Τα περιβόητα «ανθρώπινα δικαιώματα» και η γενικωτέρα πολιτική προστασίας των «ευαλώτων μειονοτήτων» είναι ένα πανούργο και πολυσχιδές, καθ’ όλα δε Σιωνιστικό, σόφισμα, όπερ κυρίως επεστρατεύθη μεταπολεμικώς, εξ αρχής στοχεύον εις την πλήρη διάλυσιν των εν Ευρώπη εναπομεινασών κοινοτήτων, τον πλήρη των εκφυλισμόν και την παράλυσιν κάθε φυσικής των αυτοαμύνης ώστε, εν τέλει, να καταλήξουν εις την αντικατάστασίν των με απροσώπους καταναλωτικάς κοινωνίας, ως μοιραίων απολήξεων της σταδιακής εξαφανίσεως κάθε συνδετικού και ενωτικού των στοιχείου, όπως (αληθής) κουλτούρα, γλώσσα και, ιδίως, φυλή.
Ο βασικώτερος πυλών των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» είναι η κοινωνική κυριαρχία του ακράτου ατομισμού, εις βάρος κάθε αιωνίας αναφοράς εις αυθεντικάς αξίας, αρρήκτως συνδεομένας προς Κοινότητα, Έθνος, Ιστορίαν, Φυλήν: ήτοι, η απάλειψις πάσης θεμελιώδους ευθύνης των πολιτών και η εν ταυτώ ασύστολος ανάδειξις εκ του μη όντος και αδιάκριτος αναγνώρισις πλασματικών, παραπλανητικών και ανοήτων κατά το πλείστον δικαιωμάτων των ως και ακινδύνων δια το Σύστημα «ελευθεριών», καθιστώντας την ως άνω (ανεστραμμένην) «πολιτικήν» άκρως ελκυστικήν δια τας εκφυλισμένας ματαίας υπάρξεις των πάλαι ποτέ αληθών πολιτών και νυν φαντασμένων εγωκεντρικών παπαγάλων, οίτινες τελικώς πείθονται ότι δύνανται όλοι των να βυθισθούν συλλογικώς εις αυταπατητικάς «πραγματικότητας», να γενούν καναπεδάτοι αφέντες και πλούσιοι ακαμάτηδες και, επομένως, … να «δικαιούνται» ν᾿ αδιαφορούν δια τας ανεπανορθώτους κοινωνικάς συνεπείας της αρρωστημένης ταύτης κατάντιας.
[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]