Αποτελεί κοινή παραδοχή στον μεταπολεμικό κόσμο ότι μοναδικός τρόπος εκδηλώσεως της λαϊκής βουλήσεως είναι …η ψήφος. Ο σύγχρονος άνθρωπος αυταπατώμενος νομίζει ότι ελευθερία σημαίνει το να ρίχνει ανά τετραετία την ψήφο του υπέρ υποψηφίων, τους οποίους κάποιοι άλλοι προ-επέλεξαν (για λογαριασμό του) και του υπέδειξαν και οι οποίοι από την επομένη της εκλογής των, κάνουν ό,τι θέλουν δίχως ποτέ να ρωτήσουν τους εκλογείς. Αρκείται λοιπόν ο θεωρούμενος «κυρίαρχος λαός» να είναι κυρίαρχος για λίγα μόνο δευτερόλεπτα (πίσω από το παραβάν της κάλπης) κάθε τρία – τέσσερα χρόνια. Κάπως έτσι οι λαοί, στις περισσότερες χώρες, εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους και δι’ αυτών κυβερνούν. Κυβερνούν όμως στην πραγματικότητα; Και αν κυβερνούν, ποιους άραγε ωφελούν, τους λαούς που τους εκλέγουν ή τους εαυτούς τους, την κάστα τους και τους αφανείς πάτρωνες και χρηματοδότες τους;
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]
Μετά το λιμάνι της Λέσβου, πλήθος άλλα λιμάνια και μαρίνες της χώρας μας περνούν στα χέρια των Τούρκων. Και ενώ το φαύλο πολιτικό κατεστημένο ασχολείται μονάχα με το πώς θα συνεχίσει να αντλεί πόρους από έναν ελληνικό λαό που υποφέρει για να πληρώνει τους παγκόσμιους τοκογλύφους, οι σχετικές ειδήσεις φθάνουν στην χώρα μας έχοντας ως πηγή τα δημοσιεύματα των Τουρκικών εφημερίδων.
Την Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2012 το ΑΡΜΑ διωργάνωσε στα γραφεία της Θεσσαλονίκης την τελευταία εκδήλωση για το έτος 2012. Πλήθος παλαιών και νέων συναγωνιστών παρακολούθησε την εκδήλωση, η οποία διεξήχθη σε κλίμα θερμό και αγωνιστικό!
Σε ποιο άραγε μέγεθος και βαθμό η Ελληνική μυθολογία μας λέει και μας παραδίδει αλήθειες; Θα απαντούσαμε απόλυτα καταφατικά, απόλυτα θετικά. Ο μύθος δεν είναι τίποτε άλλο παρά κεκαλυμμένη έλλογη αλήθεια δοσμένη με ένα φαινομενικά άλογο τρόπο που η αλογία καλύπτεται μέσα από την ισχυρά φυσική περιγραφή. Ο Περσέας λοιπόν δεν πρέπει να ιδεί τη Μέδουσα στο γνωστό μύθο διότι θα μαρμαρωθεί. Το κεφάλι της Μέδουσας αποτελείται από όφεις, δεκάδες χιλιάδες από αυτά τα επαχθή πλάσματα – τα οποία ανά πολιτισμό αποκτούν και άλλη σημασία. Ο Περσέας τη σκοτώνει κοιτάζοντάς την μέσα από ένα έσοπτρο, καθρέπτη. Καταφέρνει λοιπόν το σκοπό του. Παραμένει άνθρωπος ημίθεος – πατέρας του ο Δίας – σταθερός στο θείο του δρόμο, δεν μαρμάρωσε, δεν πέτρωσε. Όλοι λίγο πολύ κατανοούμε το βαθύτερο νόημα του αλληγορικού μύθου.
Στην Ελλάδα, τα καθημερινά εγκλήματα των λαθρομεταναστών δεν βρίσκουν πλέον θέση ούτε στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Υπάρχει όμως ένα (και μοναδικό) οικονομικά ανεπτυγμένο κράτος στον κόσμο του οποίου οι πολίτες και οι κυβερνώντες αντιδρούν διαφορετικά.
…Βασική ρίζα των δεινών της Ευρώπης θεωρούσε την αποδυνάμωση και εξάλειψη της έννοιας της ιεραρχίας η οποία οδήγησε στην αρπαγή της εξουσίας από τους αστούς και τους πληβείους, στον υλισμό, στον θετικισμό και την αποπνευματοποίηση της δράσεως.Το αντίδοτο στην κατάσταση αυτή ήταν η αναβίωση του αρχαίου ρωμαϊκού ήθους και της ιδέας του Imperium, όχι απλώς ως θελήσεως για εδαφική εξάπλωση και επίτευξη υλικών στόχων, αλλά ως δυνάμεως που απορρέει από την εγγενή ανωτερότητα του φέροντος, ως δυνάμεως απολύτου εντός της σφαιρός επιρροής της και ως μεταφυσικής πραγματικότητος που εκδηλώνεται με την μορφή μίας ιεραρχικής και οργανικής κρατικής δομής με υπερεθνικό χαρακτήρα και επί κεφαλής ένα πρόσωπο που κατέχει την πνευματική αυθεντία και την πολιτική δύναμη.
