Μεγάλη αναστάτωση έχει προκληθεί στο χώρο της εκπαίδευσης με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του ανεκδιήγητου υπουργού παιδείας (αυτού του δυσμόρφου, “παρά φύσιν” υπουργού, που καίτοι δεν κατάφερε να πάρει το πτυχίο του… κρίθηκε εν τούτοις άξιος να προΐσταται του υπουργείου παιδείας!) σχετικά με επικείμενες αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα. Οι προαναγγελθείσες αλλαγές διέπονται από πνεύμα λαϊκισμού, μαθητοπατερισμού (αύξηση του χρόνου των διαλειμμάτων, κατάργηση βαθμολογίας, μείωση εξεταζόμενων μαθημάτων), παλαιοκομμουνιστικών φετιχισμών και βέβαια από πνεύμα διεθνιστικού ισοπεδωτισμού που αποκαλύπτεται εκφραζόμενος χαρακτηριστικώς, ως ανεξήγητη μανία καταδιώξεως της κλασσικής παιδείας. Στην κατεύθυνση αυτή κινείται και η απόφαση της μείωσης κατά μία ώρα και στις τρεις τάξεις του Γυμνασίου των ωρών διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών (χωρίς μάλιστα να αντικατασταθούν από ώρες διδασκαλίας νέων ελληνικών, όπως είχε αρχικά εννοηθεί, παρά μόνον στην Α΄ τάξη!). Το κλίμα είχε φροντίσει να προετοιμάσει λίγες μέρες νωρίτερα, κατά τρόπο εντελώς αβανταδόρικο για την κυβέρνηση, η δημοσιοποίηση ενός κειμένου θέσεων που υπέγραψαν 56 πανεπιστημιακοί καθηγητές, στο οποίο μεταξύ άλλων προτείνεται η κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο στο Γυμνάσιο. Τους 56 και το κείμενό τους, έσπευσαν ευτυχώς να κατακεραυνώσουν άμεσα με ανακοινώσεις τους διάφοροι επιστημονικοί φιλολογικοί φορείς όπως η «Εταιρεία Ελλήνων Φιλολόγων» που δημοσιοποίησε το ακόλουθο άκρως ενδιαφέρον για την επιχειρηματολογία του, κείμενο:

[ΣΥΝΕΧΕΙΑ]