Ἡ ἀνεπανάληπτη καὶ συστηματικὴ Σφαγὴ ἀμάχων τῆς Γερμανίας

  Περὶ τὸ τέλος τοῦ Μεγάλου Πολέμου, ἀκριβέστερον ἀπὸ 13ης μέχρι καὶ τῆς 15ης Φεβρουαρίου 1945, διεπράχθη τὸ κορυφαῖον ἔγκλημα τῆς παγκοσμίου ἱστορίας: ἡ ἀφανιστικὴ ἰσοπέδωσις καὶ πυρπόλησις μιᾶς πόλεως-μουσείου ὀνειρώδους ὀμορφιᾶς καὶ ἀνυπερβλήτου πολιτισμοῦ, ἡ ὁποία μάλιστα τότε εἶχε καταστῆ καταφύγιον ἑκατοντάδων χιλιάδων γυναικοπαίδων, ποὺ πανικόβλητα ἔφευγαν νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὰ κτηνώδη προελαύνοντα ἀσιατικὰ στίφη τοῦ ἐρυθροῦ στρατοῦ, ποὺ ἀφιονισμένα ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ ψυχικὸ δηλητήριο καὶ τὸ ἀπύθμενον κατὰ τῆς λευκῆς φυλῆς μῖσος ἑβραιομπολσεβίκων κομισαρίων τύπου Ilya Ehrenburg καὶ μεθυσμένα ἀπὸ τὴν ἰσχὺν καὶ ἐπ᾿ αὐτῆς ἀπόλυτον πλέον ἐξουσίαν τῆς κατακλυζούσης ἀριθμητικῆς των ὑπεροχῆς ἔβγαζαν τὴν ὑπὸ τὴν ἀνθρωπίνην των πλανερὰν ἐπιφάνειαν κοχλάζουσαν ὑπανθρωπινότητα, τῆς ὁποίας τυχὸν χαρακτηρισμὸς ὡς “κτηνῳδίας” θὰ συνίστα προσβολὴν πρὸς τὰ κτήνη. Εἶναι δύσκολος ὁ ἀκριβὴς ὑπολογισμὸς τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Δρέσδης κατὰ τὴν ἔναρξιν τῶν βομβαρδισμῶν, λόγῳ τῆς ἀσφυκτικῆς κατακλύσεως τῆς πόλεως ὑπὸ δυστυχῶν προσφύγων, πραγματικῶν ὅμως προσφύγων, ἀλλὰ πού, ὡς λευκοί, δὲν περιελάμβάνοντο εἰς τὰ σχέδια προστασίας τῶν “ἀνθρωπιστῶν”, τῶν Ἠνωμένων Ἐθνῶν, τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ κ.ο.κ., οὔτε καὶ ἐκινητοποιήθησαν τὰ φιλελεύθερα “ἀνθρωπιστικὰ” ἔνστικτα προστασίας τῶν παιδιῶν, δὲν ἦσαν βλέπετε παιδιὰ τῆς Ἀφρικῆς ἐκεῖνα! Καὶ τὰ ἔκαυσαν ἀνηλεῶς ὡς φρύγανα, ἐν μιᾷ κολάσει πυρὸς ἐν εἴδει τεραστίου φούρνου, ἐν ᾧ οἱ δυστυχεῖς ἄμαχοι αὐτανεφλέγοντο ἢ ἀπεκαίοντο εἰς τὰ θανάσιμα ῥεύματα καυτοῦ ἄνέμου. Ὑπολογίζεται ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν θυμάτων ὑπερέβη τὰ 350.000.

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]