Σε όποιον εντός του διαθέτει έναν πυρήνα υγιούς πνευματικότητος, τα κέντρα του σε στοιχειώδη ισορροπία και ματιά που διατηρεί την διαύγειά της, εις πείσμα του ομιχλώδους και συγκεχυμένου χαρακτήρος της εποχής, η διαπίστωση περί της νοσηρότητος και της παρακμιακής φύσεως του συγχρόνου κόσμου της νεωτερικότητος επιβάλλεται αφ᾿ εαυτής ως προφανής αλήθεια και δίχως να χρήζει περαιτέρω τεκμηριώσεως. Η εντύπωση αυτή γίνεται εντονώτερη και συνεπώς δυνάμει αντιληπτή από ολοένα και ευρύτερες μάζες καθώς κινούμαστε προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, τα αληθινά αυτά προπύργια του εκφυλισμού, στα ανήλιαγα των οποίων σοκάκια οι μάζες των υπνοβατούντων σέρνουν σπασμωδικά, ακανόνιστα και άσκοπα την συγκεχυμένη τους ύπαρξη μέχρις ότου σβήσουν και χαθούν, δίχως να έχουν ποτέ τολμήσει να στρέψουν την ματιά τους προς τα ᾿πάνω. Εκεί η εκφυλιστική αυτή τάση έχει διαβρώσει και μολύνει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, κάθε δομικό στοιχείο της ατομικής και κοινωνικής ζωής, αλλοιώνοντας τον πρωταρχικό της χαρακτήρα και μετατρέποντάς την σε νέο φορέα παρακμής και διαστρεβλώσεως. Εντός αυτού του περιβάλλοντος καλείται ο σημερινός νέος να καλλιεργήσει και εκδηλώσει τα θετικά του στοιχεία, να ανακαλύψει και, ερχόμενος σε σύγκρουση ριζική με την κατεστημένη τάξη που τον καλεί σε αποστασία και διάλυση μέσα στους αγελαίους συμμορφωτικούς κανόνες του μεγαλοαστικού χάους, να ακολουθήσει το μονοπάτι που του έχει ανατεθεί.
Το ευτυχές και ελπιδοφόρο είναι ότι η προέλαση αυτή του μοντερνισμού κυρίως εντοπίζεται μέχρι στιγμής κυρίως στις κοινωνικές δομές, οι οποίες έχουν ισχύ εκεί όπου η ανθρώπινη παρουσία είναι μαζική και οργανωμένη. Υπάρχουν, λοιπόν, ακόμη τα αμόλυντα εκείνα μέρη, τα οποία μπορούν να δράσουν καταλυτικώς στην διάπλαση ρωμαλέων προσωπικοτήτων και να αποτελέσουν μυστικά “λημέρια”, κέντρα αναζωογονήσεως και ενδοσκοπήσεως για εκείνους που ακόμη μπορούν να συλλάβουν και να εκτιμήσουν την μαγεία τους. Είναι οι περήφανες βουνοκορφές και οι κρυφές κοιλάδες, τα σιωπηλά δάση και τα κελαρυστά, στις λαγκαδιές, παγωμένα ρυάκια ψηλά ἀπ᾿ τις απολιγνωμένες χιονούρες, που σμίγουν σε ορμητικούς χειμάρρους κι εκβάλλουν τέλος σε ποταμούς και λίμνες. Είναι τα μέρη εκείνα που μακριά απ᾿ τις πυρετώδεις σειρήνες του πολιτισμού και την πνιγερή οχλοβοή του διατηρούν, εις πείσμα των καιρών, κάτι από εποχές αγνότητας και δόξας προ πολλού περασμένες, ως αδάμαστοι μάρτυρες του αιωνίου, του αμεταβλήτου, του Ιερού.
Στην παγερή σιωπή της απαστράπτουσας κορφής, στην αρχοντική μεγαλοπρέπεια μιας γέρικης βαλανιδιάς, στων νερών το θλιβερό τραγούδι μια ευγενική ψυχή αρχίζει ν᾿ ανακαλύπτει αληθινές εντυπώσεις και αισθήσεις, που σε τίποτε δεν συγγενεύουν με τον ακατάπαυστο βομβαρδισμό πληροφοριών και φευγαλέων εντυπώσεων της «πολιτισμένης» σημερινής κοινωνίας· που ως μαγικοί καταλύτες προάγουν σκέψεις και συλλήψεις που δεν είναι δέσμιες μιας αλλοπρόσαλλης, πυρετικής φαντασίας αλλά εκπηγάζουν από αληθινά αισθήματα και αποτυπώματα. Όσο οι αμβλυμένες από την κακοφωνία και την συγκεχυμένη γοερή πολυφωνία του συγχρόνου κόσμου πνευματικές και ψυχικές αισθήσεις, μέσω της περιπλανήσεως και της τριβής, θα ακονίζονται, τόσο οι πνευματικοί ορίζοντες θα ανοίγουν, παραμερίζοντας τις απατηλές εντυπώσεις και τα εύκολα, συμβατικά, δίκην ιώδους νοσήματος διασπειρόμενα επιδερμικά συναισθήματα της εποχής μας. Είναι μονάχα μέσω τέτοιων εμπειριών που μπορεί ο άνθρωπος ουσιαστικά να αποτινάξει από την ψυχή του τον τυραννικό ζυγό του υλισμού, έχοντας πλέον μια βιωματική εμπειρία, έστω και στιγμιαία μπρος στο υπόλοιπο του βίου αλλά και μπρος στην απειρία του Κόσμου, της αόρατης και αιώνιας πραγματικότητος που μας περιβάλλει. Διότι το συνειδησιακό αποτύπωμα της έστω και βραχύχρονης συνειδησιακής εξάρσεως και συγκινήσεως αντιβαραίνει με την ουσία και την ποιότητά της το νεκρό βάρος των τριμμάτων και απορριμμάτων της μεγαλοαστικής θολούρας…
Περιπλανώμενος στα μέρη αυτά, που η δυσωδία του πολιτισμού και οι εκκωφαντικές κραυγές του δεν έχουν ακόμη στιγματίσει, ο δυνάμει αφυπνισμένος άνδρας, κατ᾿ αντίθεσιν προς την ταραχή του αενάου “γίγνεσθαι”, γνωρίζει την ηρεμία και την σταθερότητα. Εκεί όπου οι δυνάμεις του κατώτερου κόσμου εξασθενούν, δύναται πλέον ευκολώτερα να στρέψει την ματιά και την προσοχή του προς το εσωτερικό του και να κάνει τα πρώτα βήματα σε μια μακρά πορεία, αυτήν της καθάρσεως και απελευθερώσεως.
Η κοσμική επικράτηση των κατωτέρων, χθονίων και μαιναδο-μητριαρχικών δυνάμεων έχτισε σταδιακά έναν άκοσμο κι αντίκοσμο «κόσμο» κατά τα πρότυπά τους. Έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η μανία και η εξαλλοσύνη, η κενή νοήματος δράση και το ευτελές συναίσθημα. Κάθε αρχετυπικά ηλιακή και ανδρική αξία βρίσκεται υπό πολιορκία, ενώ οι σημερινοί πλήρως ευνουχισμένοι “άντρες” ζουν μια ζωή άθλιας μονοτονίας και υποταγής, έχοντας απολέσει ολοκληρωτικώς τα πρωταρχικά τους αρρενωπά χαρακτηριστικά. Στο βουνό, απεναντίας, και στην αναμέτρηση με την άγρια φύση ξαναβρίσκεται η χαρά της εξερευνήσεως και της περιπέτειας, ενώ αναφύονται δοκιμασίες που απαιτούν σκληρό φυσικό, ψυχολογικό και πνευματικό αγώνα για να ξεπερασθούν. Ο αγώνας αυτός αποτελεί μάλλον φυσιολογικό και κατάλληλο υποκατάστατο του Πολέμου, για να διοχετευθεί η μαχητικότητα και η βούληση του λευκού ανθρώπου. Στο μέτρο δε που το μεταφυσικό νόημα μιας τέτοιας αναμετρήσεως γίνεται αντιληπτό, εντοπίζεται και η προοπτική μιας αληθινής υπερβάσεως και συνειδησιακής αναβαθμίσεως.
Είναι αληθές ότι και μόνον η επαφή, που μοιραίως προκαλεί την σύγκριση, με κάτι υγιές γεμίζει τις καρδιές των αθεράπευτα μολυσμένων με φθόνο, μίσος και παράλογο φόβο. Έτσι παρατηρούμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος στην μεγάλη του πλειοψηφία αποστρέφεται και αποφεύγει την κρυστάλλινη καθαρότητα του βουνού και του δάσους. Προτιμά την μιασματική δυσωδία των πόλεων, η οποία του φαίνεται γνώριμη και οντολογικά συναφής. Άλλωστε και μόνον η υπέροχη μοναξιά του ξέφωτου και της κορυφής, στον βαθμό που θα τον ανάγκαζε να αντιμετωπίσει δίχως υπεκφυγές την εσωτερική του σύγχυση και εμβρυακότητα, του γεννά ως υποσυνείδητη επίγνωση τον τρόμο, οπότε «καλλίτερα» για το εσωτερικό του ελεεινό status quo να μείνει εκεί που είναι και να σκουπίσει για μιαν ακόμη φορά τα σκουπίδια κάτω από τον (παραφουσκωμένο!) τάπητα…
Όσοι παραμένουν υγιείς, στην ίδια κορυφή βλέπουν τον απώτατο στόχο μιας ενσωματωμένης ηρωικής αυθυπερβάσεως – αφετηρίας και θεμελίου κάθε ἀληθινής Επαναστάσεως!
