αντίφα”, κλπ) με το κατεστημένο των «δεξιών» λιμπεραλιστών, “δημοκρατών”, δικαιωματιστών, κλπ. Και στην περίπτωση της Ροδεσίας, πάρα την τότε υπάρχουσα (τουλάχιστον φαινομενικώς) αντιπαλότητα των υπερδυνάμεων στο πλαίσιο του μεταπολεμικού «ψυχρού πολέμου» (καπιταλιστικές Η.Π.Α, – κομμουνιστική ΕΣΣΔ), οι δύο (τότε) πόλοι του παγκοσμίου Συστήματος, επιδεικνύοντας παράδοξη ομοψυχία (την οποία βεβαίως είχαν επιδείξει και ολίγα χρόνια νωρίτερα, κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, προκειμένου να ανακόψουν στρατιωτικώς τον συντελούμενο πολιτικό θρίαμβο του Εθνικοσοσιαλισμού), επέδειξαν αμφότερες απίστευτο μένος εναντίον μερικών εκατοντάδων χιλιάδων λευκών στο μέσον μια αχανούς ηπείρου! Μένος το οποίο από πουθενά δεν προκύπτει ότι μπορεί είχε σχέση με γεωπολιτικά συμφέροντα αλλά επρόκειτο για ένα, υπό ιδεολογικό μανδύα, μίσος εναντίον των λευκών, ακριβώς επειδή ήταν λευκοί. Στην μαρτυρική για τους λευκούς Ροδεσία, συνέβη το εξής εκπληκτικό: η καπιταλιστική «δύση» υπεστήριξε διπλωματικώς τους νέγρους κομμουνιστές αντάρτες, τους οποίους αρχικώς είχαν εξοπλίσει η Σοβιετική Ένωση και η κομμουνιστική Κίνα. Όταν όλες οι αισχρές μεθοδεύσεις εις βάρος των λευκών απέτυχαν, ένεκα της γενναιότητος και αποφασιστικότητος των (προδομένων από την Αγγλία) λευκών της Ροδεσίας, το διεθνές εμπάργκο και οι οικονομικές κυρώσεις της «δύσεως» είχαν ως τελικό αποτέλεσμα να οδηγήσουν τους νέγρους κομμουνιστές αντάρτες στην εξουσία!
Η ιστορία της Ροδεσίας ξεκινά με την εδαφική επέκταση των αγγλικών αποικιών της Νοτίου Αφρικής προς τα ενδότερα της Αφρικής και πιο συγκεκριμένα με τους δύο διαδοχικούς πολέμους της βρετανικής εταιρείας Νοτίου Αφρικής με τους Matabele. Στο τέλος του 19ου αιώνα, μετά το τέλος αυτών των συγκρούσεων, Βρετανοί κυρίως, έποικοι, ξεκίνησαν να εγκαθίστανται στην περιοχή την οποία, προς τιμή του Σέσιλ Ρόουντς, ονόμασαν Ροδεσία. Οι νέοι κάτοικοι που έφτασαν, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με όπλα τους την άοκνη εργατικότητα και την οργανωτικότητά τούς, ουσιαστικώς ξεκινώντας από το μηδέν, κατάφεραν, σε λιγότερο από 50 χρόνια, να στήσουν μία εκπληκτικώς ευημερούσα χώρα. Η οικονομία της Ροδεσίας ήταν κατά κύριο λόγο αγροτική, τροφοδοτώντας πολλές άλλες γειτονικές χώρες με τα προϊόντα της. Δευτερευόντως η οικονομία στηριζόταν στην μεταλλευτική δραστηριότητα, αφού είχαν, εν τω μεταξύ, ανακαλυφθεί κοιτάσματα χρωμίου και μαγγανίου. Όπως συνέβαινε σε όλες τις χώρες στις οποίες κυβέρνησαν λευκές μειονότητες, έτσι και στην Ροδεσία, το επίπεδο ζωής των αυτοχθόνων πληθυσμών νέγρων ήταν ασυγκρίτως καλύτερο σε σχέση με άλλες περιοχές της Αφρικής. Κατ’ ουσίαν, οι μαύροι είχαν την δυνατότητα να απολαμβάνουν άμεσα και δωρεάν τα οφέλη ενός (τεχνικού) πολιτισμού, τον οποίο η Δύση αγωνίστηκε χιλιετίες για να αναπτύξει!
Κατά τους δύο παγκοσμίους πολέμους οι Pοδεσιανοί πολέμησαν στο πλευρό των Βρετανών (προφανώς δεν ήταν δυνατόν να φανταστούν την μελλοντική αντιμετώπιση που επεφύλασσε γι’ αυτούς το «Ηνωμένο Βασίλειο»…) και μάλιστα, ο αργότερα διατελέσας πρωθυπουργός της Ροδεσίας, Ίαν Σμιθ, τραυματίστηκε ως πιλότος μαχητικού αεροσκάφους στο μέτωπο της βορείου Αφρικής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η συμμετοχή των Pοδεσιανών στις δύο μεγάλες αυτές συγκρούσεις ήταν η μεγαλύτερη, αναλογικώς με το μέγεθός της χώρας τους, από όλα τα μέρη της Βρετανικής αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της μητροπολιτικής Αγγλίας! Σημαντικός σταθμός στην ιστορία της Ροδεσίας ήταν και η αναγόρευσή της σε βρετανική αποικία το 1923, με δική της κυβέρνηση, δεσμευόμενη μόνο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, με το όνομα: «Αποικία της Νοτίου Ροδεσίας».
Με την λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου η, πάλαι πότε κραταιά, βρετανική αυτοκρατορία, έχοντας ουσιαστικώς αυτοκτονήσει προκειμένου να υποστηρίξει την δημιουργία μιας νέας παγκοσμίου (εβραιοκρατουμένης) τάξεως πραγμάτων, ξεκίνησε να διαλύεται. Η βρετανική κυβέρνηση, τότε, δήθεν για να αποτρέψει την βιαία διάλυση της αυτοκρατορίας, δήλωσε ότι θα επέτρεπε την ανεξαρτητοποίηση κάποιας αποικίας με την προϋπόθεση ότι η εξουσία θα έπρεπε να περιέλθει στην …πλειοψηφούσα εθνοτική ομάδα, μέσω εκλογών (majority rule). Είναι προφανές ότι οι Βρετανοί υπεστήριζαν υποκριτικώς αυτή την θέση, αφού σε μια άλλη αποικία τους, στην Κύπρο, παρότι οι Έλληνες αποτελούσαν την πλειονότητα, δεν τους δόθηκε ανεξαρτησία ειρηνικώς, αλλά κατόπιν του ηρωικού ενόπλου αγώνος της Ε.Ο.Κ.Α.. Κι όταν τελικώς η πολυπόθητη ελευθερία κατεκτήθη στην Κύπρο, συνοδεύτηκε από πολλούς περιορισμούς, όπως την υποχρεωτική συν-διακυβέρνηση των Ελληνοκυπρίων (πλειοψηφούντες) με τους Τουρκοκυπρίους (μειοψηφούντες) και την αποτροπή της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα. Σε μία άλλη περίπτωση, στο Ιράκ, παρ’ ότι οι Σιίτες αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού, υποχρεώθηκαν από τους Βρετανούς να κυβερνώνται από σουνίτες ηγέτες, με τελευταίο παράδειγμα αυτής της πρακτικής, τον Σαντάμ Χουσείν. Συνεπώς ο θεσμός του «majority rule» ήταν υποκριτικός και εφαρμόστηκε κατά περίπτωση, αναλόγως των συμφερόντων της Γηραιάς Αλβιώνος.
Όταν η αποικία (Ροδεσία) ζήτησε την ανεξαρτησία της, οι Βρετανοί έθεσαν ως όρο να τηρηθεί δημοκρατικώς η αρχή της πλειοψηφίας. Και μάλιστα δήλωσαν στους πρώην συμμάχους τους σε δύο παγκοσμίους πολέμους, ότι πιθανή ανεξαρτητοποίηση τους, χωρίς της σύμφωνη γνώμη της Βρετανίας, θα εθεωρείτο πράξη προδοσίας! Δηλαδή ήταν σαν να έλεγαν στους Ροδεσιανούς (με μανδύα «δημοκρατικής» και «ανθρωπιστικής» σοβαροφανείας) ότι, αφού πολεμήσατε για λογαριασμό μας, τώρα είστε υποχρεωμένοι να ζήσετε, όπως εμείς αποφασίσαμε, …κυβερνώμενοι μάλιστα από υπάνθρωπους. Σε περίπτωση όμως που δεν συμφωνήσετε με τις «ουμανιστικές» μας αντιλήψεις και αντιδράσετε, θα κηρυχθείτε προδότες της πατρίδος. Τέτοια ήταν η κατάσταση που αντιμετώπιζε η Ροδεσία μετά τον μεγάλο πόλεμο. Ή θα παρέμενε τμήμα της αυτοκρατορίας, μέχρι οι μαύροι να καταλάβουν την εξουσία και να απαιτήσουν ανεξαρτησία με χρήση του «majority rule» (με τις ευλογίες του Λονδίνου) ή θα δέχονταν την ίδια εξέλιξη οι ίδιοι οι λευκοί Ροδεσιανοί με δική τους απόφαση! Σαν να επρόκειτο για παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα. Είτε έτσι είτε αλλιώς, ήταν χαμένοι. Έτσι λοιπόν, οι, κατά κύριο λόγο αγγλικής καταγωγής, έποικοι, αποφάσισαν να αγνοήσουν τις προτροπές της «μητέρας πατρίδα», που με τέτοιο άτιμο τρόπο τους είχε εγκαταλείψει περικυκλωμένους από μάζες εξαγριωμένων και αποθρασυμένων Αφρικανών και να κηρύξουν την ανεξαρτησία της Ροδεσίας το 1965.
Η διακήρυξη αυτή συνάντησε την σκαιά αντίδραση τόσο της Βρετανίας όσο και της υπολοίπου διεθνούς κοινότητος. Αμέσως επεβλήθησαν σκληρές κυρώσεις (κατά την συνήθη πρακτική) τόσο από το κομμουνιστικό όσο και από το καπιταλιστικό μπλοκ, προκειμένου να στραγγαλιστεί η ροδεσιανή οικονομία. Παρ’ όλη όμως την πίεση δεν επετεύχθησαν τα επιθυμητά, για την διεθνή αυτή συνωμοσία, αποτελέσματα, αφού οι λίγες χώρες που συνέχισαν να συναλλάσσονται με την Ροδεσία αρκούσαν ώστε να κρατούν ζωντανή την οικονομία της. Τότε λοιπόν οι ερυθροί και φιλε-left εγκληματίες αποφάσισαν με στρατιωτικά μέσα να λυγίσουν τους «αυθάδεις» λευκούς, οι οποίοι δεν αποδέχονταν την τυραννία των νέγρων. Ξεκίνησαν λοιπόν να υποστηρίζουν τόσο με οπλισμό και στρατιωτικούς συμβούλους (η Σοβιετική Ένωση και η κομμουνιστική Κίνα) όσο και με προμήθειες καθώς και με διπλωματικά μέσα (η καπιταλιστικές δυτικές δυνάμεις) τις κομμουνιστικές αντάρτικες τρομοκρατικές οργανώσεις των μαύρων.
Κάπως έτσι ξεκίνησε ο λεγόμενος «Bush War». Ο πόλεμος αυτός απετέλεσε λίγο-πολύ επανάληψη των πολέμων του 19ου αιώνα. Τότε ήταν τα βρετανικά πολυβόλα που θέρισαν τους αυτόχθονες Matabele, τώρα, καθώς οι δύο πλευρές ήταν ομοειδώς εξοπλισμένες, ήταν η άρτια στρατιωτική οργάνωση και το ριψοκίνδυνο πνεύμα του λευκού ανθρώπου που εξασφάλισε το ίδιο αποτέλεσμα. Οι Ροδεσιανοί, μη έχοντας πρόσβαση σε νέα αεροπλάνα, τεθωρακισμένα ή μεγάλες μάζες στρατιωτών, βασίστηκαν στην χρήση ελαφρού πεζικού (πολλές φορές αερομεταφερόμενου, με τα ελάχιστα απαρχαιωμένα αεροπλάνα που διέθεταν) και καταδρομέων SAS. Πιο θαυμαστή από όλες τις συγκρούσεις ήταν αυτή που προέκυψε ως αποτέλεσμα της επιχειρήσεως Dingo. Σ’ αυτή την καταδρομική επιχείρηση, Ροδεσιανοί αλεξιπτωτιστές έπεσαν, αιφνιδιαστικώς, εντός του εδάφους της Μοζαμβίκης και με απώλεια μόνο ενός ανδρός, 8 τραυματιών και ενός αεροσκάφους, θανάτωσαν περίπου 3000 αντάρτες και τραυμάτισαν επιπλέον 5000, σε ένα από τα στρατόπεδα εκπαιδεύσεώς τους. Τέτοιες μάχες συνέβησαν πολλές, αλλά το αποτέλεσμα φαινόταν προδιαγεγραμμένο, αφού οι αντάρτες είχαν απεριόριστη πρόσβαση σε αναλώσιμο ανθρώπινο δυναμικό και άφθονη στήριξη με σίνο-σοβιετικά υλικά μέσα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μια-μια οι χώρες που υποστήριζαν την Ροδεσία περιόριζαν την βοήθειά τους υπό το βάρος των βρετανο-αμερικανικών οικονομικών πιέσεων!
Αποτέλεσμα όλης αυτής της πιέσεως ήταν ο κυβερνήτης της Ροδεσίας να κηρύξει πολυφυλετικές εκλογές, αποκλείοντας όμως τις τρομοκρατικές οργανώσεις ZANU και ZAPU, γεγονός που δεν ικανοποίησε τους διεθνείς δυνάστες. Ήταν εμφανές ότι στόχος της διεθνούς κοινότητας (καθοδηγουμένης από τον τότε υπουργό εξωτερικών των Η.Π.Α. Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος, σημειωτέον, έχει βραβευτεί με βραβείο νόμπελ ειρήνης!) δεν ήταν μόνο να βρεθούν οι λευκοί υπό διοίκηση μαύρων, αλλά να βρεθούν υποτελείς των πιο αιμοσταγών εγκληματιών, όπως ο Μουγκάμπε (αρχηγός της τρομοκρατικής οργάνωσης ZANU και μετέπειτα πρόεδρος και δικτάτορας). Η απόφασή τους ήταν κατ’ ουσίαν η ολοκληρωτική εξαφάνιση του λευκού ανθρώπου από την Αφρική και τις πατρίδες που ο ίδιος δημιούργησε εκεί, δαμάζοντας το περιβάλλον. Οι πιέσεις εντάθηκαν ώστε τελικώς ο πρωθυπουργός Ίαν Σμιθ να ενδώσει υπογράφοντας την καταδίκη των λευκών στην ίδια τους την χώρα!
Η Ζιμπάμπουε…
Πρόεδρος εξελέγη ο κομμουνιστής αντάρτης Ρόμπερτ Μουγκάμπε (ο βασικός του αντίπαλος λίγο πριν τις εκλογές βρέθηκε ύποπτα δολοφονημένος) τον οποίο η δύση υποδέχθηκε με ανοιχτές αγκάλες (παρ’ ότι ήταν κομμουνιστής…) αίροντας όλες τις προηγούμενες κυρώσεις. Παρότι αυτός ο «αγωνιστής της ελευθερίας», λίαν συντόμως απεδείχθη στυγνός δικτάτορας, αυτό δεν έδειξε να ταράσσει την κατά τα άλλα «υπερευαίσθητη» διεθνή κοινότητα, η οποία υποτίθεται ότι επέβαλε διεθνές εμπάργκο στην, υπό την διοίκηση των λευκών, Ροδεσία, προκειμένου να πιέσει προς τον πολυφυλετικό «εκδημοκρατισμό» της…
Η χώρα αυτή έκτοτε δεν θυμίζει σε πολλά την παλαιά Ροδεσία, αφού η αλλαγή του ονόματός της σε Ζιμπάμπουε, με πρωτεύουσα όχι το Σάλτσμπουρι αλλά το Χαράρε, σηματοδότησε την απαρχή της πλήρους διαλύσεως! Η αγροτική παραγωγή κατέρρευσε και ό,τι απέμεινε από αυτήν συντηρείται από τους ελαχίστους εναπομείναντες λευκούς αγρότες, αφού οι μαύροι κατέστρεψαν τα άλλοτε παραγωγικά αγροκτήματα που άρπαξαν από τους λευκούς, υπό το νέο καθεστώς. (Ακριβώς το ίδιο συνέβη και στην Ν. Αφρική). Οι υπόλοιποι λευκοί είτε εγκατέλειψαν την χώρα, είτε δολοφονήθηκαν με αγριότατο τρόπο από περιφερόμενες συμμορίες μαύρων ληστών. Ο πληθωρισμός και η εγκληματικότητα έχουν εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη και, ενδεικτικώς, το 13,3% του πληθυσμού είναι φορείς του HIV! Τέτοια ήταν η «απελευθέρωση» από τα δεσμά της λευκής «τυραννίας» που επιφύλασσε στην Ροδεσία η διεθνής κοινότητα…
Η τραγική ιστορία των λευκών της Ροδεσίας αποτελεί διδακτικό παράδειγμα για το πώς ο κομμουνισμός και ο καπιταλισμός, παρά τις επιμέρους διαφωνίες τους, ομονοούν στην εθνοκάθαρση του λευκού ανθρώπου απανταχού της γης! Οι καπιταλιστές εγκατέλειψαν και απομόνωσαν τους Ροδεσιανούς στο έλεος των νέγρων συμμοριτών οι οποίοι είχαν εξοπλιστεί από τους Σοβιετικούς. Φρόντισαν ακόμα, το φυλετικό μίσος των μαύρων εναντίον των λευκών, να το παρουσιάσουν με το περιτύλιγμα του «ανθρωπισμού» και της «δημοκρατίας» από την μια πλευρά και με την «ταξική πάλη» από την άλλη. Όλα αυτά, όπως εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς, δεν ήταν παρά προσχήματα πίσω από τα οποία κρύβεται το δικό τους φυλετικό αυτο-μίσος, αφού όλο το «ενδιαφέρον» τους για τα δήθεν δημοκρατικά «ιδεώδη» εξατμίστηκε μόλις οι νέγροι κατέλαβαν την εξουσία! Αίφνης, οι φυλετικές διακρίσεις, η βία και η τυραννία εις βάρος των λευκών ήταν πλέον αποδεκτές και «δικαιολογημένες».
Το ίδιο «έργο» είχε παιχθεί πρώτα στο Βελγικό Κογκό και αργότερα, όπως είπαμε και στην Νότιο Αφρική όπου λευκός άνθρωπος – δημιουργός αυτών των πατρίδων, εκδιώχθηκε από την γη του, υπό το πρόσχημα του «ανθρωπισμού»… Η κατάντια της, πάλαι ποτέ ευημερούσας, Ροδεσίας, δείχνει ποιο μπορεί να είναι το μέλλον όχι μόνο της Ευρώπης αλλά το μέλλον του λευκού ανθρώπου σε ολόκληρο τον κόσμο, υπό τις παρούσες προδοτικές ηγεσίες. Η περίπτωση της Ροδεσίας αποδεικνύει, επίσης, πόσο απατηλή είναι η λογική της εκβιαστικής ψήφου, τακτική που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στην Ελλάδα. Τόσες δεκαετίες οι Έλληνες ψήφισαν δεξιά ή αριστερά κόμματα, σκεπτόμενοι ότι αν δεν το πράξουν θα εκλεγεί ο αντίπαλος, θεωρώντας «το μη χείρον βέλτιστο». Η παραπάνω τραγική εξιστόρηση φανερώνει πόσο ανόητο είναι αυτό το σκεπτικό, αφού και οι δύο πλευρές απεδείχθησαν, (και) στην περίπτωση της Ροδεσίας, εξ ίσου ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ.
Καπιταλισμός – Κομμουνισμός σε αγαστή συνέργεια!
Είναι γνωστό ότι οι αριστεροί (οι κομμουνιστές και οι ποικίλες μαρξιστογενείς παραφυάδες των), μονίμως κατηγορούσαν τους εθνικιστές ότι τάχα είναι τα «μαντρόσκυλα του καπιταλιστικού συστήματος», υποστηρίζοντας, μάλιστα, ότι, κατ’ εντολήν του καπιταλισμού οι εθνικιστές έχουν πάντοτε στο στόχαστρό τους τα αριστερά κινήματα. Μη έχοντας άλλο ερμηνευτικό πλαίσιο, πέραν του μυωπικού μαρξικού υλισμού, αντιλαμβάνονταν τον εθνικισμό ως μία ακραία έκφραση του καπιταλισμού! Και αν στο παρελθόν, αυτές οι παλαιομαρξικές παρανοήσεις έβρισκαν ίσως κάποιο πρόσφορο έδαφος σε «λοβοτομημένους» νόες, στην εποχή μας, οπότε το καπιταλιστικό σύστημα έχει απροκαλύπτως υιοθετήσει τον πολιτιστικό μαρξισμό, φαντάζουν ολωσδιόλου ανόητες!
Τόσο ο καπιταλισμός όσο και ο κομμουνισμός αποτελούν εκφάνσεις της ιδίας υλιστικής (και, κατά βάθος, μεσανατολικής προελεύσεως) προσεγγίσεως του κόσμου. Αμφότεροι αρνούνται την θεία φύση του κόσμου, προτάσσοντας ως υπέρτατο αγαθό έναν «καλό μισθό» ή τις «καλές συνθήκες εργασίας». Ο ένας (ο καπιταλισμός), εμφανώς τουλάχιστον, δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για τις εθνικές ταυτότητες και την εθνική συνείδηση εν γένει (αν και εμπράκτως είναι βέβαιο ότι αποτελεί λυσσώδη πολέμιό τους), θεωρώντας ότι τα έθνη δεν είναι τίποτε περισσότερο από σύνολα παραγωγών-καταναλωτών, ενώ ο άλλος (ο κομμουνισμός), ευθέως πολέμησε τις εθνικές ταυτότητες, δεδομένου ότι η ύπαρξη και μόνο των εθνών και της εθνικής συνειδήσεως, αποκαλύπτει πόσο ρηχή και αντιφυσική είναι η υλιστική κομμουνιστική θεώρηση, σύμφωνα με την οποία ο διαχωρισμός των ανθρώπων περιορίζεται αποκλειστικώς σε δύο μόνο αντίπαλες κατηγορίες, τους «κατόχους των μέσων παραγωγής» και τους «εργάτες». Η διαφωνία καπιταλισμού-κομμουνισμού σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή θα έπρεπε να ομοιάζει με την διαφωνία δύο αδερφών οι οποίοι ενδέχεται κάποιες φορές να διαφωνούν για τα δικά τους εσωτερικά οικογενειακά θέματα, αλλά, όσον αφορά τις διαφωνίες τους έναντι ξένων, πάντοτε συμπράττουν.
Οι δύο αυτές θεωρήσεις είναι θεμελιωδώς ασύμβατες με το ηρωικό και υπερβατικό πνεύμα του λευκού ανθρώπου, στον οποίο, κατά κύριο λόγο, παρασίτησαν, διαστρέφοντας τον. Διότι το ευρωπαϊκό πνεύμα μεγαλούργησε ακριβώς μέσω ανθρώπων οι οποίοι δεν είδαν κάποιο προσωπικό συμφέρον στα επιτεύγματά τους. Τρανότερο παράδειγμα αποτελούν οι μεγάλοι εξερευνητές, οι οποίοι, απλώς για να τοποθετήσουν μια σημαία, στην Ανταρκτική, στο Έβερεστ ή στην Σελήνη, διακινδύνευαν την ζωή τους και όχι μόνο (άλλα παραδείγματα αποτελούν οι μεγάλοι επιστήμονες, αθλητές και πολεμιστές, οι οποίοι επεδείκνυαν και επιδεικνύουν ακόμη, μια ανεξήγητη προσήλωση σε στόχους, φαινομενικά μη κερδοφόρους για τους ίδιους). Εξαιτίας λοιπόν της τάσεώς τους να απονεκρώνουν το ανιδιοτελές πνεύμα και να διαστρέφουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, την φυσική, βιολογική, ηθική, ψυχολογική, κλπ, υπόσταση του λευκού ανθρώπου, οδηγώντας τον σε αποξένωση από την ίδια του την φύση, αποτελούν αμφότεροι (μαρξισμός/κομμουνισμός και λιμπεραλισμός/καπιταλισμός) δύο διαφορετικές εκφάνσεις του ιδίου θεμελιώδους ψεύδους!
